دانشگاه کابل یا مرکز ثقل فاشیزم!

دوست عزیز! تو در ایرانی و از نظر ات هم پیداست که سالها از افغانستان دور بوده ای و آنچه هم در باره افغانستان شنیده ای، از صفحات تلویزیون و رسانه های مختلف شنیده ای و اصلاً با واقعیت های موجود افغانستان آگاه نیستی. تو می گویی اگر حرف های آقای زرتشت درست است، بیایند استاد بد اخلاق یا متعصب را سبک دوش کنند. بگذار من به جای آقای زرتشت به شما بگویم. یکبار از بس که یکی از استادان فلسفه به نام نیک بین، دانشجویان را به تنگ رسانده بود، دانشجویان همه دسته جمعی علیه او شکایت منطقی و مستند ترتیب دادند. قضیه پیگری شد و جنجال های زیادی در سطح نه تنها دانشکده که در سطح دانشگاه کابل، به راه انداخت. در نتیجه پس از تلاش های زیاد دانشجویان، استاد نیک بین از وظیفه استادی سبکدوش شد. اما پس کمتر از دو ماه، استاد بی هیچ دلیلی به دانشگاه و دانشکده برگشت و البته با عقده دو چندان و اینکه می گفت دیگر پدر تان هم من را از دانشگاه اخراج کرده نمی تواند. گفته شد که استاد مذکور رفته بوده در جلسه شورای علمی انشگاه کابل و گریه کرده شورای علمی به خاطر مسأله ننگ کور افغانی ظاهراً و البته در حقیقت به خاطر اینکه نشود این شورش ها پایگاه تمام آن عده استادان فاسد و متعصب و بداخلاق را به خطر بیندازد، استاد را بدون هیچ دادگاه و تحقیق، به درس و دانشکده برگرداند. جناب! شما از این واقعیات چیزی نمی دانید و خبر ندارید. شما خبر ندارید که در افغانستان قانون بی معناست و اصلاً وجود ندارد. شما نمی دانید که از رئیس جمهور تا قضات و دادگاه و تا مجلس نمایندگان اش، فساد و قانون شکنی و بد اخلاقی و دزدی و چپاول می بارد. شما با این واقعیت ها آشنایی ندارید و آن را عملاً و عیناً ندیده اید. می آیید از کشور ایران شعار سر می دهید. من هم و مطمئن ام همه ی جوانان کشور، خواهان اتحاد و ساختن دوباره کشور ایم، اما واقعیت این است که من گفتم. کاش یکبار تشریف می آوردید افغانستان و چند روزی یا دم در دادگاه افغانستان می رفتید یا در دانشگاه درس می خواندید تا به این واقعیت ها پی می بردید.

استاد پنجشیری گرامی!
من با گفتن اینکه شما را نمی شناسم، قصد توهین را نداشتم ابداً. چون شما در دپارتمنت ما و در صنف ما درس و مضمون نداشتید، واقعاً من شما را شاید دیده باشم اما نمی شناسم. البته این شاید به این دلیل که من در دوران دانشجویی چنان آدم گوشه گیر بودم و چنان سرم در کار خودم گرم بود که با استادان جز در موقع ضرورت، کوچکترین تماسی نداشتم. واقعیت همین است. بازهم می گویم همه ی استادان دانشکده علوم اجتماعی و همه ی استادان دانشگاه کابل، یکسان نیستند و همه بد نیستند. بلکه آدم های شریفی هم میان آنان است که به همه معلوم است. اما جو کلی و فضای کلی، واقعاً بیمار و آلوده است و بوی تعصب و راسیسم، از چند کیلوتری دانشگاه، قابل حس است. و این هم واقعیت دارد که با دنشجویان هزاره، یک تعداد استادن چگونه برخورد می کنند.
و به دوست مهاجر ما از ایران:
گرچه یک سری توضیحات را اقای بهادر در پاسخ به شما ارائه داد، مضاف بر گفته او، باور کنید در افغانستان چیزی که فعلاً و حتا در دوران 200 ساله تاریخ این سرزمین وجود نداشته، قانون، نظم و انسانیت و عقلانیت است. عدالت وجود ندارد باور کنید. بازخواست وجود ندارد. یک شهر و کشور گرگ منش است.

به نظر میرسه که ای میدی گگ مخاطب اش مه باشم؛ ای بچه گگ فراموش کده که رییس جمهورش بی سیواد اس؛ مه یگانه دانشمند ای کشور استم که اضافه تر از بیست سال تجربه استادی و تدریس دارم اینمی بریالی و فیصل و رسول ره که می بینین کل شان شاگردای مه بوده که با 99% نمره از فلسفه فارغ شده، تمام وزیران تا صیلات عالی که ده دوران مه آمده کل شان بی سیواد بوده، مه ده کل پانتونای دنیا چلنج میتم که بیایه و همرای مه یک مناظره کنه که مرد و نا مرد فامیده شوه؛ ای غلام فاروق رییس فاکولته ره اگه میگین خو یک لوده محض اس، ده عولوم اشتماهی اگه مه نباشم وله اگه یک نفر محصل ایجه ره انتخاب کنه؛ ای مه بودیم که ای فاکولته ره سرپایش ایستاد کدم، شما کوشش نکنین که بصورت غیر مستقیم از مه بد بگویین ده غیر از او باز مه کتی محصلین که سرش درس دارم باز میفامم.

جناب مهدی زرتشت:
شما با نوشته های من مشکل ندارید. مشکل شما با حقایق و واقعیت هاست. هر وقت بحث روی واقعیت ها بنا گردد، چرندیات و تهمت و افترا محو می گردد. همچنان روز باعث نابودی شب می گردد. هر اندازه شما بالای شب و تاریکی آن تاکید کنید بهیچ صورت تاب مقاومت در برابر طلوع آفتاب که مظهر روشنی است ندارید. پس چرا بی خود خود را زحمت داد و بالای تاریکی هایت پافشاری می توانی؟ از شما صمیمانه خواهش می رود که بحث هایت را بالای واقعیت ها متمرکز ساز.

آقای باب!
امیدوارم جناب ایشان، روزی روشنگری کنند و با پیام های پیامبرانه، به دست کوران عصا بخشند و این سرزمین تاریک را نوری از حقیقت بخشند و البته از حرف های تان توقع چنین کار پیامبرانه می رود. موفق باشید جوان

جناب بهادر وکیل و نماینده خود ساخته مهدی زرتشت:
شما می فرمائید از بس که یکی از استادان فلسفه به نام نیک بین، دانشجویان را به تنگ رسانده بود، دانشجویان همه دسته جمعی علیه او شکایت منطقی و مستند ترتیب دادند. قضیه پیگری شد و جنجال های زیادی در سطح نه تنها دانشکده که در سطح دانشگاه کابل، به راه انداخت. بدون آنکه توضیح دهید که نیکبین به چه شکل و بکدام تاریخ دانشجویان را به تنگ رسانده بود، از خود پرانده راهیستی و بر اساس همین خامپرانی هایت قضاوت می کنی و نتیجه گیری هم نموده حکم صادر می فرمائی! تا وقتی که خودت نتوانی اصل مشکل را مطرح نمائی، در حقیقت بی خود زور زده راهیستی. وقتی در یک بحث بسویه یک دانشگاه صحبت می کنی در شروع اصل مشکل را با تمام کیف و کانش بیان کن تا خوانندگان نظریاتت بتوانند به مشکلت پی ببرند. در افغانستان هر کس از چوس زدن یک کنجشک هم به تنگ می رسد و داد و فریادش گوش عالم را کر می سازد. اگر براستی هم به بحث علمی علاقه داری موضوعی را که دانشجویان را بسوی تنگ غارو می برد واضح بساز. ممکن است آن استاد شما دانشجویان را برای یک سیر علمی طرف تنگ غارو حرکت می داد ولی شما آرزو نداشتید که بروید و بالاخره آن استااد مجبور شد که جبرا شما را به آن سمت در حرکت در آورد.

دوستان! گرچه واقعاً خوب نیست من در بخش نظریات خودم را در رویارویی با نظردهندگان قرار دهم مگر اینکه بخواهم واقعاً به برخی پرسش های ضروری آنها پاسخ دهم. ولی این آقای باب، به گفته مردم ما که "جوغول" می کند و چوس ناله هایش در قالب جملات بی در و پیکر و آشفته، که هیچ مقصد و معنایی را بر نمی تابد، انگار فضای اتاقش را هم مکدر کرده. و بیچاره هیچ نمی فهمد دارد چه می گوید. وای به حال ملت "گوگندوی" ی که چنین منتقدانی داشته باشد که بیایند نقش یک مصلح یا روشنفکر را بازی کنند و ادا در بیاورند. اقای باب! به نظرم شما به قدر کافی سواد تان را به نمایش گذاشتید. فکر کنم یک کلمه با شما بحث کردن، ارزش ندارد. به نظرم شما هم از همان آدم هایی اید که جز چندتا حدیث و نقل قول هایی نمی دانم ابو هریره و فلانی، چیزی نخوانده اید.

ضمنا! شواهد و نظریات ات و سیرت و صورت ات نشان می دهد که بر طبق فرضیه ی داروین، شما به میمون نزدیک ترید تا من. یک بار جلو آیینه بایست و بعد برو تست فکر

سلام بر همه مشخصا اقای زرتشت ! در این جای شکی نیست، در پوهنتون کابل تعصب و قوم پرستی تبدیل به یک اعتیاد و یک بیماری شده است، مشکل دیگه ایست که متاسفانه متاسفانه اکثریت استادها حتی سواد کافی نداره، چی برسه به اینکه ادم منحیث یک عالم بریش احترام بکنه ... یک چیزیکه مرا ازار میته و واقعا قابل نگرانی است، اینست که مبصرین کابل پریس همه مشکلات را میخواهد با پشتونها لینک بته ، مثلا این اقای باب، یا ( پرویز بهمن ) سابقه در تبصره خود ایقه بالای پشتونها تاخته ، من حیران میمانم که رشته های عصبی اینها چقه ظرفیت داره که از بس اینقدر غصه و تعصب نمیکفه ؟؟ در پایین باز به یک قوم دیگه کنایه زده که نمیتانه میمون ها را انسان بسازه ... فکر میکنم این رویش منافقانه و ناجوانمردانه را باید کنار بگذاریم ، اگر دشمنی هم میکنیم باید صادقانه دشمنی کنیم، و اگر دوستی هم میکنیم باید صادق باشیم و گر نی کسیکه این چلند دو رویه را تعقیب میکنه ، نه تنها به حیثیت خودش ضربه میزنه بلکه ماهیت فرهنگ قوم خود را هم به نمایش میگذاره ...

استاد پنجشیری گرامی!
یکی از بدی های جامعه ی فرهنگی ما متأسفانه همین عدم تحمل و خویشتنداری و برخوردهای عقده ای باهر مسائل می باشد. آقای باب روی سخن را تا آنجا جهت داد که ناخواسته به درگیری لفظی انجامید. من واقعاً متأسف ام از پیشامد این ناخوشایند و از همه ی خوانندگان معذرت می خواهم.
در ادامه حرف های شما! جناب استاد! شما خوب اشاره کردید. برخی خا همه ی بدی ها و تقصیر را به گردن یک ملیت مثلاً پشتون می اندازد. این دقیقاً مثل همان حرف است که مثلاً عبدالرحمن خان تمام ظلم و جنایت را انجام داد و اینک منتقدان او، جنایت او را بر تمام قوم پشتون حمل و ربط دهد. این غیر منطقی است و درست نیست. در بسیاری از مسائل افغانستان، به جای نقد کردن فرد، به نقد کردن جمع و نهایتاً یک ملیت پرداخته می شود. حقیقتاً همه ی پشتون ها بد نیست. به اصطلاح جنگل تر و خشک دارد. قیاس هایی نظیر آنچه امروز در میان فرهنگیان باب شده، ره به جایی نمی برد و چیزی از بار مشکلات کم نمی کند.