مدتی می شود که زنان و مردانی که سحرگل را به «جرم» تن ندادن به فحشا شکنجه کرده بودند از زندان رها گردیده اند و من به امید اینکه گفتگوی موسسه زنان برای زنان افغان با وزارت عدلیه نتیجه بدهد، زبانم را در کامم نگهداشته ام. اما، امروز خبر های بد دیگری را خواندم که باعث شد داغم تازه شود. فکر کردم که وقتی خانوادهء جنایتکار سحرگل هوای رهایی را تنفس کردند و پا از زندان های بادام باغ و پلخرچی به بیرون گذاشتند، رییس جمهور شاید فراموش کرده بود که روزی برای به دست آوردن دل تمویل کننده گان خارجی عکس سحرگل را به دست گرفته و بر علیه خشونت علیه زنان سخنرانی کرده بود. تعجب می کنم به این مملکت که اگر فاحشه باشی هم شکنجه می شوی، اگر از فاحشه بودن بپرهیزی، هم.
دسته‌بندی شده در: یادداشت ها 
