دستور شلیک به غیر نظامیان توسط سید شاه آغا خاکسار گرداننده ی چند فاحشه خانه و مدیر جنایی حوزه شش صادر شده بود

راهی (۱۳۹۱ يکشنبه ۱۹ سنبله)
دوستان مسعود و برادران پنجشیری، اگر بنای تحریک و تهاجم ندارند، در منطقه غرب کابل که هروجب آن با راکت و هاوان مسعود، متلاشی و پاره پاره شده است، چه میکنند؟ مگر نمیدانند که مسعود تا زنده بود از همین کوه های کابل، هزاران هزاره را با زیو مثل کبک شکار کرده و هیچ خانه ای را بی درد و داغ نگذاشته است؟ در غرب کابل پنجشیری ها برای چه کسانی به مانور می آیند؟ مگر نمیدانند که هر انسانی درین نقطه از شهر، مسعود را قاتل پدر، مادر، برادر، پسر، خواهر و خویشاوندان خود میداند و از یاد نبرده است که مسعود، خسته از راکت زنی بر خانه هاو خیابانهای شان، ازخشم در پشت مخابره دشنام شان میداد و میگفت: برپدر اینا(هزاره ها) ره لعنت! اگر سی هزار فیر ثقیله را بالای سنگ میزدیم، آب میشد، ولی اینها هنوزهم مانده اند!
قهرمانی که به قول خود سی هزار فیر ثقیله را در یک جنگ بالای هزاره ها انداخته، چه جا دارد که دوستان و طرفدارانش، عکس اورا گرفته کاروان راه می اندازند و در سرکها و خیابانهای مردمی می آیند که مسعود سه سال تمام، خانه به خانه، کوچه به کوچه و وجب به وجب، با خون عزیزان شان رنگ کرده است؟!
پنجشیری های عزیز! مسعود برای شما مسعود است، و دیگران هم به احساسات شما احترام دارند و به خاطر حفظ وحدت ملی، فعلا از همه دردها و داغهای شان چشم پوشیده و لب از لب باز نمیکنند! شماهم این قهرمان را در منطقه تان تجلیل کنید و به دیگران تحمیل نفرمایید!
شما هیچ دیده اید که طرفداران و دوستان شهید مزاری، در خیرخانه آمده و کاروانی از موتر وعکس او را بر سرکها و محله های تان دوانده و هر دستفروش و راهگذر را لت و کوب کرده و از روی خون و زخم تان گذشته باشند؟
به جواب دوستانی که مضمون گفته ها و نوشته های شان این است که مردم در مقابل این پوکبازی های پنجشیری ها، نباید احساساتی میشدند ولت و کوب شانرا تحمل کرده و نادیده میگرفتند، باید بگویم که این عقلانیت تان را فقط و فقط پیش خود تان نگهدارید و به مردم توصیه نفرمایید؛ هیچ غیرت انسانی تقاضا نمیکند که در مقابل بدماشانی که از روی جنازه مردم میگذرند، گردن خم کند و ظلم و نظرتیری شانرا نادیده بگیرد!!
چرا کسانی را ملامت و نصیحت نمیکنید که با استفاده از هفته شهید، دست به خشونت و آشوب میزنند و علیرغم توصیه پولیس مبنی بر حفظ امن و نظم عامه، ناامنی و بی نظمی میکنند و با لت و کوب مردم، قهرمان شان را تجلیل میفرمایند؟!

هر روزیکه میگذرد مردم میدانند که این نظام نابکار خایین همه دارو ندارش ظالم و قابل راندن هستند. از ان ریس دولت گرفته تا معاونین واین هم یک ریس جنایی مورده گاو. مرگ است برای این ملت اگر چنین نظامی رابعد از این همه بدبختی ها تحمل کنند. این نظام یا در خدمت مردم باید باشد و یا در بد بخت ساختن مردم. اشتباه یا شک نکنید در خدمت سومی بودن وجود ندارد.

man na medanom farqe bayeni massod wa hetler dar chi ast hitler ham mardom ra qatleam kard massod ham, az hitler ba enwani yag dektator yad mekonan wa az massod ba enwani yag qahrman, man ta hanoz qahrmani ra na dedam ke tef ra dar gahwara kardan zada basha massod yag khayeni mele bod

خیلی علاقنمند بودم تا هزاره های ما ازکنار تجلیل روزمرگ اقای مسعود بابی تفاوتی میگذشتند .اگرچه که این بزرگداشت برای هیچ ویاهم برای چیزی(جنگهای ویرانگرکابل)درجای برگزارشد که باهیچ منطقی جای ان نبود که میشد ولی به هر حال این ماجراجویی رانباید به حساب برادران تاجک درکل وبرادران پنجشیری که درتوهم وحشت ناک یک جوان اخوانی قبلی ومجاهد -ملیشه بعدی بطوردردناک غرق گشته اندگذاشت .همه این ها انقدردردناک نیست که ملیت بافرهنگ وبزرگ تاجکما دربرابریک بود کوچک بنام مسعود سرتسلیم فرومی آورند.من همیشه این سوال راازخود میکنم که :کجاست ان فرهنگ وعزیمت تاجکهای ما که درهمه عصار وهمه عرصه ها کسی وکسانی دیگر ی جزاین چریک دیگر نه کسی ونه موردی
برای بزرگداشت نداشته اند ؟چه افسوس بزرگی !!!

باپوزش از همه که درمطلب بالا دوکلمه شتابزده واشتباها بود وعزیمت به جای بوت وعظیمت آمده است .
تشکر

هویت اغایان حالا معلوم شده است که دیگر نمی توانند به دهن طفل هزاره تف کنند و هزاران خیانت دیگر را که قبلاً بنام سادات به حق مردم هزاره می کردند دیگر نمی توانند و همچنان هزاره ها هم دیگر دست این اوباشان سید نما و در حقیت هندوان را نمی بوسند بناً خشمناک می باشند و ازینکه قواره و چهره ی شان با تاجک ها و پشتون ها می ماند بیشتر با آنها نزدیکی و مراودت دارند حتی دختران شانرا در زیر لنگ تاجک ها و پشتون ها می اندازند و افتخار هم میکنند. این هندو باید به میز محاکمه کشانده شود در غیر آن مردم هزاره خود باید اقدام به محکمه این جانی بی شرف شود

.
"شیر پنجشیر" را همه ی تاجیک ها حمایت می کردند. اما هیچ کس به اندازه ی "پلنگی پوش" های پنجشیر عاشق او نبود و برای او کار نمی کرد. یاران نزدیک اش نیز بیشتر از پنجشیر بودند. موفقیت های بعدی مسعود در ضعیف کردن حزب اسلامی، حزب وحدت و جنبش ملی جنرال دوستم این اطمینان را در میان هواداران او محکم تر کرد که کسی حریف شیر نخواهد شد. و این اطمینان تا وقتی خدشه ناپذیر ماند که طالبان کابل را از دست او ستاندند و او را مجبور کردند که به همان جایی برگردد که سال ها پیش از همان جا آوازه ی شکست ناپذیری اش به جهانیان رسیده بود. تاجیک ها – و مخصوصا شیران پنجشیر- می دانستند که فرمانده از پا نمی افتد و حتما فکر و برنامه یی برای به خاک سیاه نشاندن طالبان دارد. تاکتیک های گزنده ی او چند بار طالبان را سراسیمه کردند. همان مقدار کافی بود که ایمان به ایمان او پایدار بماند و اعتماد بر هوش نظامی اش تزلزل بر ندارد. شیر پنجشیر مثل همیشه به شیران پنجشیر نیرو می داد.
اما گویی بنا نبود که طلسم مسعود بودن جاودانه بماند. القاعده برای ترور کردن او برنامه ی پیچیده یی ریخته بود. شاید از جمع همراهان مسعود هم کسانی بودند ( و ما این را نمی دانیم) که از کامیاب شدن طرح ترور او ناخشنود نبودند. وقتی که خبر جراحت برداشتن شدید مسعود پخش شد و بعد روشن شد که او از دنیا رفته است، این هم روشن شد که هوش نظامی هم سقفی دارد و دوران کامیابی نیز دایمی نیست.
و در این جا به موضوع اصلی این نوشته می رسیم:
اگر حتا کامیابی های خیره کننده یی که در رکاب رهبر هوشمندی چون احمدشاه مسعود حاصل می شوند پایدار نباشند، آن گاه به چه چیزی می توان دل بست؟ این یک سوال صوفیانه برای رو گرداندن از دنیا نیست. یک سوال سیاسی است. تاجیک ها پس از احمدشاه مسعود کم-کم ناگزیر شدند با واقعیت های تازه کنار بیایند. بخش مهمی از این کنار آمدن همان وداع کردن با جلال ِ قدرت و رویای شکست ناپذیری بود. پس از آن که امارت اسلامی طالبان فرو پاشید اما غرب شیرهای پنجشیر را تنها به عنوان بخشی از نیروهایی که سهمی از قدرت به آن ها می رسید پذیرفتند و نه به عنوان محور اصلی قدرت، توانایی مانور میراث داران مسعود به سطح نا امید کننده یی تنزل کرد. سال ها بعد هنگامی که داکتر عبدالله به دور دوم انتخابات ریاست جمهوری نرفت و ناگزیر شد به رئیس جمهور شدن حامد کرزی تن بدهد، دیگر روشن بود که شیرهای پنجشیر ناتوان شده اند.
چرا چنین شد؟
پاسخ این سوال روشن است: از غیوری ورزیدن و مثل شیر غریدن بعضی کارها بر می آیند و نه همه ی کارها. نمی توان همیشه در این توهم ویران گر ماند که مثلا ما شیران پنجشیرایم و همه ی گره ها را با سر پنجه ی غیوری باز می کنیم. برای پروراندن زمینه ی قدرت مندی پایدارتر به چیزی بیش از غریدن شیرانه نیاز است. به همکاری و جلب همدلی دیگران نیاز است. گمان می رفت که رهبران سیاسی تاجیک ها به این درک رسیده اند و سعی می کنند این آگاهی را در میان قوم تاجیک پخش کنند. اما آنچه امسال در سالروز ترور احمدشاه مسعود در کابل رخ داد آشکار کرد که بخشی از پیروان مسعود که صدای بلندتری دارند همان هایی هستند که هنوز در چارچوب ِ هنجارهای ناکارآمد نیمه ی اول دهه ی نود میلادی ( سال های حکومت مسعود در کابل) زنده گی و فکر می کنند.
مردمان غرب کابل (عمدتا هزاره ها) خاطره ی خوشی از مسعود ندارند. اما کم کم از خاطره های تلخ خود و ستمی که مسعود بر آنان روا داشت فاصله می گیرند. بدترین کار برای طرفداران احمدشاه مسعود این است که زخم ها وداغ های این مردم را تازه کنند. اگر احمدشاه مسعود "قهرمان ملی" افغانستان بود یا هست، بهترین روش برای جا انداختن چنین تصویری از او این است که بگذاریم مردم خوبی های او و طرفداران اش را ببینند و خود به همین نتیجه برسند. این کارها با زور نیزه و شمشیر به جایی نمی رسند و با آشوب افکنی و نفرت پراکنی ثمری نمی دهند. هر کس این سخن را قبول ندارد، نظری بر سرگذشت قبلی شیران پنجشیر بیندازد. (بر گرفته از بخش نوشتۀ در سایت هاتف بلاگ اسپات.)

پنجشیری ها اولین قومی در تاریخ افغانستان هستند که افراد مردگاه و دیوس به گونه رسمی داشتند، رحیم غلام بچه از آستانه پنجشیرمردگاو رسمی ظاهر شاه بی ناموس بود ، حالا خودشما تصور کنید که فهیم و دیگران و قوماندان پنجشیری او که بر ناموس شان رحم نمیکنند آیا بر مردم بیچاره و مظلوم افغانستان رحم میکنند؟

h
tajikha az massod yag poqana dorst karda ke bad mekona wa dar hawaye pansher raha mekonan, en bar mekhast ke dar gharbi kabul ham en poqana ra ba hawa rawan kona, ke degar en poqana jaye bad karden na dasht wa para shod, boren en poqana ra ke ba nami massod ast dar khanahye khode tan bad konen na dar gharbi kabul, chon dar gharbi kabul jaye bare en poqani zesht wa bad nam wa dektator wojod na dara

خدا به این خاکسار لعنت کند مردم ما اگر و اقعا احساس دارد این جانی فاشیست را به یک طریق ممکن ازبین ببرد و به جهنم واصلش کند و من در عجبم از مردم تاجیک که بازم فریب یکعده اوباشها را میخورد و اگر طالب امد قصود پس و پیش را از شما خواهد کشید ..