«هر چه زمین بود گور یاران شد»

دیر گاهیست در ین ویرانه

خون در چشم شفق پیچان است

زندگی خنده تلخیست شنو

مادرم از پی نان گریان است

تو اگر عضوی زمینی برخیز

تو اگر ابری ترینی بچکان

تو اگر نای مرا میشنوی

تو اگر زخمی ترینی بنواز

آخ که صیاد جنایت بنواخت

نغمه سوگ هزاران آه را

در دل خسته تاریخ نویس

زایش و خیزش دریا ها را