از هزار شعار یک عمل بهتر است!

بشردوستی یک شعار گول زننده و فریبنده است.

اگر با خیرات کاری از پیش می‌رفت حال باید افغانستان جنت روی زمین می بود چون طی سیزده سال گذشته صدهامیلیارد دالر خیرات بدست آورد.

اگر کسی اگاهی سیاسی داشته باشد می‌داند که نسبت به این «بشردوستی»، کار برای بسیج و آگاهی دهی مردم و متشکل ساختن آنان برای سرنگونی عوامل بدبختی های شان بسیار مهمتر است.

یک گام در راه بسیج و تشکل یابی مردم هزاران بار از خیرات های بوجی آرد و .... اهمیت دارد. اما بشردوست چون بیشتر به فکر نام و نشان و تعریف و تمجید است، راهی را در پیش گرفته است که در آخرین تحلیل به ترکستان می انجامد و زنجیری را از پای و فکر و بدن ملت نخواهد گسست.

به بین تو درین کشور، آدم های فریبکار مثل کرزی و سیاف داری؛ کرزی مثل ریگ ، دروغ می گوید و سیاف که خود سالها جاسوس سعودی بوده؛ سر خود را زیر برف میکند و دیگران را به جاسوسی، متهم میکند؛روشنفکر تو، اعظم سیستانی است که سال قبل، خلیلی را« شاعر کمنظیر با روحیه ملی» میخواند اما هفته پیش، خلیلی را به ۴ کتاب، کافر خواند!
روزنامه نگار تو، حبیب الله کله کانی را( قهرمان) میخواند، اما امیر امان الله را « بی ناموس» میخواند؛آیا رفتار و کردار جناب رمضان بشر دوست ، بخاطر ترحم و خیرات به بینوایان( از جیب خودش) گناه است؟او از معاش خودخیرات میکند؛ اما کرزی ، از پول بیت المال ، حج میرود؛ کدام بهتر است؟

کاریکه آقای بشردوست میکند، از نگاه انسانی خیلی قابل قدر است،
اما از نگاه سیاسی چندان مؤثر نیست. زیرا جمعاوری اعانه و تقسیمکردن آن
بین مردم فقیر را هر (ان جی او ) یا حتی اتحادیه های کوچک مدنی میتوانند انجام دهند،
اما یک سیاستمدار باید سیاست کند و برای برقراری عدالت اجتماعی کار بنیادی نماید،
تا فقر و بیکاری در کشور ازبین برود.
آقای بشردوست متأسفانه نتوانسته یا نخواسته که درین 14 سال حتی یک حزب برای خود بسازد
(ابتدائی ترین قدم در راستای بدست آوردن قدرت سیاسی از راه مشروع و دیموکراتیک ).