با داد و فریاد نمی شود پدیده ی خشونت علیه زنان را محو کرد، "چشم ها را باید شست"

تشکر خانوم سحر! مقاله ات بسیار اموزنده و منطقی بود ... یکی از تلخ ترین واقعیت ها را در آن به تحلیل گرفته بودی، اصلا نیاز جامعه امروزی ما به بررسی همچو مسایل است ... به نظر من علمای افغانستان باید تبلیغات و واعظه های خود را بر ضد فرهنگ منفی جامعه اختصاص بته ... رسول الله ص وختی به پیغمبری مبعوث شد، اولتر از همه بر ضد فرهنگ و روایات منفی جامعه جهاد را اغاز کرد ... و اولین کاری که کرد دفاع از حقوق خانمها بود، که اونها دختران خود را زنده به گور میکردن ، محمد ص کوشش کرد، انها را ازین کار شنیع منع بفرمایه ... خدا کنه علمای ما نیز به این موضوع بیشتر توجه کنه ... متعصبین و جاهلین کابل پریس باید از شما یاد بگیره، وخت خودرا به غف زدن مصرف نکنه، یک چیزی برای خواننده گان ارائیه کنه که به درد بخور باشه ...

دوست عزیز خانم سحر عزیز ، شما از درد و رنج خانم های افغان نوشته ای ، از رنج زن های سر زمینت نوشته ای از رنج زن های که در جامعه مرد سالار چون افغانستان همه روزه دها صد ها اتفافات رخ میدهد اما عامل جواب گویی نیست چون که تو در ان سر زمین زندگی میکنی حق انتخاب حق زندگی استقلال از خودت نداری تو همیشه باید به ساز مردان سر زمینت همیشه برقصی و اگر وابیستی ترا پیکر نحفت را بر شلاق و با خلاف جامعه باید سنگسار شوی خواهر عزیز تو یک محکوم هستی چه در خانه پدر چه در خانه شوهر ، در خانه پدر تو باید به فرمان پدر و برادرت که تو را مایه ننگ میداند چونکه از زن زاده نشده اند و در خانواده شوهر چون یک برده هستی نباید سر پیچی از اوامر خانواده شوهر بکنی گر نه لب و گوش هایت را می برند اگر خلاف کنی بدون دادگاه ترا باید سنگسار کنند ، خواهر من تو حق زندگی نداری تو یک برده هستی تو را مانند حیوانات به قیمت گذاف می فروشند تو را دست به دست به فروش می رسانند .

بسیار یک نامه که پر از سوز هست امید است دوستها بخوانش بگیره

نامۀ دختری به پدران وطن

نوشته از پوهندوی شیما غفوری

پدران افغانستان تا کی خاموشید!
من دختری هستم از ملک شما. پدر و مادرم مرا در دوران جنگی که شما پدران و اندکی مادران در کشورم به راه انداخته اید، به دنیا آوردند. با غم وذلت بزرگم نمودند و برای آنکه یک نانخور از خانه کم شود مرا به زودی به مردی سپردند که خود قربانی جنگ بود. مردی که به مواد مخدره مبتلا بوده ولی با جسم و روح ناسالمش باعث بوجود آوردن چهار طفل بدبخت تر از من و خودش گردید. من اطفالم را با همه ای درد زایمان و نبود شرایط خوب زندگی مثل جان دوست دارم و به خاطر آنها همۀ مشکلات، جبر وظلم شوهرم را تحمل میکردم. ولی باید صادقانه بگویم چارۀ هم جز آن نداشتم. هرگاه فامیل پدری اندکی به من منحیث انسان ترحم میداشت، شاید سالها قبل شوهرم را ترک میگفتم. یا اگر دولت به زندگی اتباعش توجه میداشت، به سرنوشت زنِ تحت ظلم وخشونت علاقمندی میداشت وبرایم خانۀ امنی را تدارک میکرد، من خود و اولاد هایم را در زیر سایۀ دولت کشورم قرارمیدادم. ولی دردا و دریغا که نه آن بود و نه این. ناچار چون مرغی که چوچه ها را در زیر بال هایش از بیم طوفان نگهمیدارد، ازاطفالم محافظت میکردم. میترسیدم که روزی شوهرم اطفالم را مثل بسیاری از پدارن دیگر کشورم بفروشد و از آن معیشت زندگی و موادمخدره اش را تأمین نماید. ولی او ظالم تر از آن بود که فکر میکردم. او بعد از آنکه آخرین دارایی ناچیز زندگی ما را از من تقاضا نمود و من مخالفت نمودم، به من حمله ور شد. در نیمۀ شب در مقابل هشت چشم معصوم و پاک، در مقابل هشت چشم اشک آلود، در مقابل هشت چشم وحشت زدۀ اطفال ما در فرقم با سنگی زد تا بیحال و بی حس به زمین بخورم.
شاید او در این مدت زیورات ناچیزم را که از من میخواست و من آنها را برایش ندادم که بفروشد و مواد مخدره بخرد، جستجو کرده باشد. شاید آنها را نیافته باشد، شاید خواسته باشد مرا چنان درسی بدهد که بیشتر از پیش مثل مَرکب پدرم از صاحبش، از او اطاعت نمایم. نمیدانم چه چیز در این مدت واقع شد. ولی زمانی بود که درد شدیدی را در سرم احساس کردم. نوک تیز کارد آشپزخانه را که مرا همیشه همکار و همدم بود، در فرقم احساس نمودم. چیخ و ناله ام بلند شد. آواز چیغ زدن و مویۀ اولاد های ناقرارم را میشنیدم. دلم برای آنها میسوخت. ای پدرِ وطن نمیدانی که دخترت چقدر بدبخت است. ولی دخترت با شهامت و دلسوز است. ای پدرِ وطن آیا فکر نمیکنی که نسل تو بخاطر فداکاری من و دیگر زنهای افغان زمینت تا حال زنده مانده است؟ تو که به نامهای مختلف فرزندان کشورت را جام شهادت نوشاندی، تو که مرا و خاکت را بار ها فروختی، تو که هر لحظه حاضرهستی دامن مادر وطنت را پاره، پاره نموده و به دشمنان دوست نمایت هدیه نمایی. این تویی که مرا بیچاره نموده ای. این تویی که همه هستی مرا فقط در بستربی عاطفه و آشپزخانۀ تهی خلاصه کرده ای. ای پدر بشنو که دیگر بالایم چه گذشت.
ناگهان زانو های سنگین شوهرم را در بالای شکم و قفس سینه ام احساس نمودم. درد عجیبی وجودم را فرا گرفت، ولی توان رهایی را ازآن نداشتم. فقط نالش مینمودم و از چشمان بسته ام ناوه های اشک جاری بود. در این اثنا سردی کارد را در روی بینی ام احساس کردم. تصورش را هرگز نمیتوانستم بکنم که او بینی و بعد لبهایم را قطع میکند. ای پدرو ای مادر همین حالا که این سطور را میخوانی یکبار به خاطر منِ دردمند با سر دو ناخون ات یکبارقسمتی از بینی و لبهایت را محکم گرفته وفشار بده. من حدس میزنم که شاید یک بر هزارم حصۀ دردم را احساس نمایی. ای عزیزم، ای پدرم، ای مادرم پس بِدان که دخترت در آن لحظه چه حالی داشت.
ای کاش بعد از آنکه توسط اطفال و همسایه هایم در شفاخانه انتقال داده شدم، دوباره به هوش نمی آمدم، ای کاش درد جانسوز پانسمانِ زخم ها را نمیکشیدم، ای کاش دیگر چشمانم به روی این دنیای ظالم باز نمیشد.
بادیدن اطفال وحشت زده ام دردم را فراموش کردم، چشمانم در زیر بنداژ سفید به خاطر آنها خون می ریزند.
ای پدرِ وطن، حالا بگو به من، آیا اطفالم این فاجعه را چگونه در خود حل خواهند کرد، آیا از آنها نیز جنایتکارانی ساخته نخواهد شد؟ آیا وآیا و آیا.
ای پدربه پا برخیز. ای پدر زبانت را بلندگویی فریاد های نارسای ما گردان. ای پدر دست های ما را بگیر که دخترانت خیلی در عذاب اند.
ای پدر از جنگ بگذر. ای پدر از زراندوزی بگذر. ای پدر از شهرت مجازی بگذر.
ای پدر به ما رحم کن. ای پدر سرم دست بکش و بگو دخترم تو هم جزء از وجود من هستی، تو مثل من هستی. تو هم انسانی!
ای پدر! من هنوز هم ترا دوست میدارم، تو پناهگاهی منی، توکوهپایۀ عزتم هستی، تو دریای محبتم هستی. تقاضایم از تو این است که به خود بیا. بر خیز وبرای رهایی ام از وحشت ظلم آوازِ بلند سر بده و با دیگر همجنسانت ولو دشمنی داری یکجا شوو طناب های اسارت را از جسم ناتوانم بِگُسل.
هرگاه نامه ام در چشمان تو اشکی را پدید آورده باشد، از آن شرم مدار، از آن ننگ مکن وافتخار کن که هنوز قلب تو زنده است و وجدانت هنوز نفس میکشد.

از روزيكه در ين سر زمين كه نامش را أفغانستان گذاشته اند نظام وحاكميت بدست خر افتاده است روزگار زن ومرد اين سرزمين خراب است

تنها زنها نيستند كه درين دوزخ زمين بنام أفغانستان رنج ميكشند بلكه همهء موجودات زنده اي كه در سرزمين زنده گي دارند رنج مي كشند

تا وقتيكه خودرا افغان بناميد اين سرنوشت تان خواهد بود ، زيرا افغان وافغانيت يعني همين كه اشخاصي مانند يون وچمبرك به آن افتخار ميكنند

تقديم به مدافعان افغان وافغانيت

اگر زن بهمنک با کسی دیگر برود، حتمن پشتون ها مقصر اند.

اوغان خر!
من زني ندارم كه با كس ديگر برود ولي اينقدر زنان پشتون كه در اروپا در موجوديت شوهران شان زير پاي مردان ديگر ميخوابند مگر شوهران پشتون شان مقصر نيستند؟
آيا خودت به حيث مدافع پر وپا قرص اوغانيت در ترويج افكار وعقائد زن ستيزانه اوغاني مقصر نيستي؟
پس أگر واقعا در كله ات منطق داري، بفرما بدون دشنام تعريف خودت را از فرهنگ پشتونوالي وافغانيت ارائه كن كه اين فرهنگ زن ستيز وخشونت طلب چه چيزي را براي زنان جز اسطوره سازي هاي جعلي به ارمغان آورده است، نشود كه تو اوغان به واقعي بودن داستان ملالي ميوندي جعلي باور داشته باشي؟ او بي عقل اوغان!
اگر تو واقعا وجدان سالم بشري داشته باشي، خودت را درتمام بدبختي هاي كه بالاي زن ومرد اين سرزمين گذشته ويا ميگذرد مقصر ميداني، وبا جرأت ندا ميزني آري اي مردم!
من مقصر هستم، اين من بوده ام كه هم خودرا وهم شمارا بنام افغان وافغانيت وغيرت اوغاني فريب دادم وسرانجام همه را به اين خاكدان سياه نشانده ام، فرهنگ هاي متعالي ديگران را، آثار تاريخي وزبان وفرهنگ إنساني شانرا بخاطر خودخواهي هاي جاهلانهء پشتونوالي ام تباه كردم ولي درعوض
براي شان قبيله گرايي و زن ستيزي را تقديم نمودم، آري من مقصر هستم
تا وقتيكه من درين سرزمين حاكم نبودم هرات وبلخ و سبزوار اين سرزمين از جايگاه علمي درجهان اسلام برخوردار بود ولي از زمانيكه پاي نحس پدران حرامي پشتون من به اين مناطق خورد وزمام امور بدست خر ذاتهاي هم تبار من افتاد همه چيز ازبين رفت.

آري! من مقصر هستم ديگر شمارا بسوي خر بودن يعني افغان بودن دعوت نميكنم.
اما تو بيشرف بجاي اين معذرتخواهي به طرف مقابل ات دشنام ميزني، معناي سخن اينكه تو هرگز قابليت آدم شدن را نداري

به بهمن فقط یک استخان پرتاب کنید باز می بینید که چطور
ساعت ها خود را مانند یک سگ به آن مصروف میسازه.
اعتراف بهمن به سگ بودنش در کابل پرس:
"این بندهء حقیر نیز سالها درین سایت کابل پرس مثل سگ غف زده ام،
ولی هرگز دعوا نکرده ام که من سگ بودن را نسبت به انسان بودن ترجیح میدهم وبرای همیشه سگ باقی می مانم".