کابل پرس

طالبان و زبان کشتار و انتحار در کنار زبانی بیگانه برای اکثریت مردم

2021-11-21T19:01:44Z

در این تصویر یک دستورنامه سانسور به زبان پشتو آمده که برای بیش از هشتاد درصد از باشندگان این سرزمین بیگانه می باشد. این زبانی است که چند دهه حلقات نژآدپرست تلاش کرده اند به عنوان زبان ملی به اکثریت این مردم تحمیل کنند اما تاکنون موفق نشده اند.
در کنار این زبان، زبان طالبان زبان کشتار، انتحار و دهشت و وحشت می باشد که همه با کارنامه طالبان و سایر گروه های جنایتکار افغان آشنا می باشند.

وضعیت بد رسانه ها در بامیان؛ برای اولین بار یک خبرنگار از سوی پولیس بازداشت شد

2015-08-31T03:00:00Z

برای نخستین بار یک خبرنگار در بامیان که می خواست از صحنه لت و کوب مردم عادی توسط نیروهای پولیس در یکی از برنامه های دومین دور جشنواره سارک عکس و صدا بگیرد، توسط نیروهای امنیتی این ولایت بازداشت شد.
زمان احمدی خبرنگار مجله اورال و خبرگزاری بخدی در بامیان که نزدیک به سه ساعت در حوزه امنیتی شهر بامیان با چند تن از همکارانش تحت توقیف قرار داشته می گوید:" در شامگاه سوم ماه روان، زمانی که برای تهیه گزارش از جشنواره غذاهای محلی و نمایش مجسمه صلصال با نور سه بعدی به محل برگزاری جشنواره رفتم، با برخورد تند نیروهای امنیتی مواجه شدم و از ورودم به محل، جلوگیری صورت گرفت".
احمدی گفت، وقتی نتوانستم به محل برگزاری جشنواره غذاهای محلی وارد شوم، منتظر ماندم تا برنامه نمایش مجسمه صلصال با نور سه بعدی اجرا شود اما نیروهای امنیتی تلاش داشتند تا در بیرون از محل برگزاری جشنواره نیز از حضور من و مردم دیگر جلوگیری کنند.
او افزود، نیروهای امنیتی با مردمی که در بیرون منتظر اجرای برنامه نمایش مجسمه صلصال با نور سه بعدی بودند، برخورد خشونت آمیزی می کرند و حتی برخی از آنها را با سیلی، سنگ و قنداق تفنگ را لت و کوب کردند.

او در ادامه بیان داشت:" زمانی که خواستم از صحنه لت و کوب مردم توسط نیروهای امنیتی عکس و صدا بگیرم، محمد علی لگزی آمر امنیت قوماندانی امنیه بامیان با برخورد نامناسب و توهین آمیز مرا بازداشت کرده و به حوزه امنیتی این ولایت منتقل کرد".
او تاکید کرد که در حوزه امنیتی، ضمن اینکه مورد بازجویی قرار گرفته، تمام صداهایی که از برخورد خشونت آمیز نیروهای امنیتی با مردم ثبت کرده بود، توسط آنان حذف شده است.
به گفته او؛ نیروهای امنیتی حتی تصمیم داشتند تا دستگاه ثبت صدایش را ضبط کنند اما بدلیل مقاومت او، این کار صورت نگرفته است.
افزایش خشونت علیه خبرنگاران در افغانستان از مسائلی است که اخیرا نگرانی نهادهای مدافع حقوق خبرنگاران را برانگیخته است.
برخورد خشونت آمیز، لت و کوب، توهین و تحقیر و ضبط وسایل کاری خبرنگاران از مواردی است که گهگاهی از سوی مقامات دولتی در کشور صورت می گیرد.
در بامیان اما تا سال اوایل سال گذشته، خبرنگاران و رسانه های محلی از وضعیت به نسبت خوبی برخوردار بودند.
از سال گذشته وضعیت در این ولایت تغییر کرد و برخی از رسانه های، سال 2014 را بدترین سال برای خبرنگاران بامیان خواندند.
از آن زمان تا کنون گذشته تا کنون چندین بار خبرنگاران بامیان از سوی مقامات بلند رتبه این ولایت، توهین و تحقیر شده اند و در برخی موارد وسایل کاری آنان ضبط و یا هم اسناد دست داشته شان از سوی این مقامات بررسی و یا حذف شده است.
این اما نخستین بار است که یک خبرنگار در بامیان بازداشت و مورد بازجویی قرار می گیرد.
بازداشت این خبرنگار، انتقاد تند خبرنگاران و فعالان مدنی در مناطق مختلف کشور را به دنبال داشته است.
با این حال زمان احمدی می گوید، بدلیل آنکه بامیان را دوست دارد و نمی خواست چهره بامیان، آنهم درست در روزهایی که دو جشنواره بزرگ فرهنگی در آن برگزار شده بود نا مطلوب منعکس شود، تا کنون سکوت کرده بود.
او اما افزود:"اکنون می خواهم اعتراض کنم تا گامی هرچند کوچک در راستای اصلاح سیستم پولیس برداشته شود، نیروهای امنیتی حق ندارند با خبرنگاری که با کارت هویتش در محل یک رویداد خبری حاضر می شود برخورد خشونت آمیز داشته باشد".
براساس اظهارات او، اکثر نیروهای امنیتی بامیان تا کنون با قانون پولیس آشنایی ندارند و لت و کوب مردم را با استناد به این قانون حق خود می دانند در حالی آنان حتی حق لت و کوب مجرم را ندارند چه رسد به مردم عادی.
به گفته این خبرنگار؛ نیروهای پولیس بامیان تا کنون سواد خواندن و درک قانون پولیس را ندارند و زمانیکه آنها نتوانند این قانون را بفهمند، وضعیت بدتر از این هم خواهد شد.

کابل تاکسی و آشفتگی طالبان حکومتی

2015-08-26T18:46:43Z

امروز در سایت خبرگزاری بخدی خواندم که "شورای امنیت دستور شناسایی گردانندگان ”کابل تاکسی‟ را به وزارت مخابرات داد". چند نکته در این مورد:
یک: وزارت مخابرات افغانستان توانایی فنی شناسایی گرداننده یا گردانندگان صفحه فیسبوک کابل تاکسی را ندارد. تنها در شرایط زیر ممکن است گرداننده یا گردانندگان کابل تاکسی شناسایی شوند:

الف: امنیت ملی افغانستان خلاف قانون و نورم در مورد رعایت حریم شخصی و در ضدیت با آزادی بیان همچنان به بازداشت خبرنگاران بپردازد و به زور به حساب فیسبوک آنان دسترسی پیدا کند به امید اینکه یکی از آنان ممکن گرداننده ی کابل تاکسی باشد.

ب: افرادی در اطراف گرداننده یا گردانندگان کابل تاکسی خیانت کرده و معلومات را در مورد کابل تاکسی به اداره امنیت ملی دهد.

پ: از طریق سرویس دهندگان اینترنت مانند افغان تلکام، روشن و...آی پی آدرس هایی که آدرس های مدیریت صفحه فیسبوک کابل تاکسی را باز کرده اند شناسایی کنند (البته اگر گردانندگان در داخل فغانستان باشند.). برای نمونه آدرس های زیر، مربوط به بخش های مدیریتی صفحه کابل پرس^? می باشند:
https://www.facebook.com/kabulpress/settings/
https://www.facebook.com/kabulpress/messages/
https://www.facebook.com/kabulpress/notifications/
اگر گرداننده یا گردانندگان صفحه کابل تاکسی در فغانستان می باشند، آن ها می توانند از وی پی ان یا شبکه خصوصی مجازی استفاده کنند و یا از مرورگر تور، تا آی پی های خارج از فغانستان داشته باشند.

مرورگر تور:
https://www.torproject.org

اگر گرداننده یا گردانندگان کابل تاکسی در داخل فغانستان هستند، می توانند از سرویس وی پی انی که لینک آن در ادامه آمده استفاده کنند:
https://www.tunnelbear.com
با وی پی ان بالا می توان 500 مگابایت دیتا بصورت رایگان داشت و اگر یک تویت تبلیغاتی از آن فرستاده شود، یک گیگابایت به این دیتا بصورت رایگان اضافه می شود. این وی پی ان قابل نصب در کامپیوترهای ویندوز، مک، تلفن های هوشمند اندرویدی و آیفون و آیپد می باشد.

این وی پی ان را از این جهت معرفی می کنم که اگر چنانچه گرداننده یا گردانندگان کابل تاکسی در داخل افغانستان باشند، به دلیل نبود کارت هایی مانند مستر و ویزا، از اینترنت وی پی ان خریداری نمی توانند.
هم مرورگر تور و هم وی پی ان بالا قابل اطمینان هستند و من از آن ها استفاده می کنم.

دو: دستور شورای امنیت ملی فِغانستان و اقدام احتمالی وزارت مخابرات، مخالف آزادی بیان و همچنین مخالف امنیت ملی است؛ هر چند در کشور فِغانستان، امنیت ملی یعنی تروریست و کوچی طالبان پروری. لازم نیست توضیح داده شود که چرا چنین دستوری مخالف آزادی بیان است اما باید توضیح داد که آزادی بیان از اجزای اصلی تامین امنیت در یک کشور است. اگر آزادی بیان وجود نداشته باشد، امنیت در شرایط سانسور و خودسانسوری با خطر جدی مواجه می شود و کسانی چون ملا اشرف غنی احمدزی مجال بیشتری برای کوچی طالب پروری پیدا می کنند. از طرف دیگر به دلیل اینکه تروریست های حکومتی شاهرگ های اقتصادی را در اختیار دارند، اختلاس بیشتر از قبل خواهد شد؛ هرچند فِغانستانی که در کنترل طالبان حکومتی و غیر حکومتی ست، همین اکنون فاسد ترین کشور جهان می باشد.

سه: دستور شورای امنیت ملی افغانستان در مورد کابل تاکسی، با توجه به شناختی که از اعضای شورای امنیت ملی همچون حنیف اتمر داریم، خود مخالف امنیت ملی است. وجود افراد ضد ملی مانند حنیف اتمر که دست نشاندگان استخبارات کشورهایی چون بریتانیا و پاکستان هستند و البته در سوء استفاده و اختلاس و تبعیض سیستماتیک دست دارند خود امنیت ملی یک کشور را به شدت تهدید می کند. همچنین رییس جمهوری تقلبی همچون ملا اشرف غنی احمدزی که با بیش از دو میلیون رای تقلبی وارد ارگ شده، خود امنیت ملی را که البته وجود نداشت با خطر جدی مواجه کرده است.

چهار: من نیز در دفاع از حق آزادی بیان گرداننده یا گردانندگان صفحه فیسبوکی کابل تاکسی و همچنین نکوهش بازداشت خبرنگاران توسط امنیت ملی فغانستان، راننده ی کابل تاکسی هستم!
با احترام
کامران میرهزار

فشار افکار عمومی، عملیات برای رهایی مسافران هزاره

2015-03-03T13:21:34Z

کابل پرس^?: بالاخره پس از چند روز، سکوت معنا دار حکومت افغانستان، فشار افکار عمومی باعث شد که نیروهای نظامی افغانستان وارد عمل شده و عملیاتی را برای آزادسازی 30 مسافر هزاره روی دست بگیرند. در حالی که نیروهای امنیتی محلی می توانستند براحتی و در همان ساعات اولیه ی آدم ربایی عملیات آزاد سازی را شروع کرده و با موفقیت به پایان برسانند.

در این چند روز با وجود بی اعتنایی مقامات بلند پایه، افکار عمومی باعث شد تا حکومت هم در مورد فاجعه ی انسانی پنجشیر واکنش نشان دهد و هم پس از چند روز تاخیر بی مورد، فرمان عملیات نظامی را صادر کند. این عملیات نظامی شب گذشته، در ولایت زابل آغاز شده است.
جنرال باز محمد جوهری در آخرین خبری که در صفحه ی فیسبوک خود نوشته چنین آورده است:
کشته شدن قوماندان حکمت الله همت که مستقیم به گروگان گیری 30 نفر مسافر در زابل دست داشت با 40 نفر دیگر از افراد شان را به مردم افغانستان و خانواده این 30 نفر تبریک می گویم، وی که از فرماندهان کلان طالب و فعلا نام داعش را بر خود مانده بود امروز در نتیجه عملیات قوای شجاع امنیتی کشور مخصوصا قوای خاص و کماندو در خاک افغان کشته شدند.

من هزاره هستم؛ کارتونی از عتیق شاهد

در چند روز گذشته، مردم در شهرهای مختلف دست به راهپیمایی زده و شبکه های اجتماعی ضمن انتقاد شدید از رفتار قوم گرایانه ی حکومت کابل، خواستار اقدام فوری برای آزادی مسافران هزاره شده اند. بسیاری از کاربران شبکه های اجتماعی، با تغییر پروفایل های خود به شعارهایی مانند "من هزاره هستم، مسافران را آزاد کنید"، بی توجهی مقامات را مورد انتقاد شدید قرار داده اند.
طبق آخرین خبرها، عملیات برای آزادسازی مسافران همچنان ادامه دارد.

باز هم سانسور صدای ملت در خانه ملت: داکتر بشردوست اخراج شد!

2015-01-21T11:34:58Z

کابل پرس^?: در جریان پرسش و پاسخ از نامزد وزیران حکومت وحشت ملی افغانستان و در حالی که داکتر رمضان بشردوست به مساله ی دو تابعیتی بودن شیر محمد کریمی اعتراض داشت، معاون پارلمان از مسئولین امنیتی خواست تا او را اخراج کنند.
شیر محمد کریمی که از او به عنوان ستون پنجم طالبان و استخبارات پاکستان رد دستگاه حکومت افغان یاد می شود، دارای تابعیت بریتانیا می باشد. قبلن پارلمان افغانستان گفته بود که به نامزد وزرایی که تابعیت دوگانه دارند اجازه ی ورود به تالار پارلمان را نخواهند داد. با این وجود باز هم این گپ دروغ برآمد.

ظهور فاشیسم اسلامی

2015-01-15T19:14:07Z

از سیرت پیامبر رحمت داستانی داریم که در زمان حیات آنحضرت زن یهودی از سربام خود بر سرو صورت مبارک اش ذباله می ریخت و آن حضرت اصلأ بی توجه می گذشتند تا این که روزی حضرت دید که این حادثه تکرار نشد و همین است که حضرت احوال آنرا جویا شدند و دریافتند که مریض است فورأ به دیدار آن زن شتافت و از وضع صحی اش پرسید و زن سخت خجالت زده شد و به اشتباه خود پی برد و اسلام آورد

می توان به نوشته ای باور داشت و یا نداشت ،می توان منظره ای از سریالهای تلویزیونی را پسندید و یا نپسندید، همچنان می شود از کنارکاریکاتوری با یک تبسم گذشت و یا لحظه ای بر آن خشم گرفت، اما عکس العمل در برابر آن چه باید باشد ؟ جواب نوشته را می توان با یک نوشته دیگری داد و سریال هم اگر مورد پسند ما نباشد باید با فشارافکار عمومی جلوی پخش اش را گرفت و کاریکاتور را یا باید نادیده گرفت و یا خشم خود را در مورد اش ابراز باید کرد و گذشت .

سلمان رشدی نویسنده ی هندی بریتانیایی

چه چیزی از عقیده ما مارا وادار می کند که ناپسند بودن یک اثر فرهنگی را با خشونت و مرگ جواب بدهیم ؟اگر ظلم و جبر باشد و سرکوب عقاید در برابر اش باید صدا بلند کرد و حتی شاید دست به سلاح بردن هم توجیه داشته باشد ،اما اختلاف عقاید و سلایق باعث خشونت و قتال گردد این نشان دهنده جاهلیت است و بس، کتاب خانه های جهان پراست از کتابهای که ما آنرا دوست نداریم آثار دانته آلیگیری و ادوارد گیبون دارای پاراگراف های هستند که خشم ملا ها را به آسمان برساند، آیا می توان به کتابخانه ها یورش برد و تمامی کتابهای آنرا به آتش کشید ویا به دریا انداخت ؟ کتاب آیات شیطانی سلمان رشدی از آثاری است که شاید ما خواهان خواندن چند سطری از آن نباشیم و ارزش خریداری را نداشته باشد اما در کتابخانه های دنیا موجود است و سالها مسلمانان را در خیابان ها کشید و فتوای مرگ نویسنده اش هنوز هم در بین آثار آیت الله خمینی باقی است۔ یا با یک سوژه پرماجرا و شاید هم اهانت آمیز کسی بیاید فلم بسازد و حتی ارزش دیدن هم ندارد اما ما به خیابان ها میریزیم و ارزش برای آن فلم قایل می شویم و شبکه های یوتیوب را مسدود می کنیم که این فلم پخش نشود و طوفان سیندی را که در سواحل شرقی آمریکا خرابی های زیادی وارد کرد نتیجه همان فلم می پنداریم در حالی که فلم توهین آمیز در کلیفورنیا ساخته شد که در سواحل غربی آمریکا است و شاید می خواهیم بگوئیم که نعوذ بالله قادر مطلق علم جغرافیه را بلد نیست .

سردبیر و سه کارتونیست نشریه شارلی ابدو

غرب در آزادی بیان مرزی را نمی شناسد ، می توان به مقدس ترین هستی های جامعه بشری توهین کرد و کفر گفت و اما زمانی که در مورد اسرائیل کسی بخواهد حرفی بزند و افشاگری کند بخودی خود مرزها پدیدار و تنگ تر می شوند و حتی گذارش گران معتبر ترین مطبوعات غرب هم در مورد شرایط غزه و کرانه غربی نمی تواند بیطرفانه و بدون سانسور گذارش بدهند و سناتور های قدرتمند آمریکایی هم زمانی که در مورد اسرائیل زبان می گشایند حد احتیاط را مراعات می کنند پس می توان پرسید که آیا آزادی بیان و آزادی قلم را تنها با کشیدن کاریکاتور از هستی های مقدس میلیون ها مسلمان می توان نمایش داد؟ همچنان در غرب بسیاری از امورات دیگر نشاندهنده رفتار دوگانه و گاهی چند گانه هم است و می توان بر آنها انتقاد کرد ،سوال بازهم سرجایش می ماند که با آثاری که خوش مان نمی آید و احساسات مان جریحه دار می شود چه باید کرد ، آیا بخاطر آن باید دست به خشونت بزنیم و قتل و قتال کنیم ؟؟؟

سوال این است که آیا اسلام اجازه می دهد که بخاطر توهین به پیامبر رحمت کسی دست به کشتار مردم بیگناه و یا توهین کنندگان بزند در حالی که از سیرت پیامبر رحمت داستانی داریم که در زمان حیات آنحضرت زن یهودی از سربام خود بر سرو صورت مبارک اش ذباله می ریخت و آن حضرت اصلأ بی توجه می گذشتند تا این که روزی حضرت دید که این حادثه تکرار نشد و همین است که حضرت احوال آنرا جویا شدند و دریافتند که مریض است فورأ به دیدار آن زن شتافت و از وضع صحی اش پرسید و زن سخت خجالت زده شد و به اشتباه خود پی برد و اسلام آورد ، یا این که این حوادث نشانه ی از فاشیسم و تشریح نادرست از عقاید است؟ غرب تفتیش عقاید و کشتار هزار ها انسان را بنام جن گیر و جادو گرتجربه کرد و آمریکا هم مک‌کارتیسم را پشت سر گذاشت و کو کلاکس کلان را هم و جهان اسلام امروز کشتار ها بنام اسلام را تجربه می کند ، انفجار در محلات عمومی و مساجد ، گردن بریدن گروگان ها ، کشتار هدفمند ژورنالیستان و کشتار عمومی اطفال در مکاتب و خرید و فروش برده ها همه و همه بنام اسلام صورت می گیرند و نشان دهنده ظهورفاشیسم در اسلام است و تأسف آور است که برای کشتار مسلمانانی که کلمه گوی محمدی اند صدای الله اکبر بلند کنند و قتال کاریکاتوریستانی که ولو باعث جریحه دار شدن عقاید مان شده باشند با فریاد الله اکبر، فروش برده های مظلوم و سیه بخت هم با فریاد همین شعار رخ می دهند و اما این که آیا خواست ذات اقدس هم همین است که بندگان اش چنین کشتار شوند معلوم نیست و از هیچ آموزه دینی تأکید نگردیده است .

رائف بدوی وبلاگ نویس و فعال حقوق بشر درعربستان

تشریح نادرست و مغرضانه از اسلام باعث این همه بدبختی ها است رائف بدوی وبلاگ نویس و فعال حقوق بشر در عربستان بخاطر انتقاد به رفتار های فاشیستی ملا ها به توهین اسلام متهم و به ده سال حبس و هزار ضربه شلاق محکوم می شود که پنجاه ضربه از قسط اول آنرا تحمل کرد و صدایش را هم نکشید و آیا این خود توهین به اسلام نیست ؟ در تایلند سخت ترین قوانین را در برابر توهین به پادشاه اعمال می کند آیا اسلام مثل پادشاه تایلند است که این قدر راحت توهین اش می شود ، در پاکستان یک زن بیسواد مسیحی به جرم توهین اسلام محکوم به مرگ می شود در حالیکه او یک لفظ از انجیل را هم خوانده نمی تواند آیا اسلام ازجانب او با خطر مواجه است؟.

آسیه بی بی زن مسیحی پاکستانی

کشور های زیادی انقلاب گرم و سرد را دیده اند ، در آن کشتار هم شده است و مبارزات مسلحانه هم بوده و دولت های مقتدر و خودکامه به سرکوب متوصل شده اند ، زندان ها پر بوده اند و اما آن طوری که این روز ها دیده می شود اصلأ نبوده ، خود را دولت می خوانند و اما از آن قواعد دولت داری که در جوامع بشری رایج است خبری نیست تمامی حرکات به باند های تبهکار می ماند که خواهان تحمیل خود اند ، این تحمیل در کشور ما هم تجربه شد ، طالبان ده سال تمام بر مردم خود را تحمیل کرد و اما در نهایت زمامداری شان از هم پاشید و امروز هم اگر در صحنه های حضور دارد از برکت نیازمندی های عمق ستراتیژیک همسایه های ما است نه از نفوذ آنها بر مردم رسول خدا برده داری را فسخ می کند و اما اینها احیا می کنند ، رسول خدا با کودکان محبت می کرد و اینها سر می برند بدون تفکیک ، رسول خدا مسجد را محل امن و صلح خواند و اما اینها از مساجد کشتارگاه ساخته اند مردم جاپان بدترین خاطره را از آمریکایی ها دارند و سخت ترین شرایط زندگی را تحمل کرده اند ولی هیچ گاهی علیه مردم آمریکا دست به ماشه نشده اند برعکس از شرایط خوب ترین بهره را برده اند و امروز ابرقدرت اقتصادی و علمی جهان شمرده می شود با این که نه نیرو دارد و نه سلاح اما همان دشمنان سابق شان حال مدافع شان شده اند .مردم ویتنام هم سخت ترین شرایط زندگی را سالها بخاطر اشغال آمریکایی ها تحمل کردند و کشتار ها شدند ولی آیا آنها در کشور خود دست به کشتار اطفال و مردم بی گناه زدند در حالیکه آنها فقط برای آزادی کشور خود مبارزه می کردند انگیزه های الهی و الهامی نداشتند و آزادی کشورشان را بزرگ ترین موهبت می دانستند اما این مبارزین که بنام اسلام و با انگیزه الهی و الهامی دست به سلاح برده اند برخلاف تمامی تعلیمات دین مبین اسلام خطوط قرمز روایط انسانی را عبور کرده اند و همزیستی مسالمت آمیز را زیر پا کرده اند اینها خواهان غلبه بر همه با استفاده از زور و خشونت اند چیزی که هرگز میسر نخواهد شد.
دانشمندان مسلمان و علمای که به اسلام و جامعه اسلامی دلسوز اند باید برای راه برون رفت از این وضعیت فکر کنند و پاشیدگی های که رخ داده ترمیم گردد و در کمترین حالت مردم را از شر این خشونت ها نجات باید داد کشور های که از گروه های تکفیری بحیث ابزار ستراتیژیک استفاده می کنند باید به این واقعیت پی برده باشند که این وضعیت در نهایت درد و آلام را متوجه خودشان خواهد ساخت و هیچ کسی از این بلا در امان نخواهد ماند، پس باید همه باهم رواداری و همزیستی مسالمت آمیز را بحیث هدف نهایی در برنامه خود قرار دهیم و اختلافات فقهی و علمی را به عالمان و فقها واگذاریم که آنها می دانند کارشان . امروزه ما به همبستگی با جوامع بشری سخت نیازمندیم که از حرکات گروه های تکفیری چهره کریهی از اسلام تبلیغ شده است .

دانشمندان مسلمان و علمای که به اسلام و جامعه اسلامی دلسوز اند باید برای راه برون رفت از این وضعیت فکر کنند و پاشیدگی های که رخ داده ترمیم گردد و در کمترین حالت مردم را از شر این خشونت ها نجات باید داد کشور های که از گروه های تکفیری بحیث ابزار ستراتیژیک استفاده می کنند باید به این واقعیت پی برده باشند که این وضعیت در نهایت درد و آلام را متوجه خودشان خواهد ساخت و هیچ کسی از این بلا در امان نخواهد ماند، پس باید همه باهم رواداری و همزیستی مسالمت آمیز را بحیث هدف نهایی در برنامه خود قرار دهیم و اختلافات فقهی و علمی را به عالمان و فقها واگذاریم که آنها می دانند کارشان . امروزه ما به همبستگی با جوامع بشری سخت نیازمندیم که از حرکات گروه های تکفیری چهره کریهی از اسلام تبلیغ شده است .

نگرانی یک نهاد رسانه ای؛ مقام های دولتی بامیان در تلاش محدود کردن آزادی بیان هستند

2014-12-27T22:00:26Z

مرکز هماهنگی خبرنگاران و رسانه های آزاد افغانستان، از محدودیت آزادی بیان در ولایت بامیان در مرکز کشور ابراز نگرانی کرده اند.
این مرکز با نشر اعلامیه ای گفته که اخیرا بعضی برخورد ها وحرکت های مسئولان دولتی بامیان، نگرانی های جدی خبرنگاران، اصحاب رسانه و باشندگان این ولایت در جهت محدود شدن آزادی بیان و اطلاع رسانی همگانی دراین ولایت را بر انگیخته است.
بر اساس خبرنامه، این محدودیت ها درسال 2014 مواردی چون؛ احضار و بازجویی، تهدید و تخویف خبرنگاران، خودداری مسؤلان محلی از ارائه معلومات، سانسور، تلاش درجهت تحت تأثیر قراد دادن خبرنگاران و مانع شدن آنان از تهیه خبر و گزارش توسط مقامات بلند رتبه دولتی در بامیان را شامل می شود.
در خبرنامه مرکز هماهنگی خبرنگاران و رسانه های آزاد تاکید شده است؛ با آنکه بر اساس یکی از ماده های قانون اساسی، آزادی بیان از تعرض مصئون است، این نگرانی وجود دارد که اعمال محدودیت بر آزادی بیان و اطلاع رسانی به مردم، توسط مسؤلان حکومتی در بامیان، سر آغاز سنت بد در کشور شده و مسؤلان محلی ولایات دیگر نیز با پیروی از مسؤلان محلی بامیان و اعمال محدودیت بر رسانه ها، این دستاورد ارزشمند را قربانی سلیقه های شخصی و حفظ منافع خویش نمایند.
این نهاد رسانه ای در خبرنامه اش از دولت افغانستان خواسته است در این زمینه بگونه جدی توجه کرده و نگذارد که آزادی بیان و روند اطلاع رسانی به مردم، به عنوان یک دستاورد ارزشمند، قربانی رفتار های سلیقه ای مسؤلان محلی ولایت بامیان گردد.
پس از تشکیل حکومت وحدت ملی، رسانه ها در کشور با تهدید های مختلفی عمدتا از سوی نهاد های دولتی مواجه شده اند.
در سه ماه گذشته برخی از خبرنگاران در شماری از ولایات کشور، مورد تهدید و لت و کوب قرار گرفته اند و عده ای دیگر نیز از سوی نهاد های مختلف دولتی احضار شده اند.
در آخرین مورد، دو روز پیش ذکی دریابی مدیر مسئول روزنامه اطلاعات روز، از سوی مجلس سنا به دادستانی کل معرفی شد.
نهاد های رسانه ای از جمله نی، حمایت کننده خبرنگاران و رسانه های آزاد، این اقدامات را خلاف قانون اساسی کشور خوانده اند.

واکنش فعالان مدنی و رسانه گران افغانستان به تهدید طالبان

2014-12-18T11:05:16Z

گروه طالبان با پخش اعلامیه ای، رسانه ها و فعالان مدنی افغانستان را تهدید کرده است که در صورت ادامه فعالیت هایشان مورد هدف جنگویان این گروه قرار خواهند گرفت.
طالبان هشدار داده اند که با استفاده از هر راه ممکن دست به راه اندازی حملاتی علیه فعالان مدنی و رسانه هایی خواهند زد که به گفته این گروه بی بند و بارند و بر ضد ارزش های اسلامی فعالیت می کنند.
آنان در آخرین مورد به یک برنامه تیاتر در مرکز فرهنگی فرانسه در کابل حمله کردند که در نتیجه آن یک فرد آلمانی کشته و نزدیک به بیست تن دیگر زخمی شدند.

در زمان وقوع این حمله هیچ کدام از مقام های دولتی در محل رویداد حضور نداشتند و تمام زخمیان این حادثه، نویسندگان، سینماگران، فعالان مدنی و خبرنگارانی هستند که برای تماشای برنامه تیاتر در سالون مرکز فرهنگی فرانسه گردهم آمده بودند.

فعالان مدنی و رسانه گران افغانستان اما در برابر این پیام تهدید آمیز طالبان، در صفحات رسانه های اجتماعی واکنش های متفاوتی نشان داده اند.
برخی از فعالان مدنی و رسانه گران پس از پخش پیام تهدید آمیز طالبان در صحفات شان در رسانه های اجتماعی نوشتند که این تهدید چیز تازه‌ ای نیست و نمی تواند تاثیری بر فعالیت‌های مدنی و رسانه‌ ای در افغانستان بگذارد.
منیره یوسفزاده فعال مدنی در کابل در صفحه فیسبوکش نوشته است:" از تهدید طالبان نترسیده ام، زیرا من پيش از آنكه به حيث فعال مدني در تهديد باشم به حيث شهروند، به حيث زن و به حيث كسي كه از طالبان متنفر است، در تهديدم".
یوسفزاده در ادامه نوشته که خوشحال است، زیرا طالبان همان طور که از سربازان افغانستان و جامعه جهانی می ترسند، از فعالان مدنی هم ترسیده اند و آنان را تهدید به مرگ کرده اند.
این فعال مدنی تاکید کرده است که فعالان مدنی از زمانی که به فعالیت های مدنی آغاز کردند، منتظر همه اتفاقات خوب و بد بودند.
اما در میان فعالان مدنی و خبرنگاران، هستند کسانی که از این پیام تهدید آمیز طالبان ابراز نگرانی کرده اند.
محمد حسین امینی مهرجو در صفحه اش در یکی از رسانه های اجتماعی نوشته است که نگران است اما همچنان آماده ی مبارزه.
او گفته است که باید جواب محکمی به طالبان و هر گروهی که در مقابل مدنیت، آزادی بیان، حقوق شهروندی، عدالت اجتماعی، دموکراسی و آزادی پذیرفته شده در قانون اساسی قرار می گیرند داده شود و نیز نشان داده شود که فعالان مدنی و رسانه ها از ارزش های نوین حمایت می کنند و هیچ چیزی نمی تواند آنان را از اهداف شان دور کند.
در عین حال در میان برخی از خبرنگاران، گمانه زنی هایی وجود دارد که خبر از افزایش حملات طالبان در آینده می دهد.
مختار وفایی خبرنگار در ولایت بلخ، در صفحه فیسبوکش نوشته است که موجی از نیروهای انتحاری گروه القاعده و طالبان از مدارس پاکستان، به افغانستان سرازیر شده اند و قرار است در سرمای فصل زمستان، حملات گسترده‌تری را در شهرهای مختلف افغانستان انجام دهند.
در نوشته او آمده است که در این حملات نیروهای امنیتی، مقامات دولتی، نمایندگان مجلس، بزرگان قومی، رسانه‌ها و گروه‌های فرهنگی که جنایات تروریستان را تقبیح می‌کنند هدف قرار خواهند گرفت.
این خبرنگار ابراز امیدواری کرده است که هیچ کسی بویژه نیروهای امنیت ملی، پولیس ملی و ارتش ملی نباید این هُشدارها را سطحی بگیرد.
با این وجود خبرنگارانی نیز هستند که انتشار این اعلامیه تهدید آمیز را کار طالبان نه، بلکه کار کسانی می دانند که به نحوی از سوی رسانه ها و فعالان مدنی تحت فشار قرار می گیرند.
مختار پدرام خبرنگار در کابل نوشته است که باور ندارد این تهدید کار طالبان باشد.
پدرام انتشار این پیام تهدید آمیز را از جانب کسانی خوانده که ممکن است از آدرس جامعه مدنی و رسانه ها تحت فشار قرار گیرند.
او احتمال داده است که این اشخاص پس از این افراد جوان در میان فعالان مدنی و خبرنگاران را هدف قرار میدهند و مسئولیت آن را بدوش طالبان می اندازند.
بهر حال نادیده گرفتن این تهدید طالبان و بی تفاوت بودن در قبال آن، پیامدهای ناگواری برای خبرنگاران و فعالان مدنی کشور در پی خواهد داشت.
درحالی که طالبان پیش از این نیز از جامعه مدنی و رسانه ای افغانستان قربانی گرفته اند، تهدید رسمی فعالان مدنی و خبرنگاران کشور از سوی این گروه، می تواند اوضاع را وخیم تر سازد.
حمله بر مرکز فرهنگی فرانسه از سوی طالبان و افزایش قتل خبرنگاران در کشور خود گواهی بر این مدعاست.
بنا بر این می طلبد تا ارگان های امنیتی کشور بویژه وزارت های داخله و دفاع ملی جدی تر از گذشته وارد عمل شده و هرگونه اقدام تروریستی بر علیه خبرنگاران و جامعه مدنی کشور را خنثی سازند تا باشد که دستاوردهای بزرگ بیش از یک دهه گذشته که آزادی بیان، رشد رسانه ها و فعالیت های مدنی جزئی از آن است حفظ شود و وضعیت موجود در کشور رو به بهبود رود.

دانشگاه کابل؛ از دانشگاه تا دانشکاه

سرور برلاس — 2014-12-09T13:00:00Z

دانشگاه‌ها که اساساً عالی ترین بنگاه‌های فکری و فرهنگی در هرکشوری محسوب میگردد بنمایه های خرد، آگاهی و تعالی متقاضیانش را شکل داده و چوکات می بندد. دانشگاه‌ها محلی برای تولید و ایجاد جهان بینی‌ها و ایدئولوژی‌های نجات بخش و محیطی برای ایجاد تغییرات و تحولات مثبت و با ثبات در افراد و اشخاصی‌است که در آن تحصیل میکنند. در جغرافیایی "دود و باروت" و "ستم و فاجعه"‌ی بنامِ افغانستان که پیشینه‌ی تاریخیِ دانشگاه به بیشتر از هشتاد سال پیش بر میگردد، این بنگاه فکری به صورت روز افزون دچار افت و ناکارآمدی گردیده است. چنانچه از اوایل تأسیس دانشگاه کابل به عنوان دانشگاه مادر در افغانستان تا دوران کشمکش ها و جنگ‌های خانمان‌سوز داخلی، کیفیت خوبی تدریس استادان و عصری بودن کریکولم درسی، دانشگاه کابل را به عنوان یکی از دانشگاه های معتبر در منطقه به معرفی گرفته بود که دانشجویان به صورت رسمی از کشورهای همسایه در این دانشگاه برای "جوییدن" دانش و تحصیل علم می‌آمدند. اما با آغاز جنگ‌های تباه کن داخلی شیرازه‌ی دانش و دانشگاه در افغانستان ازهم پاشید. سوگمندانه بعد از اینکه دانشگاه در افغانستان دوباره فعال شد این بار دانش به عنوان ابزار تبعیض و تعصب برای افراد و اشخاص مختلف در نظر گرفته شد و در واقع هیولای جهل، تعصب، تحجر و بی معرفتی لباس دانش و معرفت به تن کرده و در انحصار جاهلانِ متعصبِ متحجر قرار گرفت. بدیهی است زمانی که جهل و تعصب در لباسِ خرد، دانش و معرفت به منصه‌ی ظهور برسد، خرد مندانِ با دانش و دانش دارانِ با خرد را فرصت و مجالی برای دست و بال زدن در یک چنین فضای سمی یی نیست. اکنون دانشگاه‌ها در افغانستان، به گورستان اندیشه و تفکر عقلانی میماند که دانشجویان در دانشگاه‌ها بیشتر از اینکه علم، دانش و معرفت بجویند، جهل، تبعیض و تعصب می جویند؛ لاف و گزاف و اراجیفی نخواهد بود که بگویم امروز در افغانستان، "دانشگاه" به "دانشکاه" و "پوهنتون" به "جهلتون" تبدیل شده است.

چهار سال قبل زمانی‌که با هزاران امید وآرزوهای بلند وارد دانشگاه کابل گردیدم هوای "دانش‌طلبی و دانش‌جویی" به سرم بود و فکر میکردم وارد محیطی به اصطلاح (علمی و آکادمیک) گردیده ام که در یک چنین محیطی باید خود را آراسته به زیورِ علم و دانش نمایم، اما آن امید و آرزوهای بلندم فقط در حد "یوتوپیا" و "آرمان‌شهر"ی بیش نبود و آن محیط "علمی و آکادمیکِ" که من فکرش میکردم نه تنها "علمی و آکادمیک" نبود بل، با علم و دانش فاصله‌های زیادی هم داشت. از همان روزهای نخستین که بعضی استادانِ شیک پوشِ نیکتایی دار ولی کله پوک و بی‌سواد، ردای دانشمندی به تن کرده و اکت و اداهای روشنفکری و استادی بجا می آوردند با تقدیم جزوه‌های پوچ و پوکِ میراثیِ شان به دانشجویان نشان دادند که این آوارگانِ دیارِ علم و معرفت، تمامی حرکات و سکنات شان، رنگ و بوی شعار شان، و حرف و لکچرشان تهوع آور بوده و توهینی به خرد، دانش و دانشگاه و توهینی به استاد، کتاب، قلم و معرفت است؛ این فقیرانِ سرمایه‌ی "اندیشیدن" و "اندیشه" نه تنها که یارای آموختاندنِ "اندیشیدن" را نداشتند بلکه حتی توانایی معرفیِ "اندیشه"ها را هم نداشتند؛ البته این ادعای من دال بر این نیست که در دانشگاه کابل، هیچ استادی باسواد و ایده آلی وجود ندارد؛ بلکه به صورت استثنایی، هستند استادانی پرتوان و باسوادی که در این دیارِ جهل و خرافه و تعصب و در میان آبرو ریزانِ دانش و خردِ انسانی، بسانِ شمع های دلگیر در فضای تاریکِ دانشگاه، نور خرد و دانش می گسترانند اما کار و تلاش اینان در این خثیف بازارِ فخر فروشی های جاهلانه ی جهالت مآبانِ بی علم و خرد، و بی سوادانِ نیکتایی دارِ متعصب که فکر و ذکر شان در دیگِ کلیشه های ابتذال نیم سوز شده اند؛ نه تنها که تأثیر قابل ملاحظه ی ندارند؛ بل، ضرب در صفرهم هست. افزون بر بی‌سوادی اکثریتِ استادان، دانشگاه کابل در ابعاد گوناگون دچار آسیب‌ها و بحران‌های جدی و خطرناک است، کهنه و میراثی بودن جزوه‌ها و مطالب درسی، کمبود یا حتی نبود منابع معتبر علمی و مواد درسی، نبود روحیه‌ی تحقیق و پژوهشِ علمی و سیاست زدگیِ دانشگاه از جمله عناصر و عواملی است که سوگمندانه دانشگاه کابل را در ورطه‌ی ابتذال و فرسودگی و منجلاب جهالت محوری نگهداشته است. در این میان اما، میزان بلندی دخالتِ سیاست مداران و سیاست ورزانِ ناخلفِ جریان های گوناگون حکومتی و اپوزیسیونی در دانشگاه‌، که به الینه‌گی و سیاست زدگی دانشگاه منتج شده است، رنجی بزرگیست. اکنون دانشگاه‌های افغانستان بالخصوص دانشگاه کابل به محل تنازع و کشمکش و میدان بزکشی های احزاب، جریانات وعناصر پیدا و پنهانی داخلی و خارجی تبدیل گردیده است؛ که از جذب و استخدام کارمندان مختلفِ اداری و استادان دانشگاه گرفته تا به نحوه‌ی تدریس استادان، و چگونگیِ مواجهه و برخورد با دانشجویانِ مختلف و حتی نحوه‌ی امتحان گرفتن و نمره دادن به دانشجویان از آن شدیداٌ متاثر است. در دانشگاه کابل آنچه که خیلی ملموس و قابل ملاحظه است جهالت، تبعیض و تعصبات گوناگون، سیاست زدگی، الینه‌گی، بی عدالتی، ابتذال گرایی، پیر سالاری و بی سوادی است، اما واژه های که خیلی غریب و ناآشنا به نظر میرسد واژه‌های علم و دانش، تجدد، تحقیقات علمی، سواد، خرد، تعقل، عدالت، دانایی و آگاهی است. با این وجود، دانشجویانی که چهارسال عمر شان را در این بهشتِ جهل و دوزخِ تفکر تلف می‌کنند با روحیه‌ی جهل و تعصب و مغزِ خالی از دانش، مَدرکی بدست گرفته و وارید بازارِ کار و اجتماع می‌شوند، فارغین این دانشگاه‎ها به عنوان نیرو‏های فکری و تحصیل کردگان و دانش آموختگانِ جامعه چه چیزی را می توانند برای جامعه، ملت و کشور شان به ارمغان بیاورند؟ و اینست که هیولای جهل و تعصب با خوراکِ فاشیسم، توتالیتاریسم و سادیسمِ سیاسی که توسط پیش کسوتانِ قافله‌ی تحجر، همواره فربه و فربه تر میگردد، گاه ظلم در لباس تقوا، گاه جهل در لباس علم و گاهی هم بنیادگرایی در لباس تجدد گرایی ظهور نموده و در تحمیق و استحمار توده ها همچنان پا می‌فشارد.

اما چه باید کرد؟ آیا این همه نابسامانی‎ها را به دیده‏ی اغماض نگریسته و برای رسوا و تکفیر نشدن باید خود را هم‍رنگ جماعت کرد؟ و خود را باید با وضع موجود وفق داد؟ آیا با خواندن آیات یأس و نومیدی، از "آرمانشهر" به "ویرانشهر" گریخت؟ آیا نمی شود که در یک رستاخیز عظیمِ انسانی هیولای دژخیمانِ حماقت‌‌مآبانِ‌ معرفت‌ستیز را از پای در انداخت؟ درست است که در روزگارِ این‌چنینی که جهل بر علم فخر می‌فروشد عالمان و صاحبانِ خرد و اندیشه‌های بلند، همچون ارواحِ سرگردان است. اما اگر روشنفکران ما متعهد، جوانان ما مسئول و سیاست‌مدارانِ ما خردمند باشند می توانند با کار و زار و مبارزه‌ی پیگیر در راستای تحکیم اندیشه های بلند انسانی صفحه ی نوینی را در دانشگاه ها رقم بزنند که در آن همه ارزشهای انسانی و علوم و فنون عصر معنی و مفهوم داشته باشد.

بازداشت 15 خبرنگار وتوقیف یک روزنامه

2014-10-24T20:53:09Z

دراسلام دایره مقدسات انقدر گسترده است که از الله و محمد شروع به عمل پروستات خامنه‌ای و چشم کور ملأ عمر می‌رسد. در چنین وضعی است که ساختن فیلم و کشیدن کاریکاتور، عکس گرفتن و موسیقی همه به شکلی توهین به مقدسات ختم می‌شود که نباید انجام داد.
در چنین شرایطی است که نوشته‌ای نشر شده در افغانستان اکسپرس را توهین به خدا می‌دانند. خواستن حق برابری برای زنان توسط یک شیخی مانند محقق نصب، کاپی کردن چند مقاله از اینترنت توسط کامبخش، جنایت‌کار خواندن چند رهبر جهادی در اوایل حکومت کرزی همه مثال‌های هستند که دایره این مقدسات را در افغانستان نشان می‌دهد.

روزنامه افغانستان اکسپرس را نخوانده‌ام. امامقالهٔ که موجب توقیف این روزنامه و 15 تن از خبرنگاران آن شد را خواندم.

در آن نوشته کوتاه نویسنده از رفتار گروه داعش و طالبان انتقاد می‌کند و بعد به سراغ دیدگاه اسلام در مورد زنا و کسانی که تغییر دین داده‌اند می‌رود. او همچنان درد دل گونه‌ای با خود خدا دارد و از توانایی و ناتوانی خدا در این جهانی که پر از ظلم و جنایت است حرف می‌زند و می‌نویسد: حالا من می‌خواهم با این خدا حرف بزنم. تو چگونه خدایی هستی؟ آیا تو دیوانه‌ای؟ آیا تو راضی می‌شوی که کسی را به خاطر خروج از اسلام به قتل برساند؟ من دیگر کاری به تو ندارم و تو را در آسمان تنها می‌گذارم". "ممکن است آدم به این نتیجه برسد که تو هیچ‌وقت با ما آدم‌ها خوب نبوده‌ای. تو همهٔ قوم لوط را صرفاً به خاطر اینکه هم‌جنس‌باز بودند به قتل رساندی".

نویسنده با توجه به آیه‌های قتالی که در قرآن وجود دارند و گروه‌های مثل طالبان و داعش با توجیه رفتارشان با استفاده از همین آیه‌ها در برخورد به بردگی گرفتن زنان و قتل‌عام مردم بی‌گناه مسیحی و ایزدی و شیعیان درعراق و کشورهای دیگر ازخود خدا می‌پرسد که چرا فرصت سرپیچی از اوامر خود را به گروه‌های مثل داعش و طالبان می‌دهید. درصورتی‌که نظر به گفته‌های قرآن شما توانا استید.

در آن نوشته چند نکته وجود دارد.

1- انتقاد از برخورد مسلمان‌ها باکسانی که تغییر دین می‌دهند.

2- انتقاد از رفتار وحشیانه گروه‌های تروریستی مثل طالبان و داعش که به قتل و کشتار مردم بی‌گناه مشغول‌اند.

3- سؤال‌های در مورد ظلم و جنایت در این جهان از خدا دارد و از خود خدا می‌خواهد که به آن سؤال‌ها پاسخ بدهد.

این خلاصه نوشته‌ای بود که در افغانستان اکسپرس نشر شده.

واکنش‌ها

رئیس‌جمهور افغانستان به وزارت اطلاعات و فرهنگ دستور داده است پرونده‌ای این روزنامه را به‌صورت اختصاصی بررسی کند. شورای وزیران نیز دراین مورد واکنش نشان داده و رسول سیاف یکی از رهبران خون‌خوار جهادی که توسط نهادهای حقوق بشری به نقض حقوق بشر متهم است نیز مسئولان این روزنامه را کافر و مرتد خوانده و از دولت خواسته است تا نشر کنندگان این مقاله را مجازات کند. قطب‌الدین هلال یکی از نزدیکان گلبدین حکمتیار و عضو حزب اسلامی افغانستان که در خرابی و قتل‌عام مردم کابل نقش عمده داشته نیز اعلان جهاد داده است.

نهادهای مدافع از حقوق خبرنگاران افغانستان به‌جای حمایت از این روزنامه و نویسنده در این زمینه گفته‌اند که انتشار هر مقاله‌ای که ضد منافع ملی و ارزش‌های اسلامی باشد خلاف قانون نافذ افغانستان و قانون رسانه‌های همگانی هست.
یکی از اعضای بلندپایه طالبان به نام عبدالرحمان هوتک که او نیز به نقض حقوق بشر متهم است و فعلاً در آن کشور مسخره کمشنر کمیسیون حقوق بشر افغانستان است در مصاحبه با رادیو آزادی نیز خواهان محاکمه نویسنده و برخورد با مسئولان روزنامه افغانستان اکسپرس شده است. این عضو کمیسیون حقوق بشر افغانستان در مورد معذرت‌خواهی مسئولان روزنامه افغانستان اکسپرس سؤالی را مطرح می‌کند که ایا می‌شود کسانی را که قتل و دزدی می‌کند هم باید با یک معذرت‌خواهی بخشید؟ او می‌افزاید که در افغانستان یکی آزادی عقیده است و دیگری توهین به عقیده دیگران .
ناگفته نباید گذاشت که در زمان تعین عبدالرحمان هوتک به حیث کمیشنر حقوق بشر براد آدامز مسئول بخش آسیایی دیدبان حقوق بشر گفته بود که "رئیس‌جمهور کر زی برای حفاظت خانه پرنده‌ها یک روباه را گماشته است، تنها راه‌حل موجود این است که آقای کر زی به‌جای این فرد کمیشنر دیگری که توان حمایت از حقوق بشر را داشته باشد، معرفی کند."

کاربران فیس بوک نیز در مورد این نوشته عکس‌العمل‌های داشته اند. تعداد اندکی از حق آزادی بیان و خبرنگاران دربند دفاع کرده‌اند. اما حتی تعدادی از دوستانی را که من خود می‌شناسم و خود قربانی سانسور در افغانستان بوده‌اند و حتی تا پای زندان و محاکمه پیش رفتند به‌جای دفاع از نویسنده و مسئولان افغانستان اکسپرس نظرات محمد جاوید اهور نویسنده این مقاله جنجالی را مزخرفات کوچه‌بازاری می‌دانند که ارزش دفاع ندارد. یعنی حق انتقاد از دین تنها کارآن متخصصان روشنفکراست درحالی‌که حق ارشاد دینی و امربه‌معروف را قرن‌هاست حق هر بیسواد نماز خوان می دانند.

جنجال نشر این نوشته حاشیه‌های جالبی هم داشته. وکیلان مجلس افغانستان به‌جای پیدا کردن یک‌راه حل انسانی به تصور اینکه نویسنده این مقاله یک هزاره از غزنی است وکیلان این شهر را نیش و کنایه زده‌اند و طالبان چهار دانشجوی هزاره را در مسیر راه غزنی توقیف و ازار و اذیت کرده‌اند.

مقدسات چی هستند؟ توهین چیست؟

مقدسات و اهانت هرکدام از مصادیقی هستند که هر اجتماع و مردمی نظر به سطح فرهنگی و فرهنگشان تعریف متفاوتی دارند. هستند مسائلی که برای همه مردم جهان مقدس و یا اهانت آمیز هستند. اما در مسائل دینی مرز بین اهانت و انتقاد انقدرباریک است که مثال‌های زیادی از تکفیر شدن یک مسلمان به دست یک مسلمان دیگر و یک مسیحی به دست مسیحی دیگر وجود دارد.

میمون یا همان شادیی که برای ما مردم افغانستان یک حیوان است در هند یک خدا و یا گاوی که برای ما یک همبرگر بزرگ است در هند باید احترام ویژه‌ای برایش قائل شد. موش و خفاشی که برای ما یک حیوان کثیف است در تایلند و قسمت‌های از هند و برمه حیوانات مقدس‌اند که باید به آنها احترام گذاشت.

در چنین شرایطی است که نوشته‌ای نشر شده در افغانستان اکسپرس را توهین به خدا می‌دانند. خواستن حق برابری برای زنان توسط یک شیخی مانند محقق نصب، کاپی کردن چند مقاله از اینترنت توسط کامبخش، جنایت‌کار خواندن چند رهبر جهادی در اوایل حکومت کرزی همه مثال‌های هستند که دایره این مقدسات را در افغانستان نشان می‌دهد. در آن کشور از شیخ زنپاره ی مانند محسنی گرفته تا رهبرانی مانند سیاف، مقدساتی‌اند که نباید در موردشان حرف زد و از اعمالشان انتقاد کرد.

درنوشته افغانستان اکسپرس من هیچ‌چیزی را نمی‌بینم که نامش را توهین گذاشت. جنایات داعش و طالبان حتی اگر به نام دین و خدا انجام شود هم قابل دفاع نیست و جنایات دینی هم جنایت است. بالاخره حرف زدن این آدم باخدا هم به کسی ربطی ندارد. دفاعی را که آدم‌های مثل سیاف و دیگر ملأهای دینی و دانشجویان شرعیات دانشگاه کابل از خدا می‌کنند آدم را به یاد داستان ابراهیم می‌اندازد. در داستان ابراهیم بت ها را می‌شکند و می‌گوید ببینید این بت‌ها حتی از خود نمی‌توانند دفاع کنند، پس نیرویی ندارند. در مورد مسلمانان نیز دقیقاً همین مسئله است. ازیک‌طرف ملأها خدا را قادر و توانا می‌نامند و از طرف دیگر می‌دانند که آن خدا حتی برای دفاع از خودکاری نمی‌تواند باید حتماً این مسلمان‌ها هستند که به یاری الله بیایند و از او دفاع کنند و کسی را که کمی تندتر علیه‌ای او حرف زد بکشند. این خنده‌دار است. مگر شمایان که قراراست در این روزها به خاطر توهین شدن به خدا در تظاهرات شرکت کنید و کسانی که سکوت کرده‌اند و از خبرنگاران زندانی حمایت نمی‌کنند، وکیل مدافع و سخنگوی خدا هستید؟

به نظر شما این صفت‌های که در قران برای دیگر اندیشان داده شده توهین نیست؟ چرا وقتی در قرآن دیگران را خر، وحشی، حرامزاده، کر کور و لال، فاسق؛ ابله، بی‌شعور، واجب القتل، چهارپای می‌نامند را توهین نمی‌دانید؟ حتماً می‌گوید کسانی که مسلمان نیستند شایسته چنین صفات‌اند؟

1. آیه 5 سوره الجمعة (62:5)
مَثَلُ الَّذِینَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ یحْمِلُوها کمَثَلِ الْحِمارِ یحْمِلُ أَسْفاراً بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ کذَّبُوا بِآیاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا یهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ

مثل کسانی که تورات بر آن‌ها تحمیل گشته و بدان عمل نمی‌کنند مثل آن خراست که کتاب‌هایی را حمل می‌کند بد داستانی است داستان مردمی که آیات خدا را دروغ می‌شمرده‌اند و خدا ستمکاران را هدایت نمی‌کند (ترجمه آیتی).

2. آیه 28 سوره التوبة (9:28)

یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِکونَ نَجَسٌ فَلا یقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ بَعْدَ عامِهِمْ هذا وَ إِنْ خِفْتُمْ عَیلَةً فَسَوْفَ یغْنِیکمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شاءَ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ حَکیمٌ

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، مشرکان نجس‌اند و از سال بعد نباید به مسجدالحرام نزدیک شوند و اگر از بینوایی می‌ترسید، خدا اگر بخواهد به فضل خویش بی نیازتان خواهد کرد زیرا خدا دانا و حکیم است (ترجمه آیتی)

3. آیه 55 سوره الانفال (8:55)

إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الَّذِینَ کفَرُوا فَهُمْ لا یؤْمِنُونَ
هر آینه بدترین جنبندگان در نزد خدا آن‌هایند که کافر شده‌اند و ایمان نمی‌آورند: (ترجمه آیتی)

4. آیه 30 سوره التوبة (9:30)

وَ قالَتِ الْیهُودُ عُزَیرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصاری الْمَسِیحُ ابْنُ اللَّهِ ذلِک قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ یضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذِینَ کفَرُوا مِنْ قَبْلُ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّی یؤْفَکونَ

یهود گفتند که عزیر پسر خداست و نصاری گفتند که عیسی پسر خداست این، سخن که می گویند همانند گفتار کسانی است که پیش از این کافر بودند خدا بکشدشان به کجا باز می‌گردند؟ (ترجمه آیتی)

5. آیه 161 سوره البقرة (2:161)

إِنَّ الَّذِینَ کفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ کفَّارٌ أُولئِک عَلَیهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِینَ
بر آنان که کافر بودند و در کافری مردند لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم باد (ترجمه آیتی)

6. آیه 171 سوره البقرة (2:171)

وَ مَثَلُ الَّذِینَ کفَرُوا کمَثَلِ الَّذِی ینْعِقُ بِما لا یسْمَعُ إِلاَّ دُعاءً وَ نِداءً صُمٌّ بُکمٌ عُمْی فَهُمْ لا یعْقِلُونَ
مثل کافران، مثل حیوانی است که کسی در گوش او آواز کند و او جز بانگی و آوازی نشنود اینان کران‌اند، لالانند، کورانند و هیچ در نمی‌یابند (ترجمه آیتی)

7. آیه 22 سوره الانفال (8:22)

إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُکمُ الَّذِینَ لا یعْقِلُونَ
بدترین جانوران در نزد خدا این کران و لالان هستند که در نمی‌یابند (ترجمه آیتی)

8. آیه 59 سوره المائدة (5:59)

قُلْ یا أَهْلَ الْکتابِ هَلْ تَنْقِمُونَ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَینا وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلُ وَ أَنَّ أَکثَرَکمْ فاسِقُونَ
بگو: ای اهل کتاب، آیا ما را سرزنش می‌کنید؟ جز این است که ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه پیش از این نازل شده است ایمان آورده‌ایم و شما بیشترین نافرمان هستید؟ (ترجمه آیتی)

9. آیه 12 سوره محمد (47:12)

إِنَّ اللَّهَ یدْخِلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تحت‌ها الأَْنْهارُ وَ الَّذِینَ کفَرُوا یتَمَتَّعُونَ وَ یأْکلُونَ کما تَأْکلُ الأَْنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوی لَهُمْ

خدا کسانی را که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته می‌کنند، به بهشت‌هایی که نهرها در آن جاری است داخل خواهد کرد ولی کافران از این جهان متمتع می‌شوند و چون چارپایان می‌خورند و جایگاهشان آتش است (ترجمه آیتی)

10. آیه 50 سوره المدثر (74:50) (به آیات 48 و 49 نیز نگاه شود)
کأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ

مانند خران وحشی (ترجمه آیتی)

11. آیه 13 سوره القلم (68:13)

عُتُلٍّ بَعْدَ ذلِک زَنِیمٍ
کسانی که متکبر و سرکش‌اند و اصل و نسب خود را بدیگران منسوب می‌سازند. (حرام زاده- اند). (ترجمه کاویانپور)
12. آیه 67 سوره الانبیاء (21:67)

أُفٍّ لَکمْ وَ لِما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
اف بر شما و بر آنچه جز خدا می‌پرستید! پس آیا نمی‌اندیشید؟ (ترجمه حلبی)
13. آیه 10 سوره البقرة (2:10)
فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ بِما کانُوا یکذِبُونَ
در دلهاشان مرضی است و خدا نیز بر مرضشان بیفزوده است و به کیفر دروغی که گفته‌اند برایشان عذابی است دردآور (ترجمه آیتی)

14. آیه 13 سوره البقرة (2:13)

وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ آمِنُوا کما آمَنَ النَّاسُ قالُوا أَ نُؤْمِنُ کما آمَنَ السُّفَهاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ وَ لکنْ لا یعْلَمُونَ
و چون به آنان گفته شود که شما نیز همانند دیگر مردمان ایمان بیاورید، می گویند: آیا ما نیز همانند بیخردان ایمان بیاوریم: آگاه باشید که آنان خود بیخردانند و نمی‌دانند (ترجمه آیتی)

15. «لا یشعرون» در مورد نامسلمانان در آیه‌های زیر آمده است:
النحل: ۲۶، النمل: ۱۸، الأعراف: ۹۵، یوسف: ۱۵، القصص: ۹، الأنعام: ۱۲۳، النحل: ۴۵، العنکبوت: ۵۳، یوسف: ۱۰۷، النمل: ۶۵، آلعمران: ۶۹، الأنعام: ۲۶، البقرة: ۹، الزمر: ۲۵، الزخرف: ۶۶، القصص: ۱۱، النحل: ۲۱، البقرة: ۱۲، النمل: ۵۰، المؤمنون: ۵۶، الشعراء: ۲۰۲.
16. آیه 110 سوره آل عمران (3:110)
کنْتُمْ خَیرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لَوْ آمَنَ أَهْلُ الْکتابِ لَکانَ خَیراً لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَ أَکثَرُهُمُ الْفاسِقُونَ

شما بهترین امتی هستید از میان مردم پدید آمده که امر به معروف و نهی از منکر می‌کنید و به خدا ایمان دارید اگر اهل کتاب نیز ایمان بیاورند برایشان بهتر است بعضی از ایشان مؤمن‌اند ولی بیشترین تبهکارانند (ترجمه آیتی)

p.s
چون تعداد زیادی از خوانندگان دوست ندارند نوشته‌های طولانی را بخوانند به خاطر طولانی نشدن بحث چیزی‌های را جا گذاشته‌ام.