کابل پرس

«اول استشاره، بعد استخاره»

فهیم رسا — 2010-02-20T20:00:00Z

صبغت الله مجددي مردي كه براي به قدرت رسيدن دو باره‌ي حامد كرزي «استخاره‌هاي بسيار» كرد و به گفته‌ي خودش از "طرف خداوند به او اشاراتي شد" كه به كرزي رأي بدهد، حالا حكومت كنوني به رياست حامد كرزي را متهم به فساد و حمايت از فاسدان كرد و به گونه‌ي اعتراض استعفايش را از مقام رياست مجلس سناي كشور اعلام كرد.

مجددي روز گذشته در نشست آغاز به كار دور بعدي شوراي ملي با استقبال سرد كرزي روبه‌رو شد.
حامد كرزي، صبغت الله مجددي را چندان تحويل نگرفت و حتا برخلاف معمول، از دست‌بوسي او نيز خود داري كرد.
و اما هنگامي كه حضرت مجددي براي دعاي پاياني اين نشست فراخوانده شد، در اظهارات گلايه آميز‌، از اين كه از او فقط به عنوان يك "دعا خوان" ياد مي‌شود، لب به شكوه گشود و گفت كه او "چه كار‌هايي كلاني كه نكرد"؛ اما امتياز اين همه كار‌ها همين است كه حالا مقام او را تا سرحد "يك امام مسجد" پايين آورده اند كه فقط براي دعاييه‌ي پاياني يك همايش فراخوانده مي‌شود و بس.

آن گونه كه از سيماي مجددي معلوم مي‌شد، آدم، به خوبي در مي‌يافت كه او تمناي سهم بيشتري را در بدل استخاره‌يي كه انجام داده بود، دارد و تنها ولايتي كه براي فرزندش سهميه داده اند نبايد به آن بسنده مي شد؛ بنا بر اين، او به صف منتقدان حكومت پيوست و از گسترش فساد و بي‌توجهي در اين زمينه، انتقاد كرد و گفت: «امروز شکایت مردم از فساد اداری است و از عدم امنیت است. هر دوی این کار بسیار آسان خواهد بود؛ اگر حکومت و دولت کسانی را كه به فساد اداری دست می‌زنند، به پنجه‌ي قانون بسپارند، اصلاح می‌شوند.»

مجددي افزود: «آیا شما دیده اید که حکومت چند نفر از ولسوالان، قوماندانان، والیان، وزرا و از کسانی که متهم به فساد اداری هستند را به محاکمه و تحقیق سپرده است؟ خود ما حمایت می‌کنیم این ها را.»
او هم‌چنان ضمن اعلام استعفايش از رياست مجلس سنا، گفت: «این آخرین مجلسی است که با شما می‌باشم. از همین حالا استعفای خود را به حضور جلالت مآب ريیس جمهور و شما وکلای ملت تقدیم می‌کنم. بعد از این، من ريیس مجلس مشرانو جرگه نیستم.»

مجددي خاطر نشان كرد: «به عنوان یک آدم عادی و درویش در خانه‌ي خود می خسپم. چرا که هر قدر کوشش کردم، هر قدر خواهش کردم، سخت گفتم، نرم گفتم، نصیحت کردم، کسی عمل کرد؟ که نکرد، حالا وقتش رسیده که من باید استعفا کنم.»

در اين شكي نيست كه برخورد ها و تلقي ها به روي تجربه ها آشكار شده كه خواستگاه ها و فلسفه‌ي حضور شان در مناسبات سياسي سياسيون ما در اين كشور چگونه و از كدام ماهيت بهره مند است. سياسيون ما همواره نوع نگاه و موضع شان را به جايي و مكاني، به موازات امتيازات و سهم شان از آن آدرس حالت مي دهند و اگر اين موقعيت حتا در امتداد يك رابطه صميمي چندين ساله هم همراه باشد در دم، چهره ديگر را به خود مي گيرد. اينجاست كه شما ديگر نشانه‌يي از آن محبت ها و پسر و برادر خواندگي نمي بينيد و همه چيز ها ختم شده اعلام مي گردد. برخورد ديروزي حضرت صبغت الله مجددي مصداق ارجمند اين گونه ديگردسي ها در كشور است كه از بسامد و تكرار كمي ندارد.

در اين فرصت كوتاه به جناب مي‌خواهم عرض كنم كه هنگام استخاره براي رأي دادن به حامد كرزي، آيا اين ضرب المثل معروف را به ياد داشتيد كه: «اول استشاره، بعد استخاره» يا چطور؟
شما كه خود را به عنوان پير و مرشد در جامعه جا زده ايد، آيا نمي‌دانستيد كه مردم ديگر از حكومتي كه شما حالا فقط به خاطر تأمين نشدن منافع شخصي خود از آن ناراض هستيد، مردم اين حكومت را نمي‌خواستند و از آن بيزار بودند.

حضرت صاحب! آيا به ياد داريد كه در گرماگرم پيكار‌هاي انتخاباتي، با اعلام حمايت از حامد كرزي گفتيد: «ما بسیار دقت کردیم، استخاره‌های بسیار انجام دادیم و بسیار کوشش کردیم که به کسی رای دهیم که برای آینده‌ي افغانستان مفید باشد. بعد از تحقیق و مباحثه بسیار و سنجش‌های عجیب و غریب، آخر به همین نتیجه رسیدیم که کرزی با آن که اشتباهاتی در گذشته داشته؛ اما دیگر آن‌ها را تکرار نخواهد کرد.»
به هر رو، نتيجه‌ي آن همه استخاره‌‌هايي كه شما انجام داديد،‌ همين بود كه با حمايت از حكومت فاسد، اكنون توان تحمل چند ماهه‌ي آن را نداريد و آيا نتيجه‌ي استخاره همين بود كه جايگاه شما تا سرحد "يك امام مسجد" تنزيل بيابد و شما مجبور به كناره‌گيري از مقام تان شويد.

جناب حضرت! مگر اين بازي با سرنوشت مردم نيست كه شما از آدرس، يك رهبر روحاني و چه چه و با استفاده‌ي ابزاري از دين و مذهب براي به ميان آمدن حكومتي «استخاره» كرديد كه بر بنياد اظهارات خود تان، اين حكومت عملاً از عناصر آلوده به فساد حمايت مي‌كند.

آخر چرا، مردم بيچاره‌يي را كه مي‌خواستند براي نخستين بار دموكراسي را تجربه كنند و سرنوشت شان را خود شان رقم بزنند، به مسخره گرفتيد و آنان را دستخوش امتيازگيري‌هاي خود كرديد.
و حالا براي فريفتن بيشتر مردم از فساد و نابساماني‌ها در حكومت حرف مي‌زنيد.

شما با اين هم بسنده نكرديد و به انتصاب حامد كرزي كه در نتيجه‌ي تقلب گسترده در انتخابات، بار ديگر بر اين ملت تحميل شد، رنگ مشروعيت و ديني بخشيديد و گفتيد: «چه بسیار قدرت‌ها و مردم تلاش کردند تا کرزی ريیس جمهور نشود؛ ولی دیدند که خدا چگونه تلاش‌های آن‌ها را خنثا کرد و آن‌ها را ذلیل و کرزی را عزت بخشید.»

بلي، اين كه به باور شما كرزي را خدا عزت بخشيد و كساني را كه او را نمي‌خواستند، ذليل ساخت، پس حالا مي‌توانيد بگوييد كه مقام شما را چه كسي به اين سرحد رسانيده است كه از آن راضي نيستيد.

كلاه جنباندنش بی گپ نبوده

فهیم رسا — 2009-11-03T15:33:01Z

يك روز، پس از ‌كناره‌گيري داكترعبدالله از اشتراك در دور دوم انتخابات، به خاطر احتمال بروز دوباره‌ي تقلب‌، مردم در انتظار شنيدن تصميم كميسيون انتخابات بودند كه آيا انتخابات دور دوم برگزار مي‌شود،‌ يا نه؟
سفر غير منتظره‌ي بان كي مون، دبير كل سازمان ملل به افغانستان كه ظاهراً به خاطر حمله به مهمانسراي اين سازمان در كابل عنوان شده بود؛ تصميم غير منتظره‌يي را به دنبال داشت.

كلاه‌جنباندن‌هاي كرزي در استقبال از بان كي مون، بي گپ نبود و ترديد‌ي را كه در اذهان مي‌پرورانيد، ساعاتي پس از آن به حقيقت پيوست.

اعلام پيروزي نا مشروع حامد كرزي از سوي كميسيون نام‌نهاد مستقل انتخابات، براي مردم افغانستان كه از حاكميت نزديك به يك دهه‌ي او سخت به ستوه آمده بودند و هر آن انتظار پايان آن را داشتند، خبر خيلي‌ها دردناكي بود.

لحظه‌هاي عصر دوشنبه(11 عقرب) از اندوهناك‌ترين و تحمل ناپذير ترين لحظه‌هاي به شمار مي‌آيند كه عقربه‌هاي ساعت، حاكميت يكي از ستيزه‌گر ترين نظام‌هاي تأريخ را در عصر دموكراسي تداوم مي‌بخشيد كه با ترور انبوهي از فرصت‌ها و با شكار صيادان كمين نشسته با ماسك‌هاي تزوير و چهره‌هاي پنهان تمام آرزو‌هاي شهروندي را از كف ربودند و خود در سكوي بلند اقتدار با لبخند استهزا آميز بر شهروند،‌ هزار تراژيدي ديگر را به تماشا نشستند.

حامد كرزي، نامزد رياست جمهوري كه بر بنياد اعتراف خودش "كميسيون انتخابات مجبور شد" تا او را به حيث نامزد پيروز اعلام كند، پيش از چاشت ديروز و در حالي‌كه دو معاونش در كنارش قرار داشتند، با حضور درجمعي از خبرنگاران، از تمام مأموران كميسيون انتخابات كه گفته مي‌شود در تقلب‌هاي گسترده به نفع او دست داشتند و در نهايت وي را به گونه‌ي غير مترقبه برنده اعلام كردند، سپاسگذاري كرد.

حامد كرزي كه انتظار مي‌رفت با اين گونه پيروزي، آب شرم از جبين او جاري شود، و حد اقل از بروز تقلب‌هاي گسترده در دور دوم انتخابات، از مردم افغانستان كه انتخابات را از شيوه‌هاي مشروع براي انتقال قدرت دانستند و با پذيرفتن هرگونه خطر به پاي صندوق‌هاي رأي رفتند؛ پوزش بخواهد؛ اما بدبختانه و برخلاف آنچه تصور مي‌شد، او يك بار ديگر بر برنده‌شدنش حتا در همان دور نخست انتخابات تأكيد كرد.

حامد كرزي كه بار بار متهم به تقض قانون شده است و ادامه‌ي كارش پس از روز اول جوزا غير قانوني و نا مشروع خوانده مي‌شود، اقدام كميسيون انتخابات مبني بر اعلام پيروزي اش را "در مطابقت با احكام قانون" خوانده گفت: «قانون اساسي احترام شد.»

او بدون آن كه به گفته‌ي رقيبش داكترعبدالله رأي حلال و حرام را از هم جدا كند گفت:"هر رأيي كه در انتخابات افغانستان براي انتخاب كانديد‌ها انداخته شد، رأيي كاميابي افغانستان بود."

آناني كه در انتصاب كرزي براي پنج سال آينده نقش داشته اند، ضمن اعلام پيام‌هاي تبريكي به او گوش‌زد‌هاي زيادي كرده و برخي از رهبران غربي از جمله باراك اوباما پيش از گفتن تبريكي به وي هشدار‌هاي داده است.
باراك اوباما، رييس جمهور امريكا و گوردن براون، نخست وزير انگليس بيشتر بر از ميان بردن فساد اداري تأكيد كردند كه حامد كرزي به خاطر رضايت آنان در اظهاراتش فساد اداري را لكه‌ي بدنامي براي افغانستان خوانده گفت: «افغانستان از نظر فساد اداری بسیار بدنام شده است. تلاش ما این است که به هر شیوه ممکن این لکه را از دامن خود پاک کنیم و تلاش کنیم که به مردم افغانستان و جهان ثابت کنیم که افغانستان در تلاش خود صادق است و کامیاب می شود.»

رييس جمهوري كرزي كه آگاهان همواره كفايتي كاري او را زير سوال برده اند،‌ در پاسخ به پرسش يكي از خبرنگاران كه چه راهكاري را براي ريشه‌كن كردن فساد اداري روي دست دارد، نتوانست هيچ گونه راهكاري را در اين زمينه ارايه كند.

اما آگاهان مي‌گويند: رييس جمهوري كه بر بنياد اعتراف خودش، در نتيجه‌ي يك انتخابات "بدنام" پيروز شده است و بروز تقلب‌هاي گسترده بيشتر از همه به بدنامي خودش افزوده است، چگونه مي‌تواند، لكه‌هاي بدنامي را از دامن افغانستان پاك كند.

جهان تیغ را از گلوی آزادی بيان در افغانستان بردارد

فهیم رسا — 2009-10-29T03:50:42Z

مدير مسوول روزنامه‌ی ماندگار:

فشار وارد می‌کنند تا دهان و چشم مان را بدوزیم

مدير مسوول روزنامه‌ی نخست:

برخورد وزارت داخله با روزنامه‌های نخست و ماندگار سیاسی است

مسوولان روزنامه‌هاي ماندگار و نخست مي‌گویند كه اگر جامعه جهانی و نهاد‌های حامی آزادی بیان، به حال دموکراسی در افغانستان نگاه نکنند، افراد مستبدي که در دامن دمکراسی نیم‌بند اين كشور لمیده اند، گردن آزادی بیان را جدا خواهند کرد.

نظری پریانی، مدير مسوول روزنامه‌ي ماندگار، برای بار دوم و به دلیل نشر یک نامه‌ی تحلیلی و انتقادی بر وزارت داخله که در آن به یک اعلامیه‌‌ي اين وزارت پرداخته شده بود، از سوي وزارت داخله بازداشت شد.

او می‌گوید: پرونده‌ها‌ی من و آقای راد فر، مدیر مسوول روزنامه‌ی نخست اکنون به دادستانی محول شده است.

او مي‌گويد كه مدیرمسوول روزنامه‌ی نخست نیز به دلیل نشر یک خبر به نقل از یک منبع خارجی برای بار دوم به وزارت داخله فرا‌خوانده شده بود.

مدير مسوول روزنامه‌ي ماندگار در مورد علت بازداشت مجدد خود و مدير مسوول روزنامه‌ي نخست مي‌گويد: اکنون فرصت آن فرا رسیده است که حکومت با وارد کردن فشار بر روزنامه‌های منتقد و رسالتمند از هر وسیله‌ی ممکن استفاده کند.

او با اضافه این که "فشار وارد می کنند تا دهان و چشمان مان را بدوزیم" می‌گوید: خوی استبدادی برخی از افراد در درون نظام گل کرده است و وزیرصاحب داخله بداند که با چکش استبداد نمی‌توانند دموکراسی را در کشور محکم کنند؛ بلکه میخ محکمی بر تابوت آن می کوبند.

به باور مدیر مسوول رورنامه‌ی ماندگار چنان می‌نماید که آقای اتمر به کمک وزیر فرهنگ قصد بستن این روزنامه را دارند و یا با به دادگاه کشانيدن وبه زندان بردن افراد، سانسور را بر رسانه‌ها حاکم مي‌کنند.

به گفته‌ی نظری پریانی اخیراً تیم بر سر قدرت چنان برداشت کرده است که آن‌ها نمی‌توانند در میدان دموکراسی بتازند و فقط به رویکرد استبدادی به ایجاد یک نظام دیکتاتور و نفس‌گیر، می توانند چند صباحی به عمر سیاسی خویش بیافزایند.

به گفته‌ي مدير مسوول ماندگار، وزیر داخله یا دچار یک سوء تفاهم شده است و یا قصد دارد به بهانه‌ی وارد کردن فشار بر رسانه‌های جسور انتقام رفتن انتخابات به دور دوم و افشا شدن تقلب‌ها را بگیرد.

در غیر آن به گفته‌ي او هیچ نشانه یی از وارد شدن اتهام بر شخص وزیر در آن نامه نشر شده دیده نمی‌شود و احیانا آن‌گونه که آن‌ها برداشت دارند اگر اتهامی بر وزیر وارد شده است و یا چرایی در میان آمده است، باید به آن پاسخ داده شود نه این که به سرکوب روزنامه‌نگاران و آزادی بیان بپر دازد.

پریانی می‌گوید که با فشار وارد کردن بر رسانه‌ها و یا فرار از پرسش هایی که باید پاسخ داده شود، نمی توان از حوادث مشابه دیروز کابل جلوگیری کرد.

در همین حال حشمت الله رادفر مدیر مسوول روزنامه‌ی نخست به روزنامه‌ی ماندگار گفته است که برخورد وزارت داخله با این دو روزنامه سیاسی است.

او می گوید که انتخابات پیش رو سبب شده است تا فشار‌ها از جانب حکومت و به خصوص وزیر داخله بر رسانه‌ها افزایش یابد.

به باور رادفر این گونه برخورد ها سبب دوری پلیس با رسانه‌ها شده و این قطعاً زیانبار است.

این دو روزنامه‌نگار می‌گویند که پرونده‌های آن‌ها خلاف قانون و بسیار زود و بدون در جریان گداشتن آن‌ها، به امضای آقای خرم وزیر اطلاعات و فرهنگ به دادستانی محول شده است.

آنان می گویند که آقای خرم با استفاده از نام کمیسیون بررسی تخطی رسانه‌ها که در چوکات وزارت فرهنگ کار می‌کند، به گونه‌ي سیاسی به این دو روزنامه برخورد کرده است.

در همین حال این دو روزنامه‌نگار از دادستانی کل (لوی سارنوالی) خواسته اند تا این پرونده را به گونه‌ي عادلانه و مسلکی بررسی کنند تاخدا نخواسته توطیه‌ بر حقیقت غالب نشود.

چه کسی دست نشانده است، کرزی یا مسعود؟

فهیم رسا — 2009-02-22T23:27:00Z

به دنبال شدت گرفتن انتقاد هایی داخلی و خارجی از دولت کرزی، هفته گذشته احمد ضیا مسعود معاون اول ریاست جمهوری افغانستان نیز در میان جمعی از باشنده گان ولایت پنجشیر از فساد و بی کفایتی حکومت کنونی به شدت انتقاد کرده و گفت که حکومت از حل مشکلات فقر، گرسنگی و بدبختی هایی مردم افغانستان ناتوان مانده است.

معاون اول ریاست جمهوری همچنان در مصاحبه با رادیو آزادی از اختلاف نظرش با رئیس جمهور و نداشتن صلاحیت معاونان رییس جمهور در اجرای برنامه هایی حکومت سخن زد.

گفته هایی مسعود با واکنش هایی متفاوت روبرو شده است.

روزنامه «دیلی تلگراف»، چاپ انگلستان از مشاجره ده دقیقه یی کرزی و معاون اش در آخرین نشست شورای وزیران خبر داده است.

حامد کرزی رییس جمهور و احمد ضیا مسعود معاون اش در جریان نشست کابینه، یکدیگر شان را به وابستگی و دست نشانده گی امریکا متهم کردند.

پیش از اینکه نشست کابینه به صورت رسمی آغاز شود، کرزی احمد ضیا مسعود را با شدت لحن و الفاظ تند مورد انتقاد قرار داد که چرا اداره زیر رهبری اش را فاسد و بی کفایت گفته است، کرزی با اشاره به سخنان مسعود وی را نوکر بیگانگان خوانده گفت:« شما با امریکایی ها زد و بند می کنید تا مرا از صحنه بردارید، من اجازه نخواهم داد که شما و جبهه ملی تان در طرح ها و پلان های خویش بر علیه من کامیاب شوید؛ شما دیگر چانس خراب کردن افغانستان را پیدا نخواهید کرد.»

اما احمد ضیا مسعود بار دیگر بر گفته هایش تأکید کرد و از حامد کرزی به عنوان یک فرد فاسد و نالایق یاد نمود.

معاون اول ریاست جمهوری با لبخندی خطاب به حامد کرزی گفت:« از شما بعید است که به من اتهام نوکری بیگانه را می زنید در حالی که خود شما سوار بر هلی کوپترهای دیگران و بادیگاردهای خارجی به کشور بازگشتید و همین اکنون هم مثل آفتاب روشن است که چه کسی در این کشور به مردم اتکا دارد.»

احمد ضیا مسعود طرح کرزی برای به تأخیر انداختن انتخابات را غیر قانونی خوانده به رئیس جمهور گفت:«شما به لحاظ ناتوانی در رهبری حکومت، نقض قانون اساسی و اقدامات فردی باعث مشکلات زیادی در کشور شده اید و اجازه دهید که پس از اول جوزا کشور دچار خلای سیاسی نگردیده و یک راه حل قانونی از طریق ایجاد یک شورای موقت رهبری پیدا شود.»

کشیده ها میان کرزی و مسعود جلسه کابینه را به تشنج کشانید و سر انجام این مشاجره به وساطت اعضای کابینه پایان یافت.

جُستاری بر واژۀ « افغان» و نحوه کاربرد آن

فهیم رسا — 2009-01-21T00:28:00Z

آنچه را در این نبشته میخوانید تنها پژوهشی کوتاهی در مورد واژۀ « افغان» و نحو کاربرد آن است، مرام من (نویسنده) ازین نبشته رسانیدن آسیب به باهمی و همبستگی باشنده گان افغانستان(افغانستانیان) نمی باشد.

واژۀ « افغان» در فرهنگ هایی فارسی دری اغلب با معانی فریاد، زاری، فغان، شور، ناله، غوغا، بانگ، فریاد از درد یا مصیبتی، نوحه و... آمده است که در شعر شاعران پیشین زبان فارسی نیز به همین معانی به کار رفته است.
در این سروده که از خاقانی شروانی است، واژه «افغان» به مفهوم «شور و غوغا» به کار رفته است:

در طواف کعبه ی جان ساکنان عرش را/
چون حلی دلبران در رقص و افغان دیده اند

نظامی گنجوی« افغان» را به معنی«فریاد» به کار برده است:

کزان پیش کافغان بر آرد خروس/
بر آرد ز لشکرگه آواز کوس

مولینا جلال الدین محمد بلخی در غزلی در دیوان شمس واژه «افغان» را به معنی« ناله و فغان» به کار برده است:

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام/
مهریست بر دهانم و افغانم آرزوست

واژۀ « افغان» در پهلوی مفاهیم بالا برای نامیدن قبیله ای«پشتون» نیز به کار رفته است که شاعران پیشین فارسی گو اشاراتی در بارۀ آن داشته اند:

من ایدر بمانم نیابم براه/
نیابم به افغان و لاچین سپاه

فردوسی

نشسته در آن دشت بسیار کوچ/
ز افغان و لاچین و کرد و بلوچ

فردوسی

سعدیا روز ازل حسن به ترکان دادند/
عقل و دانش همه با مردم ایران دادند
عشوه و ناز و کرشمه همه با مردم هند/
خری و احمقی و جهل به افغان دادند

سعدی(آنندراج)

میر غلام محمد غبار در کتاب افغانستان در مسیر تاریخ نگاشته است که واژۀ « افغان» در قرن دهم معرب «اوغان» بود و در مورد قسمتی از قبایل پشتون کشور در آثار نویسنده گان پدیدار شد و به تدریج مفهوم آن وسیع تر شده میرفت تا در قرن هژدهم حاوی کلیه پشتون هایی کشور گردید.

« افغان »، نخستين بار در قرن چهارم هجری درباره ی برخی از قبايل پشتون منطقۀ شرق خلافت اسلامی در آثار نويسندگان مسلمان استعمال شد.
کاربرد واژه « افغان» به مفهوم « پشتون» در کتاب هایی « حدودالعالم»، « تاریخ یمینی»، و « تاریخ بیهقی» نیز آمده است.

به عقیده برخی ها هنگامیکه بخت نصر این ملت (پشتون ها) را زیر فشار اسارت گرفت آنان از درد و اندوه زیاد آه و فغان میکردند که از همان آوان به این نام یادمیشوند.

به عقیده بر خی از مؤرخان دیگر، این واژه در نخست«اغوان» سپس «اوغان» و با مرور زمان به شکل«افغان» در آمده است.

در دایره المعارف آریانا آمده است:

« واژه هایی «افغان» و «پشتون» در افغانستان در اغلب موارد به گونه مترادف به کار رفته اند.
به تدریج نویسنده گان دیگر نیز این اسم را ثبت و ظبط کردند و بر دایره ی نفوذش افزوده شد تا جایی که در قرن دهم هجری نام قسمت بزرگی از قبايل پشتون اين منطقه شد و تمام قبايل ابدالی آن را در بر گرفت. در قرن دوازدهم اسم تمام قبایل پشتانه ی «افغانستان» اعم از ابدالی و غلجائی گردید. و در سده سیزدهم، وسعت معنایی آن به اندازه ی شد که عنوانی برای تمامی ملت افغانستان اعم از تاجیک، پشتون،بلوچ،هزاره و غير آن گشت و جايگزين نام پيشين « خراساني» گرديد.

واژه پشتون از مفاهیم « پکت» و «پکتویکی» مشتق شده است که این دو نام از جمله نامهایی اقوام یازده گانه آریایی است که با واژۀ پشتون مطابقت دارد.

در آثار قدیم شرق میانه واژۀ «افغان» و «پشتون» هیچگونه تفاوت را نمی پذیرد.

فارسی زبانان افغانستان نیز این قبیله را بنام « افغان» یاد می کنند تا «پشتون».

مردم عوام تاجیک آنان را « اوغان » و مردم هند به آنان «پتهان» می گفتند.»

مؤلف انگلیسی کتاب افغانان یا گزارش سلطنت کابل جنرال مونت استوارت الفنستون احتمال میدهد که واژۀ افغان از زبان فارسی گرفته شده باشد، او می نویسد: « درمورد اصل نام « افغان» که اکنون بصورت عام بر آن ملت اطلاق می شود، اطلاعات دقیق ومشخصی دردست نیست وشاید که نام جدید باشد. این نام را آنان از طریق زبان فارسی گرفته اند.»

به رغم آنکه واژۀ افغان برگرفته از زبان پشتو باشد یانه، این اسم از نخستین زمان کاربرد آن به قبیله ویا قبایل پشتون که درآغازعمدتاً دروادی رود سند ونواحی کوه های سلیمان میزیستند اطلاق میگردید.

استوارت الفنستون در مورد تأریخ افغانان نوشته اشت: «در روزگاری درازی پیش از این افغانان در کو هایی غور میزیسته اند و ظاهراً آنان در روزگار پیشین در کوهایی سلیمان نیز مأوا گزیده بودند.

کوهایی سلیمان تمام کوهایی جنوبی افغانستان را در بر می گیرد. بر اساس روایت تأریخ فرشته آنان در سدۀ نهم در کوه هایی شمال- شرقی جاگزین بوده اند. بر اساس همین منبع در آن روزگار این ملت از رعایای سلسله عرب سامانیان شمرده می شده اند.

در یکی از چاپ هایی دایره المعارف بریتانیا آمده است که «بیلو» پدر بلوچها، «ازبک» پدر ازبکها، و «افغانا» یا « افغانه» سه برادر بودند.

در افسانه دیگری آمده است که افغانها از بقایای یکی از ده قبیله یهود هستند که «فلسطین »نامی در زمان «بخت النصر» آنان را از فلسطین به افغانستان رانده است.

بر اساس این عقیده آنان از دودمان افغان پسر «ارمیا» یا «برکیا؟» پسر «ساوول» پادشاه اسراییل اند و همه تأریخ هایی این ملت از میثاق هایی یهود، از ابراهیم تا روزگار اسارت آغاز میگردد.

و در افسانه ای دیگری آنان از نسل «قیس» معرفی شده اند.
تاریخ فرشته آنان را «قبطی» و از نژاد فرعون می داند:

« وقتی حضرت موسی علیه السلام بر آن کافر غالب گشت بسیاری از قبطیان توبه کرده به دین موسی متحلی گردیدند و جماعتی از ایشان که در دوستی فرعون صلب بودند از کمال جهل اختیار اسلام نکرده خود را جلاء وطن نمودند و به هندوستان آمده در کوه سلیمان ساکن شدند و قبایل ایشان زیاد شده موسوم به افغان گردیدند و وقتی که «ابرهه» بر سر کعبه می رفت بسیاری از کفار دور و نزدیک با وی متابعت نمودند. از آن جمله طایفه ای از افغانان نیز به وقت میعاد خود را به « ابرهه» رسانیدند و چون به مکه رسیدند سزا یافته و همه سر به بحر عدم فرو بردند.»

در صفحات 17 و 18 تاریخ فرشته آمده است:

« چون خالد بن عبدالله از حکومت کابل معزول گشت با جماعتی از عرب برهنمونی اعیان کابل به کوه سلیمان که مابین « ملتان» و «پیشاور» است رفته متوطن شد و دختر خود را به حباله نکاح یکی از افغانان معتبر که مسلمان شده بود در آورد و از آن دختر فرزندان بوجود آمده و از اوشان دو کس به مزید شهرت امتیاز یافتند.

یکی «لودی» و دیگر «سور» و طایفه افغانان «لودی» و «سور» از آن جماعت اند.»

اما عبدالحی حبیبی مورخ معاصر کشور که خود نیز از قوم پشتون است، رای برخی از نویسنده گان پیشین مبنی بر اشتراک نسل افغان (پشتون) با یهود را به کلی باطل میداند.

عبدالحی حبیبی در مورد پیشینه ی واژه «افغان» نگاشته است که این نام در سده ی سوم میلادی در دوره شاهپور دوم، و شاهپور سوم ساسانی در کتبیه ی کعبۀ زرتشت به صورت « ابگان » و« اپگان» ذکر شده و در مورد قبایل افغانی بکار رفته است.

نخستين بار « تاريخنامه ی هرات» در اواخر قرن هشتم اين نام را در معنای مكان و سكونت قبايل افغان استعمال كرد كه با بر قراين،محدوده ی آن از حوالی قندهار تا رودخانه ی سند بود.

صدیق فرهنگ مؤرخ دیگر کشور در مورد معادل بودن واژه هایی «پشتون» و «افغان» چنین می نگارد:
«هنگامیکه زبان پشتو به مرحلۀ خط وکتابت رسیده است کلمات افغان وپشتون درآثار نویسندگان وشاعران این قوم با مفهوم واحد به جای یکدیگر استعمال شده اند. بنابراین بطور کلی واجمالی میتوان گفت که خود پشتونها ترجیحاً خود را پشتون گفته اند.

به هرحال اگر سری به منابع دیگر نیز بزنیم در می یابیم که واژه «افغان» در اصل به قوم «پشتون »گفته شده و اطلاق آن بالای اقوام غیر پشتون نابجا و در تضاد با منافع ملی است.

استفاده از نام «افغان» به افراد متعصب و ملیت گرا حق میدهد، تا خود شان را باشنده گان اصلی افغانستان بنامند و به ساکنان دیگر کشور هیچ گونه امتیازی قایل نباشند، سرود ملی کشور را تنها به زبان پشتو در بیاورند، واژه هایی اصیل و ریشه دار فارسی دری را واژه های بیگانه و غیر اسلامی بدانند و سر انجام به نظام هایی مستبد و وابسته شان ادامه دهند.

پی نوشت ها

– دهخدا، علی اکبر، لغت نامه.

– معین، دکتر محمد ، فرهنگ فارسی.

– عمید، حسن، فرهنگ فارسی.

– آنندراج، فرهنگ.

– غبار، میر غلام محمد غبار، افغانستان در مسیر تأریخ،ص 70.

– آریانا، دائره المعارف، جلد نخست، چاپ کابل، سال 86، رویۀ 562

– غبار، میر غلام محمد، جغرافیای تاریخی افغانستان، چاپ پشاور، سال 1383، بنگاه نشراتی میوند، صفحه22.

– الفنستون، مونت استوارت، افغانان، جای، فرهنگ، نژاد، (گزارش سلطنت کابل) ترجمه محمد آصف فکرت
– ص 157.

– افشاریزدی، دکتر محمود، افغان نامه جلد اول.

– حبیبی، عبدالحی، جغرافیای تاریخی افغانستان، ص 257.

– فرهنگ، میر محمد صدیق، افغانستان درپنج قرن اخیر، جلد اول، ص 36.

افزایش نیروهایی آدمکُش در افغانستان

فهیم رسا — 2008-12-24T13:02:58Z

مبارزه با تروریسم و تأمین امنیت در افغانستان بهانه ای بود که پای بیش از چهل کشور دنیا را به افغانستان کشانید.

ریشه کن سازی هراس افگنان، گرفتاری اسامه بن لادن رهبر گروه القاعده، از میان بردن گروه طالبان به جرم پناه دادن به اسامه و ایجاد یک حکومت مردمی در افغانستان در ظاهر از بر نامه اساسی امریکا و غرب در افغانستان به ش

مار می آمد.

با آنکه هشت سال ازیورش امریکا و حضور نظامی خارجیان در افغانستان می گذرد، نیروهایی خارجی در همه موارد ناکام بوده اند.

تروریسم بیشتر از گذشته جان گرفته، اسامه بن لادن تا اکنون زنده است، طالبان به یک قوت بزرگ نظامی در افغانستان مبدل شده اند، کرزی و حامیان خارجی اش مجبور شده اند تا راۀ گفتگو و مصالحه را با مخالفان در پیش گیرند، دولت افغانستان به حد کافی فاسد شده است، وجود فساد اداری را حتا در داخل ارگ ریاست جمهوری هم نمی توان انکار کرد، از تقویه ی ارتش افغانستان جلوگیری میشود، پولیس افغانستان توان ندارد، نا امنی به یک بحران جدی برای مردم و مقامات مبدل شده است، یک وزیر کابینه افغانستان برای محافظت جانش مکان کاری اش را به جای دیگری انتقال داده است، موانع امنیتی در جاده ها، پایتخت افغانستان را وحشتناک ساخته است و با گذشت هر روز فاصله مردم از دولت بیشتر میگردد.

اما دست آورد نیروهایی خارجی دراین کشور چیست؟

در سال جاری 1178 تن از مردم بیگناه و بیچارۀ افغانستان قربانی مبا رزه با تروریسم شده اند که600 تن آنان توسط دوستان بین المللی ما در بمباران هایی هوایی و عملیات نظامی کشته شده اند و هیچ نهادی حقوق بشری جهان از آنان نمی پرسد که چرا؟!

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان در مورد عملیات خودسرانه و کشتار غیر نظامیان توسط نیروهایی خارجی بارها از این نیروها شکایت کرده که به گفته خودش هیچ سودی نداشته است.

وی در واپسین سفرش به ولایت خوست برای همدردی و ابراز تسلیت به خانوادۀ دکتر بلال در حضور جمعی از مردم گفت که اگرامریکایان حرف هایش را نپذیرند و از کشتن مردم ملکی دست بردار نشوند با فراخواندن یک نشست مردمی در مورد حضور آنان فیصله ی نهایی را صادر خواهد کرد.

کرزی به مردم خوست گفت که اگربیشتر از این با نیروهایی خارجی شدید تر برخورد نمایم افغانستان را ترک می نمایند. وی از مردم پرسید که با حملات پی در پی خارجیان باید چگونه برخورد صورت گیرد؟ مردم در پاسخ کرزی گفتند که اگر برای کشتن ما آمده اند بهتر است افغانستان را ترک کنند.

بعداً رییس جمهور اضافه نمود: « اگرتلفات غیرنظامیان قطع نشود، مجبوریم تا نمایندگان مردم را ازتمام ولایات دعوت نماییم و ازایشان نظرخواهی شود که خارجی ها باشند یا بروند.»
بنابر وعده باراک اوباما رییس جمهور منتخب امریکا قرار است تا سال آینده 30000 نیروی امریکایی وارد افغانستان شود که با افزایش این رقم شمار نیروهای امریکایی در افغانستان به به 61 هزار خواهد رسید.

مردم افغانستان باید بدانند که آقای کرزی اگر صد بار هم در برابر نیروهایی خارجی واکنش نشان دهد، آنان به ابن آسانی افغانستان را ترک نخواهند کرد، آنان نه به تقاضای کرزی آمده اند و نه هم میروند.

بدون اینکه کرزی جرگه را فرا بخواند، مردم افغانستان خواهان حضور نیروهایی آدمکُش در افغانستان نیستند و نیروهایی خارجی باید بدانند که با این راهکار نادرست بزودی با خشم مردم مقابل خواهند شد.

قصۀ نماینده گان هم مفت است!

فهیم رسا — 2008-12-03T10:01:56Z

در ماده نود و چهارم قانون اساسی افغانستان آمده است: "در صورتیکه رییس جمهور با مصوبه شورای ملی موافقه نداشته باشد می تواند آن را در ظرف پانزده روز از تاریخ تقدیم با ذکر دلایل به ولسی جرگه مسترد نماید. با سپری شدن این مدت و یا در صورتی که ولسی جرگه آن را مجدداً با دو ثلث آرای کل اعضا تصویب نماید، مصوبه توشیح شده محسوب و نافذ می گردد."

سال گذشته زمانیکه قانون رسانه های همگانی از سوی مجلس نماینده گان افغانستان به تصویب رسید، رییس جمهور از توشیح آن خود داری کرد و با پیشنهاد سه تعدیل آن را دوباره به مجلس نماینده گان فرستاد.

دلیل رد این مصوبه از سوی رییس جمهور"تناقض" شماری از ماده های این قانون با قانون اساسی افغانستان عنوان شده بود.

اعمال محدودیت بر کارهای رسانه ای، به کارگیری اصطلاحات مبهم درباره منابع مالی رسانه ها وتأکید بر استقلال رادیوتلویزیون دولتی افغانستان مواردی بودند که رییس جمهور آنها را در تضاد با قانون اساسی افغانستان دانسته و این قانون را نپذیرفت.

اما مجلس نماینده گان افغانستان یکبار دیگر با دو سوم آرا و بدون در نظر گرفتن تعدیلات رییس جمهور این قانون را تصویب کرد.

با در نظر داشت قانون اساسی افغانستان مصوبه قانون رسانه همگانی این بار نیاز برای توشیح رییس جمهور هم نداشت، اما حکومت افغانستان که وظیفۀ آن به اجرا گذاشتن قانون است بدون آن که به تصمیم نماینده گان اهمیتی داده باشد در تطبیق قانون رسانه های همگانی هیچ اقدام نکرد و نحوه رای دهی نماینده گان بر سرِ این قانون را غیر شفاف خواند.

عبدالکریم خرم وزیر فرهنگ افغانستان در نشستی با اعضای کمیسیون سمع شکایات مجلس سنا گفت که قانون رسانه ها تحت فشار خارجیان به تصویب رسیده و بیرون کردن رادیوتلویزیون دولتی از انحصار دولت، زبان دولت را می بندد.

کمیسیون امور فرهنگی مجلس نماینده گان بخاطر بعضی از گفته های کریم خرم، اورا برای پاسخ دهی به این کمیسیون فراخواند.

کریم خرم در این کمیسیون گفت: "من گفته های خودرا تکرارمیکنم که قانون رسانه ها تحت نفوذ خارجی ها تصویب شده ومعیارها برای انتخاب یک تعداد اعضای شورای عالی مشخص نیست، درعامه ساختن تلویزیون ملی که وسیله ی خوب دراختیاردولت بود نیزخارجی ها دست داشتند."

به گفتۀ خرم بعضی قوانین حتا ترجمه قوانین خارجی است وتصویب چنین قوانین بالای ملت تاثیرات سوء میگذارد.
اما نماینده گان میگویند با وجود فشار و پرسش های مکرر نماینده گان ، آقای خرم موارد مشخصی را که نشان بدهد خارجیان در تصویب قانون رسانه دخالت داشته اند ارایه نکرده است.

محمد محقق رییس کمیسیون فرهنگی مجلس نماینده گان میگوید: "قانون رسانه ها را وقتی که ما تصویب کردیم، با اصحاب رسانه ها، با گروه های فرهنگی، با حلقاتی از روزنامه نگاران و با کشورهای مختلف مشورت کردیم، ولی آن چه که مصالح کشور ما ایجاب می کرد، ما بر اساس آن نظر دادیم."

محقق، (اتهام دخالت خارجیان در تصویب قانون رسانه ها) را اهانت به شورای ملی افغانستان خواند.
خرم در رابطه به تشکیل شورای عالی رسانه ها گفت که درمعرفی بعضی ازاعضای این شورا مشکلات موجود است،شیوه های معرفی نشده است که چگونه باید نماینده گان رسانه ها و جامعه مدنی به این کمیسون معرفی شوند.
وزیرفرهنگ درباره کمیسونهای دیگر که درین قانون معرفی شده است گفت: " به اساس قانون درتعداد کمیسونها باید ترکیب قومی مدنظرگرفته شود اما با درنظرداشت تعداد اقوام موجود درکشور ومحدود بودن تعداد اعضای این کمیسونها این کار امکان ندارد."

اعضای کمیسیون فرهنگی اظهارات خرم را بی اساس خوانده میگویند که این قانون به اساس "اصول اسلامی، سنتهای افغانی و قانون اساسی افغانستان" تدوین شده است.

به هر حال پرسش اینجاست که اگر قانون اساسی افغانستان به نماینده گان منتخب مردم صلاحیت تصویب، تعدیل و لغو قوانین و فرامین تقنینی را داده است پس کریم خرم چه حق دارد که آنرا بپذیرد یانه و اگر این قانون توسط دو سوم از نمایند گان مردم تصویب شده است پس تصویب آن چه نوع تأثیر های سوء بالای مردم دارد که تنها آقای خرم از آن آگاه است.

نماینده گان مردم چشم پُت رأی میدهند

فهیم رسا — 2008-10-21T22:00:00Z

جا به جایی ها و تغییرات در کابینه که از دوسال به اینسو سر و صدا های زیادی را در رسانه های افغانستان بر انگیخته بود بالاخره جامه ی عمل پوشید.

فشار های خارجی، آخرین پیش شرط طالبان در گفتگوهای صلح در عربستان و مبارزه انتخاباتی برای احراز مقام ریاست جمهوری آینده، کرزی را واداشت تا برای نخستین بار تغییرات گسترده ای را در کابینه اش بوجود بیاورد.

هرچند انتظار میرفت تا آقای کرزی با گماشتن افراد شایسته و کارا بتواند کابینه را تخصصی ساخته و اندکی از رنج و آلام مردم بکاهد اما خلاف تصور این امید نیز به نومیدی مبدل گشت و چهره های آزموده که در چند سال گذشته مردم را به فغان آورده بودند از یک وزارت به وزارت دیگر جابجا شدند.

با آنکه آقای کرزی تأکید کرده بود که تغییرات در وزارت های دفاع و داخله مشکلی را حل کرده نمیتواند و تغییر در این دو وزارت نخواهدبود، حنیف اتمر به عنوان وزیر داخله گماشته شد.

غلام فاروق وردک وزیر آموزش و پرورش شد و ضرار احمد مقبل عضو شورای نظار و یکی از همکاران نزدیک

به فرمانده احمدشاه مسعود که پُست کلیدی داخله را در کابینه کرزی به عهده داشت و منسوب به قوم تاجیک بود به حاشیه رانده شد و به حیث وزیر عودت و مهاجرین مقرر گردید.

دولت، ضرار احمد مقبل را یک شخص فعال و موفق در وظیفه میداند اما پرسش اساسی که اینجا بوجود می آید اینست که اگر او فرد موفق و کارا بود پس چرا تبدیل شد؟ و یا اگر او یک وزیر ناکارا بود پس چرا به وزارت دیگری گماشته شد؟ و به خاطر کدام دست آورد هایش مدال وزیر اکبرخان را برایش اعطاء کردند مگر تضمین وجود دارد که یک شخص نا موفق بتواند در وزارت دیگر موفق باشد.
افزایش نا امنی، کشتار، دزدی، رباینده گی و از همه جالبتر حادثه هشتم ثور امسال شاید دست آورد های بودند که مقبل را به مدال وزیر محمد اکبر خان مفتخر گردانید و امیدواری را برای کارایی بهترش به وزارت مهاجرین بوجود آورد.
رحیم وردک که بارها از ارتباطش با سازمان استخباراتی پاکستان سخن گفته شد و در حادثه هشتم ثور ناکارایی اش به اثبات رسانید همچنان در وزارت دفاع باقی ماند.

حنیف اتمر پس ازآنکه در وزارت معارف آمد وضعیت فاجعه بار معارف را نتوانست سامان بدهد آموزگاران ازوی ناخوش بودند و یکبار هم برای چند روز دست به اعتصاب درسی زدند؛ اندیشه های قوم گرایانه در وزارت معارف بالا گرفته بود و چاپ کتابهای درسی رسوایی زیادی برای این وزیر کمایی کرد حتا در کتاب تأریخ صنف دهم ضیاالحق پدر بنیادگرایان افغانستان مورد تمجید و قدر دانی قرار گرفته بود.

یک روز در همایشی که به یاد سید جمال الدین افغان در کابل بر گزار شده بود شرکت کردم یکی از سخرانان به رسوایی چاپ کتاب ها در وزارت معارف اشاره کرده و گفت: " همینست راه سید جمال الدین افغان، 400 مشاور وزارت تعلیم و تربیه همه چیز دارند، جز تعلینم و تربیه."و شاید همین وضعیت اسفبار معارف و فاشیستی بیش از حد اتمر بود که او را به وزارت داخله رسانید.

رسوایی دیگری را که در زندان قندهار رخ داد هیچ کس فراموش نمیکند آیا همین دست آورد بزرگ، اسدلله خالد را به وزارت دولت در امور پارلمانی رسانید؟

عملکرد های قوم گرایانه فاروق وردک و ناکارایی هایش نیز به همگان معلوم است. با توجه به این همه ناکارایی های این وزیرا ن ،تغییرات جدید در کابینه هیچ دردی را دوا نخواهد کرد.

کارشناسان مسایل سیاسی بدین باور بودند که احتمال دارد مجلس نماینده گان افغانستان که بیشتر اعضای آنرا مجاهدین پیشین تشکیل میدهد بخاطر حاشیه راندن آخرین مجاهد از یک پست کلیدی این بار بر خورد محتاطانانه و جدی تری در برابر وزیران پیشنهادی داشته باشند. اما قسمی که معلوم شد این خواب آلوده گان هم مانند همیشه به این وزیران رأی اعتماد دادند، شاید گناه نماینده گان مجلس هم نباشد آنان که اصلاً تا همین اکنون وظیفه شان را نمیدانند، آنان نمیدانند که برای چه در این مجلس آمده اند و مانند دکانداران هر روز که دل شان خواست می آیند و که دل شان نخواست نمی آیند.

کرزی امنیت ملا عمر را تأمین می کند!

فهیم رسا — 2008-10-09T00:01:00Z

گفتگو های صلح بین دولت و طالبان این روزها بار دیگر به یکی از موضوعات داغ رسانه ای مبدل شده است.
به دنبال آنکه نشریه بریتانیایی "آبزرور" در گزارش از گفتگو های پنهانی دولت افغانستان و گروه طالبان با میانجیگری عربستان سعودی و حمایت لوژستیک و دیپلوماتیک بریتانیا خبر داد، حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان،در نخستین روز عید فطر در کابل ضمن رد گزارشهای مبنی بر گفتگوی محرمانه دولت با شورشیان طالب، آنان را به زنده گی مسالمت آمیز فرا خواند.

کرزی در پیامی اعلام کرد که وی شخصاً حاضر است تا مسؤولیت محافظت جان ملا محمد عمر رهبر فراری طالبان را در برابر نیروهای ناتو و امریکا، در صورت دست کشیدن از حملات هراس افگنی بر عهده گیرد.
کرزی در بخش از سخنان اش چنین گفت: " چند روز پیشتر به ملا محمد عمر آخند گفتم که برادرم! عزیزم! بیا پس به خاکت، برای آرامش و سعادت مردمت کار کن و از کشتن مردم افغانستان دست بکش ."

ملاعمر

رییس جمهورکرزی همچنان ازملک عبدالله شاه عربستان به عنوان رهبر جهان اسلام یاد کرد و از او خواست تا در گفتگو های صلح با طالبان و پایان بخشیدن به بحران داخلی افغانستان همکاری کند.

آنچه در این گفته ها جالب توجه است اینست که ملاعمر شخص که در فهرست سیاه سازمان ملل قراردارد؛ به بن لادن وشبکه القاعده در سالهای پیش از حادثه یازدهم سپتامبر پناه داده است؛ انسان های بیگناه را کشته است؛ پای امریکا و چندین کشور جهان را برای ازمیان بردن گروهش به افغانستان کشانیده است ودر این نبرد صدها انسان بی گناه جان شان را از دست داده اند، به این آسانی به آشتی فرا خوانده میشود و مصونیت جانش نیزبه وسیله رییس جمهور مهربان ما تضمین میشود و جالب تر از همه اینکه به اوعزیز و برادر گفته میشود.

درست به یاد دارم، چند سال پیش زمانی که ملا محمد عمر و حکمتیار برای نخستین بار از سوی صبغت الله مجددی رییس کمیسیون تحکیم صلح و آشتی ملی به آشتی فرا خوانده شدند سر و صدا های زیادی بر انگیخته شد که آقای مجددی از کسانی دعوت کرده است که سازمان ملل و امریکا آنان را بنام تروریست می شناسد و متهم به نقض حقوق بشری هستند، اما با گذشت زمان فهرست سیاه هم فراموش شد و جبهه ملی یکی از ایتلاف های سیاسی مخالف دولت در امر مذاکره با ملاعمر و گروهش با دولت کرزی به رقابت پرداخت و در آخرین روزها ملاعمر برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری هم فرا خوانده شد .

پرسش اساسی اینجاست که ملا عمر چگونه پس از آن همه شاهکاری های افغانستانی سالها مبارزه اش را فراموش کرده به افغانستان بر میگردد، برای آرامش مردم اش کار می کند و از کشتن مردم افغانستان دست می کشد.
مگر این همه نیروهای خارجی که همه روزه افراد بی گناه را درهرگوشه و کنار افغانستان بی رحمانه به قتل میرسانند و ده ها جنایت دیگر را نیز مرتکب میشوند به جای طالبان ننشسته اند که آقای رییس جمهور از دوسال به اینسو به دنبال آدرس طالبان سرگردان است.

از جانب دیگر ملک عبدالله شخص که همواره در خدمت امریکا ، اسراییل و متحدان شان قرار دارد چگونه رهبری جهان اسلام را کرده میتواند مگر همین مقامات عربستان نبودند که در زمان جنگ های داخلی به همکاری پاکستان ، انگلیس ، امریکا و امارات متحده طالبان را بوجود آوردند و اکنون چگونه ثبات و آرامش را در افغانستان می خواهند.

مذاکره با طالبان زمانی بیشتر از پیش آفتابی گردید که ازسوی شماری از منابع تأیید شد که هیأت 17 نفری به اشتراک وکیل احمد متوكل وزير خارجه طالبان ، مولوي ارسلان وزير تحقيقات طالبان ، ملا احمديار وزير مهاجرين حكومت طالبان در كنار ملا عبدالسلام ضعيف سفير طالبان در اسلام آباد كه چهار سال نيز در زندان گوانتانامو بسر برده ، عبدالحكيم مجاهد سخنگوي ملا عمر در سازمان ملل،مولوی فضل الهادی شینواری رئیس شورای علمای افغانستان،عارف نورزی وکیل مجلس نماینده گان افغانستان و برخی از شخصیت های دیگر برای انجام این گفتگوها وارد عربستان شدند، این گفتگوها بین 24 تا 27 سپتامبر( 3 تا 6 مهرماه) انجام شد و عربستان سعودی به عنوان دومین کشورکه حضور گروه طالبان در افغانستان را به رسمیت شناخته بود وعده ی آخرین تلاش هایش را در این زمینه به هیأت افغانی سپرده است.

درهمین حال رسانه های پاکستانی خبر داده اند که نواز شریف نخست وزیر پیشین پاکستان که سالها در عربستان سعودی به سر برده است، نیز در این نشست شرکت کرده و نقش مهمی در این گفتگوها داشته است.
جنگجویان طالب در واکنش به درخواست اخیر کرزی، مذاکره با دولت را رد کرده و گفته اند تا زمانی که نیرو های خارجی از افغانستان بیرون نشوند حاضر به مذاکره نخواهند بود.

این بار نخست نیست که دولت افغانستان از گروه طالبان و حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار خواسته است قانون اساسی این کشور را بپذیرند و به دولت بپیوندند؛ اما این پیشنهاد با پیش شرط هایی از سوی طالبان و حکمتیار مواجه شده است، هرچند شماری از نهاد های سیاسی و کشورهای بیرونی ازاین گونه مذاکرات همواره خوشبین بوده اند اما این مذاکرات هیچگاهی نتیجه ای را در پی نداشته است.

اما اینبار برخلاف مذاکرات پیشین گفته مي شود كه طالبان طرحي ١١ ماده اي را براي پايان دادن به جنگ مطرح كرده اند كه شامل درخواست بركناری شماری از وزيران كابينه افغانستان وعقب نشينی نيروهاي دولتي از برخی مواضع در غرب اين كشور است.

به هر حال مردم بیچاره افانستان که سالها جنگ و آوره گی را پشت سر گذشتانده اند در آرزوی صلح به هر قیمت که تمام شود هستند.

نویسنده: فهیم رسا