کابل پرس

8 مارچ روز جهانی زن از نام تا عمل

2009-03-09T17:11:37Z

هرسال ازهشتم مارچ بعنوان روز زن در سرتاسر جهان و همچنان در افغانستان تجلیل میگردد. هزاران دالر و شاید بیشتر هزینه ی برگزاری محافلی از این دست در سرتا سر جهان میشود که البته افغانستان نیز از این مجموعه خارج نیست و شاید بتوان گفت که به نسبت وضعیت اقتصادی، افغانستان شاید یکی از کشورهایی باشد که بیشترین مصارف را در برگزاری این محافل در نظر میگیرد. اما به راستی آیا تجلیل از این روز با هزینه ی گزاف بدون توجه به وضعیت اقتصادی زنان افغان کار شایسته ای میباشد و تخصیص بودجه های گزاف و غیر واقعی برای برگزاری مجالس گرامیداشت این روز کار معقول و شایسته ای در جهت رفع مشکلات فراروی زنان افغان میباشد؟ بهتر نیست تا به جای اینکه عده ای بصورت نمادین در جایی حاضر شوند و یک روز را با تشریفات خاص بگذرانند بی آنکه در نهایت به نتیجه ای عملی و درخور توجه دست یابند و یا حتی کوچکترین گره يي از مشکل زنی در نقطه ای از افغانستان برداشته شود! این مصارف هنگفت برای سامان دادن به وضعیت زندگی زنان بی سرپرست و نیازمندی در نظر گرفته شود که شاید تحمل سالها رنج و مشقت زندگی و خون دل خوردن ، هرنوع امیدواری به آینده را از آنان گرفته است و روزنه هاي امید به زندگی بهتر هر روز برا ی آنان کم سوتر و تاریکی زندگی هر روز برای آنان تارتر از گذشته می شود.

مراسم هشتم مارچ در جلال آباد مرکز ولايت ننگرهار/ عکس از اسوشیتد پرس

شاید بهتر آن باشد که مدافعان حقوق زن و سردمداران حقوق زن آنانیکه ادعای نمایندگی از زنان را دارند به جای ضیاع وقت و حیف و میل کردن بودجه ها ی ملی و بین المللی به سرنوشت آنانی بیاندیشندکه سرنوشت خود را تار تر از آن می بینند که جز خدا کسی بتواند یاریشان کند! کسانی که شاید کمترین بهره را از هزینه هایی میبرند که به نامشان اخذ و مصرف میشود. اما با این هم تجلیل از روز جهانی زن در افغانستان نیز همانند سایر کشورهای جهان لازم و ضروری میباشد چه بسا که نسبت به سایر کشورها اهمیت تجلیل از این روز در افغانستان به دلیل اجحافی که درحق زنان صورت گرفته و میگیرد بیشتر میباشد. لیکن به نظرما بهتر آن است که برای تجلیل از این روز روشهای بهتری مورد استفاده قرار گیرد.

مراسم هشتم مارچ در کابل/ عکس از اسوشیتد پرس

چه خوب است که به جای گرفتن محافلی که با حضور صدها زن متمول در هتلهای گران قیمت گرفته میشود این مصارف برای زنان بی سرپرست و محرومی تخصیص داده شود که شاید با هزینه ی یک وعده غذای این محافل بتوانند سالی را آسوده زندگی کنند و یا اینکه این هزینه ها را برای ادامه ی تحصیل دخترانی تخصیص دهند که بدلیل نداشتن سرپرست و یا به دلیل عدم توانایی مالی ازادامه تحصیل محروم مانده اند و هر روز را باحسرت دوری از علم و دانش و بی بهره گی از روشنایی دانایی به شام میرسانند آری بهتر آن است تا چراغی را در شب تار بینوایان بیافروزیم تا آنکه بر تجمل و تجلل سفره های رنگین بی دردان !

مرد 130 ساله در قریه سرف، ولسوالی شهرستان، ولایت دایکندی

2008-12-15T09:28:00Z

بابه مراد زمانی یکی از افراد خیرخواه وقابل احترام در میان مردم روستایش است و به گفته مردم همیشه در میان آنا سخن ازخیر و فلاح و رستگاری میزند. او دوران های مختلف تاریخ را با تلخی و شرینی آن سپری نموده و حالا پا را به 130 سالگی مانده است. او در حالیکه از هوش کامل برخوردار است مباشرت خوب با مردم و هر رهگذر دیگر در آن ده دارد. بابه مراد که صحبت های شیرین از گذشته ها دارد؛ از نظر فزیکی نیز راه رفته می تواند و دستهایش نیز عصایش را تحت کنترول دارد.

او هم از وضعیت ناهنجار این زمانه شکوه و گلایه داشت، و میگفت کسانی می آیند اسم ما را می نویسند و وعده میدهند اما کدام همکاری ما از آنها نمی بینیم . فقر دامنگیر مردم است اما راه چاره وجود ندارد. هرچه مردم تلاش میکنند تا بتوانند یک راهکار مناسب را برای محو فقر و یک زندگی مرفه پیدا نمایند کوتاه می آیند، آخر چه روز است. آیا این روز های تیره وتار یک روز به پایان خواهد رسید و مردم ازین وضعیت نجات پیدا خواهند کرد.

از صحبت های این مرد پیر و خردمند پیدا است که در گذشته ها وضعیت را خوب تحلیل میکرده است زیرا علی الرغم اینکه سواد ندارد اما نبض جامعه را میداند و نیز برای بیرون رفت ازین معضلات تحلیل منطقی دارد، متأسفانه امروز در کشور و در نقاط دور دست نه تنها که افراد شایسته و لایق در رأس ادارات تعیین و مقرر نگردیده اند بلکه بیشتر کسانیکه اداره منطقه را بدست دارد از حیثیت مناسب در میان مردم برخوردار نیستند و مردم افغانستان با چهره های این گونه اشخاص کاملاً آشنایی دارند و نیاز به ذکر مکرر آنها نمی رود. زیرا نه گوش شنوا وجود دارد تا مشکلات مردم را بشنوند و نه هم چشم حق بین که مشاهدات عینی خویش را بدون کم وکاست واضح و روشن بیان نمایند. بابه مراد تقاضا داشت تا عدالت در افغانستان جنبه عملی بگیرد زیرا همین بی عدالتی هااست که روزگار انسان ها را چنین تیره وتار ساخته است. تا عدالت تأمین نگردد هیچ مشکل حل نخواهد شد.

نبود کلنیک و کارمندان صحی در مناطق دوردست

2008-11-20T01:00:00Z

در ساحات روستایی و قصبات دور دست حتی یک پسته صحی نیز وجود ندارد تا برای مریضان نیازمند کمک نموده و حق شان را ادا نماید آیا افغانستان فقط چند شهر بزرگ است که بیشتر مورد توجه نسبی مؤسسات خارجی وداخلی قرار میگیرد و ساحات دور دست کشور کاملاً محروم میباشند؟ قصه از دیارهای دور افتاده و فراموش شده است که هزاران انسان در آنجا از نبود تمام امکانات اولیه زندگی رنج می برند و درمحرومیت زندگی میکنند، علی الخصوص عدم امکانات صحی و بهداشتی که سخت دامنگیر مردم بوده و هیچ توجه از جانب نهاد های ملی و بین المللی در طول تقریباً سه دهه صورت نگرفته است و آنچه را مردم در زمان حکومت منتخب آرزو داشتند نیز به یأس و نا امیدی تبدیل شده است.

آری! این گزارش از ساحه دور افتاده ولسوالی گیزاب است که زمانی از مربوطات ولایت ارزگان بوده و دو سال عمر خویش را در دایکندی سپری نمود و فعلاً با توجه به بعضی گزارش ها معلق قرار دارد و بعضاً حکایت از الحاق مجدد آن به ارزگان میکنند، بهر صورت این ولسوالی بیش از 180 قریه داشته و نفوس تقریبی آن نیز بیش از یکصد هزار نفر میباشد (نظر به گفته ساکنین اصلی گیزاب ) که کاملاً از انظار کمک کنندگان دورمانده و هیچ توجه هم صورت نگرفته است، درین ساحه پهناور دو کلنیک نیمه جان که در حالت نزع به سرمیبرد ازگذشته های دور باقی مانده است، که نمیتوانند جوابگوی اساسی برای مشکلات مردم باشد.

کلنیک اولی در ساحه خلج کاملاً تحت تصرف مخالفین موقعیت داشته و مردم اکثر ساحات در آنجا دسترسی ندارند و همچنان با کمبود افراد مسلکی و مجرب مواجه میباشد و کلنیک دومی در ساحه تمزان است که نه تنها با کمبود پرسونل مسلکی مواجه است بلکه از نظر امنیتی نیز متأثر میباشد.
تعدادی از افراد باو جودیکه سواد ندارند مبادرت به فروش دواها در میان مردم میکنند که نه از تاریخ واسم دوا چیزی را می فهمند و نه از عوارض جانیی دوا کدام معلومات دارند که بعضی از ساکنین ولسوالی گیزاب در اثر خوردن آن گونه دوا ها با مشکلات دیگری مواجه گردیده اند و حتی زندگی خویش را از دست داده اند.

مردم درین ساحات با مشکل عدیده مواجه هستند زیرا راه های مواصلاتی که قریه جات را با ساحات نزدیک به کلنیک یا شفاخانه و داکتروصل نماید، ندارند. تا در جریان مواجه شدن با کدام مرض ویا آسیب دیدگی خود را به موقع به کلنیک یا شفاخانه هایکه در همسایگی های شان یعنی مرکز دایکندی (نیلی) و یا هم مرکز ارزگان (ترین کوت) قرار دارد، برسانند ومصدوم خویش را از خطر جدی نجات بدهند.

بیشتر زنان باردار را مردم به نسبت نبود سرک توسط مرکب، اسب و یا هم با پای پیاده حرکت میدهند که اکثراین مریضان در مسیر راه ها جان میدهند که فلم های مستند از آن ساحه نیز گویای این حقیقت است. با وجودیکه مردم بارها از مقامات ذیربط و ارگان های غیر دولتی داخلی وخارجی تقاضا نموده اند که مشکلات مردم دور افتاده گیزاب را در نظر گرفته، همکاری نمایند زیرا فقط ساحات محدود و مرکز ولسوالی گیزاب تحت تصرف مخالفین می باشد بناً تطبیق پروژه ها در آن ساحه امکان پذیر می باشد و تنها 20 فیصد از خاک گیزاب تحت کنترول مخالفین دولت است و 80 فیصد از امنیت بسیار خوب مناسب برخوردار است و توسط شوراهای محل اداره میگردد که در حال حاضر بیش از 22 باب مکتب اعم از ذکور واناث فعال واطفال آن ساحه مصروف تعلیم وتربیه میباشند که این خود دلیل برثبات و امنیت منطقه است. نمیدانم که ولسوالی گیزاب شامل پلان های ادارات دولتی علی الخصوص وزارت صحت عامه میباشد یااینکه این ولسوالی دور افتاده خارج از چارچوکات این کشور(افغانستان) قرار گرفته است هرگاه چنین باشد مردم نیز گلایه نخواهد کرد اما اگر جزقلمرو افغانستان محسوب گردد، ادارات ذیربط بخصوص وزارت صحت عامه در مورد وضعیت نا هنجار مردم توجه نموده و تیم های صحی خویش را در ساحات امن ولسوالی گیزاب از طریق ولایت دایکندی و یا هم سایر راه های ممکنه اعزام دارند تا مردم ولسوالی گیزاب بیشتر ازین رنج امراض و مصدومیت هارا متحمل نگردیده و مورد شفقت وزارت صحت عامه قرار بگیرد و نیز مؤسسات که در بخش های صحی فعالیت دارند تشویق گردند تا برای جلوگیری از شیوع بیشتر امراض اقدام نموده و حمایت از اطفال، زنان ومردان نیازمند را مسؤلیت خود بدانند.

کمک های اندک بعد از سروی به ولسوالی گیزاب

محرومیت و مظلومیت مردم کاملاً نادیده گرفته می شود!

پنج شنبه 25 سپتامبر 2008, نويسنده: محمد محسن ایوبی

نگاهی به ولسوالی دور افتاده خاص ارزگان

شنبه 16 اوت 2008, نويسنده: محمد محسن ایوبی

گیزاب سرزمین فراموش شده!

سیمای فقر و غربت در چهره ی مردمان

سه شنبه 23 سپتامبر 2008, نويسنده: محمد محسن ایوبی

چرا بدخشان دانشگاه ندارد؟

در کشوری که 12 پاس وزیر، رییس و والی ست

شنبه 23 اوت 2008, نويسنده: shahin

در دايکندی چه می گذرد؟

اين کشور وزير معارف ندارد!

يک مکتب ابتدایی در منطقه کشم ولايت بدخشان

پنج شنبه 31 ژوئيه 2008

منبع : نیوزویک :تاريخ نشر: دوازده جولای 2007

والی کاپیسا: "افغانستان رهبر ندارد"

برگردان دری :میرویس جلالزی

دو شنبه 16 ژوئيه 2007

ادامه کشتار و کوچ اجباری در بهسود!

مقامات بلندپایه همچنان از جنایات حمایت می کنند!

شنبه 2 اوت 2008

در ولایت سمنگان ولسوالی رویی دوآب چی می گذرد!

سه شنبه 26 اوت 2008, نويسنده: احمدی

مصارف بی جا و مردمان گرسنه و سرگردان در پی لقمه نان

2008-10-11T02:25:12Z

در حالیکه هزاران انسان در گوشه وکنار مملکت علی الخصوص شهر کابل پایتخت افغانستان در گرسنگی وفقرزندگی میکنند، پول های هنگفت بخاطر ایجاد و تدویر کارگاه های آموزشی بی حاصل به مصرف می رسد. جالب اینجا است، کسانیکه در ورکشاپها شرکت می کنند فقط از مشکلات خویش شکوه دارند وفریاد های گوش خراش را سر میدهند که گویا دولت ناکارآ است، مؤسسات بین المللی چندان توجه به وضعیت نهاد های جامعه مدنی ندارد در حالیکه خود شان نیز مربوط به یکی از نهاد های که پسوند را بنام بازسازی؛ انکشافی، خدماتی ؛ تعلیمی؛ فرهنگی وغیره دارد برای افغانستان ومردمش چه کرده است و چه گل های را بارور نموده وواقعاً از پول های که تاکنون بنام پروژه های انکشافی وغیره دریافت نموده است چندفیصد آنرا به مستحقین و مستضعفین رسانیده اند، سوال نمی کنند.

اینها بیشتر دکان های را ایجاد کرده اند که بنام مردم مستحق و بی بضاعت پول های هنگفت را میگیرند و یک مقدار ناچیز آنرا بنام پروژه در یک منطقه مصرف می نمایند و باقی آنرا حیف ومیل می کنند و روزانه کارگاه های آموزشی مختلف تحت نام های عجیب و غریب علی الخصوص بازار گرم منجمنت Management، محاسبه Accountingوبازاریابی Marketing وغیره که از نظر محتوا و کیفیت در سطح بسیار پایین قرار دارد، در شهر های بزرگ کشور مانند کابل، هرات؛ کندهار؛ ننگرهار وبلخ دایر میگردد. در حالیکه شش سال می شود که این کارگاه های (ورکشاپ ها) درآمد زا جریان دارد اما ظرفیت کارمندان که اشتراک در این گونه جلسات دارند نه تنها که بالا نمی رود بلکه از حالت اولی نیز بد تر می گردد و بیشتر اشتراک کنند گان کارگاه های آموزشی روی موضوعات مالی فکر میکنند.

سوال اول بیشتر اشتراک کنند گان کارگاه های آموزشی در روز اول درمورد پول است که چقدر برای هراشتراک کننده در ختم ورکشاپ پرداخت میگردد. اگر بصورت درست این ورکشاپ ها که هم زمان بر نباشد و هم هزینه بردار تطبیق و عملی گردد و در جریان شش سال که در حقیقت خود یک دانشگاه است کارمندان مؤسسات ملی باید هرکدام در سطح عالی می درخشیدند و حتی کارمندان بیشتر این مؤسسات قادر به نوشتن یک پیشنهاد نامه منطقی به یک مرجع در مورد یک موضوع تعلیمی و یا حرفوی نمی باشند. و تقریباً 70 فیصد این کارگاه ها شکل نمادین و نمایشی را داشته و تنها هدف شان بلعیدن بودجه بوده که متأسفانه روی کیفیت توجه صورت نگرفته است.

اما متأسفانه هیچکس درمورد گرسنگی، فقر وبیچارگی مردم که در کنار سرک ها،پیاده روها و کوچه های شهر ها دست گدایی دراز میکنند و از فقر و تنگدسی کارت به استخوان شان رسیده تا حال هیچ مرجع دولتی و غیر دولتی دست یاری به سوی آنان دراز نکرده است و روی کدام طرح نیز بخاطر نجات آنها در کابینه و مجلسین و سایر ادارات کار صورت نگرفته است. اگر گرفته هم مؤقتی بوده و از اذهان دست اندرکاران همان طرح شتشو شده و هر روز تعداد افراد مستمند و بينوا در شهر بیشتر میگردد.

در جریان همین شش سال مسلماً میلیون ها دالر مصرف کارگاه های آموزشی بی حاصل شده است اما هیچ طرح برای رسیدگی به فقرا و نیازمندان محروم و بینوایان گرسنه صورت نگرفته است ، در حقیقت حقوق مردم گرسنه وبرهنه بنام کارگاه های آموزشی و غیره ضایع می گردد و دکانداران حرفوی که درین بخش در طول تقریباً سه دهه خوب تجربه حاصل کرده اند، حقوق مردم بی بضاعت را می بلعند و هیچ تحت سوال قرار نمی گیرند. ازینکه آنان نیز از ناکارآیی سیستم ونظام مطمیئن هستند آنچه را میخواهند عملی میکنند که نه خدمت برای محرومین مطرح است و نه هم آبادی و انکشاف کشور، آنان فقط برای خود شان اندیشه ی دارند که چطور با چه حیله ونیرنگ بنام های مختلف حقوق محرومین ومظلومین را بی بلعند.

قابل یاد آوری است که یک تعداد مؤسسات ملی واقعاً در راستای بهبود وضعیت مردم فعالیت دارند که صف شان از دکانداران حرفوی جدامی باشد اما این تعداد انگشت شمار می باشند و مسلماً کسانی هم هستند که فقط در مورد که چطور بتوانند سؤاستفاده از حق مردم نمایند و چگونه با فریب و نیرنگ افکار تمویل کنند گان را مخدوش ساخته و پول های هنگفت را بخاطر پروژه های انکشافی و آموزشی بدست بیاورند، تلاش میكنند. هرگاه این همه کارگاه های آموزشی واقعاً بخاطر نیازمندی های مردم تدویرمیگردید واشتراک کنند گان از مزایای کارگاه های آموزشی استفاده معقول می نمودند مردم افغانستان شاهد تحول بزرگ در بخش های مختلف انکشافی می بودند.
بناً اگر این روند ورکشاپ بازی به شکل قبلی و فعلی جریان پیدا نماید وبازنگری صورت نگیرد پول های بیشتر باز هم باید مصرف گردد و تعداد گدا ها و بی نوایان نیز بیشتر میگردد، امید است دست اندرکاران امور روی کیفیت کارگاه های آموزشی یک باز بینی جامع نموده تا از یک طرف جلو سؤ استفاده ها گرفته شود و از سوی دیگر فقر در کشور کاهش پیدا نماید.

کمک های اندک بعد از سروی به ولسوالی گیزاب

2008-09-25T02:40:00Z

در سال روان ولسوالی دور افتاده و دور دست گیزاب تحت سروی یک تیم کاری قرار گرفت که بعد از 22 روز مسافرت با پای پیاده مشکلات و مرارت های که مردم با آن مواجه بود به شکل مشرح تهیه و به مقامات ذیصلاح دولتی وغیر دولتی تسلیم داده شد که مقاله تحت عنوان گیزاب سرزمین فراموش شده نیز در سایت کابل پریس نشر گردید که همانا وضعیت ناهنجار آن ولسوالی را بیان می کند که ساکنین آن ساحه دور افتاده با چه مشکلات دست و پنجه نرم می نمایند اما هیچ کسی نیست که به فریاد آنان برسد و شاید هم فراموش شده باشند.

این ولسوالی تاکنون هم بی سرنوشت است و ساکنین آن را پشتون ها وهزاره ها تشکیل میدهد و 80 فیصد ساحات این ولسوالی از امنیت کاملاً مطمیئن برخور دار می باشد و مرکز ولسوالی هنوز تحت تصرف مخالفین دولت می باشد، با وجود که گزارشات از وضعیت نامطلوب اقتصادی، اجتماعی، بهداشتی، تعلیمی وغیره ولسوالی گیزاب به اکثر نهاد های ملی و بین المللی ارسال گردیده است اما تاکنون کدام توجه جدی که بتواند پاسخگوی نیازمندی های بسیار ابتدایی و اولیه مردم باشد، صورت نگرفته است. مردم آن ساحه جهت تهیه مواد اولیه خویش بیش از حد دچار مشکل است باید احتیاجات اولیه خویش را به نسبت نبود سرک چندین روز منزل نماید تا اینکه بتواند با استفاده از حیوانات اهلی مانند شتر، قاطر، مرکب وغیره مرفوع نمایند. نه تنها این مشکلات به قوت خود باقی است که چالش های دیگری مانند نبود داکتر، نرس و کمک کننده صحی هر لحظه مردم آندیار را آزار میدهد در حالکیه ساحات وجود دارد که هم شفاخانه است وهم کلنیک و نیز بیش از ده ها پسته صحی وغیره وجود دارد بازهم مؤسسات ملی و بین المللی پروژه های دیگری را بنام بهداشت و صحت برای آن ساحه ایجاد مینماید وچنین وانمود می نمایند که ولسوالی گیزاب تحت تصرف طالبان است.

این حقیقت را نادیده میگیرند که 80 فیصد مناطق ولسوالی گیزاب آزاد و توسط شوراهای محلی اداره و کنترول میگردد در حالیکه در ساحات دیگر هیچ نیازمندی احساس نمیگردد زیرا باموجودیت شفاخانه، کلنیک و پسته های صحی نباید هم احساس شود اما بازهم بخاطر بعضی روابط که متأسفانه بیش از حد دامن گسترده است که محرومیت و مظلومیت مردم کاملاً نادیده گرفته می شود و حق مردم ولسوالی گیزاب و سایر ساحات دور دست ضایع میگردد که این کار واقعاً دور از عدالت و انسانیت است.

با وجود اینکه بیش از یک صد هزار نفر بدون درمانگاه و داکتر و حتی کمک کننده صحی زندگی میکنند بدون اینکه مورد توجه قرار بگیرند مناطق دیگر که نیاز به این نوع پروژه ها ندارند مستفید میگردند. " گویند روزی به یک شخص مقداری هنگفت پول را دادند تا به مستمندان و بیچارگان به شکل عادلانه توزیع نماید، اما آن شخص نه تنها پول تأدیه شده را به مستمندان توزیع ننمود بلکه برعکس به سرمایه داران و دولتمندان توزیع نمود زمانیکه از او پرسیدند چرا این کار را کردید گفت غریب غریب است با این پول ها سیر نمی شود برای دولتمندان دادم تا به سرمایه های شان افزوده گردد." امروز در افغانستان نیز این مقوله کاملاً عملی میگردد هر ساحه ایکه بیشتر کار صورت گرفته باید بازهم صورت بگیرد و یا هر فردیکه بیشتر ثروت اندوخته دارد باید از حقوق دیگران نیز استفاده نا معقول نماید.

به هر صورت بعد از تلاش های زیاد که هم زمان بر بود و هم هزینه بردار مقدار کتب درسی از صنف اول الی صنف ششم به تعداد 11946 جلد برای بیش از 5000 شاگرد ولسوالی گیزاب وزارت محترم معارف مساعدت نمود که تقریباً 10 فیصد مشکل شاگردان آن ساحه از نظر کتب مرفوع گردید، که این کتب درسی به شکل درست در تمامی مکاتب توزیع گردید که گزارش آن به شکل فلم، عکس و سایراسناد که ضرورت بود به وزارت محترم معارف ارائه گردیده است و نیز وزارت معارف وعده شده بود که کمبودات کتب درسی را در اسرع وقت پوره نموده و مقدار بیشتر کتب در اختیار ساحات دوردست مانند ولسوالی گیزاب قرار خواهد داد امید است چنین شود. و درکنار این مقدار کتب درسی مؤسسات حمایه اطفال انگلستان، سویدن وناروی نیز مقدار قرطاسیه باب را همکاری ومساعد نمودند که در اسرع وقت به دسترس شاگردان قرار گرفت که این قرطاسیه باب شامل کتابچه، قلم ، پنسل، قلم تراش، پنسل پاک، خط کش،پرکار (وسایل هندسی)،کاغذ سفید و تباشیر بود که به شکل عادلانه با حضور شورای محل، شورای والدین، مردم، سرمعلمین ومعلمین مکاتب وهمچنان نماینده شورای ولایتی دایکندی توزیع گردید که اسناد مکمل آن به شکل فلم، عکس وغیره موجود است که بیانگر توزیع و انتقال به موقع قرطاسیه برای شاگردان محروم ولسوالی گیزاب میباشد.

این اولین بار است که بعد از سقوط رژیم طالبان و تشکیل اداره مؤقت، انتقالی و منتخب برای شاگردان دوردست ولسوالی گیزاب کتب درسی از جانب وزارت محترم معارف و مقدار قرطاسیه از طرف مؤسسات خیریه حمایه اطفال مساعدت وهمکاری گردید. و نیز قابل یاد آوری است که درین اواخر وزارت معارف نیز 11 باب اعمار مکتب را در ولسوالی گیزاب از طریق ریاست معارف دایکندی براه انداخته است که این فرایند را نیز به فال نیک گرفته تا مسؤلین و دست اندرکاران امور متوجه ساحات دور دست ومظلوم نیز گردند و بیشتر ازین شلاق فقر و تنگدسی و غربت را مردم احساس نکنند و آنچه حق شان است بدون کم وکاست باید تأدیه و در اختیار شان قرار بگیرد.

هدفت اساسی این فرایند خدمت صادقانه و دوستانه برای مردم افغانستان علی الخصوص زنان، اطفال و مردان آسیب پذیر، ترویج و ایجاد اشتغال سالم ازطریق آموزش های حرفوی ومسلکی ، حقوقی، فرهنگی و حمایتی بدون تبعیض لسانی، قومی، سمتی، مذهبی، نژادی بوده و با همکاری و مساعدت جامعه جهانی، دولت افغانستان، نهاد های خیریه ملی وبین المللی و همچنان بازنگری روی راهکار های محو خشونت و پیدا نمودن راهبرد جدید به منظور نهادینه نمودن ذهنیت همدیگر پذیری و تحمل گرایی وهمچنان شیوه های زدودن فقر و فراهم نمودن زمینه های درست کاری برای زنان ومردان کشور در تمامی عرصه ها باشد.

ما تعهد می نماییم که تمامی کمک ها و مساعدت های که از طرف وزارت معارف و یا سایر ارگان ها چه کتب درسی باشد و چه هم قرطاسیه و سایر امکانات درسی را برای مناطق دوردست نه تنها ولسوالی گیزاب بلکه به سایر ساحات نیز انتقال و در اختیار شاگردان محروم ومستحق آن ساحات دور افتاده قرار بدهیم.

ماجهت رفع این نقیصه بزرگ با وزارت محترم معارف و سایر نهاد های خیریه همیشه همکار بوده و می باشیم تا فرزندان کشور علی الخصوص مناطق دوردست نیز به تحصیلات خویش به شکل نورمال ادامه دهند و کدام سکتگی در امورات درسی شان رو نما نگردد و لازم به یادآوری مجدد است که ما می توانیم کتب درسی و سایر مواد درسی را در اسرع وقت بدست شاگردان آن دیار قرار داده و سند تسلیمی کتب و سایر امکانات درسی وغیره را به شاگردان به شکل فلم ، عکس وسایراسناد که ضرورت باشد به وزارت محترم و سایر منابع تقدیم نماییم. و هرگاه هیئـت محترم از وزارت معارف یا سایر نهاد ها وارگان ها به ساحه سفر نمایند ما می توانیم با ضمانت کامل همراهی نموده گرچه حادثات طبیعی را هیچ کس نمی تواند ضمانت نماید اما از طرف مردم آن ساحه و مسیر راه ها که کدام آسیب از طرف کسی یا گروهی برای شان نرسد ما ضمانت می نماییم.

گیزاب سرزمین فراموش شده!

سیمای فقر و غربت در چهره ی مردمان

سه شنبه 23 سپتامبر 2008, بوسيله ى محمد محسن ایوبی

نگاهی به ولسوالی دور افتاده خاص ارزگان

شنبه 16 اوت 2008, بوسيله ى محسن ایوبی

چرا بدخشان دانشگاه ندارد؟

در کشوری که 12 پاس وزیر، رییس و والی ست

شنبه 23 اوت 2008, بوسيله ى shahin

در دايکندی چه می گذرد؟

اين کشور وزير معارف ندارد!

يک مکتب ابتدایی در منطقه کشم ولايت بدخشان

پنج شنبه 31 ژوئيه 2008

آدمکشان بازگشتند، اين بار جدی تر از پيش!

د خلکو قاتلان (طالبان) د ډیر جدی په ټوګه بیرته راغل

شنبه 17 مه 2008

منبع : نیوزویک :تاريخ نشر: دوازده جولای 2007

والی کاپیسا: "افغانستان رهبر ندارد"

برگردان دری :میرویس جلالزی

دو شنبه 16 ژوئيه 2007

در ولایت سمنگان ولسوالی رویی دوآب چی می گذرد!

سه شنبه 26 اوت 2008, بوسيله ى احمدی

ادامه کشتار و کوچ اجباری در بهسود!

مقامات بلندپایه همچنان از جنایات حمایت می کنند!

شنبه 2 اوت 2008

گیزاب سرزمین فراموش شده!

2008-09-23T08:00:00Z

به تاریخ 18 اپریل سال 2008 میلادی با یکی دیگر از همکارانم راه ولسوالی گیزاب را درپیش گرفتیم، ولسوالی گیزاب که زمانی از مربوطات ولایت ارزگان بوده و بعد از تشکیل دایکندی به عنوان ولایت، مدت دو سال تحت اداره این ولایت قرار گرفت، اما در حال حاضر این ولسوالی معلق و بی سر نوشت می باشد. چار دیواری این ولسوالی وساحات محدود دیگر که تقریباً بیست فیصد را احتوا میکند در اختیار نیروهای مخالف دولت افغانستان قرار دارد و باقی هشتاد در صد آن از دولت فعلی حمایت مینمایند و مکاتب نیزدرین مناطق که از امنیت کامل برخوردار است فعال و باز می باشد.

ساعت 8 قبل ازظهر روز جمعه ازشهرکابل درمسیر میدان شهر حرکت نمودیم با وجود اینکه مناطق دره میدان خصوصآً ساحه جلریز برای اکثریت مردم زنگ خطر است زیرا طالبان و نیروهای وابسته به گلبدین حکمتیارمسلط و مسلح هستندو هر عابریکه آن مسیررا طی میکند هردقیقه منتظر آن است که گروپهای مسلح در مقابل وسایط شان قرار بگیرد، با نگرانی و دلهره این مسیر را پیموده به سیاه خاک که محل امن است رسیدیم. با همراهان غذای ظهررا در سیاه خاک صرف نموده به راه خویش ادامه دادیم، دره های پرپیچ وخم ، قله های بلند کوه ها، از میان قریه های غربت ومشاهده مردمان بی بضاعت که سیمای شان تصویر فقرو محرومیت را داشت و ازچهره های شان همه چیز هویدا بود، مسیر خویش را طی می کردیم و تنها چیزی که انسان را در آن وادی آزار نمی داد امنیت بود، زیرا تنها مسیری را الی نیلی مرکز ولایت دایکندی میتوان یافت که مشکل امنیتی وجود ندارد و هرمسافر و عابر میتواند روز و شب به مسافرت خویش به سوی مقصد ادامه دهند وهیچ تشویش ونگرانی در مناطق بهسود، پنجاب، ورس و دایکندی وجود ندارد تا اینکه ساعت 11 شب به منطقه زر سنگ ولسوالی پنجاب ولایت بامیان رسیدیم ، شب را در هوتل محلی منطقه که مردم شریف و مهمان نواز بودند سپری نموده وصبح زود راهی نیلی مرکز ولایت دایکندی شدیم.

با وجود اینکه قسمت بیشتر از راه ها در اثر ریزش باران های موسمی و سرازیر شدن سیلاب های مدهش تخریب گردیده بود، موتر های حامل مسافران هر بار و هرلحظه در کنار صخره ها ورود خانه ها و یا هم درمیان گل ولای گیر میکردند که با همکاری مسافرین و مردم محل موانع برداشته می شد و دوباره وسایط مسافر بری براه خویش ادامه می داد.

چنانچه قبلاً هم تذکر دادم تنها چیزی که انسان را رنج می داد ، چهره های معصومانه اطفال و مردمان محروم آن مناطق است که فقط رنج، محرومیت ومظلومیت را می توان تماشا کرد ونظاره گر بود، همه مردم از بیکاری، فقر، عدم توجه دولت و جامعه جهانی شاکی بودند.

براستی هم مردم کاملاً فراموش شده اند بعد از دو روز و یک شب سفر بالآخره شب دوم به بازار نیلی که شبیه یک قریه یا ده است و چهره بازار خیلی قدیمی بود رسیدیم. دکـــــــــان ها مملو از اجناس چینی، پاکستانی و ایرانی بنظر میرسید و همچنان هوتل های که از نظر بهداشتی هیچ توجه صورت نمیگیرد از مسافرین استقبال مینمایند، ادارات دولتی از هم دیگر فاصله های زیاد دارد و بیشتر شان در میان منازل رهایشی که بکرایه های گزاف به اجاره گرفته شده قرار داشته و مصروف کارات شان می باشند. شهروندان دایکندی از ناکار آیی دولت و سرگردانی ها شکوه داشتند با تعداد زیادی از مردم که در پیش روی محکمه شهری و سارنوالی و نیز معارف حضور داشتند وارد گفت و شنود شدیم و از مسؤلین امور شکایت ها میکردند، روزها و ماه ها را بخاطر یک قضیه اندک باید در نیلی سپری کنند و با مصارف هنگفت که اکثریت مردم توانایی پرداخت آنرا ندارند مواجه هستند.

بهر صورت بعد از سپری دو روز در نیلی راهی قریه شیران ولسوالی گیزاب شدیم، ولسوالی گیزاب ازمربوطات ولایت ارزگان بود که بعد از ایجاد دایکندی به عنوان ولایت، ولسوالی گیزاب نیز به دایکندی ملحق گردید که مدت دو سال همه امورات این ولسوالی از طریق همین ولایت اجرأ میگردید که بعد از آن بعضی از شهروندان ولسوالی گیزاب به علت هر دلیل که نزد خود شان بود عرایض را ترتیب و به مقامات ذیصلاح به خاطر دوباره ملحق شدن ولسوالی گیزاب به ولایت ارزگان تسلیم نمودند که متاسفانه این ولسوالی در اثر بی کفایتی مسولین دولتی بدست طالبان می افتد و ریئس دولت حکم مؤقت را برای تأمین امنیت ولسوالی گیزاب به والی ارزگان می سپارد وموضوعات اداری آن ولسوالی را به ولایت دایکندی مربوط می سازد، اما درین رابطه عده ای زیادی ازنماینده های مردم جهت شکایت نزد ریئس دولت حضور یافتند تا اداراه این ولسوالی که مشرف به دایکندی است از طریق همین ولایت یعنی دایکندی اجرا گردد و نیز به نسبت کثرت نفوس به دو ولسوالی تقسیم گردد از طرف ریئس دولت به مردم قول داده شده بوده که این موضوع را به والی دایکندی هدایت داده تا در مورد اقدام نماید، اما تا حال درین مورد کدام اقدام عملی صورت نگرفته. بناً مردم در یک حالت سردرگمی به سر می برند هرگاه به دایکندی جهت حل مشکلات شان مراجعه میکنند جواب می شنوند که مربوط ارزگان هستند اما زمانیکه به ارزگان مراجعه میکنندهمان جواب را می شنوند که در دایکندی شنیده بودند یعنی گیزاب مربوط دایکندی است.

درحال حاضر معاش معلمین ولسوالی گیزاب از طریق ولایت ارزگان بعد ازسپری روزها و حتی ماه ها سرگردانی سرمعلمین مکاتب بعد از پرداخت رشوه اجرأ میگردد اما سایرامورات مانند اخذ تذکره، موضوعات حج ، مسایل حقوقی و غیره از طریق نیلی مرکزدایکندی اجرا میگردد که خود به سرگردانی و نگرانی مردم روز بروز افزوده میگردد، اما باید ذکر نمود که ولسوالی گیزاب نزدیک به دایکندی است و 99 فیصد مردم طرفدار آن است که اداره ولسوالی گیزاب مربوط ولایت دایکندی شود. امید است که در مورد با در نظر داشت خواست اکثریت قاطع مردم ولسوالی گیزاب توجه مبذول داشته تا مردمان آن سرزمین از سرگردانی نجات یابند و حکم الحاق گیزاب را به ولایت دایکندی صادر فرمایند .

قابل یاد آوری است که فقط مرکز گیزاب یعنی چاونی بدست طالبان است گرچه ساحات پشتون نشین گیزاب نیز ظاهراً تحت تصرف طالبان است اما بیشتر ساکنین آن ساحات از موجودیت طالبان در مناطق شان اظهار رضایت نمی نمایند وحتی درین اواخر یکی از قوماندانان عالی رتبه طالبان را در منطقه مرکز گیزاب دستگیر ومورد لت و کوب قرار میدهند که این خود انزجار و تنفر مردم را نسبت به طالبان نشان می دهد. ساحات هزاره نشین گیزاب تعداد 22 باب مکتب فعال است که 15 باب مکتب آن در وزارت معارف رسماً ثبت میباشند که شاگردان دختر و پسر توسط استادان زن و مرد مصروف تحصیل هستند، امنیت کاملاً درین ساحات اطمینان بخش بوده که هیچ نیروی مخالف توان تخریب و برهم زدن امنیت مکتب و مردم ، معلم وداکترودولت را ندارند و همگی خواهان فعالیت های مؤسسات در مناطق شان میباشند ونیز اظهار میدارند که امنیت منطقه شان را خود تأمین مینمایند و چنانچه در هرقریه یک شورای محلی به خاطر حل معضلات و منازعات از طرف مردم ایجادگردیده که متشکل از روحانیون، متنفذین ومنورین میباشند. که تمام مردم از آنها و از فیصله های آنها حمایت می نمایند. گیزاب ولسوالی دور افتاده است که در انزوا محرومیت به سر می برد. گیزاب در همسایگی دایکندی، کجران ، باغران، شهرستان، چوره میباشد.قریه های بزرگ گیزاب عبارت است از چاونی، خلج ، بیری، قوخور، سرتگاب، برمنی، لوره شیو، تکاب دار، سهور، وگیر ، تمزان ، شیران، پاتو، محمد خواجه، ونوک، سرتاله میباشد که در حدود 120000 نفر نفوس دارد (البته از قول مردم) ممکن بیشتر از ارقام متذکره باشد. این مردم از نظر سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، تعلیمی، صحی، محروم بوده که ذیلاً شرح داده می شود.

• قدرت سیاسی در چارچوب دیوار ساختمان ولسوالی گیزاب بدست مخالفین دولت است ساحات چونی و اطراف آن به شکل مستقیم و غیر مستقیم تحت تصرف وکنترول طالبان مخالف می باشد. طالبان قسماً در مناطق تمزان، پاتو، برمنی ، محمد خواجه و خلج مسلط بوده و بعضاً گروه های نظامی شان تردد می نمایند اما به طور دایم در مناطق ذکرشده حضور ندارند. در ساحات که مردم هزاره زیست می نمایند اصلاً پایگاه افراد مسلح بنام القاعده و طالب وجود ندارد، اکثریت قاطع مردم گیزاب کاملاً از جانب دولت حمایت می نمایندو با برادران پشتون نیز روابط نیک دارند روی این ملحوظ طالبان نیز بر روابط حسنه دو قوم که سالها در کنار هم با اخوت وبرادری زندگی نموده اند ارج میگذارند. آنعده از مردم هزاره ولسوالی گیزاب که در مسیر راه های ترین کوت، کندهار ونیلی تردد می نمایند به جرم هزاره بودن از گزند مصؤن نبوده که بعضاً آسیب های را نیز متحمل شده اند. اما بدبختانه دولت تا حال برای واپس گیری ولسوالی گیزاب کدام اقدام عملی انجام نداده است تا جایئکه مردمان محلی اظهار نظر می نمودندکه دولت قصداً نمی خواهد ولسوالی گیزاب را از تصرف عده ای قلیلی از طالب نما ها بیرون بیاورد به دلیل اینکه حلقات فعلاً در دولت وجود دارد که منافع شخصی شان با تامین امنیت در گیزاب از بین می رود زیرا آنان می توانند به نام تداوم پروسه آشتی ملی و به نام اینکه طالبان از طریق مذاکره باید مشکلات شان را حل نمایند درآمد خوبی را نصیب میگردند هرگاه با قوه قهریه ولسوالی گیزاب تحت تصرف دولت قرار بگیرد منبع درآمد آقایان از میان برداشته خواهد شد که این روند به نفع آنان نبوده و هیچ گاه هم درراستای امنیت ولسوالی گام نخواهند برداشت.

• مردم ولسوالی گیزاب بیشتر شان مصروف دهقانی و کشاورزی می باشند و همچنان عده ای قلیلی نیز به دامداری اشتغال دارند که به هیچ وجه معیشیت مردم را تأمین کرده نمیتواند، اقتصاد مردم وابسته به بستگانشان که در ایران و سایر کشور به سر میبرند،میباشد، زراعت و سایر فعالیت های کشاورزی به هیچ وجه در رشد اقتصاد مردم کمک کرده نمی تواند زیرا درین دو سال بیشتر مزارع شان توسط سرازیر شدن سیلاب ها و سردی هوا تخریب و ازبین رفته است وبیشتر مردم یعنی 90 فیصد زیر خط فقر قرار دارد، بعضی مناطق مانند ساحه بزرگ قوخور که دارای میوه جات زیاد است و می توانند اقتصاد خویش را از این طریق رشد بدهند نسبت نبود سرک، عدم امکانات حمل ونقل، محصولات شان در منطقه باقی مانده و فاسد میگردد که این خود ضربه بزرگ اقتصادی است.

ساحات شیران و بیری به نسبت مسدود بودن راه ها، مواد اولیه در بازار های این مناطق با قیمت های سرسام آور برای مردم عرضه میگردد که بیشتر مردم توان خرید آن را ندارند ودر بعضی مناطق مردم بدون همکاری دولت مؤسسات مبادرت به احداث سرک نموده اند تا راه را برایشان باز نماید اما در جریان شش سال گذشته درین مناطق دور دست هیچ مؤسسه و نهاد دولتی و غیر دولتی سرنزده و از همه کمک ها و حقوق محروم بوده اند. روی این ملحوظ تعداد از مردمان این مناطق جاهای اصلی و بومی خویش را ترک نموده و به سایر ولایات کشور مسکن گزین گردیده اند.

در ولسوالی گیزاب مردم هزاره و پشتون درکنارهم زندگی دارندکه 65 درصد مردم هزاره 35 فیصد را پشتون ها تشکیل میدهند، مردم هزاره در مناطق وگیر، سرتمزان، قوخور، سرتگاب، رباط، بیری، سهور، تکاب دار، لوره شیو، خلج، شیران، مینه دشت مرکز گیزاب زندگی دارند. پشتون ها در چاونی (اطراف مرکز گیزاب)، محمد خواجه، تمزان، پاتو، برمنی، گال پخل زندگی می نمایند و مردم این ولسوالی به لسان های دری و پشتو تکلم نموده و تقریباًً بیش از یک صدو بیست هزار نفوس در ولسوالی گیزاب زندگی دارند که نظر به اظهار ساکنین محل شاید بیش از رقم ذکر شده باشد. د رمناطق هزاره نشین ولسوالی گیزاب مکاتب دخترانه و پسرانه فعال است و زنان نیز اجازه دارند که در مکاتب و سایر بخشهای اجتماعی سهم داشته باشند، به عنوان معلم، مبلغ صحی و حقوقی وغیره ایفای وظیفه نمایند، مردم آن ولسوالی مردم مهمان نواز و صلح دوست هستند و کدام مشکل امنیتی در آن ساحه وجود ندارد.

• ولسوالی گیزاب را مجامع جامعه مدنی و فرهنگی کاملاً فراموش کرده اند وفعالیت های فرهنگی بسیار اندک بوده نظر به کثرت نفوس مردم از مزایای فرهنگی خوبی برخوردار نمی باشندو حتی در مجامع فرهنگی شاید اسم ولسوالی گیزاب نیز حذف شده باشد، متأسفانه تحلیل و تفسیر درست از ولسوالی گیزاب صورت نگرفته واز اینکه چار دیواری ولسوالی بدست نیرو های مخالف دولت است از نظر تمامی ادارات ذیربط نیز دور مانده است، اما مردم سخت علاقمند به امورات فرهنگی است که بعضی شعار ها در دیوارهای مناطق مسکونی گیزاب معرف هویت فرهنگی آنها است.

• در ولسوالی گیزاب 22 باب مکتب در مناطق هزاره نشین فعال است که 5 باب برای پسران فعال است و 5 باب برای دختران وباقی مکاتب به نسبت عدم امکانات به شکل مختلط تشکیل گردیده توسط معلمین مجرب تدریس میگردند، مکاتب متذکره که تعمیر ندارد و صنوف درسی را درکنار رود خانه ها، زیر سایه درختان و در دکان ها و خرابه ها دایر می نمایند و خود مردم به شکل داوطلبانه برای معلمین معاش ماهوار پرداخت می نمایند ونیز طبق معیار وزارت معارف نصاب درسی را به پیش میبرند و معاش ناچیز دولتی را نیز نصیب میگردند که بسیار ناچیز و اندک است و فعلاً در حدود بيش از 5000 شاگرد درین مکاتب مصروف آموزش و پرورش می باشند وبیشتر مصارفات این مکاتب را خود مردم به عهده دارند از طرف ریاست های معارف چندان توجه صورت نگرفته وبیشتر شاگردان خود شان در تهیه کتاب، قرطاسیه وغیره امکانات درسی تلاش میکنند. اطفال معصوم روی خاک و ریگزار ها زیر آفتاب سوزان، بارانهای موسمی شمال و خاک باد در کلاس های درس حضورمی یابند و هرمکتب شورای حمایت از مکتب را تشکیل داده که شامل استادان، والدین شاگردان، روحانیون ومتنفذین میباشند تا تمام مشکلات شان از طرف شورای مردمی حل شده و موردحمایت قرار بگیرد ، اما معاشات معلمین از طریق ولایت ارزگان اجرا میگردد که مراحل بسیار پیچیده را طی مینماید، زمانیکه سرمعلمین مکاتب ولسوالی گیزاب برای اخذ معاشات معلمین به ترین کوت می روند باید خطرات نا امنی در مسیر راه ها و مرکز ولایت سپری کردن هفته ها در هوتل های غیر صحی مرکز طبی مراحل پیچیده اسناد معاشات،پرداخت شیرینی وچای پولی برای مامورین ادارات و بعد با تقبل همان خطرات نا امنی در بر گشت متحمل شده تا خود را به مناطق شان رسانده و معاشات معلمین را پرداخت نمایند.

• نشرات و رسانه ها در ولسوالی گیزاب هیچ نام ونشان ندارد. مردم آن ساحه کاملاً فراموش شده اند و هیچ یکی از دست اندکاران رسانه ها و نشرات به آن ساحه خود را زحمت نداده تا رنج ومشکلات مردم را از نزدیک مشاهده نموده و از طریق رسانه های جمعی به سمع دولت مردان برساند تا از فقر و محرومیت مردمان این مناطق آگاه شوند. در حالیکه هر شخص حق دارد که دسترسی به تمام امکانات رفاهی داشته باشند.

ساحات هزاره نشین و لسوالی گیزاب از امنیت کامل برخوردار است هیچ مشکل در ساحات هزاره نشین از نظر امنیتی وجود ندارد، در هر قریه شواری محلی ایجاد شده که تمام مشکلات مردم را با کمال صداقت و بی طرفی حل و فصل می نمایند.و در تمام ساحات هزاره نشین مسافرین شب وروز میتوانند رفت وآمد نمایند وکوچکترین خطر متوجه کسی نمیباشد که خداوند بزرگ امنیت آن مناطق و سایر مناطق امن را همیشه ثابت و مستحکم نگهدارد.

• درولسوالی گیزاب علی الخصوص در مناطق هزاره نشین حتی یک پسته صحی ویا کلنیک وجود ندارد، ادویه جات توسط دکانداران به شکل غیر مسلکی و بدون تشخیص فروخته میشود ومردم مریض های شان را توسط تابوت از مناطق خویش الی بازار نیلی مرکز دایکندی انتقال میدهند وتعداد زیاد از افراد مریض در مسیر راه ها جان خود را از دست میدهند، زنان بار دار نیز نسبت نبود دایه و قابله دچار مشکل هستند و بخاطر عدم راه های مواصلاتی عده ی از زنان در مسیر راه ها جان میدهند که دولت ووزارت صحت عامه دربرابر مردم مسؤل می باشند، حتی واکسین ها نیز به وقت زمانش برای مادران و اطفال شان تطبیق نمی گردد ودلالان نیز دواهای که از مؤسسات بدست میآورند با قیمت های گزاف برای مردم فقیر بنام دوا های خارجی به فروش می رسانند که این خود خیانت دیگری است .

• راه های مواصلاتی جهت وصل شدن با سایر مراکز مانند گیزاب و نیلی توسط خود مردم به شکل غیر فنی کار میشود و تقاضاهای مردم نیز کاملاً نادیده گرفته میشودو مردم ناگذیر است به اقدام عملی دست بزنند که راهی را برایشان بازکنند تا افراد مریض وعلیل خویش را به کدام درمانگاه و یا کلنیک صحی برساند و همچنان مواد اولیه را به قیمت ارزان وارد بازار های محلی نموده و بدسترس شان قرار بدهد تا بیشتر ازین مردم صدمه اقتصادی را متحمل نگردند.

• فعالیت های جامعه مدنی اصلاً به چشم نمیخورد وتعلیمات حقوقی نیز از طرف مجامع حقوق بشری اصلاً وجود ندارد و بیشتر مردم حتی با معنی ومفهوم کلمه حق مشکل دارند و کسی نیست که بصورت درست برای آنها موضوعات حقوقی و مسایل روز را به شکل درست و با زبان ساده در میان بگذارد.

نگاهی به ولسوالی دور افتاده خاص ارزگان

شنبه 16 اوت 2008, بوسيله ى محسن ایوبی

چرا بدخشان دانشگاه ندارد؟

در کشوری که 12 پاس وزیر، رییس و والی ست

شنبه 23 اوت 2008, بوسيله ى shahin

در دايکندی چه می گذرد؟

اين کشور وزير معارف ندارد!

يک مکتب ابتدایی در منطقه کشم ولايت بدخشان

پنج شنبه 31 ژوئيه 2008

آدمکشان بازگشتند، اين بار جدی تر از پيش!

د خلکو قاتلان (طالبان) د ډیر جدی په ټوګه بیرته راغل

شنبه 17 مه 2008

منبع : نیوزویک :تاريخ نشر: دوازده جولای 2007

والی کاپیسا: "افغانستان رهبر ندارد"

برگردان دری :میرویس جلالزی

دو شنبه 16 ژوئيه 2007

در ولایت سمنگان ولسوالی رویی دوآب چی می گذرد!

سه شنبه 26 اوت 2008, بوسيله ى احمدی

ادامه کشتار و کوچ اجباری در بهسود!

مقامات بلندپایه همچنان از جنایات حمایت می کنند!

شنبه 2 اوت 2008

نگاهی به ولسوالی دور افتاده خاص ارزگان

2008-08-16T10:57:00Z

به تاریخ 1 آگست 2008 جهت سروی ولسوالی خاص ارزگان که یکی از ولسوالی های دور افتاده ولایت ارزگان است سفر نموده که این ولسوالی شرقاً به ولسوالی مالستان ولایت غزنی، غرباً به ولسوالی چارچینو شمالاً به ولسوالی اجرستان وقسماً ولسوالی گیزاب و جنوباً به ولسوالی دی چوپان ولایت زابل مرز های مشترک داشته که بیش از 78000 نفر نفوس دارد و اقوام مختلف پشتون وهزاره زندگی مسالمت آمیز و دور از هرگونه تشنج را دارند.

این ولسوالی قسماً کوهستانی است و همچنان قریه جات بزرگ این ولسوالی عبارت است از پیک ، حاجی محمد، سیاه بغل، اربیستو، حسینی، کندلان،اوله وخواجه روشنایی ، شش برجه، سبزچوب، ناوه سلطان محمد، سنگو، پالان، ششپر، باغ چار،متک زی، شالی، مرکز، شیخه، شنیه و بارکی میباشد، واقعاً این دیار دور افتاده در طول 27 سال محرومیت ها ومظلومیت ها را دیده اند و نیز با تمام وجود حس نموده اند. مردم این دیار نیز مانند سایر مناطق دوردست ازکلیه مزایای زندگی محروم هستند و در سخت ترین شرایط که از هرجوانب فقط فقر می بارد و شهروندان آن مناطق توانمندی هیچ نوع وسیله را ندارد و حتی راه گریز را نیز از دست داده اند.

متأسفانه فقط تعدادی از نام آن منطقه بخاطر رسیدن به مقام استفاده نموده و کوچکترن کمک و یاری برای آن مردم ننموده است. مردم که سالیان طولانی را رنج دیده اند وحکومت منتخب آروزی دیرینه مردم کشور بود اما این امیدواری به یأس تبدیل گردیده که حتی اندیشه بیرون رفت ازین معضلات را از دست داده اند زیرا هیچ کس در طول تقریباً سه دهه با مردم همیار نبوده و تنها چیزی که نصیب مردم گردیده همانا فریب و استفاده جویی از توانمندی ها و دارایی های آنها بوده است. حالا که مردم در حالت دشوار قرار گرفته اند هیچ کسی نیست که دست مردم محروم را گرفته و به درد های شان داروی شفا بخش تهیه نماید نه تنها که این کار را نمیکنند بلکه روی زخم های کهنه مردم هنور نمک می باشند تابیشتر سوزش نماید، کجا است مؤسسات که دم از حقوق بشر و انسانیت می زنند آیا قدمی را به ساحات دوردست علی الخصوص ولسوالی خاص ارزگان مانده اند آیا یک روز از احوال آن مردم پرسیده اند که با چه مشکلات دست به گریبان هستند، آیا فقط زمانی رای دادن و یا وقتیکه نیازبه توانایی های آنها پیدا می شود باید احوال گرفت.

بازهم مردم دیانت دار و قهرمان آن خطه با وجود همه کمی وکاستی ها گام های مؤثر را در راستای بازسازی ونوسازی از بودجه شخصی شان و توانمندی های جسمی و فزیکی شان برداشته که بطور ذیل شرح داده می شود.

تعلیم وتربیه:

با وجود که مشکلات اقتصادی دامنگیر مردم بوده و است تعداد 13 باب مکتب برای آینده اطفال شان ایجاد نموده که با مشکلات زیاد از قبیل نداشتن کتب درسی، قرطاسیه، تخته سیاه، فرش، میز، چوکی، و سایر تسهیلات آموزشی مواجه می باشند که بیشتر تسهیلات ابتدایی را خودمردم و شاگردان مکاتب باهزاران رنج وزحمت مهیا مینمایند که بیشتر والدین توان پرداخت حتی یک دانه قلم را برای فرزندش ندارند اما بازهم نمی خواهند طفلش بی سواد بار بیاید، هست و بود خود را می فروشد تا برای فرزندان شان مواد اولیه آموزشی را فراهم نموده و نیز استاد مسلکی از ولسوالی های همجوار با پول شخصی شان استخدام می نمایند، گرچه توانمندی مردم ایجاب نمی نماید. چون ضربه های پیهم را از ناحیه بی سوادی دیده اند بناً تلاش دارند تا اطفال شانرا از نعمت سواد محروم نکرده بلکه با انگیزه یی که نزد شان ایجاد شده است با هر وسیله وامکانات مشروع از مکاتب و اطفال شان مواظبت و مراقبت جدی می نمایند. چنانچه دشمنان افغانستان که میخواست یکی ازمکاتب رادر آن ولسوالی به آتش بکشد، توسط مردم آتش خاموش گردیده و مکتب را از تخریب بیشتر نجات میدهند که عکس فوق نمونه یی از فعالیت و علاقه مردم رابه مکتب نشان میدهد که در اسرع وقت از تخریب بیشتر جلوگیری می نمایند که اکنون زیر همان سقف اطفال شان درس میخوانند، وزارت محترم معارف پیش ازینکه توجه به کمیت می نماید باید روی کیفیت نیزبازنگری نماید تا معلمین حد اقل فارغ صنف 12 را برای مناطق محروم با امتیازات بیشتر استخدام و اعزام نماید، هرگاه چننین نشود رفتن اطفال به مکاتب نیز چندان نتیجه یی مطلوب را در پی نخواهد داشت، چنانچه شاعر میگوید:

سنگ اول را اگر بنهاد معمار کج/ تاثـــــــــریا می رود دیـــــوار کج

بیشتر مردم به این عقیده هستند که وزارت معارف هزینه های را که بخاطر اعمار مکاتب با کیفیت پایین به مصرف می رساند روی آموزگاران به مصرف برساند زیرا تعمیر مکتب هروقت با بهترین کیفیت اعمار میگردد اما اگر شاگردان مکاتب بدون ندانستن و درک نمودن دروس مکاتب شان رشد و ارتقا نمایند و فارغ گردند در آن صورت جبران شان کار مشکل می باشد. هر گاه تعمیر مکتب آسیب ببیند دوباره بهتر ترمیم میگردد اما اگر ذهن و روان شاگردان مکاتب آسیب ببیند هیچ نیروی نیست که این اذهان را ترمیم نماید بناً وزارت محترم معارف مقصر و گناهکار خواهد بود و در آن زمان اگر قاضی هم این ارگان را در پای میز محاکمه بکشاند سودی نخواهد داشت.

صحت و بهداشت:

مؤسسه AHDS که یکی از مؤسسات خیریه داخلی است و دربخش صحت و بهداشت فعالیت های خوبی را انجام داده است که دو کلنیک در ولسوالی خاص ارزگان، یکی در مرکز ولسوالی ودیگری در بازار گند آب ایجاد و تأسیس نموده است ، مردم از روند کاری این مؤسسه رضایت دارد و روزانه تعداد زیاد از شهروندان آن ولسوالی به آن کلنیک ها مراجعه می نمایند و تحت مداوا قرار میگیرند که درضمن پست های صحی نیز در قرأ و قصبات ایجاد نموده است که از نظر کیفیت و کمیت نیازمند به بازنگری است که امید است مؤسسه محترم درین راستا توجه نموده و با تمویل کنند گان وارد گفتگو شده تا خدمات صحی اساسی برای مردم آن دیار که سخت مستحق و نیازمند می باشند عرضه گردد که اجردنیوی و هم اخروی دارد. مشکل عمده یی را که کلنیک گند آب دارد نبود یک عراده امبولانس است که مردم سخت نیاز دارد علی الخصوص مریضان ولادی و نسایی باید ازین مزایا برخوردار باشند زیرا بگفته داکتر قابله کلنیک که اگر این کمبود کلنیک رفع گردد او قادر است که مریضان ولادی را شبانه روزی تحت مراقبت و نظار ت داشت باشد، گرچه این کلنیک به تنهایی مشکلات مردم را درآن ساحه پاسخ گو نمی باشد زیرا هم از نظر پرسونل مسلکی با کمبودات مواجه است و هم از نظر امکانات طبی دچار مشکل می باشند که بیشتر مریضان را به شفاخانه ولسوالی جاغوری اعزام می دارند هرگاه توجه درین بخش هم گرفته شود از یک طرف در اقتصاد مردم کمک می شود وازجانب دیگر مریضان بیشتر رنج نمی برند زیرا رسیدن مریض تا ولسوالی جاغوری نیز یکی از چالش های عمده محسوب می گردد که نیاز به توجه و دقت دارد. تعلیمات صحی باید در میان عامه مردم به شکل گسترده انجام داده شود و افراد مسلکی صحی در میان مردم رفته و آگاهی های لازمه را در میان مردم ترویج نماید، زیرا بیشتر کسانیکه به کلنیک ها مراجعه می نمایند، مریضان عادی هستند که در اثر بی توجهی و رعایت نکردن بهداشت سرنوشت شان به کلنیک ها کشانیده می شود هرگاه مردم از رعایت بهداشت وارزش های صحی آگاهی حاصل نمایند، مسلماً تعداد مراجعین به کلنیک ها کم میگردد.

خطوط مواصلاتی و سرک ها:

بیشتر سرک ها و راه های مواصلاتی که قرأ وقصبات راباهم وصل نموده است، فعالیتها و کارکردهای خود مردم بوده که درین راستا تلاشهای زیادی راانجام داده اند گرچه ازنظر تخنیکی نواقص بی شماری را دارند اما ازینکه هیچ مؤسسه و نهاد حاضر نبوده و نمی باشند که در آن ساحه زحمت کشیده بروند تا با مردم همکاری صمیمانه ونزدیک داشته باشد و حد اقل از نظر تخنیکی با مردم همکاری می نمودند تا راه های مواصلاتی بصورت درست احداث میگردید که در اثر کوچکترین حادثه متضرر و تخریب نمی گردید. موتر های باربری با مشکلات بیش از حد درین سرک ها مواجه هستند حتی موتر های تیزرفتار نیز با زحمت فراوان و مدت زمان طولانی این دره ها تنک و کوهای سر به فلک کشیده را می پیماید که با رفتن و آمدن یکبار باید تمام در آمد خویش را بالای موتر مصرف نماید که این خود بیانگر مشکلات است که مردم با راه های مواصلاتی در آن ساحه مواجه هستند، درجریان سفر باید خود مسافرین راه را برای عبور موتر ها فراهم سازد که بعضی ساحات مشکل فراتر ازین تصویر را دارد که مشاهده می نمایید.

آب آشامیدنی صحی:

مشکلی که مردم خیلی به آن مواجه می باشد نبود آب صحی در اکثر نقاط ولسوالی خاص ارزگان می باشد، که این مشکل در فصل بهار و زمستان دو چندان میگردد، زیرا بیشتر مردم از آب رود خانه برای استفاده خویش کار میگیرند در فصل بهار آب گل آلود میگردد و در فصل زمستان یخ بندان وبرف مانع استفاده از آب میگردد که بیشتر مردم باید چندین کیلومتر راه را پیموده برای خود آب آشامیدنی فراهم می نماید. گرچه چاه های آب نیز حفر گردیده است اما به نسبت خشک سالی های قبلی اکثر این چاه ها نیز خشک گردیده است، بعضی مؤسسات درین اواخر نیز چاه های آب آشامیدنی برای مردم حفرکرده اند اما به علت های که نزد خود شان وجود دارد بعضی از چاه ها نیمه کاره باقی مانده و بعضی دیگرشان در منازل شخصی حفر گردیده است که استفاده کلی و عامه را ندارد. از آنجایئکه همه میداند که بیشتر امراض در اثر استفاده از آب های غیر صحی بوجود می آید که حتی سبب مرگ و میر اطفال نیز میگردد، کاریز ها و چشمه ها به سبب نبود اقتصاد کافی و عدم امکانات نیز چندین سال کار نشده باقی مانده که آب نیز در آنها کم گردیده است هرگاه این چشمه ها و کاریز مورد دقت و توجه مؤسسات عام المنفعه قراربگیرد مردم نیز از ین مشکلات جدی ومهم رهایی می یابند

ضروریات و نیازمندی های مردم:

1. توجه عمیق در مورد معارف و مدارس

2. عقل سلیم در بدن سالم است، دقت بیشتر در مورد مسایل صحی و بهداشتی گرفته شود

3. سرک ها و را ه های عام المنفعه باید ترمیم و اعمار گردد

4. پل ها و پلچک ها به شکل اساسی و پخته اعمار گردد

5. بند های آبگردان برای ذخیره آب اعمار گردد

6. کاریز ها، چشمه ها پاک کاری گردد و چاه های عمیق جهت آب آشامیدنی صحی حفر گردد

7. تعلیمات حقوقی و تعلیمات صحی در میان مردم گسترش یابد

8. روز های تاریخی باید در ساحات دوردست نیزتجلیل گردد تا مردم از وقایع و حوادث کشور شان باخبر شوند مانند روززن، روز معلم، روز صلح، روز مادر وغیره

9. سواد آموزی به شکل اساسی مورد توجه قرار بگیرد.

10. شورا های محلی قوی و با صلاحیت ایجاد شود تا مشکلات مردم حل و فصل گردد و همچنان جلو استفاده جویی ها گرفته شود

11. پروژه های عام المنفعه با تشریک مساعی و مشوره مردم تطبیق گردد

12. اطلاعات جمعی رادیو و سایررسانه ها جهت اطلاع دهی برای مردم ایجاد گردد

مؤسسات که در ساحات سروی شده دفتر دارند:

1. مؤسسه AHDS

این مؤسسه در بخش صحی فعالیت دارد و خدمات خوبی را عرضه می دارد و مردم نیز راضی می باشند

2. مؤسسه SADA

این مؤسسه نیز در مناطق تحت سروی حضور دارد که تعداد قلیلی چاه آب در بعضی قریه جات حفر نموده است و همچنان به مسافت 5 الی 6 کیلومتر سرک را نیز ترمیم و اعمار نموده است

3. مؤسسه نسل های آینده

این مؤسسه کورسهای سواد آموزی را برای زنان در اکثر قریه جات ایجادنموده است

4. مؤسسه همبستگی ملی

این مؤسسه که تحت نظر وزارت انکشاف دهات فعالیت دارد نیز در چند محل شورا های محلی را ایجاد نموده است و نظر به گفته مردم عنقریب پروژه های انکشافی آغازخواهد شد و یک پروژه سولر یا برق آفتابی نیز از طرف مؤسسه همبستگی ملی منظور گردیده است

5. شورای امور زنان

یک شورا در سال 1386 بنام شورای زنان در ولسوالی خاص ارزگان ایجاد گردیده که به تعداد 14 باب کورس سواد آموزی ایجاد نموده است که مردم از روند کورس راضی میباشند