کابل پرس

مخالفت داکتر بشردوست و نعیم بارز با تظاهرات حزب همبستگی افغانستان از کجا آب میخورد؟

فرید رستاخیز — 2012-07-12T03:30:00Z

برای اولین بار در تاریخ سی سال اخیر کشور، یک نیروی سیاسی شهامت به خرج داد و با بسیج صدها تن در جاده های کابل تصاویر جنایتکاران جنگی را به آتش کشید و خواهان برچیدن سلطه آدمکشان و جانیان گردید و برجسته ترین نمایندگان فاجعه سی سال اخیر را نام گرفته خاینان ملی خطاب نمود. حزب همبستگی افغانستان با راه اندازی تظاهراتی به تاریخ یازدهم ثور ١٣٩١ در کابل، همه جنایتکاران و حاکمان فاسد را به لرزه انداخت که رسانه های افغانستان و جهان با گذشت چندین ماه از این حرکت بزرگ هنوز هم هرچند گاهی به آن میپردازند.

همه از طریق رسانه های افغانستان دیدیم و شنیدیم که جانیان مستقر در قوه سه گانه هرکدام به نوبه خود علیه حزب همبستگی شمشیر کشیدند و برای سرکوب این حزب تابوشکن تلاش کردند. نمایندگان حزب به کمیسیون های سنا فراخوانده شدند، وزیر عدلیه این عمل حزب را "جنایت" نامید و رهبران حزب را به نهاد های عدلی و قضایی معرفی نمود، لوی سارنوالی به حکم مشرانو جرگه رسمیت حزب را به حالت تعلیق درآورد. اما از سوی دیگر از لابلای نوشته ها، تماس های تلفنی هموطنان در برنامه های رادیویی و تلویزیونی در داخل و خارج دیدیم که این حرکت با استقبال گرم و پشتیبانی بینظیر هموطنان دردیده و شرافتمند مواجه گشت. حزب همبستگی در خبرنامه‌ای اعلام نمود که صدها نامه و تماس تلفنی مملو از حمایت گرم مردم و در ضمن تماس های تهدیدآمیز و لمپنانه از جانب جنگسالاران و جنایتکاران دریافت داشته است. سازمان دیده بان حقوق بشر نیز به تعلیق حزب همبستگی اعتراض نموده طی اعلامیه‌ای نوشت: «دولت ها نباید احزاب سیاسی را صرفاً بخاطر آنکه موضعگیری و اظهارات شان مورد پسند آنان نیست، به تعلیق در آورند. افغانها حق دارند نظرات شان را به طور مسالمت آمیز بیان کنند، چه دیگران به آن موافق باشند یا نه.... یک بحث آزاد در جامعه افغانستان در مورد ارتکاب جنایات و مرتکبین آن سرآغازی است برای این که مطمئن شوید که دیگر هرگز اتفاق نخواهد افتاد.»

حمایت از تظاهرات حزب همبستگی تا حدی همه‌گیر بود که حتی فردی چون رزاق مامون که داغ سیاه خدمت به رژیم های هفت و هشت ثور را بر پیشانی دارد، کوشید با تمسک به پرچم آزادیخواهی و استقلال طلبی حزب همبستگی، خودش را از این لکه های ننگ پاک کند. او طی مقالاتی در حمایت از تظاهرات یازده ثور آنرا «بهار کابل» نامیده نوشت «در تاریخ خواهند نوشت که حزب همبستگی افغانستان برای نخستین بار، طلسم بت های سیاسی را به زمین زد.»

اما کسانی هم بودند که با وجود ادعای آزادیخواهی و ضدیت با جنایتکاران و ستم‌پیشگان حاکم، از درک اهمیت اینچنین حرکت های مردمی عاجز بودند و کوشیدند که علیه آن تئوری بافی نمایند. دوتن از این قماش عناصر آقای رمضان بشردوست و نعیم بارز بودند که اولی در مصاحبه‌ای با خانم فرزانه فارانی از سایت «افغان جرمن انلاین» و دومی طی مقاله‌ای در همین سایت مسایلی را در رد این تظاهرات مطرح کردند که من میکوشم به شمه‌ای از آن بپردازم.

نخستین سوال خانم فرزانه از آقای بشردوست این بود که «تظاهرات ۳۰ اپریل حزب همبستگی درمحکومیت جنایتکاران سه دهه اخیر که در نوعش بی سابقه بود و انعکاس وسیعی در مطبوعات هم داشت نظر شما چیست آقای بشردوست؟»

بشردوست در جواب گفت: «من فکر میکنم که اولین چیزیکه ما افغان ها نیاز داریم در شرایط فعلی اینست که باید واقعیت ها، حقایق تاریخ گذشته و امروز خود را با چشمان باز با عینک های افغانی و منافع ملی ببینیم. ما نباید سریک جریان، سر یک تنظیم، سریک قوم، سریک فرد براساس معیارهای قومی، تنظیمی مذهبی، دینی و امثالهم قضاوت کنیم.»

گوشه ای از تظاهرات حزب همبستگی در تقبیح سیاهروز های هفتم و هشتم ثور - کابل

بسیار عالی، اگر او به حرفش صادق باشد، باید بلافاصله از این حرکت پشتیبانی میکرد چون در شعارها و پلاکارتهای شان خواستهای برحق مردم تیره‌روز افغانستان انعکاس یافته بود و هیچگونه بویی از مرض قومگرایی دیده نمیشد و «با چشمان باز و عینک منافع ملی» خواست اساسی ملت ما که طرد جنایتکاران و محاکمه آنان است مطرح گردید.

از وی باید پرسید: آقای بشر دوست ممکن است چند نمونه از "واقعیت ها و حقایق تاریخ گذشته" را به ما مثال بیاورید تا سطح درک و میزان شعور سیاسی یک داکتر حقوق را از عمق فاجعه رفته بر توده های نگونبخت ما بدانیم؟ شکنجه و اعدام هزاران انسان بیگناه بدون وابستگی سیاسی به کدام سازمان و حزب در پولیگون های پلچرخی، زنده بگور کردن صد ها دموکرات چپ و آزادیخواه که خواست شان فقط آزادی و استقلال بود، به آتش زدن هستی مردم مظلوم و فقیر، فروختن کشور به سوسیال امپریالیزم روس توسط هفت ثوری های حزب دموکراتیک خلق چه بود؟ مگر توحش تنظیم های جهادی در کابل و کشتار بیرحمانه ۷۰۰۰۰ انسان بیگناه توسط آنان، ویرانی کابل، تاراج آثار باستانی، تجاوز بر دختران هفت ساله و مادران حامله، ادرار خورانیدن ها، میخ بر فرق کوبیدن ها، در کانتینر کباب کردن ها، رقص مرده ها، کتاب سوزی ها و... همه "واقعیت ها و حقایق تاریخ گذشته البته با چشمان باز با عینک های افغانی" است یا شوخی های مطبوعاتی که شما درین چند سال به آن عادت کرده اید؟

در ارزیابی از اوضاع و تشخیص دوست و دشمن مردم ما دیگر نیازی به عینک ندارند و همه چیز را با پوست و گوشت خود احساس کرده اند. یکبار اگر شما به درون جامعه بروید و در این و آن مجلس مردم عام حضور بهم رسانید درخواهید یافت که توده های پابرهنه و بیسواد ما بسی عمیقتر از داکتران علوم سیاسی و به اصطلاح «کارشناسان سیاسی» و «آگاهان سیاسی» قضایا را درست و عینی تحلیل و تفسیر میکنند و بدون ترس و سازشکاری معمول روشنفکرانه عامل تیره بختی هایشان را نام گرفته نفرین میکنند. مردم حقایق را مثل چند روشنفکر غرب نشین از لابلای کتاب و مقاله نه بلکه از تجارب عینی و تلخی که عملا با آن دست و پنجه نرم کرده اند بیان میکنند. دلیلی که تظاهرات حزب همبستگی، حمایت مردمی را به دنبال داشت همین حقیقت است که شعارها و خواست آن با خواست اکثریت خاموش ملت ما همخوانی داشت و این حزب بر اساس نیاز و ضرورت مبرم جامعه ما صدای عدالت خواهی را بلند نمود.

آنچه حزب همبستگی را از دهها حزب راجستر شده دیگر متمایز میسازد همین است که به یک قوم و گروه و منطقه خاصی مربوط نیست و تا حال موفق شده در نقاط مختلف افغانستان اکسیون هایی را برگزار کند و علیه جنایتکاران منسوب به همه ملیت ها شعار دهد و آنان را با نام افشا نماید. در پلاکارت هایی که تظاهرکنندگان با خود حمل میکردند، تصاویر همه جنایتکاران بدون ملاحظه کاری با چلیپایی بر روی کثیف شان دیده میشد که در اخیر تظاهرات آنها را به آتش کشیدند. آیا شما میتوانید نمونه یک حرکت مدنی دیگر را بیاورید که مثل تظاهرات حزب همبستگی از لوث وابستگی «قومی، تنظیمی مذهبی، دینی و امثالهم» پاک بوده باشد؟ پس چه مشکلی دارید که به جای دفاع از این تظاهرات باشکوه، بالای آن سوالیه میگذارید و خود را به ناآگاهی میزنید؟

بشردوست ادامه میدهد: «هر فردیکه درین کشور ظلم کرده باشد هر فردی من تکرار میکنم از هر تنظیم باشد از هر قوم باشد از هر مذهب باشد از هر گروه باشد از هر ایدیولوژی و فلسفه که باشد باید مطابق اسناد و مدارک محکمه شود و بر طبق قانون و عدالت انسانی، ملی و اسلامی بجزای شان برسد.»

بر مصداق گفته بزرگان که «برای اینکه هیچ نگفته باشی عامگویی کن»، گفتارنغز تان با مشکلات محافظه کارانه توأم است: اولتر از همه بجای اینگونه عام صحبت کردن که هر فرد از هر تنظیم و ایدیولوژی و فلسفه باید محکمه شود تهی از صداقت است چرا شهامت به خرج نمیدهید و آن افراد و تنظیم ها را معرفی نمی‌کنید و ایدیولوژی نوکرمنشی و ستمگری هشت و هفت ثوری ها را ویرانگر نمیخوانید؟

اینرا شاید شوخی نموده باشید جناب داکترصاحب، اگر جدی اسناد میخواهید لازم نیست از کابل بیرون شوید یا مثلا به برکی برک یا جای دور سفر نمایید. فقط با بیوه های شهر کابل مصاحبه کنید تا معلومات تان در باره اسناد سالهای خون و خیانت جهادی ها و خلقی ها و پرچمی ها اندکی بیشتر گردد. از ویرانه های غرب کابل دیدن کنید تا کلکسیون اجساد و قتل عام مردم بیگناه در جریان سگ جنگی های تنظیمی تکمیل شود، به موزیم ملی سر بزنید و از تاراج آثار باستانی به کشورهای مختلف با خبر شوید، از گور های دشت چمتله و پلچرخی دیدن کنید، مستند بسازید تا تدارک محکمه آینده سروری ها باشد. اما به یک نکته دقیق توجه کنید و آن اینکه؛ صرف در محکمه مردم است که از دشمنان مردم دادخواهی صورت میگیرد، عدالت بر آنان جاری میشود و رنگ زرد شان در عقب میله های زندان یا روی چوبه دار آخرین رنگ بر چهره های کثیف و ننگین شان در زندگی خواهد بود نه طبق "قانون و عدالت اسلامی" در پناه قانون و محاکم اشغالگران امریکایی.

بازهم صحبت های بشردوست را مرور میکنیم: «متاسفانه یک تعداد افراد است که افراد مخالف خود را جنایتکار و قاتل جلوه میدهند اما افراد خود را ولو قاتل و جنایتکار باشند به عنوان قهرمان به عنوان خادم ملت جلوه میدهند بخاطر اینست که وقتی یک سازمان یک گروپ مثلا سران مجاهدین را به عنوان جنایتکار قلمداد میکند اما سران افراد خود شان طرفدارهستند به آن ها نزدیک هستند آنها را به عنوان قهرمان به عنوان خادم و به عنوان مبارز جلوه میدهند مسلم این یکتعداد احساسات میان مجاهدین خلق میکند.»

وکیل صاحب چنان آشفته فکر و پریشان خاطر است که اصلا فرق میان مخالف سیاسی بودن با جنایتکار و قاتل بودن را گم کرده در غیرآن درین حد سقوط مسخره نمیکرد. حزب همبستگی چه وقت و در کجا ادعای قهرمانی کرده، به کدام جنایت بشری محکوم است، چند هزار خانه را با راکت که بازیچه تنظیمی ها بود خراب نموده، چه تعداد دختران از وحشت رهبرانش خودکشی کردند یا عنوان خادم و مبارز را کی با بیرق سه رنگ کاذبانه دستبند و یخنبند مندرسش ساخته تا بر چشم مجروح ملت ما خاک بپاشد؟ سران کی در گذشته و امروز اسناد فروش مادر وطن را امضا کردند و ... مگر آنانیکه مرتکب چنین اعمال اند؛ شایسته جنایتکار، قاتل و خاک فروش قلمداد کردن نیستند؟

شما که اینقدر از مدرک و سند گپ میزنید، چه مدرک و یا سندی در اختیار دارید که نشان دهد حزب همبستگی به یکی از گروه های جنایتکار وابسته است و یا گذشته ننگین دارد و یا اینکه در جایی به شیوه رهبران جنایتکار جهادی خود را «قهرمان» نامیده باشند. اگر چنین نیست، پس عامگویی و پوچ گویی شایسته یک داکتر علوم سیاسی و فردی که خود را شایسته ریاست جمهوری این کشور میداند نیست.

بیایید یکجا با هم در یکی از شبکه های اجتماعی و یا مهمتر از آن در اجتماع از مردم به رای گیری علنی برویم که رهبران و سران کدام سازمان و گروپ قاتل و جنایتکار اند تا سر جنایتکار از غیر جنایتکار تفکیک گردد. تشویش داریم نکند سر شما به یکبارگی از پس کله محقق و خلیلی بلند شود و همنوا با کامران میرهزار، هزار گندگی باد دهد. آقای وکیل! حزب همبستگی در تاریخ افغانستان برای اولین بار بیهراس رک و صریح سران مجاهدین و طالب، سران دولت کنونی، روشنفکران جیره خوار و مزد بگیر ایران، پاکستان و امریکا، مزدوران خلق و پرچم و متجاوزین را عامل بربادی افغانستان قلمداد کرد و غم برانگیختن احساسات یکتعداد شانرا نه، که کل شانرا هم ندارد، زیرا جانکاه تر و وحشتناکتر از درد شکریه ها، بشیره ها، صائمه ها و رحیمه های وطن سوگمند ما نیست.

مرض محافظه کاری (به زبان مردم ما ترس و بی‌شهامتی) دردناک میان روشنفکران و مدعیان آزادیخواهی یکی از عوامل شیرک شدن جنایتکاران و تبدیل افغانستان به وضعیت اسفبار کنونی‌است. در کشورهایی که نیروهای دگراندیش و وطنپرست آن شهامت رویارویی با ارتجاع و استبداد را داشته اند، جنایت، چپاول، میهنفروشی و استبداد عریان هرگز به پیمانه بی‌نظیر افغانستان نبوده است و فاسد ترین و جانی ترین نیروهای بر سر اقتدار نیز خود را در برابر مردم پاسخگو دانسته و خیانت هایشان را با ترس و لرز و در پس پرده ضخیم انجام داده اند.

دراینجا آقای بشردوست هم به حزب همبستگی رسم جبن و ترس را تجویز میکند و آنان را از خلق «احساسات میان مجاهدین» هشدار میدهد. نیرویی که از ترس خلق «احساسات» میان آدمکشان بترسد، بهتر است به جای سیاست به کدام کسب دیگر دست زند. به قول چه گوارا «گنجشکی که از مترسک بترسد، از گرسنگی می‌میرد»، به همین صورت کسی که ادعای سیاست مردمی داشته باشد، اما از مواجهه با خونخوارترین دشمنان مردم هراس داشته باشد، مرگ سیاسی خود را رقم میزند.

و اوج محافظه کاری و جبن بشردوست در جملات ذیل انعکاس می‌یابد: «تعدادی در پارلمان و کابینه و مشرانو جرگه و قضا کسانی هستند که خود شان در ظلم دست داشتند در تاریخ سی ساله افغانستان نقش منفی ایفا نمودند مسلم است که این افراد از بعضی از افراد دفاع کنند اما من باز تاکید میکنم که راه حل این نیست که ما یک عکس را بسوزانیم راه حل این نیست که ما مرگ و زنده باد بگوییم.»

جالب است، پارسال که حزب همبستگی علیه جنایات رژیم سفاک ایران در کابل تظاهرات راه انداخت و بسوی لانه جاسوسی رژیم تخم گندیده و رنگ سرخ و سیاه پرتاب کرده، شما از تظاهرکنندگان خواستید که به سفارت حمله کرده آنرا به آتش بکشند. چطور است که امروز مخالف به آتش زدن تصاویر سمبول های جنایت و بربریت و خیانت میشوید؟

با نشان دادن ضدیت با اکسیون اعتراضی که لازمه جامعه آزاد و دموکراتیک است، بشردوست در واقع ناآگاهی دردآورش را از نقش مهمی که اعتراض و تظاهرات در بلند بردن آگاهی مردم و شکستن شاخ زورگویی استبداد دارد به نمایش میگذارد. مگر وقتی ستمکاران حاکم باشند و به اصطلاح «جامعه جهانی» هم از آنان با تمام توان حمایت کند، برای مردم در کنار برداشتن سلاح، دیگر چه راهی برای ابراز مخالفت و ضدیت وجود دارد؟ جناب شان بفرمایند و بگویند که حزب همبستگی اگر در تظاهرات شعار «مرگ و زنده باد» بلند نکنند، پس «جان و صدقه» بگویند؟

خودت که شرکت در انتخابات را راه تغییر در جامعه جار میزدی، و به همین خاطر به میدان مبارزه انتخاباتی وارد شدی با دیدن درامه کمیک انتخابات باید به نتایجی رسیده باشی و غلط بودن بخشی از نظراتت را اعتراف میکردی، چون تنها کاندیدی بودی که قبل از انتخابات فریاد میزدی که «این انتخابات شفاف ترین انتخابات خواهد بود» و درک نمیکردی که در یک کشور مافیایی و اشغال شده انتخابات بی‌معنی است. خودت از این گفته‌ات بعد از انتخابات شرمنده شده حتی به بانکی‌مون نامه نوشتی و اعتراض کردی که «جامعه بین المللی پادشاه و ملکه تقلب انتخاباتی را به طرف ارگ ریاست جمهوری روان کردند، نه بطرف زندان پلچرخی». پس با ناکامی راهی که خود در پیش گرفته بودی، دیگر کدام راه حل را برای مردم به جان رسیده افغانستان پیشنهاد میکنی؟ وقتی تمامی مظاهر جامعه دموکراتیک مافیایی شوند و میدان سیاست هم در دست چند خاین و چپاولگر نوکر بیگانه قرار داشته باشد، برای مردم جز اعتراض و قیام و خیزش چه وسیله‌ای برای زنده ماندن و نه گفتن به ارتجاع و ستم می‌ماند؟

بشردوست ادامه میدهد: «من فکر میکنم که اگر این برخورد منطقی شود بر اساس اسناد و مدارک ما تلاش کنیم که یک محکمه چه ملی یا بین المللی یا اسلامی دایر شود که این محکمه بتواند بدون اینکه مرگ و زنده باد بگوید بدون که کسی را توهین کند و دو بزند اینی افراد را بصورتیکه در کشورهای دیگه مثلا افریقای جنوبی را ما دیدیم با نلسن ماندیلا یا در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم ما دیدیم افرادیکه ظلم و ستم کرده بودند نه اون ها را دو زدند نه مرگ و زنده باد گفتند نه چهره های شانرا سوزاندند اما آنها را به مثل افراد دیگه به محکمه کشانیدند.»

شما در ١٥ ثور ١٣٨٢ طی مصاحبه‌ای با «خبر گزاری آوا» بعد از نالیدن از وضع موجود راه حل را چنین بیان نمودید: «در شرایط فعلی تنها فشار مردم می‌باشد، اگر مردم افغانستان به صورت مسالمت آمیز از این سیاست تنفر خود را نشان بدهند جامعه بین‌المللی و دولت افغانستان مجبور است که این خواست مردم را در نظر بگیرند.»
پس چه شد که امروز از ابراز تنفر مسالمت آمیز مردمی تحت رهبری حزب همبستگی رو برمی‌گردانید و به جای همسویی و دفاع از آن، در قطار سیاف، قانونی، دوستم، فهیم، خلیلی، محقق و دیگر آدمکشان قرار گرفته علیه آن سخن میگویید؟

حزب همبستگی هم دقیقا خواهان محاکمه جنایتکاران شد، اما چه کسی میتواند اینان را محاکمه کند در حالیکه اینان خود با چشم پارگی لقب «قهرمان» به خود میدهند و به گفته خود تان که «جامعه بین المللی پادشاه و ملکه تقلب انتخاباتی» را حمایت میکنند. وقتی نیروهای مدافع عدالت مردم را برای این خواست برحق بسیج نکنند این خواب محاکمه جنایتکاران هرگز تحقق نخواهد یافت.

آقای بشردوست زمانی گفته بود که احساس ننگ میکند در کنار عبداله و اشرف غنی بنشیند. مگر این گفته شما توهین نبود؟ مثلی که تاریختان ورق خورده آقای بشردوست و این حرفها علیه حزب همبستگی بیشتر کاسه لیسی و چاپلوسی‌ مقابل سیاف و خلیلی و دوستم و... است تا چیز دیگر. تا دیروز خود تان با زبانی علیه جنایتکاران گپ میزدید که عامل اصلی مطرح شدن تان بین مردم بود ولی حالا چه شده که به آنانیکه همت میکنند و خطرات را به جان میخرند اما صدای ضدیت مقابل اینان را سر میدهند، صدای مخالفت بالا میکنید؟

اسناد و مدارک هم به خودی خود کاری نخواهد کرد. شما خود دهها سند از تقلب و زورگویی در انتخابات افغانستان را به ملل متحد و به اصطلاح «کمسیون مستقل انتخابات» ارائه کردید، آیا آب از آب تکان خورد و کسی جلو ورود خاینان را به ارگ گرفت؟ شما با داشتن دکتورای علوم سیاسی، به نظر میرسد که از بازی های سیاسی در سطح جهان بسیار ناآگاه هستید. شما درک نمیتوانید که محاکم جهانی و منجمله «محکمه هاگ» وسیله‌ای در دست کشورهای زورگو به سردمداری امریکاست، و هیچگاهی اینان متحدین شانرا ولو مرتکب بدترین جنایات علیه بشریت شوند به آن معرفی نمیکنند. شما دیدید که مخالفین غرب مثل میلوسویچ به آن محکمه ارجاع شدند، اما امریکا با تمام توان جلو محاکمه دست پرورده‌هایش چون پینوشه، فوجیموری، سوهارتو و دیگران را گرفت. اگر این محکمه واقعی میبود، اولتر از همه باید بوش، تونی بیلر، دیک چینی، رامزفیلد، روبرت گیت و غیره را به خاطر راه انداختن جنگهای خانمانسوز و کشتار صدها هزار تن در عراق، افغانستان، لیبی و غیره نقاط جهان به آنجا فراخوانده شده محکوم میشدند.

جانیان سه دهه اخیر افغانستان هم که همه طوق لعنتی مزدوری به امریکا را به گردن دارند، و با دالر و اسلحه امریکا خرمستی میکنند، تا وقتی بدست مردم ما نیفتند، هرگز ممکن نیست توسط «جامعه جهانی» و یا دولت فاسد کابل جزا ببینند و محاکمه شوند ولو شما و حزب همبستگی و دیگران میلیونها صفحه مدرک علیه شان سرهم بندی کنید.

مقایسه افغانستان با افریقای جنوی و آلمان هم بیشتر از ناآگاهی خود تان سخن میگوید تا اینکه با حقایق اسفناک وطن ما همخوانی داشته باشد. رسیدن به محاکمه جنایتکاران افریقای جنوبی و آلمان،‌ در اثر سالها مبارزه و پیکار مردم به دست آمد و نه اینکه یکشبه خود جانیان به محاکمه تن داده باشند. در این دو کشور ستمکاران اول خلع قدرت شده بعد محاکمه شدند، اما در کشور ما عاملان جنایات وحشتناک هنوز قدرت را بدست دارند و به جنایت ادامه میدهند و به این هم بسنده نکرده، خود را «قهرمان» می‌نامند و از مردم میخواهند که مجسمه هایشان در گوشه و کنار کشور برپا دارند و جاده ها به نام های کریه شان نامگذاری شوند.

«زنده باد» و «مرده باد» را که شما سبکسرانه به تحقیر میگیرید، نوعی از مبارزه سیاسی است که دقیقا جنایتکاران افغانستان از آن هراس دارند. وقتی اعضای حزب همبستگی شهامت به خرج داده تصاویر نمونه های مجسم جنایت و خیانت را به آتش کشیدند، تمام آدمکشان متوحش شده علیه حزب همبستگی تلوارکشی نمودند و حتی رسمیت حزب را به حالت تعلیق درآوردند. اگر آنان اعتراضات اینگونه را موثر و افشاگر ماهیت خاینانه خود نمی‌دانستند، مقابلش سکوت اختیار کرده به آرامی از کنارش میگذشتند. اما میهنفروشان ما تنها از کسانی میترسند که قبول خطر میکنند و نترس از توپ و تفنگ و ماشین ترور آنان مقابل اینان بر میخیزند.

مبارزات شجاعانه و غیرسازشکارانه همیشه توجه مثبت و همبستگی مردم را نیز به دنبال میداشته باشد، چنانچه ما نمونه هایش را در ظهور ملالی جویا در لویه جرگه و در تازه ترین مورد تظاهرات حزب همبستگی افغانستان را شاهد بودیم که با شور و شعف قربانیان جنایات سه دهه اخیر مواجه شد و پشتیبانی عظیمی را به دنبال داشت. اگر ما چندین نیروی سیاسی دیگری نیز میداشتیم که در داخل افغانستان به بسیج مردم مظلوم افغانستان دست میزد و یکچنین اکسیونهای جانبخش را راه اندازی میکرد، بدون شک سرنوشت افغانستان امروز رنگ دیگری میداشت و غرب و کشورهای کثافت پیشه همسایه ما هم به آسانی موفق نمیشدند در بازی های منطقوی شان وطن و مردم ما را به بازی گرفته گوشت دم توپ سازند.

اگر مردم ما و عناصر و نیروهای میهنپرست خود را تکان ندهند و برای بسیج و خیزش توده ها کار جدی به خرج ندهند، افغانستان هرگز روی خوشی را نخواهد دید و برای همیشه میدان رقابت و بازی غرب و کشورهای منطقه باقی خواهد ماند و همانگونه که شما خود زمانی گفته بودید ‌«ما امروز روی گنجينه طلا نشسته‌ايم با شكم گرسنه و روی چشمه آب با لبان تشنه»، این وضعیت ادامه خواهد یافت و فقط یک مشت خاینان ملی به قیمت رنج ملت فربه تر و قدرتمند تر شده وضعیت ملت پرفاجعه تر خواهد شد.

من جایی در تظاهرات حزب همبستگی «دو زدن» را ندیدم که اگر شما دیده باشید لطف کنید «مدرک» ارائه کنید. اما اعتراض و توهین جنایتکاران و خاینانی که سه دهه تمام ملت را تحقیر کرده اند، در شکستن روحیه این آدمکشان موثر است. اگر به خاطر خیانت ها، چپاولگری ها، مزدوری ها و وطنفروشی ها، این جنایتکاران را افشا و توهین و تحقیر نکنیم، اینان همچنان به گرده های ما سوار تمام ملت را لگدمال خواهند کرد.

ما در تاریخ خود به «عبدالخالق» ها منحیث قهرمان نگاه میکنیم و از وجود اینچنین وطنپرستان واقعی بخود میبالیم. چون اینان جان خود را به خاطر ملت فدا کردند و با شجاعت تمام به عالی ترین شکل مبارزه، یعنی گرفتن تفنگ مقابل مستبدین اقدام نمودند. مردم افغانستان هم اگر بخواهند به رهایی برسند، باید مثل سایر خیزش ها ابتدا از اعتراضات خیاباتی زنده باد و مرده باد آغاز نمایند و در مقطع معین آنرا به مبارزه مسلحانه ارتقا دهند، جز این راهی برای کسب استقلال، آزادی و دموکراسی وجود ندارد.

جورج واشنگتن پدر معنوی امریکا میگوید: «مردم آزاد باید نه تنها مسلح و با دسپلین باشند، بلکه باید مقدار کافی اسلحه و مهمات در اختیار داشته باشند که استقلال شانرا از دست تجاوزگران، که دولت خود شان نیز میتواند مشمول آن باشد، حفظ کنند.» آزادی و شکوفایی اکثر کشورهای متمدن امروزی و منجمله ایالات متحده امریکا، نتیجه قیام های مسلحانه بوده است. راه و رسم «مبارزه» انفرادی، بی ضرر، اولترا مسالمت آمیز و بدون تشکیلات محکم و سازمانیافته گاندی وار (تعدادی از طرفداران بشر دوست وی را گاندی افغانستان لقب داده اند!) در شرایط افغانستان که دشمنانش چه داخلی چه خارجی تا دندان مسلح هستند وبه هیچ قیمتی حاضر نیستند از مسند قدرت پایین بیایند، زهر قاتلی است که نتیجه‌ای جز انقیاد دایمی مردم افغانستان بدنبال ندارد.

اقای بشر دوست، برای انقلاب کردن (اگر با کلمه انقلاب مخالف باشی بقول شما برای نجات مردم از بدبختی) تنها کافی نیست نجابت سیاسی و اخلاقی خود را حفظ کرد و یا چون مرتاض های هندی ریاضت کشید، این مردم بد بخت به بسیج، تشکل و سازماندهی ضرورت دارند، واین امر بزرگ دست نیافتنیست مگر آنکه وسیله‌ای چون سازمان مبارز و پیشگام، مبتکر و خلاق، وطنپرست و استقلال طلب وغیر وابسته در اختیار داشت. به یقین دشمنان مردم افغانستان از امریکا گرفته تا متحدین شان، ایران، پاکستان و مزدوران رنگارنگ داخلی شان کوچکترین نگرانی‌ای از ناحیه شما ندارند چون میدانند خیز بقه تا لب جوی است. آنان از جریان متشکل، قاطع و ادامه کاری چون حزب همبستگی نگران هستند، فقط این حزب را به مثابه گورکنان خود میدانند و به همین دلیل است که همه متحد و یک صدا در صدد خفه کردن این حزب برآمده اند.

در جواب به آخرین سوال مشخص و بدون پیرایه های کاذب دیپلماتیک فرزانه فارانی که: «شما به عنوان یک دموکرات و طرفدار عدالت از محتوای حرکت حزب همبستگی دفاع میکنید؟» میگوید:

«من همبستگی را هیچ نمی‌شناسم که رهبران اینها کیست افراد شان کیست وقتی اولین بار اینها تظاهرات را راه انداختند تقریبا سه چهار سال پیش بود. بخاطر اینست که من خودم چون شناختی از سران همبستگی و از کمیته شان، از سابقه شان از کارشان ندارم بنابرین نمیتوانم آنها را تایید کنم که کار خوب میکند کار بد میکند اهداف شان منافع ملی ماست، اهداف شان غیر از منافع ملی ماست، توسط کی تمویل میشوند چگونه کار راه میاندازند اگر اینها وطن دوست باشند که ممکن است باشند من نمی گویم که نیست چونکه من نمی شناسم و نمیتوانم قضاوت کنم اگر وطن دوست باشند مورد تایید من است اگر وطن دوست نباشند ولو دشمن هر کسی باشند مورد تایید من بوده نمیتواند.»

تصور میکنم آقای بشردوست بدتر از جنایتکاران افغان از نام حزب همبستگی هراسان است و به خاطر اینکه کسی کوچکترین شکی در هرگونه تعلق او به این حزب نکنند، با گفتن «من همبستگی را هیچ نمی‌شناسم» میخواهد حسابش را مقابل جنایت زادگان پاک جلوه دهد.

آقای بشردوست به حافظه خود فشار آورده و حداقل موضع خود را در دو سال پیش در مورد تظاهرات حزب همبستگی افغانستان علیه رژیم ددمنش ایران بخاطر بیاورید که در آن بی‌باکانه ازین حرکت حمایت نموده و حتی خواستار آن بودید تا تظاهرکنندگان بداخل سفارت ایران آنرا آتش بزنند.

چنانچه به ادعای خود از حرکت های حزب همبستگی در چهار سال پیش اطلاع دارید، شما به عنوان یک مدعی دموکراسی و فعال سیاسی چگونه درین مدت نتوانسته اید پاره‌ای از این مسایل را در مورد این حزب برای خود حل کنید؟ راستی ضرورتش چیست که حتما از افراد، سران و کمیته های حزب شناخت داشته باشید، شما به عنوان یک "سیاستمدار و آگاه امور" باید عملکرد و مواضع حزب در قبال مسایل مبرم سیاسی و اثرات آن بر تمام شئون زندگی مردم را معیار قرار دهید.

زیاد دور نمی رویم، زمانیکه هموطنان مهاجر ما در ایران بواسطه رژیم سفاک خامنه‌ای دار آویز شدند و هزاران قهرمان دیگر در زندان های مخوف فاشیست های دینی انتظار مرگ را میکشیدند، کی به حمایت از آنان برخاست و پاس خون های ریخته شده شانرا گرامی داشت؟ کدام حزب یا سازمان نفرت و خشم مردمش را با رنگ و تخم مرغ بر دیوار سفارت کشتار و تباهی به نمایش گذاشت، شعار «مرگ بر استبداد چه در کابل چه درتهران» را کی بلند نمود و کاخ استبداد را در کابل لرزاند.

تهدید های فراوان از جانب سفارت ایران، امنیت ملی و اوباشان ائتلاف شمال بر کدام حزب مکررا حواله گردید، در مقابل پایگاه های نظامی امریکا، راکت پرانی های پاکستان، روز اشغال افغانستان بواسطه امریکا و ناتو و دهها مسئله حاد دیگر صدای اعتراض از کجا و توسط کی بلند شد و جاده های کابل را به صحنه های دادخواهی و مصاف با دشمن مبدل ساخت؟

وقتی حزبی آنچنان در محراق توجه قرار گیرد که گاهی سفیر رژیم ددمنش ایران حکم تکفیر شانرا صادر میکند و زمانی هم پارلمان نشینان علیه آن قوله سر میدهند و آنرا به محاکم راجع ساخته و خواهان برچیده شدن بساطش میشوند، برای شما که خود را آگاه امور میدانید، شرم خواهد بود که بگویید «من همبستگی را هیچ نمی‌شناسم». مردم هم به این تجاهل معنی دار و احیانا نفهمی یک کاندید ریاست جمهوری خواهند خندید که در عالم ناآگاهی چطور فیل جناب شان یاد ارگ ریاست جمهوری و بدست گرفتن سرنوشت کشور را کرده بود.

نکات چند پیرامون نوشته نعیم بارز:

تحسین نامه طعنه آمیز نعیم بارز برای بشر دوست و ترهات تسلیم طلبانه‌اش از ضدیت شدید او با هرچه جریانات چپ و استقلال طلب است آب میخورد، بنا ارزش زیادی نداشته فقط به نقل چند جمله آن اکتفا میکنم:

«آتش زدن به عکس ها و شعار های تکراری مرده باد و زنده باد، راه حلی جهت رفع مشکلات و رسیدن به خواست های برحق مردم نیست. این بسیار بجا و یک موضوع بسیار پر اهمیت است و نشانگر یک تحول مثبت در دیدگاه آقای بشردوست نسبت به نظرات گذشته وی محسوب میشود.»

آقای بارز که از روشنفکران تسلیم طلب و وامانده اروپا نشین است، فکر میکنم راه حل ساده فاجعه افغانستان را در تسلیم شدن به امریکا و غرب و نوکرانش و نشستن در غندی خیر در فرانسه و از آنجا مقاله صادر کردن میداند. از همینرو از موضعگیری بشردوست شادی مرگک شده و فوری به ستایش از او زبان میکشاید.

ازین شعار ها (مرگ بر سیاف خونخوار، دوستم تبه کار، قانونی ریاکار و...) چند بار و از حنجره چه تعدادی در داخل و یا در اروپا و امریکا برضد غداران شنیده اید که آنرا "تکراری" میخوانید؟ تو آقای بارز که وجدانت خوابیده که از درد دیگران به درد آید، آیا اگر دخترک یا پسرک ١٤ ساله‌ات توسط اوباشان فهیم یا دوستم یا.... اختطاف و چند شبانه روز به شکل گروپی عصمت‌اش پرپر میشد و جسد برهنه و مجروحش را هم در بدل پول تحویلت نمیدادند بازهم آتش زدن به این عکس ها و شعار ها را "تکراری" میخواندی و اباطیل بشردوست را هم "موضوع بسیار پر اهمیت و نشانگر یک تحول مثبت در دیدگاهش" قلمداد میکردی؟

ویروس ضد جریانات چپ و مترقی در این جملات بارز به خوبی هویداست: «این شیوه مبارزه که به روش ایدیولوژی مکتب کمونیزم است شوروی سابق بسیار به تلخی و بخصوص در دوران استالین بصورت مرگبار آنرا تجربه کردند... این نوع حرکت ها و عملکرد های خشن که بیشتر احساسی و تحت تاثیر تبلیغات رهبران عوام فریب و تشنه قدرت بوجود می آید به قول لوبن: این رفتار های توده ای یا پوپولیستی شناخته شده.»

بارز که از تظاهرات حزب همبستگی بیشتر از کرزی و سیاف و دوستم و گلبدین و دیگر جنایت پیشگان لرزیده است، به سبک اخوان الشیاطین میکوشد تاپه «کمونیستی» را به یکچنین حرکات بزند تا به زعم خودش به اینصورت جواز سرکوب وحشیانه و به زندان انداختن رهبران حزب همبستگی را به بنیادگرایان و حامیان غربی‌شان صادر نماید. او میداند که ارتجاع از آنچه هراس مرگبار دارند، «کمونیزم» است و حال او هم یک حرکت ضد جانیان را فقط به خاطر شعارهای «مرگ» و «زنده باد» استالینی می‌نامد!! اگر منطق او را پایه قرار دهیم، پس امروز در اکثر کشورهای عربی جریانات «کمونیستی» و «استالینی» اوجگیر اند، ‌زیرا حرکت حزب همبستگی بیشتر از همین خیزش های بهار عربی رنگ گرفته است.

لطف نمایید شیوه مناسب مبارزه را معرفی کنید مشروط براینکه بوی متعفن تسلیم طلبی و مشاطه گری از آن متصاعد نباشد. اگر جریانی سیاسی شعار حق طلبی در محکومیت خائنان ملی بلند میکند و آنرا شما و یاران "روش ایدیولوژی مکتب کمونیزم" عنوان میکنید ناشی از فرط حقارت و درماندگی تان نسبت به مبارزه علیه جنایتکاران تروریست و ترکاندن عقده های تان علیه کمونیزم، استالین و کشور شوراهاست که سالها چوکره های لیبرال امپریالیزم در گوش تان زمزمه کردند.

البته او در تسلیم طلبی و نوکرمنشی تنها نیست. ما با نمونه های بارزها در ایران هم مواجهیم که حلقه غلامی امریکا را به گردن انداخته در پوشش در دفاع از ارتجاع گلو پاره میکنند. علاوه بر عباس میلانی برادر دیگرت محسن سازگارا که میخواهد به کمک سیا علیه رژیم ایران کودتا کند و کارل پوپر را پدرش خوانده، تو هم که مبلغ آثار پوپرهستی او را تنها پدر نه بلکه پدر و مادر خوانده به پیش رو. با سازگارا تماس بگیر و با قسم به پوپر و بوش و دیکچنی وسوهارتو و مانند آنان بگو که آتش ضد انقلابی و ضد چپ بودن در دل و درونت کمتر از او نیست تا بیشتر مورد تفقد سیا و کاخ سفید قرار گیری و حتی در آینده کرسی سپنتا نصیبت شود.

امریکا و سیا به عناصری از نوع بارز ارزش زیادی قایل اند. بسیاری که به سازمانها و آرمانهای استقلال طلبانه و عدالتخواهانه شان پشت و خیانت کردند دیده شد که چطور با اشاره سیا به وزارت وغیره مقامات نصب شدند؛ تو چرا اجر جان نثاری خالصانه و متداومت را به دولت امریکا ندیده و نچشیده از دنیا بروی؟

حال که مردم افغانستان به جان رسیده اند و هر روز صدای اعتراض و خیزش شان بالا و اوجگیر است، امریکا به کسانی نظیر بارز بیش از گذشته نیاز دارد تا با فریب و نیرنگ مبارزه حق طلبانه مردمی را تاپه کمونیزم زده علیه آن قلمفرسایی کند. بدون شک امریکا و نوکرانش قلم های آلوده شانرا در آینده نیز بیش از این علیه جریانات مردمی و استقلال خواهانه بلند خواهند کرد چون اینان با هر جریانی میتوانند کنار بیایند اما مبارزان استقلال طلب و ضد امریکا و مزدورانش را دشمن درجه یک خود پنداشته فوری علیه آنان دست به اقدام میزنند. تعلیق حزب همبستگی و آواز بلند کردن بارز علیه آن از همین سیاست آب میخورد.

البته امروز سیا و خاد و سیاف و عبداله و قانونی و کرزی و محقق و عطا و ... کارکشتگانی مثل واصف باختری، اسحق نگارگر، سیما سمر، اعظم دادفر، رنگین سپنتا و... را دارند که میترکند از اطلاعات در باره جنبش انقلابی زخمی وطن ما که اطلاعات شما به گرد آنان نمیرسد. بنابرین مجاهدت شما درین بخش چندان نان آور نخواهد بود. اساسا تبلیغات ضد چپ و ترقیخواهی در دهان آن خاینان و مرتدان کلانی میکند چه رسد به دهان شما.

توصیه من اینست که بروید پیش پرویز ثابتی سرشکنجه گر ساواک رژیم محمد رضاشاه یا ایدئولوگ چند قاته آن عباس میلانی تا وظیفه‌ای برای شما در ردیابی و معرفی مبارزان ایرانی در فرانسه به رژیم فاشیستی ایران تعیین کنند. با اینکار در واقع از دو منبع طلایی به نان و نوا خواهید رسید، هم سلطنت طلبان و شبکه ساواک شان و هم رژیم ایران که هلاک استخدام افغانهای بیوطن اند که علیه جنبش انقلابی ایران کار کنند. تماس با عباس میلانی این برتری را برایت خواهد داشت که شما را با سیا هم وصل خواهد کرد اگر تا حال ازین غنیمت محروم مانده باشی.

تذکر: از آنجاییکه اظهارات آقای بشردوست و نعیم بارز در سایت «افغان جرمن آنلاین» انتشار یافته اند، این نوشته را ابتدا جهت انتشار به این سایت فرستادم، اما باوجود دوبار ارسال، آنان از سر محافظه‌کاری دردآور نوشته را مورد سانسور قرار دادند، بنا آنرا اینجا انتشار میدهم.

آقای سپنتا، برای چهارزانو نشستن دیگر بسیار دیر شده

فرید رستاخیز — 2009-12-22T02:00:00Z

با دیدن نامه سرگشاده رنگین دادفر سپنتا عنوانی حامد کرزی خشم و تنفر وجودم را فرا گرفت و این حکم برایم مطلق گشت که واقعا نسبت به آن جنایتکارانی که به آسانی خون مردم معصوم ما در دست و دهن شان قابل دید است، تعدادی از روشنفکر نماهای بی‌غیرت و مرتجع و مزدور از نوع سپنتا خطرناکتر، خاین تر و کثیف تر به این وطن و مردمش هستند.

این وزیر خارجه "اکادمیک" ما تا دیروز با کمال بی‌ننگی ابتدا منحیث مشاور کرزی و بعدا در کابینه جنایتکاران و مزدوران و وطنفروشان لمیده بود و در همه جا از این نظام پوشالی و فاسد نمایندگی و دفاع میکرد، حال وقتی دوسیه فساد خودش آفتابی میشود و ثانیا می‌بیند که دیگر در کابینه جدید جا نخواهد داشت، یکباره در مقام منتقد نظام بر‌می‌آید!

او تا حال بر وضعیت "صدها شهروند این کشور " (1) که همه روزه "به سیاهی و تباهی کشانیده می شوند" چشمانش را بسته بود و منحیث یکی از مهره های مهم این دستگاه از نشستن در کنار خاینانی چون کرزی، سرور دانش، اسماعیل، خلیلی و دیگر به اصطلاح دولتمداران افتخار میکرد و وجدانش مرده بود که علیه "تباهی و به سیاهی" کشانیده شدن مردم مظلوم ما کلمه‌ای بر زبان آرد.

برای سپنتا همنشینی و کار کردن با "میهن فروشان" تا وقتی که انگشتی بسوی خودش دراز نکرده بود و چوکی وزارت در اختیارش بود، لذت بخش بود و مقابل آن برده وار سکوت اختیار کرده بود، اما امروز شرم نمیکند که خود را هنوز هم در جمع "خریداران وطن" جا میزند. و از همه مهمتر این خود جناب بود که پای سند فروش افغانستان به امریکا زیر نام "پیمان همکاری استراتژیک" امضا گذشته و نقش شاه شجاع را در فروش خاک ما به دولت متجاوز امریکا ایفا کرد.

فقط چند ماه قبل طی سخنرانی در محفلی به مناسبت شصت و یکمین سالروز اعلامیه جهانی حقوق بشر با بیشرمی یک خودفروخته میفرماید: "افغانستان در سال‌های اخیر تلاش‌های چشمگیری را در راستای تحقق حقوق بشر انجام داده است. ایجاد کمیسیون مستقل حقوق بشر در کشور ما گام بزرگی است در راستای نهادینه شدن میکانیزم‌های دفاعی حقوق بشری."

طوری که می‌بینید آنوقت "به سیاهی و تباهی کشانیده شدن" مردم در جهنم ما بوسیله این نظام برای این "روشنفکر" وجدان باخته اهمیتی نداشت و هنوز هم از "گام های بزرگ" در "نهادینه شدن" حقوق بشر سخن میراند. آنزمان پوست ضخیم بی‌ننگی را به رخ کشیده بود و حاضر بود با نظامی که در آن "دادگری حرف بیهوده ای است"، با صدق دل کار کند و از "نهادینه شدن" حقوق بشر سخن به میان آرد.

سپنتا سالهاست که در مجامع جهانی نقش وکیل مدافع این نظام "عدالت ستیز" را داشته و در دفاع از این سیستم مافیایی و زیر نام مردم بینوای افغانستان از آنان طالب پول میشد تا به جیب فاسد ترین و خیانت پیشه ترین دولت جهان ریخته شود و به یغما رود.

سپنتا در کنار قالتان مردم ما

سپنتا در کنار اسماعیل خان و انوری

در 28 فبروری 2008 در پارلمان فنلند گفت: "بعد از شش سال، افغانستان تصویر کاملا متفاوتی را پیش میکند. امروز، مردم ما در پروسه واقعی سیاسی خود سرنوشت خود را به مثابه یک ملت شکل میدهند."
دروغگویی یک روشنفکر بوگرفته. گویا وزیرک از اینکه افغانستان اولین کشور مافیا مواد مخدر و دومین کشور فاسد جهان است که در آن کاریکاتوری از دموکراسی را هم نمیتوان سراغ نمود خبر ندارد. درین حرفهایش از "عدالت ستیزی" و حاکم بودن "وطنفروشان" حرفی در میان نیست و بلکه مردم خود سرنوشت شان را در دست دارند! در حالیکه هر احمق میداند که حتی رئیس جمهور کشور هم اراده‌ای ندارد که سرنوشتش را شکل دهد چون دمش به کاخ سفید بسته است.

به سخنرانی دادفر سپنتا در کنفرانس پاریس توجه کنید: "در پی هفت سال تلاش مشترک مردم افغانستان و جامعه جهانی، ما به دست آورد های بزرگی در زمینه آموزش، صحت، احیای نهاد های دولتی، تقویت دموکراسی و ارتقای افغانستان از یک جغرافیای بدون دولت به کشوری صاحب نظام و قانون، دست یافته‌ایم. این دست آورد ها، محصول قربانی ها و تلاش های مشترک ما افغانها و دوستان ما می باشد."

اما چه تغییری رخ داد که یکشبه این "دست آورد های بزرگ" همه نفی میشود و بر آنها "وطنفروشان" و "عدالت ستیزی" سایه می افگند؟ زیرا دوران طلایی این عروسک رژیم پوشالی به آخر رسیده و باید طوری اکت کند که بی آبرویی اش را باز یابد. اما این حقیر متظاهر توجه ندارد که بعد از باد رفتن چهارزانو نشستن دردی را دوا نمیکند.

سپنتا برای اینکه جذب این دستگاه "عدالت ستیز" و "بی‌ سرو ته" گردد، همه شاهد بودیم که در پارلمان چگونه خود را به پای خوکان و جانیان انداخت و تا توانست خوشخدمتی جنگسالاران را نمود تا رای اعتماد بدست آورد. او یگانه حرف درستش را که گفته بود "کوهستانی سنگ فروش نمی تواند قهـرمان ملی شود"، با عذر و زاری پس گرفت و خواست خود را اسلامیست تر از ملاعمر و سیاف و ربانی وانمود سازد که رای بنیادگرایان را از دست ندهد.

و بازهم در جریان مبارزات انتخاباتی حامد کرزی دیدیم که سپنتا تا توانست برایش کمپاین کرد و حتی در کنار عناصر خونخواری چون اسماعیل خان و محقق برای کسب رای از هرات برای کرزی در اجتماعات و اعلانات تلویزیونی کرزی ظاهر شد.

اگر در افغانستان واقعا نظام نسبتا آزاد و دموکراتیک موجود میبود، سپنتا را فقط برای اینکه چهار عشاریه دو میلیون دالر سرمایه ملت را برای خرید آسایشگاه برای ظاهر طنین در فیشنی ترین موقعیت نیویارک برباد داده است و نیز برای اینکه پنج عشاریه شش میلیون دالر را برای خرید تعمیر قنسلگری در نیویارک و حدود هفت میلیون دالر را در دوبی باد کرده است محاکمه می شد. وی درحالی اینچنین پول های هنگفت را برای دفاتر لوکس فقیر ترین کشور جهان به مصرف میرساند که در چند متری دفترش در کابل مردم ما از گرسنگی و سرما می‌میرند و بیش از هشتاد فیصد مردم زیر خط فقر بسر میبرند.

به گفته هانا آرنت «شكل‌گیری حکومت‌های خودکامه بدون حضور روشنفکران کوته‌بین و حقیر ممکن نیست.» در شکل گیری رژیم مافیایی، مزدور و جنگسالار کرزی نیز به اصطلاح روشنفکرانی از جنس سپنتا، اشرف غنی احمدزی، انورالحق احدی، سید طیب جواد، امین فرهنگ و ... نقش مهمی بازی کردند و در سطح جهان کوشیدند از آن چهره انسانی و دموکراتیک ارایه دهند. در کنفرانس های جهانی نه ربانی و سیاف و فهیم و دوستم و ... بلکه سپنتا ها بودند که از این حکومت ضدمردمی و فاسد دفاع کردند و کوشیدند برایش وجهه‌ای کسب کنند، بنا نقش سپنتا در "به سیاهی و تباهی کشانیدن" مردم ما بسیار بارزتر از نقشیست که سلام عظیمی، ملا فضل هادی شینواری، سرور دانش، جبار ثابت، الکو و دیگر جاسوسانی که در راس دستگاه قضایی قرار داشته اند بازی کردند.

آیا طرفداران رنگین خان از آن مقدار صداقت و شهامت برخوردار هستند که به خاطر پشتیبانی رقتبار و کودکانه شان از این روشنفکر چشمپاره‌ای که هنوز هم خود را "آتش" می نامد، به انتقاد از خود پرداخته و به روی او تف بیندازند؟

سپنتا در حال امضای سند فروش افغانستان

سپنتا در حال امضای سند فروش افغانستان

(1) - کلمات بین گیمه همه از نامه سرگشاده سپنتا اقتباس گردیده اند.

"طلوع"، مشاطه‌گر خاینان و جانیان

فرید رستاخیز — 2008-03-01T00:00:00Z

دیشب تلویزیون "طلوع" ترجمه برنامه "خبرنگار در خارج" از شبکه تلویزیونی ای بی سی آسترالیا را پخش کرد. این برنامه به تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶ در آسترالیا پخش شده بود که تلویزیون "طلوع" ترجمه کامل آنرا قبلا به تاریخ ۱۳ می ۲۰۰۷ پخش کرده بود.

این برنامه بشکل مستند کوتاه سه بخش را در بر دارد که اول به معرفی کارکرد خانم حبیبه سرابی والی بامیان میپردازد و در بخش دوم مصاحبه و تلاش های ملالی جویا را به نمایش میگذارد و بالاخره بخش آخر گزارشی از افریقای جنوبی است.

اما دیروز (۸ حوت ۱۳۸۶) در جریان نشر مجدد این برنامه از طریق "طلوع" ما همه اعضای فامیل مشتاقانه منتظر بودیم که بخش مربوط ملالی جویا را تماشا کنیم، اما مبهوتانه متوجه شدیم که "طلوع" بخش خانم جویا را سانسور کرده و به تعقیب گزارشی در مورد حبیبه سرابی، گزارش افریقای جنوبی آغاز گردید.

همه میدانستند که "طلوع" در خدمت "جبهه ملی" قرار دارد، اما تصور نمی‌کردم به این صورت مفتضح و بیشرمانه دست به سانسور بزند در حالیکه همه روزه ظاهرا با کریم خرم وزیر اطلاعات فرهنگ (بخوانید ضد فرهنگ) و لوی سارنوال جبار ثابت درگیری دارد که گویا اینان مانعی در برابر آزادی بیان و مطبوعات در کشور هستند!! اما خود "طلوع" عملا بدتر از دو گلبدینی مفلوک، در خدمت منافع جنگسالاران و ستمکاران زیرکانه کار میکند.

برنامه "زنگ خطر" ظاهرا طنز آمیز، با چند دلقک متملق به طنز توهین میکنند.

برنامه "زنگ خطر" ظاهرا طنز آمیز، با چند دلقک متملق به طنز توهین میکنند.

البته سانسور امروزی ملالی جویا در طلوع پدیده جدیدی هم نیست، همه به خاطر دارند که چطور دلقکان برنامه "زنگ خطر" بار ها کوشیده اند ملالی جویای عزیز را به زعم خود مسخره کنند و باری هم با توطئه همین تلویزیون جنایت سالاران بود که زمینه اخراج غیرقانونی ملالی جویا در پارلمان گرگان مطرح و عملی شد.

اما چرا ملالی جویا سانسور میشود؟ پاسخ برای همه روشن است، چون ملالی جویا با استقامت و شهامت و مبارزه‌اش علیه تمامی دشمنان وطن ما همچون تیریست که قلوب سیاه و پرطینت جنایتکاران و وطنفروشان "جبهه ملی" و سایر دشمنان وطن را هدف گرفته، هرکدام از ایستادگی یک افغان وطندوست و مبارز و آنهم از جنس زن که ماسک های شانرا دریده و میدرد، در خود می‌پیچند و چون چیزی در جانته ندارند، سفیران فرهنگی شان را به کار می‌گمارند که همانا تحصیل کرده ها (نمی خواهم با روشنفکر نامیدن اینان به این مقوله توهین نمایم) در "طلوع" مثل رهنورد زریاب، پرتو نادری، سمیع حامد و .... اند تا در کنار ایرانیزه کردن افغانستان، علیه این دختر قهرمان تبلیغات راه اندازند و تا میتوانند هر خبری در ارتباط به وی را زیر قیچی سانسور شان قرار دهند.

ولی در همین طلوع همه روز بینندگان شکنجه شنیدن سخنان خاینانه، جنگسالار پسند و یا در بهترین حالت خنثی کسانی چون صدیق چکری، ملک ستیز، شکریه بارکزی، جعفر رسولی، فهیم دشتی، خلیل رومان، دین محمد مبارز راشدی، فاضل سانچارکی، بشیر بیژن، هلال الدین هلال، فوزیه کوفی، جنرال عظیمی، احمد ضیا رفعت، وحید مژده، صبغت اله سنجر، محی‌الدین مهدی، صالح محمد ریگستانی، احمد سعیدی، داوود سلطانزوی، قدریه یزدان پرست، ستانکزی، منیژه باختری و دههای دیگر را باید متحمل شوند، و هیچگونه محدودیتی برای اینان وجود ندارد چون همه در خط سیاست ننگین "طلوع" روان اند.

زریاب، پرتو نادری و همجنسانش در "طلوع" بخاطر چند کلمه درین روزها متواتر کف بر دهان می‌آورند و طوری هیاهو راه انداخته اند که گویا حل قضیه افغانستان در استفاده از همین کلمات نهفته، خود فراموش میکنند که قبل از اینکه کریم خرم، نابخردانه و فاشیست وار چند خبرنگار را بخاطر کاربرد این کلمات مجازات کند، این عمل بیشرمانه بوسیله شخص رهنورد زریاب در تلویزیون "طلوع" عملی شده بود و به همه گزارشگران این تلویزیون اخطار داده بود که در صورت کاربرد کلمات "پوهنتون"، "شاروالی" و ... ده دالر از معاش شان کسر خواهد شد.

اما وی در برنامه "گفتمان" طلوع دروغ گفت، در صورتیکه دوستانیکه با آن تلویزیون کار میکردند، این نکته را بار بار متذکر شده اند و در واقعی بودنش شکی وجود ندارد.

دروغ رهنورد زریاب در برنامه گفتمان

تلویزیون "طلوع"، با برنامه های تجارتی و جوانان پسندش، تلاش میورزد که نقش فلم های تجارتی و مبتذل سینمای هند را در افغانستان بازی کند و مردم و مخصوصا جوانان را بسوی دنیای رویا ها و تخیلات واهی بکشاند تا مبادا به فکر سیاست آزادیخواهانه و مبارزه بخاطر رهایی افغانستان از چنگال خاینان جهادی، طالبی و بادارن امریکایی و "جامعه جهانی" شان شوند. شاید کمک یک میلیون دالری سفارت امریکا در کابل به این تلویزیون کاملا برنامه شده و در خدمت همین هدف بوده باشد که بسیار به صدق دل طبق سیاست امریکا در افغانستان تا کنون عمل کرده است.

"طلوع" دقیقا میخواهد به "عامل ثبات وضعیت اجتماعی موجود" [1] مبدل شود و به مردم تداعی کند که: زندگی همین است و باید با آن بسازند، سیاف و ربانی و قانونی و مجددی و، حضرت علی و محقق و خلیلی و کرزی و دوستم و سایر جانیان باید بر سر قدرت باشند و این حکم دموکراسی امریکایی و "نظم نوین جهانی" است که ما باید آنرا پذیرا شویم. اگر کسانی همه چیز در دست دارند و با خاطر آرام به چور و چپاول میپردازند و کسی نمیتواند برایشان بگوید که بالای چشم تان ابروست، اما در مقابل اکثریت قاطع مردم ما در تیره‌روزی و فقر و هزارگونه مصایب فاجعه‌بار دست و پا میزنند، اینها همه باید پذیرفتنی باشد چون ما "دموکراسی نوپا" هستیم و تا "نهادینه شدن دموکراسی" راه درازی داریم بنا نباید با مقاومت با این وضعیت جلو این حرکت را بگیریم!! "وزرای محترم" برای بهتر شدن وضعیت تلاش شانرا میکنند اما "اشتباهاتی" هم وجود دارد که به فضل خداوند کریم مرفوع خواهند شد!!

"طلوع" در ادامه شخصیت سازی هایش، پیاپی تلاش ورزیده که ستمکاران جانی را طی برنامه هایی زیر نام "چهره ها"، "مهمان یار" و غیره، انسانهای شریف و نرمال جلو داده آنان را سفیده مالی نماید. برنامه "چهره ها" چنانچه از تصاویر معرفی برنامه هویداست باید اصلا "چهره های خاین" نامیده میشد. درین برنامه اکثرا کثافاتی از نوع داکتر عبداله، عبدالحق علومی، حفیظ منصور، داوود داوود، همایون جریر، لطیف پدرام، گل آغا شیرزوی، رزاق مامون، عطا محمد، وحید مژده، حاجی دین محمد، روان فرهادی، انور جگدلک، ولی مسعود و ... دعوت میشوند و بدون اندکترین اشاره و یا پرسشی در مورد گذشته ننگین هرکدامشان، تلاش صورت میگیرد بر مرداری هایشان چونه پاشی صورت گیرد و شخصیت تراشیده شوند.

این برنامه باید به "چهره های خاین" تغییر نام دهد تا با این تصاویر و ماهیت آن همخوانی یابد.

این برنامه باید به "چهره های خاین" تغییر نام دهد تا با این تصاویر و ماهیت آن همخوانی یابد.

طی چند سال گذشته در افغانستان بصورت گوشخراش از "آزادی مطبوعات" سخن به عمل می‌آید، اما این آزادی فقط تا آنجایی تحمل میشود که منافع دولتمداران و باداران امریکایی شانرا تامین کند، و از این جو برای رویکار آمدن سمارق وار چینل های تلویزیونی مثل "طلوع" استفاده صورت گرفت که به هیچوجه بازتاب گر خواستها، آلام و آرزوهای توده های میلیونی افغانستان بشمار نمیروند. هنوز هم هیچ نشریه یا نویسنده‌ای جرئت ندارد که شخصیت "قهرمان ملی" خاینان، احمد شاه مسعود را مورد سوال قرار دهد چون با تعقیب و تهدید و حتی مرگ مواجه خواهند شد. سرنوشت تلخ پرویز کامبخش که در دست قرون وسطاییان جاهل اسیر است، لجن پاشی به آزادی بیان را به بهترین وجهی به نمایش میگذارد.

بخشی از برنامه تلویزیون ای بی سی در مورد جویا که بوسیله "طلوع" سانسور شد:

A Documentary on Malalai Joya and her fight for liberation of Afghan women

[1] لوموند دیپلماتیک (اگست ۲۰۰۴) در مورد سینمای هند مینویسد:

"حتی می توان از این هم فراتر رفت و این نظر را مطرح كرد كه بی طرفی فرضی فیلمهای هندی (بهره برداری از جاذبه عاطفی فقر، گرسنگی و دیگر بلایای اجتماعی) فقط صورت ظاهر آنهاست، و این فیلمها در حقیقت مؤثرترین حاملان ثبات وضعیت اجتماعی موجود اند. قهرمان زن فیلم مادر هند (ساخته محبوب خان، محصول ١٩٥٧) در تمام طول زندگیش از دست یك رباخوار زجر می‌كشد بی آن كه كمترین حركت طغیانگرانه‌ای علیه این مرد، كه سبب از دست رفتن زمینها‏، جواهر و شوهرش شده است، از او سر بزند. در یكی از واپسین صحنه های فیلم، این زن پسر خودش را، كه جرمش این بوده كه سعی كرده كلاهبردار مزبور را به قتل برساند، می‌كشد: آبروی خانواده را باید به هر قیمتی شده حفظ كرد."

کرزی نمی داند یا خود را به حماقت می زند؟!

فرید رستاخیز — 2007-11-21T00:49:30Z

حامد کرزی، رئیس جمهور پوشالی افغانستان بالاخره به گوشه کوچکی از پوسیدگی و خاین بودن دولتش اعتراف کرد و در جمعی اعلان نموده که مقامات دولتی و اعضای پارلمان به فکر کشور نه بلکه به فکر پر کردن جیب هایشان هستند و تمامی بلند منزلها و ساختمان های فیشنی یا مربوط فلان وزیر و یا هم عضوی از شورای ملی است.

به گوشه هایی از سخنرانی کرزی در کلپ ذیل توجه کنید:

سخنانی را که کرزی به زبان راند برای مردم افغانستان تازگی ندارد، آنچه تازه به نظر میرسد درین است که برای اولین بار از زبان آقای کرزی واقعیت های تلخ به این صراحت بیان میگردند. شاید وی به عبث تصور میکند که با این اعتراف میتواند گردن خود را از فجایع جاری خلاص ساخته و ادای مسئولیت نماید. اما مردم ما وی را در قدم اول شریک جرم جنایتکاران و از عوامل مهم بدامنی، بی‌ثباتی، تیره روزی و زندگی مصیبتبار شان قلمداد می‌نمایند. مردم ما فراموش نمیکنند که این آقای کرزی بود که به اشاره باداران امریکایی‌اش خون آشام ترین و ننگین ترین چهره ها را از زباله دان تاریخ بیرون کشیده به پست های کلیدی دولتش نصب کرد و کوشید تا از فاشیست ها و خون آشامان به ما قهرمان بتراشد.

اما مضحک و عق آور آن بخش سخنان کرزی است که به جای اینکه بر محاکمه و پس گرفتن بلیونها دالر دارایی مردم از حلقوم زیر دستی های نجسش تاکید ورزد، با عذر از گرگان گرسنه به خون میخواهد که دست بدست هم داده برای کشور خود کاری کنند!!

آقای کرزی نمیداند که این وطنفروشان که در حالت بی‌اتفاقی دمار از روزگار مردم تیره روز افغانستان کشیده اند بدا به روزی که متحد باشند! اگر اینان دست بدست هم دهند تنها میتوانند سالهای خونین امارت شان بعد از سقوط رژیم پوشالی نجیب را تکرار کنند و قتل عام دیگری را سازماندهی کنند.

کرزی نمیداند و یا میداند و خود را به حماقت میزند که کثافت هایی مثلی فهیم، قانونی، دوستم، سیاف، ربانی، علومی، عطا محمد، داکتر عبداله، اسماعیل، خلیلی، محقق، اکبری، پیرم قل، انوری، یوسف پشتون، فاروقی، گلابزوی، رحیم وردک، چکری، ولی مسعود، ضیاء مسعود و .... همه و همه تخم های حرام این کشور هستند و تنها نابودی اینان از صحنه سیاسی کشور راه را برای ثبات و آرامش خواهد گشود. اگر سی آی ای اینان را از غار های شان بیرون نکرده به قدرت نصب نمی‌کرد، ابدا طالبان جاهل و قرون وسطایی نیز به این آسانی نمیتوانستند دوباره سربلند کنند.

خوشا روزی که تمامی این پست صفتان اینان به سرنوشت محتوم سخنگوی شان مصطفی کاظمی گرفتار شوند اما ابدا نه به قیمت کشته شدن دهها طفل و هموطن بیگناه و مظلوم ما.

عده‌ای تصور میکنند که دیگر آقای کرزی در بین مردم آنقدر منفور و بی‌اعتبار شده که امریکا به فکر جاگزینی مهره دیگری شده تا برای مدتی باز مردم را فریب داده به انتظار تغییراتی بنشاند. انتقاد خلیلزاد از کرزی و این اشک تمساح ریختن کرزی بی‌ارتباط به هم نیستند.

دست دوستی امریکا و کرزی با جنگسالاران پلید

اما نکته قابل توجه در سخنان کرزی اینست که وی نیز به خوبی از طغیان و خیزش ناگذیر مردم هراس دارد وقتی اخطار میدهد که "اگر از جانب مردم سنگ ریزه‌ای به جانب ما پرتاپ شود تمامی کاخ های شیشه‌ای ما را متلاشی خواهد کرد و آنوقت راه فرار جستجو خواهیم نمود همانگونه که در گذشته چند بار کسی بسوی کویته، کسی بسوی حیرتان، کسی بسوی مشهد و تهران، کسی بسوی واشنگتن و لندن و دوبی و ... فرار کرده‌ایم..."

تحصن بیوه های جنگی مقابل دفتر ملل متحد در کابل

فرید رستاخیز — 2007-08-05T21:54:00Z

ده ها تن از بازماندگان شهدا و قربانيان سه دهه جنگ در افغانستان، امروز طی تحصنی در مقابل دفتر یوناما در کابل خواهان شناسایی و محاکمه عاملان کشتارهای جمعی در کشور شدند و از ملل متحد خواستند که باید در مورد قبرهای جمعی اخیر در دشت چمتله تحقیق جدی نموده و عاملان آنرا عاجل به پنجه قانون بسپارد.

این اعتراض کنندگان که اکثریت شانرا بیوه های جنگی تشکیل میداد، در حالی که تصاوير عزيزان گم شده و از دست رفته شانرا حمل میکردند، با سر دادن شعارهایی عليه متهمان به جنايات جنگی و ناقضان حقوق بشر در کشور از دولت افغانستان و سازمان ملل متحد خواستند تا قاتلان عزیزان شان و برباد دهندگان افغانستان را فوری از پست های مهم دولتی بسوی محاکمه سوق دهند تا راه برای امنیت و ثبات در کشور باز گردد.

آنان وجود جنایتکاران در دولت و ساخت و پاخت دولت کرزی با آنان را محکوم نموده ضمن گفتگو با سخنگوی یوناما، عدم قاطعیت و جدیت ملل متحد درین قضیه را تاسف آور خواندند.

بر اساس گزارش خبرگزاری فرانسه: "عده‌ای از اعتراض کنندگان علیه جنگسالارنی شعار میدادند که تعداد زیاد شان مقامات بلند دولتی را در اختیار دارند و اعضای پارلمان افغانستان اند."

فاضله یکی از زنان معترض که تصویر شوهر لادرک شده‌اش را بدست داشت به خبرگزاری فرانسه گفت: "اینان شوهران و پسران ما را به قتل رسانیده اند و فقط سزاوار محاکمه اند و بس." وی افزود که ده تن از اعضای فامیلش را در جریان جنگهای سه دهه، بشمول سالهای خونین ۱۹۹۲ الی ۹۶ از دست داده است.

صفورا مادر مسن در حالیکه میگریست گفت تمامی سه پسر و شوهرش در راکت باران جنگهای تنظیمی در کابل کشته شده اند و فعلا با تنها نواسه‌اش رنج بیکران و "زندگی سگ مانند" را میگذراند و فقط به امید روز دادخواهی زنده است.

ادرین ادواردس سخنگوی دفتر سیاسی سازمان ملل در کابل ضمن دیدار با نمایندگان تحص، حمایت سازمان ملل متحد را از خواست برحق شان اعلام کرد و گفت هرکسی که در افغانستان در جريان جنگ ها اسیب ديده باشند باید به حقوق شان رسیدگی شود. وی افزود اين افراد حق به جانب اند و باید اعاده حیثیت گردند. وی علاوه کرد که ملل متحد خواستار رسیدگی به قضیه قربانیان جنگی و محاکمه عاملان آن میباشد.

دفتر یوناما ضمن صحبت با خبرنگاران خاطرنشان ساخت که هیئتی همین اکنون مشغول تحقیق در مورد گورهای جمعی دشت چمتله میباشد و به زودی نتایج این تحقیقات به ملل متحد و دولت افغانستان گزارش داده خواهد شد تا با توجه به آن عاملان این جنایات شناسایی گردند.

با آنکه دولت و مطبوعات قبرهای جمعی دشت چمتله را مربوط دوره روسها خواندند، اما تحقیقات ابتدایی حاکی است آنست که این صدها تن در جریان جنگ های تنظیمی سالهای هفتاد خورشیدی به قتل رسیده اند که عاملان آن همین اکنون پست پست های مهم قوه های سه گانه را در اختیار دارند.

پروژه یادبود از قربانیان غیرنظامی افغان بوسیله نیروهای امریکایی و ناتو

فرید رستاخیز — 2007-07-21T08:31:24Z

بر اساس آمار جمعاوری شده بوسیله پروفیسور امریکایی مارک هیرالد Marc Herold از آغاز عملیات نظامی امریکا و متحدان در افغانستان به تاریخ ۷ اکتوبر ۲۰۰۱ تا اخیر ماه جون ۲۰۰۷ بین ۵۲۷۲ الی ۶۳۰۳ تن از مردم غیرنظامی بوسیله نیروهای خارجی به قتل رسیده اند. این رقم دو برابر تعداد قربانیانی‌ است که در حادثه یازدهم سپتامبر جان هایشان را از دست دادند.

پروفیسور مارک هرالد استاد اقتصاد در پوهنتون نیو همشایر در امریکا، از آغاز حمله نظامی امریکا بر افغانستان به جمعاوری اسناد و گزارشهایی در مورد تاثیر جنگ امریکا در افغانستان بر مردم غیرنظامی پرداخته و طی مقالات تحقیقی فراوانی به جوانب مختلف اثرات منفی این جنگ بر مردم افغانستان مبادرت ورزید. وی طی این مقالات ارزنده و آگاهگرانه ثابت میسازد که امریکا عمدتا به جنگسالاران، قاچاقچیان هیروئین و تکنوکراتهای آمده از غرب اتکا داشته و صلح، ثبات، بازسازی و بهروزی افغانستان برایش هیچگونه ارزشی ندارد.

از جمله وی با استناد بر گزارش های مطبوعات و خبرگزاری های معتبر جهان تا کنون دریکصد و چهل صفحه با تفصیلات آمار و ارقام دقیق کشته شدن مردم غیرنظامی بوسیله نیروهای امریکایی و ناتو را جمعاوری کرده و با تجزیه و تحلیل آن تعداد کشته شده های غیر نظامی بدست سربازان امریکایی و ناتو را تا کنون حداقل ۵۲۷۲ و حداکثر ۶۳۰۳ تن تخمین زده است.

وی خود علت این تحقیقات خود را در مقاله‌ای منتشره در گاردین به تاریخ ۸ اگست ۲۰۰۲ چنین شرح میدهد:

“"وقتی حملات امریکا بر افغانستان آغاز گردید، شمردن کشته شده ها بوسیله دولت غیرضروری به نظر میرسید چون به مردم اطمینان داده شده بود که با وجود سلاحهای دقیق، تنها افراد بد هدف قرار گرفته از کشته شدن غیرنظامیان جلوگرفته خواهد شد. ولی گذشت زمان غلط بودن این ادعاها را ثابت ساخت.

دولت امریکا، بر اساس دلایل سیاسی میکوشد تعداد کشته شده ها را از دید جهانیان پنهان نگهدارد."”

پروفیسور مارک مدعی است که در مقابل هر سرباز کشته شده امریکایی در افغانستان و عراق، دولت امریکا ۱۷ شهروند ملکی را بقتل رسانیده است.

این پروفیسور در کنار جمعاوری آمار و ارقام دقیق کشته‌های غیرنظامی، صفحه اینترنتی به نام "پروژه یادبود از قربانیان افغانستان" را راه اندازی کرده که در آن اسم و سایر مشخصات تعدادی از قربانیان را جمعاوری نموده است. وی تا کنون موفق به جمعاوری مشخصات بیش از یکهزار تن از این قربانیان گردیده و برای هرکدام صفحه‌ی یادبود ترتیب داده است. هرچند موفق به یافتن عکس تعداد کمی از این قربانیان شده اما برای آنانی که عکس ندارند گلی را جا گذاشته است.

این پروفیسور از تمامی افغانها تقاضا بعمل آورده که در جمعاوری و تکمیل این لیست به وی یاری رسانند.

به گفته وی در حالیکه امریکا یکچنین پروژه های یادبود را برای تمامی سربازان کشته‌ شده اش در جنگها راه اندازی میکند، اما این اولین باریست که از قربانیان بی‌گناه و غیر نظامی بدین ترتیب یادبود صورت میگیرد.

پروفیسور مارک سال گذشته تحلیلش از "جنگ علیه تروریزم" و سیاست های امریکا در افغانستان را در کتابی تحت عنوان "افغانستان میدان خالی: دولت تیپیک استعمار جدید قرن بیست و یکم" به رشته تحریر درآورد که قسمت هایی از آن در سایت های اینترنتی انتشار یافت اما بعلت اظهارت ضد سیاست های دولت امریکا، ناشران امریکایی از چاپ آن در امریکا امتناع ورزیدند اما به زودی ترجمه اسپانیایی آن در مادرید منتشر خواهد شد.

مارک مجموعه‌ای از تصاویر مربوط به افغانستان در مطبوعات جهان طی ۵ سال اخیر را نیز جمعاوی کرده و چند البم جداگانه در صفحه‌ای اینترنتی‌اش قرار داده است.

ملالی جویا: «من سه سال قبل کفن بر تن نموده بودم»

فرید رستاخیز — 2007-05-22T00:50:00Z

به تاریخ ۸ می ۲۰۰۷ آقای حامد حیدری خبرنگار تلویزیون «طلوع» مصاحبه اختصاصی با خانم ملالی جویا داشت که از هر نگاه جالب، دیدنی، آموزنده و الهام بخش بود.

درین مصاحبه خانم جویا همچون گذشته با منتهای اعتماد بخود و شهامت و وطندوستی از نظراتش دفاع کرد و علیه قاتلان و برباد دهندگان کشورما سخن گفت.

وی دیگرانی را که در مقابل جو خونین فعلی در اثر جبن و ترس خاموشی اختیار میکنند محکوم کرد و در پاسخ به این سوال که آیا وی خود این ترس را ندارد گفت «من سه سال قبل کفن بر تن نموده بودم».

دیدن این مصاحبه را به دوستانی که ندیده اند توصیه میکنم:

خانم سیما سمر عضو شورای مرکزی حزب وحدت اسلامی

فرید رستاخیز — 2007-05-03T23:58:34Z

اشاره: کابل پرس^? محل تضارب آرا و بازتاب نظرات گوناگون است. خانم سيما سمر اگر پاسخی به اين نوشته داشته باشند، در کابل پرس بدون کم و کاست نشر می شود./ کابل پرس

بارها گفته شده که خانم سیما سمر، رئیس کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از اعضای مرکزی حزب وحدت اسلامی به رهبری کریم خلیلی میباشد اما وی همیشه در ظاهر عضویت در یکچنین حزب قاتل و مزدور رژیم ایران را رد کرده بدون آنکه کلمه‌ای علیه آن حزب به زبان راند. شاید به این علت که میداند افشای نزدیکی‌اش با حزب منفور و میهنفروش تباهی کامل شخصیتی را برایش ببار خواهد آورد.

بعلت رشته های وحدتی وی بود که در کابینه آقای کرزی جابجا گردید و بعد هم ریاست کمسیون حقوق بشر برایش اعطا گردید که در تمام این ماموریت هایش هیچ دست آوردی نداشته اما با وجود آن غرب کوشید که از وی قهرمان بتراشد و با دادن جوایز پیاپی او را مطرح سازد.

اما درین اواخر در جریان طرح "مصالحه ملی" بازهم افکار وحدتی خانم سیما کار کرد و در ارتباط به این طرح بیشرمانه موقف بشدت مذبوحانه و مغایر با آرزو های مردم ما اختیار کرد. مخالفت خانم سیما برای رهایی دو طالب در برابر آزادی اجمل نقشبندی بازهم ضربه دیگری بود به شخصیت کاذب این خانم که جایگاهش در بین مردم را بیشتر از پیش به زمین زد.

از یک فردی متعلق به حزبی بدنام، جنایتکار و پیگانه پرور انتظار نیز نمیتوان داشت که خدمتی برای مردم ما انجام دهد و اینرا کارکرد های چندساله خانم سیما سمر به اثبات رسانیده است.

چندی قبل در برنامه گزارش شش و نیم تلویزیون "طلوع"، ملالی جویا در انتقاد به کارکرد کمسیون حقوق بشر و وابستگی رئیس آن به حزب وحدت سخن گفت و اسنادی در اثبات ادعایش از لابلای نشریات حزب وحدت ارئه نمود.

من از مدتها در تلاش بودم تا کاپی این اسناد را بدست آرم ولی از آنجاییکه خانم ملالی جویای قهرمان مصروف سفر در خارج از کشور بود این کار مدتی به درازا کشید، با سپاس از دفتر ملالی جویا که این اسناد را در اختیار من قرار دادند که اینک آنرا در معرض دید هموطنانم قرار میدهم تا بیشتر با خانم سیما آشنا شوند.

خرگوش مسئول زردک ها

فرید رستاخیز — 2007-04-24T20:42:20Z

به تاریخ ۸ مارچ ۲۰۰۷ خبرگزاری ای پی (Associated Press) فاش ساخت که رئیس مبارزه با ارتشاء و فساد اداری افغانستان آقای عزت اله واصفی خود زمانی به جرم قاچاق مواد مخدر در ایالات متحده امریکا دستگیر و به حکم محکمه مدت سه سال و هشت ماه را در زندان بسر برده است. و گفته میشود که وی حالا هم اجازه ورود به امریکا را ندارد.

و همچنان گفته شده است که وی بنابر دوستی شخصی با آقای کرزی از خارج فراخوانده شد و به حیث والی ولایت فراه مقرر گردید لیکن به زودی به اتهام فساد و بیکارگی و لمپنیزم در اثر تلاش های ملالی جویا و طرفدارانش دولت مجبور شد که فرد دیگری را به جایش نصب نماید.

طبق سیاست لول دادن عناصر مفلوک و فاسد در دولت اینبار آقای کرزی وی را دربه حیث رئیس اداره مبارزه با فساد اداری منسوب نمود!! خرگوش مسئول زردک ها مقرر شد!!

در جریان هفته به اصطلاح حسابدهی دولت خبرنگاری از وی در مورد درستی خبر ای پی پرسید. آقای واصفی با لحن لچکانه به آن خبرنگار تاخته و گفت «اگر تاریخچه مره میخواهی مه یک آدم مستانه استم زیاد کارها کردیم و در آینده هم میکنم انشاالله.»

برنامه «زنگ خطر» تلویزیون «طلوع» این کلپ را نشر نموده آنرا به تمسخر گرفت که دوستانی که آنرا ندیده اند روی تصویر پایین کلیک کنند تا آنرا ملاحظه فرمایید:

بالای دکمه Play با چشم‌زن موشواره تان بفشارید که فلم را مشاهده نمایید.

شوخی های تلخ تاریخ با ملت ما

فرید رستاخیز — 2007-04-19T20:28:00Z

بیاد می‌آورم که سه دهه قبل در بحث هایی همیشه به میدان آمدن حبیب اله کلکانی «بچه سقا» بر مسند قدرت به مثابه شوخی تلخ تاریخ با مردم و کشور ما و تاریک ترین دوران در افغانستان نام برده میشد.

اما حال اگر به تاریخ سه دهه اخیر نظر بیندازیم و ببینیم که چگونه عناصر پلید و احمق و خونخواری از نور محمد تره‌کی گرفته تا مجددی و ربانی و ملاعمر و نظایر شان در این کشور حکم راندند، واقعا دلم میخواهد که به بدروزی و طالع بد مردم نگونبختم خون بگریم.

به دنبال تجاوز نظامی امریکا به افغانستان و نصب دولت کرزی، امیدهایی برای مردم پدید آمد که ممکن تغییرات مثبتی در وضعیت زندگی شان رونما گردد، اما نصب دوباره تنظیم های جهادی ساخت سی آی ای و آی اس آی در مسند قدرت این امیدها را از همان روز اول به یاس مبدل ساخته بود. وقتی سر و کله ربانی و سیاف و محقق و خلیلی و دوستم و گلاب زوی و علومی و عبداله و فهیم و ... در دولت نمایان گشت همه پی‌بردند که باید روز های سیاهتری را انتظار داشته باشند و به همین دلیل است که شاهدیم اوضاع افغانستان روزتاروز روبه وخامت میگراید.

هرچند امریکا افغانستان را تخته شطرنجش ساخته با مردم ما بازی میکند، اما تصور نمیرفت که این بازی با ملت ما به حدی سخیف و توهین آمیز و خاینانه باشد که فردی قرون وسطایی فکر و با لکه های خون به دامانش نظیر ملا هادی شینواری به حیث قاضی‌القضات در راس قوه قضاییه افغانستان جابجا گردد. اگر بعدا یک ملای نکتایی دار به نام سلام عظیمی جای او را گرفت اما لوی سارنوال افغانستان یک فرد معلوم‌الحال به نام جبار ثبات مقرر گردید که خود بازی تلخ دیگری با مردم ماست. فردی که سابقه سیافی و گلبدینی دارد و با طمطراق به میدان آمد و علیه «فساد» اعلان جهاد کرد اما چند روزی نگذشته بود که بوی ساخت و پاخت ها، سمت گرایی ها و معامله گری های خودش برملا گشت.

با حمله به «طلوع» به هدایت جبار ثابت به نظر میرسد که آخرین طشت رسوایی قضا و دولت از بام افتاد و برای مردم ما آگاهی های بیشتر از وضعیت خیله خند دولتمداران و رژیم دست نشانده آقای کرزی به ارمغان آورد. جالب ترین منظره اینست که آقای کرزی خود این رسوایی ها و فساد و قلدر منشی در تمامی ارکان دولت را ندیده به راه خود روان است و کمتر حتی در مقابل خبرنگاران حاضر میشود شاید ترس از این دارد که در مورد اوضاع درهم و برهم فعلی مورد سوال قرار گیرد و برای بی‌آبرویی به بار آید.

دیروز تلویزیون طلوع کلپی از این فرد بی‌شعور را نشر کرد که در مقابل کمره تلویزیون فردی را با دشنام «خر ک....» مورد خطاب قرار میدهد!

تلویزیوی «طلوع» سه و نیم ساعت قبل از حمله به دفترش مصاحبه‌ای داشته با جبار ثابت که از هر نگاه جالب و دیدنیست. من کلپ آنرا در اینترنت یافتم و حیفم آمد که دیگر هموطنانی که نتوانستند آنرا بینند از دیدن این طنز تاریخ بی‌بهره بمانند بنا آنرا دراینجا تقدیم میدارم: