کابل پرس

کرزی و کابینه اش: ملی یا خاین به ملت

عمر — 2010-03-22T23:05:00Z

دمکراسی و حقوق دمکراتیک تنها در چارچوب دولت و ساختاری اداری و اجرایی نظام ای میسر است که برپایه انتخابات دمکرتیک و آگاهی اجتماعی پیشرو اکثریت جامعه بنا شده باشد. تا زمانیکه مردم به آگاهی اجتماعی نرسیده باشند و تفکر و دانش شان برپایه آزادی منطق و خواست آ زاد فردی بنا نشده باشد، دمکراسی تنها وسیله ی کارآمد و ساده ایست در جامعه که نخبگان غیر متهعد و "روشنفکران" اخته و دهن در سینه ای غرب از آن سود می برند. دمکراسی ها و آگاهی اجتماعی از بالا، مخرب به حال جامعه و سیر ترقی و تکاپوی فعال و سمت و سو دار آن است. افغانستان، همچون سایر کشور های فقیر و در بند ِ نظام سیاسی و اقتصادی کشور های امپریالیستی، با آگاهی اجتماعی از بالا مواجه است.

راه ملالی جویا در واقع دست و پنجه نرم کردن با اشغال و استعمار است. متاسفانه بسیاری از زنان و مردان به جا

و جلال رسیده ای ما از برکت اشغال و اشتغال دالری، جویا را با سخیف ترین کلمات، اراجیف و اتهامات واهی با چاشنی و شد و مد جهادی مورد حمله قرار می دهند.
یورش و حمله به ملالی جویا در شرایط فعلی در واقع مهر تصدیق به اشغال و استعمار و جنگسالاران و جنایتکاران می باشد. جویا صدای مردم در بند و دردمندش است. بررسی جویا و صدایش از دو حال خارج نیست: یا بودن با اکثریت مردم و یا بودن با دشمنان خارجی و داخلی مردم.

کرزی و کابینه اش: ملی یا خاین به ملت

کرزی در حال بررسی معرفی شماری از وزیران اش برای سومین بار به پارلمان می باشد. نمایندگان پارلمان افغانستان دو بار تعداد قابل ملاحظه ی از وزیران پیشنهادی کرزی را رد کردند. این رد صلاحیت شماری از وزیران در حالی می باشد که وزیران معرفی شده در وزارت های کلیدی با آوردن رای کافی اعتماد مجلس را بدست آورده و خدا نکرده "وزیر" شدند. در رابطه با این درام مضحک بسیاری از "روشنفکران" و مردم عادی ابراز نظر کردند. روزنامه های درباری و انجویی افغانستان نیز با بلند کردن مسایل چون قوم و غیره به بررسی مسئله پرداختند. هر یک مسئله ای را نشانه گرفته اند. پیشنهاد های نیز داده شده است تا کابینه فراگیر و ملی شود. اما آنچه از قلم مانده است، ماهیت اصلی رژیم کرزی است.

کاری از عتیق شاهد

تا زمانیکه ما به اصل مسئله بصورت اساسی نپردازیم، پرداختن به شاخ و برگ (وزیران و معاونان) دشمن را بیشتر خشنود می سازد. روزنامه انیس از "تجربه تازه دمکراسی" سخن رانده و ده های دیگر نیز از عدم مشارکت ملی و در حاشیه نگهداشتن سایر اقوام. روزنامه نخست نیز از " تک قومی شدن وزارتخانه های کلیدی" ناراض است. مثال ها از اینگونه بسیار اند. تنها کافی است تا ابراز نظر ها در چند نشریه و روزنامه را مرور کنیم تا به نارسایی و تک بعدی بودن نظرات پی ببریم. البته هستند افراد و سازمان های که مسئله را عمیق تر از اینها می بینند.

اگر به اصل مسئله برگردیم، اظهار نظر در مورد خوبی و یا خرابی کابینه را باید به نشرات درباری و "شخصیت" های خود فروخته و ابله بگذاریم. روشنفکران به مثابه روشنفکر (همان انتلیکویول) نباید خود را محدود و منحصر به بررسی و نقد مسئله ای (ترکیب قومی کابینه) کنند که جز عوام فریبی و خاک پاشیدن به چشم مردم، تغییر اساسی و ماهوی در اصل قضیه نمی آورد. رژیم فعلی یک رژیم وابسته، نوکر و غیر مردمی است. با بودن و یا نبودن محمود و احمد در کابینه، هیچ گونه تغییری ماهوی در زندگی مردم و مسیر تکاملی جامعه ما نمی آید. این مسیر متاسفانه از قبل توسط باداران این وزیر ها و رییس جمهور ها تعیین شده است. متاسفانه افغانستان کشوریست اشغالی و جهان سوم ای. تغییر مسیر تکاملی جامعه را نمی شود با حظور دهها هزار نیروی اشغالگر خارجی و حاکمان خود فروخته بهتر از این پیشبینی کرد مگر اینکه خواست توده ها بشکل منظم و سازمان یافته در تقابل با این مسیر و برای مسیر و اهداف دیگری، سمت و سوی منطقی و اجرایی اش را باز یابد.

اگر به عمق مسئله بر گردیم و به تاریخ نو ساله اشغال بطور دقیق و همه جانبه نظر اندازیم، این در حقیقت امریکا و متحدان غربی اش بوده اند که در تعیین ساختار قانونی، قضایی و اجرایی جامعه نقش حیاتی و تعیین کننده داشته اند. قانون اساسی مان با تمام نواقص و ابهامات فاحش اش از سوی خارجی ها تدوین و بعد تصویب شد. انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی با پشتوانه ای مالی و نظامی خارجی ها برگزار شد و نتایج اش نیز بطور عمده همان بود و است که آنان می خواهند. در انتخابات اول پارلمانی و دور اول دولت سازی های موقت و انتخابی (دور اول کرزی) نیروی های اشغالگر به همان اندازه ی که به چهره های "دمکرات" نیاز داشتند به جنگسالاران شمال و جنوب نیز ضرورت داشتند. اما این بطور اساسی نیرو های اشغالگر، بخصوص امریکا، بود و است که حرف آخر را می زند. امریکا با مصرف ملیون ها دالر روزانه و دادن کشته و زخمی و معیوب، بخاطر آوردن دمکراسی و حقوق بشر و یا زن نیامده است. اگر به تاریخ جهان مراجعه کنیم، دیده می شود که هیچ نیروی اشغالگر بخاطر تامین منافع کشور اشغال شده وارد معرکه نشده است. این همیشه منافع کشور های اشغالگر بوده است که اشغالگران با قبول مصارف کمر شکن اقتصادی و نظامی و دادن هزاران کشته و زخمی به لشکر کشی، اشغالگری و ویرانگری دست زده اند.

کشور های قدرت مند غربی (که مقوله ی کشور های امپریالیستی به آنان هنوز بجا است) در پی منافع اقتصادی خویش در گوشه و کنار جهان اند. آنان با قدرت تمام تلاش می کنند تا انحصار بر تولید، مواد خام و بازار فروش را در اختیار داشته باشند. در حقیقت این بوی نفت خاور میانه بود که دولت امریکا را بر آن داشت تا به اشغال وحشیانه ای عراق دست زند و با کشتار بیش از نیم ملیون عراقی، در پی نهادینه ساختن "دمکراسی" و "حقوق بشر" در آنجا باشد. افغانستان نیز حوزه ای اشغالی قدرت های غربی است که بخاطر حفظ ساده و ارزان آن از اعمال هیچ سیاست ضد مردمی و دیکتاتو مآبانه دریغ نمی ورزند. با توجه به موقعیت جیو پولتیک افغانستان، قدرت های امپریالیستی غرب تلاش خواهند کرد تا با استفاده از سیاست های انقیادگرانه، دولت افغانستان را در اختیار داشته باشند و مردم را نیز با چماق جهالت و فقر و نابسامانی، برای دهه ها درگیر مسایل ثانوی و غیر تعیین کننده کنند.

در شرایط فعلی یکی از این مسایل که قدرت های غربی با دمیدن سرنای آن افکار عامه را مغشوش و منفعل می سازند همین "دمکراسی" و "حقوق بشر" و "قانون مداری" است. نمایش دمکراسی در افغانستان نه تنها افکار داخل را منفعل و منجمد می سازد، بلکه در جوامع غربی نیز مردم عامی را فریب می دهد. رد دوبار وزیران برای بسیاری نماد بالندگی دمکراسی امریکایی در افغانستان است. مفسران رسانه های غربی نیز با سبک و سنگین کردن مسایل ثانوی (چون بود و یا نبود جنگسالاران نامدار در انتخابات و هرم قدرت، رفتن به دور دوم انتخابات، استقلالیت نمایندگان پارلمان و غیره) ، تا جا دارد شهروندان خویش را از افسانه دمکراسی و حقوق بشر و احترام اعجاب انگیر به قانون در افغانستان باخبر می سازند و حتی بسیاری از روشنفکران آخوند و ولایت فقیه ستیز (چون علی رضا نوری زاده تحلیلکر سیاسی در صدای امریکا) سردمداران جانی ایران را توصیه می کنند تا از افغانستان یاد گیرند! زمانیکه دمکراسی امریکایی و حقوق بشر غربی، روشنفکر ای چون نوری زاده را اغفال کند، تحمیق چند روشنفکر درباری و انجویی و توده های عامی نیز بسیار ساده و ارزان است.

البته نباید توده های عامی را ملامت کرد. بار خانواده و فقر جانسوز بسیاری را از تفکر علمی و منطقی باز داشته است. توده ها در مقاطع معین از تاریخ چنان خسته و منفعل می شوند که این تنها عناصر آگاه و متعهد جامعه می باشند که آنان را آگاهی بخشیده و به حق خواهی و انتقام جویی مثبت تشجیع کرده، سازماندهی می کنند. و اما در شغالستان فعلی کشور از هم پاشیده ای ما، قدرت های امپریالیستی اکثریت چیز فهم ها و افراد مرتبط با دانش و قلم را چنان در تار و پود تبلیغات "حقوق بشری" و "دمکراسی" گنکس و گول ساخته اند، که این جمع کژ راهه رو و تخدیر و تحمیق شده به هر اکت و ادای تهوع آور روشنفکرانه و دمکراسی خواهانه دست می زنند جز درک و پرداختن به علت العلل مصیبت ها و نابسامانی های جامعه و ساختار های ما. اینان مداری بازی کرزی و تیم چاق شده از پول سیا را نیز مشق و تمرین دمکراسی می دانند و "تخصص و شایستگی" را علم کرده، هر آنکه نوکر تر، مطیع تر و خاین تر به ملت و آرمان هایش است را در ساختار های حکومت و دولت جا می دهند. وحید عمر این جوجه کگ نادان کرزی نمی داند و یا نمی خواهد تا مطلع شود که در کشور اشغال شده اش مفهوم "تخصص و شایستگی" چیزی دیگری است. در کشور های اشغال شده "تخصص و شایستگی" مترادف است با تخصص در سپر انداختن مقابل نیروهای اشغالگر و شایستگی در فرمانبری و اجراآت عملی و حقوقی به نفع تمامی خواسته ها و امر و نهی اشغالگران.

در کشور های که با این بلا و فاجعه مواجه اند، روشنفکران متعهد و آگاه، نه تنها از تبلیغ دمکراسی در چارچوب ساختار ها و قوانین اشغالگران شرم و ننگ دارند، بلکه با تبلیغ آزادیخواهی و استقلال سیاسی، دمکراسی را در قدم اول در آزادی سیاسی کشور و شرکت آگاهانه ی مردم در پروسه دمکراسی می دانند که متاسفانه با حاکمیت تفنگ و هزاران اشغالگر در ساحات مختلف (بشمول اشغالگران فکری مثل مشاورین، مخصصان خارجی و خود فروخته های بومی و غیره) هر دلقک بازی را دمکراسی نامیدن جز وجدان باختگی و راه به ترکستان بردن چیزی دیگری نیست.

مگر این کدام دمکراسی و حقوق خواهی ای است که اعضای پارلمان به مثلاً ارغندیوال 120 رای موافق می دهند و نامش را وحدت ملی و "کابینه ای که واقعاً متعهد به مردم افغانستان باشد" می گذارند. خانم کوفی با بیشرمی ادعا می کند که "نمایندگان ناگزیر شده اند که برای رفع این ناراحتی فقر روزافزون، ناامنی های گسترده و فساد اداری از طریق آرای خود کوشش کنند تا کابینه ای که واقعاً متعهد به مردم افغانستان باشد، ایجاد شود." و خواصی، منشی مجلس نمایندگان، رای عدم اعتماد به اکثریت وزرای پیشنهادی دور اول را "حرکت ملی" می داند. آری، در این حرکت، نمایندگان ملت (بخوانید خاینان به ملت و نوکران اجنبی) با تمام قوا تلاش می کنند تا هر آنکه را که خاین تر به ملت است و هر آنکه را که نوکر تر به نیروهای اشغالگر است در کابینه جا دهند تا به عمر ننگین خویش ادامه داده و ملت را با آوردن بهترین و کارآمد ترین دشمنان شان سهلتر، بهتر و سریعتر سلاخی کنند.
در این مسایل دیگر مسئله ی قومی ترکیب کابینه چنان مسخره و بی اهمیت است که ارزش بحث را نیز ندارد مگر در یک مورد که آن هم جز ِ برنامه نیروهای اشغالگر، بخصوص انگلیس، است. در واقع اشغالگران با آوردن چهره های بیشتر پشتون در کابینه و جا دادن اعضای حزب اسلامی در ساختار قدرت، در تلاش اند تا طالبان را از خر پشتونیزم پایین آورند و همچنان جانی ترین و خاین ترین عناصر جامعه را در دولت گرد آورند و با تمدید اشغال با کمترین مصارف و تلفات، افغانستان را برای مدت زمان طولانی در تملک خویش داشته باشند. البته اینکه طالبان و این خر را کی ها ساخته اند مسئله دیگری است که فعلا به آن نمی پردازیم. تنها به این بسنده می کنیم که طالبان و القاعده و تمدید حیات آنان و یا هم خفه کردن و یا زاد و ولد مقطع ای و یا منطقوی آنان (مثل نا آرامی های تازه در یمن) از اجزای مکمل سیاست امریکا در عرصه لشکر کشی ها و اشغالگری های جهانی اش است.
با توجه به سیاست دراز مدت امریکایی ها و انگلیس ها و متحدین شان، این تجاهل عمدی و یا هم فلاکت فکری از سوی "روشنفکران" است که در چارچوب دولت فعلی و ساختار قدرت فعلی از خواست های دمکراتیک و تامین حقوق بشر و حقوق اقلیت های قومی و مذهبی سخن می رانند. اگر این جمع تجهیل شده، کمی زحمت تجزیه و تحلیل درست و علمی اوضاع را به خود هموار سازند، به گند و کذب دمکراسی وارداتی قدرت های امپریالیستی پی می برند. دمکراسی و حقوق دمکراتیک تنها در چارچوب دولت و ساختاری اداری و اجرایی نظام ای میسر است که برپایه انتخابات دمکرتیک و آگاهی اجتماعی پیشرو اکثریت جامعه بنا شده باشد. تا زمانیکه مردم به آگاهی اجتماعی نرسیده باشند و تفکر و دانش شان برپایه آزادی منطق و خواست آ زاد فردی بنا نشده باشد، دمکراسی تنها وسیله ی کارآمد و ساده ایست در جامعه که نخبگان غیر متهعد و "روشنفکران" اخته و دهن در سینه ای غرب از آن سود می برند. دمکراسی ها و آگاهی اجتماعی از بالا، مخرب به حال جامعه و سیر ترقی و تکاپوی فعال و سمت و سو دار آن است. افغانستان، همچون سایر کشور های فقیر و در بند ِ نظام سیاسی و اقتصادی کشور های امپریالیستی، با آگاهی اجتماعی از بالا مواجه است. رسانه ها انجویی و انجمنی، "روشنفکران" خود فروخته و روشنفکران از خود راضی منابع و مراجع اصلی تشهیر و تکثیر آگاهی اجتماعی از بالا در جامعه اند. پرداختن به مسایل حاشیوی و غیر حیاتی در اوضاع و شرایط که همه چیز بسته به آن مسئله ای بزرگ ملی (استقلالیت سیاسی و دمکراسی واقعی) است، گروه های کثیر از جامعه را مشغول سرگرمی های تفننی و "دمکراسی" خواهانه می سازد. خدا نکرده نخبگان جامعه نیز با راه انداختن انجمن ها و انجو ها، بیش از آنکه مسایل اساسی را نشانه گیرند به فروعات می پردازند. بهترین نمونه اش فرهنگ حاکم "حقوق زن" خواهی است. خانم بوش نیز از حقوق زنان افغان سخن گفت و لشکر کشی عساکر شوهر را پیام آور حقوق و حیثیت برای زنان افغان دانست. اما این حقوق چنان مبهم، تزیینی و تفننی است که به جز چند "نخبه" زن انجویی و دولتی و انجمنی، اکثریت مطلق زنان تا هنوز اسیر زنجیر ها و نابسامانی های قرون وسطایی اند. در حالیکه فعال شدن گروه های وسیع از زنان را در جامعه باید نشانه های پیشرفت و "مساوات تحمیلی" و باصطلاح لورا بوشی دانست، اما این پیشرفت آنی نیست که زنان و جامعه و تاریخ خواهان اش است. ما خوشبختانه این زنان را حتی در زمان طالبان نیز داشتیم. شماری در کشور های همسایه فعال بودند و شماری هم در کشور های غربی آخرین نفس های سیاسی و آکادمیک خویش را می کشیدند. این خمیر مایه ها، فرآورد های تاریخ ما بوده است و نمی شود که همه را محصول پیشرفت در زمان اشغال دانست. اما رفتن ملیون ها دختر به مکاتب و سایر موسسات آموزشی را باید فرآورد "مثبت" که بشدت بی کیفیت می باشد دانست. آری، کرزی در همه جا از این دست آورد نظام اش یاد آوری می کند. اما آیا کرزی ساختار های کهن جامعه اش را و سنت های یخ زده و نابکار جامعه اش را چنان سمت و سو داده است که این دختران بتوانند بدون هیچ گونه نگرانی از عقبگرد "دمکراسی" و طالبانیزه کردن ساختار ها به تحصیل ادامه دهند و به نیروی آگاه جامعه در عرصه های علمی و فرهنگی تبدیل شوند. تا زمانیکه ما به این سوال، جواب روشن و صریح نداشته باشیم، تمامی دست آورد های "تحمیلی" نظام کرزی در رابطه با زنان، شکننده، تزیینی و تبلیغاتی است و بس. تنها آن زنانی مشعلداران واقعی حقوق زن اند، که رهایی از نظام مستعمراتی امریکا و نوکران بومی اش را در صدر برنامه های خویش دارند و آنانی که خواهان خواست های دمکراتیک، بشمول حقوق زنان، در چارچوب نظام فعلی و استعمار فعلی اند، راه به کژراه می برند.
گاهی حتی شمار بالای حضور زنان در پارلمان را نشانه ی پیشرفت در رابطه با حقوق زنان می دانند. اما هرگز از خود نمی پرسند که بالاخره این زنان "درباری" چه دست آوردی دارند. اینان به استثنای چند زن معدود در غم جاه و جلال و اجرای فرامین "برادران" جهادی و غیره جهادی خویش اند. هر آنچه "برادران" خواهند، همان می پسندند و بس. از زنان انجویی هم که شکایت نباید کرد. اینان نیز فرآورد سیاست های جهانی استعمار و اشغال و تحمیق و اغفال می باشند. کشور های اشغالگر تا جا دارد در ایجاد و پرورش اینگونه زنان و مردان کوشش می کنند. با داشتن آنان خوبتر می توانند نبض جنبش های روشنفکری را در دست داشته باشند و سمت و سوی آن را تعیین کنند و خواست های مدنی توده ها را در شهرت طلبی ها، پول اندوزی ها، چاکری ها و دست به دامن خانم کلنتن ها دراز کردن ها محدود و منحصر سازند. در این رابطه وضع چار پنج زن اک انجویی و "حقوق بشر" را که در کنفرانس لندن به فرامایش باداران آورده شده بودند در نظر می گیریم. یکی از این زنان فعال "حقوق بشری" خانم ایست موسوم به اورزلا اشرف. این خانم یکبار با آمدن اوباما در قدرت چنان شوکه شده بود که گویی خداوند منجی اش را روان کرده است. در نامه ای سرگشاده اش به اوباما، احترامات اش را در رابطه با قربانی های عساکر امریکایی ابراز داشته و از تلاش های دوجانبه بخاطر آزاد ساختن جهان از تروریزم و کشمکش های گروهی و قومی سخن رانده است (مراجعه شود به نامه سرگشاده اشرف خانم به اوباما: http://liberalconspiracy.org/2008/11/24/a-letter-from-an-afghan-feminist) . برای این خانم بی خبر از دنیا، اوباما تنها کسی است که می تواند مشکلات را مرفوع سازد و افغانستان را به آزادی و شکوفایی سوق دهد. اما شاید بخاطر فقدان درک منطقی و همه جانبه از دنیا و ماهیت کشور های اشغالگر و بخصوص بخاطر عدم درک رسا اش از نظام سیاسی و اقتصادی امریکا، نمی داند که دولت و ساختار های سیاسی، حقوقی و اقتصادی امریکا و قهرمان اش اوباما نه بخاطر آزادی بشریت و فقرا و کارگران امریکا بلکه بخاطر اسارت بشریت و همچنان مردم امریکا موظف گردیده اند. امریکا و نظام اش بر اساس خون و جنایت در سراسر جهان بر پا است. امریکا نه بخاطر آرامش زنان ما آمده و نه بخاطر "آدم سازی" مردان ما. در کنفرانس لندن نیز این زنان فرستاده شده، به قول اشرف خانم، عرایض خویش را به اسپنتا پیش کرده اند تا در هر گونه برخورد و تعامل با طالبان در نظر گرفته شود! نامه ای سرگشاده ی اشرف را زمانی مفصلاً بررسی خواهیم کرد تا به بیگانگی نویسنده اش از دنیا و تاریخ و مصیبت هایش پی ببریم.

اینجا لست زنان انجویی و سیاسی اخته بیش از حد است که بخاطر افشا بودن شان نمی خواهم مسئله را طولانی سازم. تنها همین کافی است که می بینیم که زنان وجدان فروخته در پارلمان با چی مسایل سرگرم اند و چگونه سرنوشت ملیون ها زن بی نوا را بخاطر جاه و سجده به درگاه "برادران" به فراموشی می سپارند. البته جا دارد تا از ملالی جویا بخاطر استقامت و شجاعت اش در مقابل جنایتکاران و وطنفروشان قدردانی کرد. در این اواخر ملالی جویا شرط بهروزی ملت اش را در قدم اول در خروج نیروهای اشغالگر دانسته است. جویا بخوبی دریافته است که ماهیت امریکا و غیره اشغالگران ضد منافع مردم اش می باشد. می داند که امریکا و یا اوباما نه بخاطر آزادی مردم اش بلکه بخاطر منافع سیاسی و اقتصادی خویش در خاک اش آمده اند.

راه ملالی جویا در واقع دست و پنجه نرم کردن با اشغال و استعمار است. متاسفانه بسیاری از زنان و مردان به جا و جلال رسیده ای ما از برکت اشغال و اشتغال دالری، جویا را با سخیف ترین کلمات، اراجیف و اتهامات واهی با چاشنی و شد و مد جهادی مورد حمله قرار می دهند. حتی بچه نازی موسوم به مهران موحد در حالیکه از یک سو اکت و ادای زن دوستی را به نمایش می گذارد، اما از سوی دیگر با زبان کوچه و بازار به ملالی جویا یورش می برد (مراجعه شود به مقاله ای زنان در جامعه سنتی افغانستان به قلم مهران موحد). یورش و حمله به ملالی جویا در شرایط فعلی در واقع مهر تصدیق به اشغال و استعمار و جنگسالاران و جنایتکاران می باشد. جویا صدای مردم در بند و دردمندش است. بررسی جویا و صدایش از دو حال خارج نیست: یا بودن با اکثریت مردم و یا بودن با دشمنان خارجی و داخلی مردم.

1 - وحید عمر سخنگوی کرزی معیار اعضای کابینه را "تخصص و شایستگی" می داند. بی بی سی، 17 جنوری 2010

بازار آزاد و جهانی شدن: فقر زدایی یا فقر زایی؟

عمر — 2009-11-22T14:31:07Z

بخش دوم از : جهان ِ دو قطبی: فقر و ثروت

نئولیبرالیزم با تمام قدرت و ابهت اش بر جهان غرب حکم می راند. محتوی بنیادی این مکتب، "بازار آزاد" و "تجارت آزاد" است. اقتصادانان نئولیبرال با چسبیدن به نظرات اقتصادی آدم اسمیت، با نیروی تمام سعی در تعمیق تئوری های اقتصادی خویش در جهان دارند. یکی از بانفوذ ترین این اقتصادانان نئولیبرال "میلتون فریدمن" امریکایی است که نظرات اقتصادی اش بیشترین تاثیر را بر نظام اقتصادی امریکا و غرب داشته است. میلتون در کتابش "سرمایه داری و آزادی" با طرح نظرات اقتصاد نئولیبرال، از مزایای بازار آزاد و عدم مداخله ی دولت در بخش اقتصادی و مالی کشور صحبت می کند. اگرچه در بسیاری از کشور های غربی، اقتصاد بازار آزاد، اقتصاد حاکم است و این در حقیقت شرکت های بزرگ اقتصادی اند که بر سیاست و زندگی اجتماعی و شریان های اساسی آن (بشمول رسانه ها و نظام آموزشی و صحی) تسلط دارند، اما حتی در این کشور ها، دولت ها و شرکت ها از یک رشته سیاست های اقتصادی "محافظت گرایانه" (protectionism) بنفع اقتصاد داخلی خویش حمایت می کنند.

بهرحال، از آنجاییکه در این قسمت می خواهم در رابطه با "بازار آزاد" و "تجارت آزاد" در کشور های فقیر یادآوری کنم، نمی خواهم به بیماری های مزمن نظام سرمایه داری بپردازم. بخاطر درک ناکارایی اقتصاد نظام سرمایه داری همین کافی است که می بینیم که جهان سرمایه با بزرگترین بحران مالی اش در تاریخ معاصر روبرو است. هر روز هزاران نفر در کشور های غربی بیکار می شوند و دولت ها ناگزیرند تا مداخله کنند و با تزریق بلیون ها دالر، شرکت های نیمه جان را از هلاکت محتوم نجات دهند. ناکارایی فلسفه ی "بازار آزاد" را بخوبی می توان از زبان رییس اجرایی بانک آلمان (Deutsche Bank) شنید. او می گوید: "دیگر به نیروی مداوای خودی بازار اعتقاد ندارم." رابر شیلر از اقتصاددانان با نفوذ نظام سرمایه داری با جدیت پیشنهاد می کند تا دولت ها دست بکار شده بحران اقتصادی فعلی را مداوا کنند. اگر به واقعیت ها و داده های اقتصادی و مالی کشور های قدرتمند سرمایه داری نگاه کنیم، شرایط زندگی شهروندان عادی آنها ایده آل نیست. بخصوص شرایط زندگی در آن کشور هاییکه شرکت ها حاکمیت عام و تام دارند فاجعه بار است. شکاف عمیق میان ثروت و فقر از دست آورد های نظام سرمایه داری در "آزاد" ترین این کشور ها است. زندگی ملیون ها امریکایی در گرو "کارت اعتبار" آنان بوده است. اقتصاد نظام سرمایه داری بشکل نوین انسان ها را برده ساخته و ملیون ها انسان در کشور های قدرتمند غربی زیر بار قرضه های کمرشکن گور اند. در اکثر این کشور ها، بانک ها و شرکت های بزرگ مالی صاحب همه چیز انسان ها اند. آپارتمان، ویلا، موتر، کمک تحصیل، و غیره از آن شرکت های مالی است. اگرچه شرایط زندگی یک اروپایی قابل مقایسه با زندگی یک فرد معمولی در هند و یا برازیل و یا افریقا نیست، اما اگر پدیده ها و امکانات را بطور نسبی در نظر گیریم، حتی سویدن، که یکی از موفق ترین اقتصاد های خصوصی-دولتی دنیای سرمایه داری غرب است، از فقر کودکانش آمار و ارقام دارد. و هنوز هم نظام "سوسیال" کشور های اسکاندیناوی ضامن زندگی "آبرومندانه ی" صد ها هزار شهروند این کشور ها می باشد. و این هم تنها و تنها بخاطر نفوذ، طرح های اقتصادی و دولت داری "سوسیال دمکرات" ها در بسیاری از این کشور در یک قرن اخیر می باشد.

با آنکه نظام اقتصادی سرمایه داری و جهان غرب برای اکثریت مردم بیکاری، عدم امنیت اجتماعی، "کارت اعتبار"، خانه و ویلای شرکت های مالی و غیره را به ارمغان آورده است، اما همین غرب و دولت مردان اش با قدرت تمام خواهان "مجازات" ملل فقیر با طرح های اقتصادی "بانک جهانی" و "صندوق جهانی پول" اند. از آنجاییکه سهامداران و صاحبان اصلی این موسسات قدرتمند جهانی (یا غربی) کشور های قدرتمند غربی اند، حرف اول و آخر نیز از آن ِ آنان است. بخاطر درک موضوع و این که چگونه سیاست های اقتصادی "بانک جهانی" و "صندوق جهانی پول" کشور های فقیر را فقیر تر ساخته و نظام اقتصاد بومی و داخلی آن کشور ها را با صدمات جبران ناپذیر مواجه ساخته است چند تجربه را در نظر می گیریم.

اقتصاد بسیاری از کشور های فقیر (آسیا، افریقا و امریکای لاتین) اقتصاد آسیب پذیر، محدود و زمین محور است. بیشترین محصولات این کشور ها محصولات کشاورزی است. اقتصاد بومی نیز ضامن زندگی آبرومندانه ی ملیون ها شهروند این کشور ها می باشد. برای ملیون ها انسان چند راس گاو، خوک و مرغ، کشت قطعه زمین محدود با بذر های بومی و ماهی گیری با شیوه های ابتدایی به معنی زندگی و بقای نسل است. فابریکه های کوچک و بزرگ داخلی نیز نقش تعیین کننده در ایجاد کار و رشد اقتصاد ملی کشور ها دارند. اما این نظام اقتصاد مطمئن و داخلی با سرا زیر شدن شرکت های فراملیتی و معرفی و تعمیل "بازار آزاد" و "تجارت آزاد" بهم خورده است. دولت ها و شرکت های غربی بخاطر دست یابی به بازار، نیروی کار ارزان و مواد خام به یک سلسله اقدامات اقتصادی و سیاسی بینظیر در تاریخ بشریت دست زدند که ادامه ی غیر مستقیم کلونیالیزم (استعمار کهن) می باشد. بخاطر اغفال و فریب اذهان عامه نام این نظام جدید را "جهانی شدن" مانده اند. اما اگر به واقعیت ها خیره شویم، کشور های فقیر که بیشترین جمعیت کره زمین در آنها زندگی می کنند چیزی ندارند تا جهانی شود. در واقع این شرکت های غربی اند که جهانی می شوند و با خود فرهنگ و اخلاقیات و ارزش های نظام سرمایه داری را جهانی می سازند. اگر به جوامع اروپایی نگاه کنیم، اکثریت شهروندان آنها اصلاً نمی دانند که مثلاً روندا در کجا است و یا فرهنگ و محصولات بومی کانگویی و یا هندی چه رنگ و بوی دارد. و عملکرد همین شرکت های فراملیتی غربی اند که جنگ ها را شعله ور نگاه می کنند و مردم در کشور های فقیر را به جان هم می اندازند تا به بیشترین سود با آسان ترین وسایل دست یابند.

بخاطر درک مسئله نظام کشاورزی اتحادیه اروپا، امریکا و کانادا و استرالیا را در نظر می گیریم و همچنان می پردازیم به امکانات کشاورزی در چند کشور فقیر و سیاست های "بانک جهانی" و "صندوق جهانی پول"، که در حقیقت سیاست اقتصادی شرکت های غربی در کشور های فقیر است.

اتحادیه اروپا، امریکا و کانادا و استرالیا بیشترین سبسدی (یارانه) های دولتی را به بخش کشاورزی خویش اختصاص داده اند. سالانه ملیون ها دالر به کشاورزان کشور های مذکور داده می شود تا قیمت محصولات کشاورزی غرب را در سطح پایین تر از قیمت همان محصولات در سایر کشور ها نگاه کنند. از آنجاییکه مدرنیزه شدن کشاورزی در غرب و همچنان استفاده از تکنالوژی پیشرفته (بشمول Genetic Engineering) کشاورزان غربی را قادر می سازد تا محصول بیشتر با مصارف محدودتر بردارند، در بازار کشاورزی جهان محصولات آنان می تواند مکانیزم بازار را اداره و در دراز مدت به مرگ کشاورزی داخلی و بومی کشور ها منجر شود.

در هند روزانه تقریباً سه دهقان به اشکال مختلف دست به خودکشی می زنند. بعضی مواد ضد حشرات را می خورند و بعضی هم زنده خود را می سوزانند؛ بعضی در چاه خود را می اندازند و بعضی دیگر خود را در دریا غرق می کنند. علت این خودکشی ها قرضه های کمرشکن، محصولات ناچیز و بی خانگی است. وندانا شیوا، فیزیکدان، فعال محیط زیست، برنده ی جایزه نوبل آلترناتیو یا Right Livelihood Award و رییس "بنیاد تحقیق در علم، تکنالوژی و اکالوژی" و نویسنده ی کتاب خواندنی "دمکراسی زمین: عدالت، پایداری و صلح"، در رابطه به مرض همه گیر خودکشی دهقانان هندی چنین می گوید: "دهقانان هندی هرگز به این پیمانه دست به خودکشی نمی زدند. این یک پدیده ای کاملاً نو است. این رابطه دارد به دهه ای اخیر جهانی شدن، آزاد سازی تجارت و اقتصاد که شرکت ها اداره می کنند. بخش تخم های زراعتی آزاد شد تا به شرکت های مثل کارجیل و مونسنتو (دو شرکت غول پیکر امریکایی در بخش بذر های اصلاح شده و غیره ضروریات کشاورزی. سود کارجیل در سال مالی 2008 بالغ بر 3.64 بلیون دالر می شد!) اجازه داده شود تا بذر های غیر تنظیم شده و غیره آزمایش شده را به فروش رسانند. آنان پنبه Bt را که از لحاظ انجنیری ژنیتیک ساخته می شود معرفی کردند. این بذر ها به مواد کیمیاوی ضرورت دارند که قیمت آنها بسیار بالا است. قیمت بالای مواد کیمیاوی منجر به بالا رفتن قیمت تمام شد پنبه می شود. بعلاوه، این بذر ها تنها یکبار قابل استفاده اند. ذاتاً بازتولید ندارند. سال بعد باید بذر جدید خریده شود. دهقانان مجبور اند تا این بذر ها را خریداری کنند... بعلاوه، قیمت ِ پنبه بخاطر یارانه های 4 بلیون دالری امریکا به بخش کشاورزی بشدت کم می شود. بعد پنبه در بازار جهانی با کاهش دادن 50% قیمت به فروش می رسد. این ها دلایل شکست مذاکرات سازمان تجارت جهانی در کانکون (مکزیک) اند. دهقانان بخاطر پایین بودن قیمت پنبه اعتراض می کنند... دهقانان بیشتر دست به خودکشی می زنند... 2800 بیوه ی این دهقانان جای برای زندگی ندارند. باید در زمین دیگران بروند.... راه حل قطع کردن دست مونسنتو است. اینان بخش از این نسل کشی اند. باید تضمین شود که سازمان تجارت جهانی با سیاست های خویش قیمت تولیدات کشاورزی را در امریکا، کانادا و هند پایین نمی آورد. باید اجازه دهند تا تجارت صادقانه باشد. فکر می کنم ما ضرورت به صحبت در مورد تجارت آزاد یا تجارت عادلانه نداریم. ما ضرورت به صحبت در مورد تجارت صادقانه داریم. تجارت امروز، بخصوص در بخش کشاورزی، غیر صادقانه است و این نادرستی و عدم صداقت به جنگ علیه دهقانان تبدیل شده است....

....در 1998 کارجیل و مونسنتو قادر شدند تا از مصرف روغن های بومی جلوگیری کنند تا راه را بخاطر مصرف روغن سویا باز کنند، چیزیکه ما هرگز آنرا نخورده بودیم. امروز 70% روغن ما در هند- باتوجه به اینکه هند پایتخت تولید روغن بود- سویا است. روغن سویا و نخل را با قیمت ارزان بالای ما به فروش می رسانند. و امروز جنگلات آمازون را بخاطر تولید سویا و جنگلات جزیره ی بورنئو (نزدیک مالیزیا و اندونیزی) را بخاطر تولید نخل از بین می برند.... دهقانان اعتراض کردند تا محصولات آنان (روغن سپندان) خریداری شود، اما نتیجه قتل مظاهره کننده ها و خودکشی بیشتر دهقانان است. در واقع "توافق در مورد کشاورزی" سازمان تجارت جهانی دادن بازار کشاورزی به غول های کشاورزی یعنی ADM ، کارجیل و کونآگره است. " (درآمد ADM در 2008، یکی از شرکت های غول پیکر امریکایی که از طرف دولت مرکزی امریکا به قیمت مالیات مستقیم شهروندان عادی امریکایی حمایت مالی می شود، 69.8 بلیون دالر بود. کونآگره نیز شرکت مواد غذایی امریکایی است که در کشور های مختلف فعالیت دارد.)
(اقتباس و اختصار گفته های شیوا از مصاحبه ای با امی گودمن، 12 اپریل 2008).

در رابطه با تجارت غیر صادقانه و انقیادگرانه ی کشور های غربی، ج.دبلیو. سمت از "موسسه دمکراسی اقتصادی" در کتابش "ثروت برباد رفته ی جهان" می گوید: "مزارع میکانیزه شده قادر اند تا محصولات غذایی به قیمت ارزانتر حتی از آن ِ دهقانان جهان سوم که بسیار بد پرداخت شده اند تولید کنند. زمانیکه این محصول ارزان به فروش می رسد یا داده می شود ، تولید زراعتی محلی در جهان سوم ویران می شود. اگر برای فقرا و بی کاران جهان سوم دسترسی به زمین، ابزار صنعتی، و محافظت از واردات ارزان، داده می شد، آنان می توانستند تا محصولات کشاورزی با پروتین بالا و کالری بالا تولید کرده و خودکفا شوند. بازپس گیری زمین و بکار انداختن بیکاران برای این جوامع بسیار ناچیز تمام می شود و آنان می توانند تا بهتر تغذیه شوند و پول بیشتر را که حالا بخاطر باصطلاح مواد غذایی وارداتی "ارزان" می پردازند ذخیره کنند.

گرسنگی جهانی بدلایل زیر وجود دارد: 1- کلونیالیزم و بعد انحصارات سرمایه داری ملیون ها انسان را بی زمین می کند، صاحبان فعلی مدیران مزارع اند که بخاطر کشور های مادر تولید می کنند، 2- کشور هاییکه که مزد کار در آنها پایین است به کشاور های که مزد کار بالا است می فروشند زیرا بازار محلی وجود ندارد (زیرا مردم با مزد کم پول کافی ندارند تا خرید کنند)...و 3- صاحبان فعلی زمین در جهان سوم برای جهان اول تولید می کنند و عضو ضمیمه جهان صنعتی اند. اینان زمین را از ثروت طبیعی اش تهی می سازند تا دست به تولید غذا، الوار و غیره محصولات برای ملل ثروتمند دست زنند.

....برای مثال در اواسط دهه هشتاد، 84 فیصد صادرات کشاورزی ایالات متحده امریکا به امریکای لاتین برای دولت های محلی داده می شد تا به مردم به فروش برسانند. این فروش ارزان تولیدگنندگان محلی را ضربه زد، بازار آنان را ویران ساخت و تولیدات آنان را کاهش داد....محصولات غذایی وارد شده آنطوریکه بنظر می رسند ارزان نیستند. اگر پول ِ که به مصرف واردات رسیده است، در اقتصاد محلی مصرف می شد، (پول) می توانست، همچنانکه در بدنه ی کار ِمحلی انقباض کننده حرکت کند (عامل ضریب فزونی) ، چندین برابر شود. این حرکت پول در بدنه ی یک اقتصاد علت این است که چرا در کشور های صنعتی و صادرکننده ثروت زیاد است و در کشور های که "وابسته" به واردات اند ثروت کم است.

....یارانه ها، تعرفه ها و غیره سیاست های تجاری مزایای مقایسوی سایر مناطق را بخاطر حفظ اقتصاد سالم کشور های پیشرفته از بین می برد. نتایج یارانه های جهان اول (بخاطر صادرات) اقتصاد جهان سوم را نابود می سازد."

به همین ترتیب است مسئله در سایر کشور ها. بخش صادرات برازیل در دهه 1970، بخصوص در سویابین (که تمامش به مصرف جاپانی ها و اروپایی ها می رسید) رشد کرد. اما در همان زمان، گرسنگی مردم برازیل از یک بر سوم در دهه 1960 به دو سوم جمیعت در اوایل دهه 1980 رسید. حتی در 1990 برازیل که تبدیل به یکی از سه صادکننده ای بزرگ دنیا در بخش کشاورزی تبدیل شده بود، تولید سرآنه ی برنج، مواد مصرفی اصلی مردم برازیل، 18 فیصد کاهش یافت.... در هایئتی صندوق جهانی پول راه را بخاطر صدور برنج یارانه شده ای امریکایی باز کرد و این در حال ِ است که صندوق جهانی پول دولت هایئتی را مانع حمایت از دهقانانش شد. دهقانان هایئتی مجبور به ترک زمین ها و کار در کارخانه ها با شرایط غیر انسانی شدند. بنابر آمار و ارقام داده شده از سوی خود IMF، کودکان کمتر از 5 از سوء تغذی رنج می برند و درآمد سرانه ی مردم از 600 دالر در 1980 به 369 در 2001 رسید.

نظام اقتصادی در بخش کشاورزی چنان تنظیم گردیده است که کشور های ثروتمند غربی یا کشاورزی ممالک فقیر را نابود می سازند و یا اینکه بخش کشاورزی آنها را به تولیدات که مصرف کنندگان اصلی آن اروپایی ها و غربی ها اند تبدیل می کنند. این نظام بنفع صاحبان قدرت بوده و منجر به خانه خرابی و فقر فلاکت بار ملیون ها دهقان در سراسر جهان می شود. تطبیق سیاست های اقتصادی بانک جهانی و IMF جز ویرانی برای اقتصاد کشور های فقیر دست آورد دیگری نداشته است. همین سیاست های غیر عادلانه و انقیادگرانه ی کشور های غربی و سازمان تجارت جهانی است که شماری از کشور ها را در رابطه با نیات "خیر خواهانه ی" کشور های قدرتمند غربی بدبین ساخته است و سالها تجربه و خانه خرابی آنان را بر آن داشته تا در رابطه با شرایط کمک مالی، تجارت آزاد و بازکردن دروازه ها و معافیت از گمرک و غیره بازنگری کنند. گروه 22 (G-22) که شامل کشور های در حال رشد اند (چین، برازیل، هند، ترکیه، مکزیک، آرژانتین، تایلند، افریقای جنوبی و غیره) از سیاست های نئولیبرال سازمان تجارت جهانی چندان دل ِ خوش ندارند. آنان سخت گیری ها و معیار های دوگانه ی این سازمان را به چالش کشیده اند و در تلاش اند تا مسئله ی یارانه های اتحادیه اروپا و امریکا و همچنان صادرات (بخصوص بخش کشاورزی) به کشور های پیشرفته را با اتخاذ سیاست های اقتصادی متوازن و برابر حل کنند.

جهانی دو قطبی: فقر و ثروت

جمعه 13 نوامبر 2009, نويسنده: عمر

جهانی دو قطبی: فقر و ثروت

عمر — 2009-11-13T07:23:47Z

قسمت اول

"زمانیکه برای فقرا نان می دهم، آنان مرا قدیس می نامند. زمانکیه می پرسم که چرا فقرا نان ندارند، آنان مرا کمونیست می نامند."

کلمات بالا نه از مارکس است و نه از لنین. ناطق این کلمات نه کمونیست بود و نه سوسیالیست. این کلمات از یک سراسقف برازیلی است که چندین دهه علیه خشونت و جنایات رژیم های دیکتاتوری در برازیل به خاطر مردم بیچیز و فقیر مبارزه کرد. او "دم هیلده کامارا" است که کتابش "هزاران دلیل برای زیستن" ندای محکمی است علیه جامعه ای که فاقد ارزش می باشد.

مسئله فقر، تنش های اتنیک و مذهبی، فساد و ناکارایی دولت ها در کشور های فقیر یک مسئله ی بسیار پیچیده ای جهانی است که بدون بررسی و تحلیل درست سیاست های جهانی کشور های قدرت مند غربی نمی شود به درک درست و علمی آنها دست یافت. بخاطر درک این مسئله می خواهم چند نکته را روشن کنم. این مسایل و مفاهیم که بعد از ختم جنگ سرد بیشتر مطرح روز گردیده اند عبارتند از : "بازار آزاد"، "جامعه جهانی"، "حقوق بشر"، "دمکراسی" و همچنان "جنگ علیه ترور" و "امنیت ملی".

در یک نگاه سطحی و خوشبینانه تمامی مسایل بالا بسیار انسانی بنظر می رسند. خواست تمامی مردم دنیا زندگی در امنیت، آسایش و آزادی است. همه انسان ها بخاطر زندگی بهتر و آینده ی تابناکتر و عادلانه تر برای خود و فرزندان خویش به شکل ِ در مبارزه و پیکار اند. این مبارزه در بعضی کشور ها شکل اجتماعی داشته و بخاطر شعور و فهم بالای شهروندان به نتایج مثبت و پایداری منتهی شده است. اما اکثریت ملل و کشور های جهان تا هنوز در فقر بسر برده و اکثریت مردم جهان از نعمات جهانی کمترین سهم را دارا اند. کمترین انسان ها در دنیا فعلی بیشترین امکانات اقتصادی، فرهنگی و سیاسی را دارا اند و بیشترین انسان ها دارای کمترین امکانات اقتصادی، فرهنگی و سیاسی اند. بطور مثال تنها 0.13% جمعیت دنیا 25% سرمایه و امکانات مالی دنیا را در اختیار دارند. بخاطر درک درستر مسئله آمار و ارقام زیر را می بینیم:

در سال 2006 تولید ناخالص جهانی بالغ به 48.2 تریلیون دالر می شد. توزیع این ثروت بدینصورت بود:

– ثروتمندترین کشور های جهان (جمعیت تقریباً 1 بلیون): 36.6 تریلیون دالر

– بلیونر های جهان (همچون آغای بل گیتس از امریکا و مکیش امبانی و لکشمی میتال از هند، تنها 497 نفر که تقریباً 0.000008% جمعیت جهان را تشکیل می دهند): 3.5 تریلیون دالر.

– کشور های کم درآمد (جمعیت تقریباً 2.4 بیلیون): 1.6 تریلیون.

– کشور ها با درآمد متوسط (جمعیت تقریباً 3 بیلیون): 10 تریلیون.

با توجه به آمار و ارقام بالا، ثروتمندترین کشور های جهان و بلیونر ها (که اکثریت آنان در کشور های ثروتمند اند) بیشترین ثروت دنیا را در اختیار دارند و این در حالیست که در مقایسه با کشور های کم درآمد و درآمد متوسط کمترین نفوس را دارا اند.

همچنان، در 1960 درآمد 20% مردم در ثروتمندترین کشور ها 30 برابر 20% فقیرترین ها بود و این فاصله در 1997، 74 برابر بود.

تقریباً 790 ملیون انسان در کشور های در حال رشد (فکر می کنم بهتر است همان مفهوم فقیر را بکار ببریم) از سوء تغذی مزمن رنج می برند و دو سوم این جمعیت در آسیا و اقیانوسه بسر می برند.

12 فیصد جمعیت جهان 85 % آب جهان را استفاده می کنند و این 12 فیصد خارج از کشور های جهان سوم زندگی می کنند.

طوریکه دیده می شود بیشترین ثروت دنیا در کشور های قدرت مند غربی متمرکز است. البته در این شک نیست که شماری از کشور ها (مثل چین و هند در آسیا و برازیل در امریکای لاتین) در چند دهه اخیر در تلاش اند تا به جرگه ی کشور های ثروتمند بپیوندند، اما اگر فاکتور های اقتصادی چون وسایل تولید، بازار مصرف، قدرت سیاسی و غیره را در نظر گیریم تا هنوز جهان غرب با کمترین جمعیت، بیشرین ثروت و قدرت سیاسی و نظامی را دارا است. این ثروت اقتصادی و قدرت نظامی کشور های قدرتمند غربی آنان را بالقوه و بالفعل به بازی کنان اصلی سیاست جهانی تبدیل کرده است. تلاش برای حفظ هژمونی جهانی و گسترش حیطه اقتصادی، دولت ها و شرکت های غول آسای غربی را ناچار رو در رو با بزرگترین جمیعت جهان در فقیر ترین و کم درآمد ترین کشور های جهان قرار می دهد.

کابل پرس^?: تصویر از وبلاگ آماندا امانوئل

قبل از پرداختن به مسئله ی فقر و سرمایه و قدرت در جهان، لازم می دانم تا مفهوم فریبنده و دوپهلوی "درآمد سرانه ملی" را نیز توضیح دهم. بخاطر سنجش "درآمد سرانه ملی" اقتصاددانان "تولید ناخالص ملی" را تقسیم بر تمامی اتباع کشور می کنند تا بتوانند "درآمد سرانه ملی" را بدست آورند. اما چرا این مفهوم بیانگر تمام واقعیت نیست؟ مسئله بسیار ساده است. زمانیکه دولت ها "تولید ناخالص ملی" خویش را محاسبه می کنند، آنها تمامی تولیدات، خدمات و غیره را - که بیشترین بخش آن توسط شرکت های تجارتی غول پیکر تولید، اداره و توزیع می گردد -در نظر می گیرند. تقسیم این ثروت برکل افراد جامعه واقع بینانه نیست زیرا درآمد سرانه ی یک کارگر ساده ی امریکایی همان معاش و خدمات ِ (بیمه و غیره و غیره) است که در یک سال از آن بهره مند می گردد. اما در مقایسه، درآمد سرانه ی یک تاجر امریکایی یا مثلاً سهام دار "جنرال موتر"، و یا "شرکت آپاچی" سالانه سر به ملیون (ها) می زند. درست همین "درآمد سرانه ملی" است که بسیاری از مردم را در رابطه با فقر و ثروت مثلاً در چین و هند و برازیل دچار گمراهی می کند. واقعیت اینست که به همان شدت و پهنای که ثروت در جوامع غربی غیر عادلانه توزیع می گردد، در کشور های در حال رشد نیز بیانگر فقر وحشتناک و همچنان ثروت افسانوی در گراف اقتصادی و مالی آنها است.

"جامعه جهانی" و "حقوق بشر"

"جامعه جهانی" یک مفهوم گنگ و غیر صریح است. این مفهوم بعد از ختم جنگ سرد و اعلان پایان تاریخ توسط "فوکویاما" بیشتر مود روز گردیده است. این مفهوم بیانگر خواست اکثریت شهروندان و دولت های آنان نیست. درست همانطوریکه سازمان ملل و "شورای امنیت" آن در واقع بیان سیاسی اقتصاد کشور های قدرت مند غربی است، مفهوم "جامعه جهانی" نیز در برگیرنده ی خواست سیاسی قدرت های جهانی است. این مفهوم به خواست و اراده ی اکثریت مطلق کره ی خاکی ارزش قایل نشده و واکنش و یا نظر منفی اکثریت کشور های جهان را نیز نادیده می گیرند. به همان صورتی که با "دمکراسی" و "حقوق بشر" تجارت سیاسی صورت می گیرد، با مفهوم "جامعه جهانی" نیز آنچه می خواهند می کنند. بطور مثال "جنگ کوسوو" (مرحله دوم یا بمباردمان وحشیانه ی یوگوسلاوی سابق توسط ناتو) خواست اکثریت کشور های جهان نبود. اکثریت کشور های جهان هیچ منفعت در بمباردمان یوگوسلاوی سابق نداشتند. اما این بمباردمان توسط ناتو - که در جریان جنگ از 10 فیصد جمعیت جهان نمایندگی می کرد، البته اگر این خواست را خواست تمامی باشندگان کشور های عضو ناتو در آنزمان در نظر گیریم- و با پوشش "خواست جامعه جهانی" صورت گرفت که نتیجه ی آن محو یوگوسلاوی از نقشه ی دنیا و نفوذ امریکا و ابرقدرت های اروپا در کشور های حاصله از تجزیه ی یوگوسلاوی سابق بود. همچنان، بسیاری از رهبران غربی در بیانیه ها و کنفرانس های خویش ادعا می کنند که گویا ایران خواست "جامعه جهانی" را نادیده می گیرد. اما اگر کشور های عضو در سازمان ملل را "جامعه جهانی" دانیم، از 122 کشور از 193 کشور عضو در سازمان ملل از برنامه ی غنی سازی یورانیم ایران پشتیبانی کردند.

از اینگونه مثال ها بیشمار اند. "جامعه جهانی" یعنی رای و اراده ی چند کشور قدرتمند دنیا بخاطر برکرسی نشاندن نظرات و عقایدشان در پوشش "اکثریت". بمباردمان وحشیانه ی لبنان در 2006 و بمباردمان وحشیانه ی غزه در جنوری 2009 توسط رژیم صهیونیستی اسراییل خواست جامعه جهانی نیست. چندین بار است که بانکی مون، سرمنشی ملل متحد، از اسراییل ها می خواهد تا به حملات خویش پایان دهند تا از "خشونت" جلوگیری شود. او همچنان از "جامعه جهانی" و قدرت های جهانی و منطقوی خواست که "تمامی نفوذ خویش را بکار برند تا به خون ریزی و رنج و عذاب بطور فوری خاتمه بخشند". اما از آنجاییکه رهبر "جامعه جهانی" امریکاست و "جامعه جهانی" عملاً هم شماری از قدرت های غربی، این ندا و بیچارگی بانکی مون به جای نخواهد رسید. بوش پسر ادعا کرد که "حماس" مسئول جنگ است و اتحادیه اروپا نیز منتظر تصمیم و رای نهایی امریکا بود. اما زمانیکه جنگ و یا مسئله ی ضامن منافع امریکا و متحدان غربی آن می باشد، با صور اسرافیل آهنگ "جامعه جهانی" را سر می دهند تا افکار جهانی عامه را مخدوش ساخته به خواست های هژمونیک و انقیادگرانه ی خویش دست یابند. خط "دمکراسی"، "بازار آزاد" و "جهانی شدن" برای کشور های فقیر دست آورد ِ جز فقر وحشتناک، ویرانی اقتصاد بومی و داخلی، کشتار ملیونی، تشدید اختلافات قومی، نسل کشی و تحقیر و تضعیف سیاسی کشور ها چیز نداشته است. بعداً به این مسایل اشاره خواهم کرد و با ارائه حقایق خواهیم دید که مسئولان اصلی قتل ملیون ها انسان در افریفا و غیره کشور ها کی ها اند و کی ها اکثریت کشور ها را با فقر و فلاکت، جنگ و ویرانی و تنش های قومی و مذهبی سردچار می سازند.

یکی از ابزار هاییکه قدرت های غربی بیشترین استفاده را از آن می برند "دمکراسی" و "حقوق بشر" است. اما متاسفانه مفهوم، عملکرد و میدان مانور "دمکراسی" و "حقوق بشر" در کشور های غربی و کشور های که "دمکراسی" و "حقوق بشر" قرار است در آنها تحمیل شده و "نهادینه" گردد فرق ماهوی و بنیادی دارد. در حالیکه دمکراسی در کشور های غربی تا حدی معین توانسته است تا توازن قدرت میان دولت مداران و شهروندان را مشخص سازد و از فساد اداری و سوء استفاده از قدرت توسط نخبگان جامعه تا حد معین جلوگیری کند، اما پیامد های "دمکراسی" وارداتی برای کشور های فقیر و کشور های دارای ساختار اجتماعی و ایدیولوژیک متفاوت از غرب، بیش از آنکه مشکل گشا باشد و پیشرو، عقبگرا بوده و مستبد. در جریان جنگ سرد، "دمکراسی" غربی بهانه ی "معقول" بود بخاطر مبارزه علیه "کمونیزم" و ناسیونالیزم مترقی. تاریخ امریکای لاتین گواه آن است که چگونه سیا (سی.آی.ای) "دمکراسی" را با برپایی کودتا ها و واژگون ساختن رژیم های مردمی به قیمت جان هزاران انسان بیگناه به ارمغان می آورد. رژیم هاییکه به سیاست های اقتصادی واشنگتن نه می گفتند و می کوشیدند تا اقتصاد خویش را در راه خدمت به مردم مهار سازند با مخالفت شدید کاخ سفید مواجه گردیده و با کودتا های طرح شده از سوی سیا سرنگون می شدند. در واقع این "دیکتاتوری" بود که با شعار "دمکراسی و بازار آزاد" جای دولت های دمکراتیک و مردمی را می گرفت. اگر چه بسیاری از مردم معتقد اند که ماموریت اولیه سیا در جریان جنگ سرد "جلوگیری از کمونیزم" بود اما نوم چامسکی به درستی اشاره می کند که ماموریت واقعی سیا "جلوگیری از دمکراسی" بود. بخاطر پیشبرد این امر سیا از انجام هیچ کار و جنایت ِ دریغ نمی ورزید. قتل رهبران منتخب مردم، نصب دیکتاتوران قاتل، جعلکاری در انتخابات و واژگونی دولت های دمکراتیک شامل این اعمال می شد. در واقع سیا همیشه دمکراسی را با دیکتاتوری تعویض کرده است. دلیل اصلی خصومت سیا و دولت امریکا با دمکراسی و واژگونی دولت های دمکراتیک از آن جهت بود که مردم بنفع سیاست های رای می دادند که شرکت های فراملیتی بزرگ مخالف آنها بودند. شماری از این سیاست ها عبارت بودند از: اصلاحات ارضی، اتحادیه های قوی کارگری، ملی سازی صنایع، قوانین بیشتر بخاطر حفظ منافع کارگران و مصرف کننده ها و همچنان محیط زیست.

بخاطر روشن کردن موضوع، یعنی اینکه "کامیابی ها"ی سیا بیشتر بنفع شرکت ها بود تا علیه کمونیزم، چند مثال می آوریم. در 1953 سیا کمک کرد تا رژیم منتخب مصدق در ایران واژگون شود. بهانه "تهدید کمونیزم" بود. اما در واقع هیچ گونه "تهدید کمونیزم" وجود نداشت. شوروی سابق تنها نظاره گر اوضاع و کودتا بود. اصل مسئله این بود که مصدق می خواست تا شرکت های نفتی امریکایی و انگلیسی را ملی کند. پیآمد این تهدید مصدق، کودتای طرح شده از سوی سیا و "ام16" بود که پیآمد آن نصب شاه و ساواک مخوف و جانی آن بود.

"کامیابی" دیگر سیا سرنگونی دولت منتخب اربینز گوزمان در گوتمالا در 1954 بود. اینجا هم "تهدید کمونیزم" وجود نداشت. تهدید اصلی علیه "Guatemala's United Fruit Company" بود. اربینز گوزمان "تهدید" کرد که شرکت مذکور را ملی می کند. اما از آنجاییکه مالک شرکت راکفلر (بلیونر امریکایی) و الن دولیز، رییس سیا، نیز از سهامداران مهم آن بود، دولت اربینز با کودتای طراحی شده از سوی سیا واژگون شد و یک دیکتاتور جانی موسوم به کاستیلو آرمس قدرت را گرفت. چار دهه تمام این دیکتاتور به قتل و شکنجه صد ها هزار گواتمالایی که خواهان توزیع عادلانه ی منابع کشور بودند مصروف بود. در 1973 سیا رژیم منتخب سلوادور آلنده در شیلی را سرنگون کرد. "تهدید" ملی کردن منابع ِ بود که صاحبان خارجی داشتند. معادن مس و شبکه تلفون شامل آنها می شد. شرکت "تلفون و تلگراف بین المللی" (ITT) بخاطر سرنگونی دولت آلنده یک ملیون دالر برای سیا پیشکش کرد که ظاهراً از سوی سیا رد شد. اما در عوض سیا طرح کودتا ای را ریخت که در نتیجه آن آلنده به قتل رسید و جنرال آگوستو پینوشه به قدرت رسید. دوره ی پینوشه که از حمایت واشنگتن و اقتصادانان بازار آزاد برخوردار بود برای مردم شیلی دست آورد ِ جز شکنجه، قتل و ناپدید شدن ها، سرکوب خشن مخالفین، معرفی بازار آزاد که نتیجه ی آن فقر وحشتناک مردم بود چیزی دیگری نداشت.

این مثال ها بخوبی روشن می کنند که قدرت های غربی بیشتر در فکر حفظ، گسترش و تحکیم قدرت اقتصادی خویش در گوشه و کنار جهان اند. تجربه نشان داده است که در اختیار داشتن پول و قدرت اقتصادی می تواند سایر فعالیت های انسانی را در اختیار داشته باشد و برای آنان خط و نشان ترسیم کند. با توجه به این مسئله، هدف اساسی و اولیه قدرت های غربی و نظام سرمایه داری دنیا نجات انسان ها از فقر و خشونت و دیکتاتوری نیست. هدف اصلی حفظ و تحکیم قدرت با امکانات و وسایل مختلف است. شکل و پهنای این امکانات و وسایل در کشور ها و مناطق مختلف فرق می کند، اما هدف نهایی و "مقدس" یکی است. تجاوز امریکا در افغانستان به بهانه ی "حقوق زنان" ، "دمکراسی" و "جنگ علیه ترور" بود. اما بعد از تقریباً هشت سال "دمکراسی" و "حقوق بشر" ، زنان همچنان قربانی تجاوز و نابرابری اجتماعی اند و "دمکراسی" جایش را به پلوتوکراسی ای داده که با شتاب تمام بسوی کلپتوکراسی و نارکوکلپتوکراسی روان است.

در اینجا این نکته را قابل یادآوری می دانم که اداره بوش در 2006 سیاست ای را که با وعده های "گروه هشت" همخوان است اتخاذ کرد که هدف از آن تلاش جهانی بخاطر مبارزه، پیگرد و محکمه ی کلیپتوکراسی ها است. اگر به واقعیت های سخت جامعه افغانستان و دولت و حکومت فاسد آن توجه شود، رژیم فعلی افغانستان نمونه ی تیپیک کلپتوکراسی و نارکوکلپتوکراسی است. مافیای مواد مخدر و نخبگان قدرت به قیمت فقر و تباهی زندگی اقتصادی و اجتماعی مردم قدرت را در دست داشته و دزدان و گروه های جنایت کار حاکمان اصلی کشور اند. اگر ادراه بوش (و حالا اوباما) واقعاً بر عزمش بخاطر سرنگونی کلپتوکراسی راسخ است، باید کرزی و برادرانش، جنگسالاران بدنام، قاچاقبران مواد مخدر، وزیران و رییس های فاسد را تعقیب کند و دارایی های افسانوی آنان را منجمد کرده به مردم افغانستان برگردانند. اما واقعیت این است که قدرت های غربی در انتخاب خوب از بد، تنها و تنها یک معیار دارند و آن بودن و یا نبودن با امریکا و اهدافش است. و از آنجاییکه مافیای فعلی با امریکا اند، مستثنی از این قاعده اند. (ادامه دارد)

یادداشت: منابع، اقتباس ها و مآخذ این مقاله در قسمت آخر ذکر خواهد شد.

چرا چه گوارا؟

عمر — 2009-10-30T13:57:31Z

بالاخره ما هم توانستیم بدون هراس از بر چسب ها، در روز روشن و در حضور هزاران نیروی اشغالگر و حاکمیت پوقانه ای دولت نوکر و حامی استعمار جهانی از قهرمان ِ قهرمانان تجلیل کنیم. در شرایط فعلی تجلیل از مبارزات، دلاوری ها، خودگذشتگی ها، ساختن با فقر و دشواری و جدل با جور و ظلم و مواضع ضد امپریالیستی چه گوارا بیش از حد پربار و با مفهموم است. حتی اگر در شرایط فعلی این تجلیل یک گردهمایی نمادی باشد، قلب اشغالگران و نوکران داخلی شان را به لرزه در می آورد. تجلیل از چه گوارا یعنی عشق به آزادی، عدالت و لقمه نانی برای همه. امروز اکثریت مردم از آزادی و عدالت محروم بوده و هزاران خانواده قربانی فقر خانمانسوز اند. هزاران خانواده حاضر اند تا بخاطر نجات فرزندان خویش، آنانرا بفروشند. هزاران مادر در جریان ولادت، بخاطر نبود دوا و درمان، جان خویش را از دست می دهند و هزاران کودک در اطراف قصر ریاست جمهوری کرزی خان به تگدی مشغول اند.

داستان نگون بختی ملت ما به اینجا ها تمام نمی شود. اشغالگران نیز با بمب های خویش به جان مردم بی نوای ما افتاده اند. هر روز خانواده ای را هدف می گیرند و با یک "ساری" از کنار آن رد می شوند. روزگار ما روزگار فقر و ثروت، و ریا و خباثت است. امروز جایزه ی صلح را کسی می برد که خواستار از نوسازی طیاره های جنگی بی 52 است تا این غول های تبهکار قادر به حمل بزرگترین بمب هایی شود که این روز ها با امضای برنده جایزه صلح ساخت آن قرار است تکمیل گردد. بدون شک آزمایش واقعی آن بر سر دهکده ها و باپرهنه های ما خواهد بود.

آری در این دنیای وارونه که مشت ِ از شرکت های اقتصادی چند ملیتی کشور های پیشرفته،ظ جهان و باشندگان شکم گرسنه ی آن را گروگان گرفته اند، راه و مبارزات چه گوارا، راه حق است و پیکار عدالت و آزادی علیه بی عدالتی و بردگی. چه گوارا انسان را آزاد و مرفه می خواست. او آزاد بود چون باپند هیچ قانون، هیچ کشور و هیچ مذهب و فلسفه ای نبود. از خود قانون بسیار ساده و عام فهم داشت: آزادی و زندگی آبرومندانه برای همه. مذهب اش نیز مذهب انسانیت و انسان دوستی بود و بخاطر این انسان دوستی مترقی علیه آنانی که با شعار "انسانیت" به قتل عام انسانیت برخاسته بودند مبارزه می کرد. با هیچ کس خصومت نداشت جز اربابان و تیکه داران زور و زر و کشتار و چپاول. او نه مسیحی بود و نه مسلمان، نه از بودا بدش می آمد و نه از موسی تمجید می کرد. به عقاید انسان ها احترام قایل بود و بخاطر بردن دانش و روشنی از هیچ کاری دریغ نمی ورزید. داکتر بود اما با تجربه دریافته بود که بیماری مردم امریکای لاتین و غیره انسان های پابرهنه با دوا و درمان یک داکتر مداوا نمی شود. ریشه های بیماری را در نابسمانی اجتماعی و فقر وحشتناک اکثریت باشندگان کره ای خاکی ما یافته بود. او این بیماری را جهانی می دید. زمانی حتی در انگولا بخاطر رفع آن در صف اول مبارزات آزادیخواهی قرار گرفت.
چه گوارا از مبارزه با امپریالیزم و نوکران بومی آن بیم نداشت. او به خوبی می دانست که اگر نیروی مردمی بشکل درست و مثبت اش سازماندهی شود، هیچ نیرو و بمب و زندانی نمی تواند توده ها را از مباره و جنگ بخاطر آزادی و عدالت باز دارد. اگر چه راه چه گوارا راه مبارزات چریکی بود، اما اهدافش والاترین اهداف و مقدس ترین خواست های اکثریت مردمان کره ی ما بود. اما استعمار و نوکران بومی اش وجود چه گوارا را تهدید بالقوه علیه منافع استراتژیک و اقتصادی خویش در امریکای لاتین می دیدند. امپریالیزم و ارتجاع بومی کشور های مختلف دست به دست هم داده بودند تا چه گوارا را خاموش سازند و با مرگ او مبارزات آزادیخواهانه و مردمی را در بسیاری از کشور های امریکای لاتین به شکست انجامند.

داستان مبارزات چه گوارا چنان بزرگ و حماسی، پر ابهت و احترام برانگیر است که حتی دشمنان اش نیز با صراحت کلام از او به بدی یاد نمی کنند. امروز ملیون ها انسان تی شرت ها و پوستر های چه گوارا را به اهتزار در می آورند. این پوستر ها به همان اندازه که در کوچه های امریکای لاتین در صف تظاهرات و خیزش های خیابانی خودنمایی کرده، پیام آور آزادی و عدالت است، در مقابل کاخ سفید و کوچه های اروپا نیز حاکمان و برده داران مدرن را به لرزه در می آورد.

خالد خسرو ها و نوکران بومی امپریالیزم چنان پس صفت و بی مایه اند که هرگز نمی توانند با استفراغ های قلمی خویش به تحریف ماهیت مبارزات و خواست های چه گوارا دست زنند. اصلاً شخصیت چه گوارا بیش از آن بزرگ، جهانی و جاودانی است که بشود با چرندیات نوکران بومی امرپالیزم آن را از محتوی اصلی اش که مبارزه علیه امپریالیزم و نوکران بومی اش بخاطر آزادی و عدالت است خالی کرد. راستی چه گوارا با داشتن پشتوانه صد ها ملیون انسان در سراسر جهان کجا و خالد خسرو ها با مغز های پوک و کارنامه ی چاکری و تملق به امپریالیزم و ارتجاع در کجا! حتی مجله ی تایم چه گوارا را در شمار یکی از 100 نفر مهم و متفنذ در قرن 20 دانسته است و عکس البرتو کورده موسوم به Guerrillero Heroico (عکس مشهور چه گوارا با کلاه و ستاره اش) مشهورترین عکس دنیا قلمداد گردیده است.

آری، در شرایط فعلی که میدان باصطلاح شغالی شده است حتی تعداد از نیمه باسواد ها نیز که روزگاری عاشقان سینه چاک آزادی و دمکراسی بودند، قهرمان خویش را در "اسطوره" ای اوباما یافته اند، بیخبر از اینکه اوباما ها دشمنان اصلی و قسم خورده ای چه گوارا یشان است- همان چه گوارای که روزگاری پوستر اش در دیوار اتاق خواب شان آویزان بود و عشق به آزادی و نفرت به دشمن مردم و خاک شان را در سینه های شان فروزان نگه می داشت. اما امروز این "حقوق بشر" باز ها و "جامع مدنی" والا ها از اوباماها قهرمان می سازند و برایش هزاران ترانه می سرایند. امروز خانم ای در نامه سرگشاده اش به اوباما، از "قربانی" امریکایی ها برای ملت و آزادی ما سخن می گوید و از وجد و بی حالی خویش در کوچه های واشنگتن در روز سوگند خوردن اوباما به خود می بالد. شاید این بیچاره خانم تا دم مرگ این روز و طواف اش گرد اوباما را به نواسه و کواسه اش نیز حکایت کند و از حضور چک چک ای اش در "انقلاب سیاه" در امریکا نواسه ها را به وجد آورد.

ای کاش ما روشنفکری می داشتیم که برای درد و رنج مردم قلب اش هزاران اشک می ریخت و بخاطر مقام و نام و نشان به دریوزگی و تملق از اربابان و نوکران ِ اربابان نمی پرداخت. ای کاش رسم ما رسم چه گوارا می بود که درست قلب دشمن را نشانه می گرفت و از دشمن بخاطر رفع بی عدالتی و تجاوز و کشتار استغاثه نمی کرد. و ای کاش قبل از پرداختن به مسایل و مسئولیت های بزرگ، آن هم در برابر ملت، دنیا را بدور از کتب درسی این و آن پوهنتون و یا دانشگاه (بخصوص دانشگاه ها و ماستری ها و پی.اچ.دی های از نوع علی کردان های ایرانی!) مطالعه کنیم و بعد قضاوت کنیم که آیا حق داریم در خوشی اوباما ها شریک باشیم و سر از پا نشناسیم و یا نه.
چه گوارا را نه رسانه ها قهرمان ساخت و نه خودش در فکر شهرت و مکنت بود. او آدم ساده اما دراک و شجاع بود. بخاطر چوکی به هیچ پستی و کثافت آلوده نبود و نشد. اما کار و پیکارش و عشق و صداقت اش به مردم و آزادی او را اسطوره ساخت. امروز دنیای رسانه ها از آن قدرت ی برخوردار اند که خاین و یا نوکر ِ را (همچون کرزی آغا) یک شبه قهرمان بسازند و تا جا دارد با تصاویر، مصاحبه ها، دیدار ها و پوشش های تقبلی او را شخصیت و این و آن خطاب کنند. امروز با توجه به بیسوادی ملت ما و نفوذ غیر قابل انکار رسانه ها بر افکار مردم، "قهرمان" سازی کار چندان دشوار نیست. کافیست که بی.بی.سی و صدای امریکا و غیره برای یکماه چهره فلان خان خاین و یا دلاک و ملای مسجد را نشان دهد و برایش ترانه سراید تا بخت اش در شغالستان ما گل کند و آدم و شخصیت شود. اما روزگاری که مردم و تاریخ چه گوارا را قهرمان ساخت، روزگاری دیگری بود. آنجا قدرت مردم کارگر بود و آنان ناخودآگاه قهرمان واقعی شان را در وجود و راه و رسم چه گوارا یافتند. هیچ رادیو و تلویزیون و یا وبلاگ و یا انترنتی به نفع چه گوارا ننوشت و تصویری نشان نداد. حتی بسیاری از رسانه ها از او به بدی یاد می کردند و می خواستند او را دشمن مردم و نظم عامه خطاب کنند. اما مردم و پابرهنه ها با برافراشتن پرچم چه گوارا و پیمودن راه و مرامش او را جاودان و قهرمان ساختند. پوستر های چه گوارا تا محو کامل بی عدالتی و حاکمیت آزادی و دمکراسی واقعی همچنان در صف مبارزات مبارزان و آزادیخواهان خواهد بود.

بهر حال، ملت ما امروز نه به "مجاهدین" (بنا به تعریف "مارشال" خاین در مصاحبه اخیرش با ببرک احساس از بی.بی.سی) و نه به "حقوق بشر" ی هایی اوباما پسند ها بلکه به رهروان چه گوارا ضرورت دارد. راهروان چه گوارا می توانند هم مسلمان باشند و هم مسیحی؛ هم داکتر باشند و هم دهقان و بالاخره هم مارکسیست باشند و هم ناسیونالیست. اینان همه با احترام متقابل یک هدف دارند: دفع امپریالیزم و ارتجاع بومی و دادن حاکمیت به نمایندگان واقعی مردم و برپای جامعه ای که در آن همه مسئولیت ها و حقوق مساوی در برابر قانون داشته باشند. جامعه و نظام ای که به هیچ مکتب و فلسفه ی آلوده نباشد جز مکتب انسانیت، آزادی و عدالت اجتماعی.

از برپای این جامعه مردم ما هراس ندارند. پیروان تمامی مذاهب و ادیان خواهان این جامعه اند. با حقوق مساوی و وجایب مساوی هیچ انسان آگاه و آزادیخواه سر پیکار ندارد. اکثریت مردم قربانی بی عدالتی و اجحاف در برابر حقوق انسانی و اجتماعی خویش اند. اینان با چه گوارا اند. اما از چه گوارا تنها نیرو های خارجی و ارتجاع بومی در هراس است. دشمنی آنان در واقع با خواست ها و اهداف چه گوارا است. چه گوارا از ثروت افسانوی کرزی ها، فهیم ها، محقق ها، سیاف ها و تمامی حاکمان خرد و بزرگ افغانستان بدش می آید. او به خوبی می داند که این ثروت به قیمت فقر و بربادی اکثریت باشندگان افغانستان انباشت شده است. او تنها خواهان تقسیم عادلانه این ثروت است. او می خواهد قانون برای کرزی ها و ملیون ها افغان دیگر یکی باشد. او همچنان با "روشنفکران" معامله گر و "حقوق بشر" باز سر آشتی ندارد. چه گوارا با فساد مخالف است و از عیش و عشرت به قیمت خون و عرق مردم بیزار است. او خود نمونه ی این فداکاری بود. در زمان وزارت اش در کوبا شانه به شانه ی کارگران حمالی می کرد و بخاطر عشق به آزادی و عدالت برای دیگران، از ناز و نعمت و جاه و مکنت در کوبا دل کند و راهی کشور های دیگر شد. اما نوکران بومی امپریالیزم او را آرام نگذاشتند. در دهکده ی در بولیوی و با پشتیبانی و شرکت مستقیم کارمندان سی.آی.ای به دامش انداختند. او در جنگ با عساکر مزدور رژیم بولیوی زخم برداشته بود. نمی توانست به پا ایستد اما آخرین مرمی اش را نیز بخاطر آزادی و عدالت شلیک کرد. بزودی او را اسیر کردند و فردای همان روز تیر باران شد. چه گوارا رفت و اما راهش تا هنوز ادامه دارد و هر جا بی عدالتی و استعمار و استثمار باشد، چه گوارا در صف مبارزات است. او را در همه جا می یابیم. در تی شرت های خویش، در پوستر ها، در فریاد ها، در تظاهرات و در شلیک گلوله ها و فریاد آزایخواهان از بولیوی تا بروکسل و از زاغه نشین های افریقای جنوبی تا وال ستریت.

یادآوری: اخیراً فلمی در مورد چه گوارا در دو قسمت ساخته شده است. قسمت اول "چه، قسمت اول و یا آرژنتینا" و قسمت دوم "چه، قسمت دوم و یا گوریلا". این دو فلم را می توانید از سایت های www.thepiratebay.org و www.mininova.org دونلود کنید.

همچنان می توانید فلم "خاطرات موتر سایکل" را از دو سایت بالا دونلود کنید.

Losers of Wars

عمر — 2009-01-11T08:27:41Z

By: Omar

It is now almost 30 years that Afghanistan is at war. A new generation has been born and grown up with war. The lives of millions of people have been changed due to the war and its dire consequences. The war is not limited to Afghanistan and its people. It had and has direct and indirect effects on world politics and the international community. The big powers were/are involved and each party had/has its own objectives and interests. People around the world are being affecting by this war.

After the occupation of Afghanistan by the Soviet Union, international propaganda began supporting the Afghans against the occupiers. Billions of dollars, in cash and kind, were used to finance the war in order to bring the Soviets to their knees. Western powers and their regional allies gave birth to Islamic fundamentalism to defeat Soviet communism. Religion was the best option and weapon to use and manipulate. As a consequence of the Western-supported “jehad” (holy war), the democratic forces and “national resistance” movement within Afghan freedom-loving circles were either ignored or, intentionally, marginalized. Fundamentalism got the upper hand and succeeded to break the backbone of the democratic and progressive movements in Afghanistan.

After 10 years of war (1979-1989), the Soviets withdrew empty handed. Afghans defeated their enemies but, sadly, failed to embrace freedom and democracy. Soon after the withdrawal of the Soviet troops, people were left alone at the mercy of the Islamic fundamentalists. The tyranny and terror that these religious fanatics unleashed during the brutal civil war (1992-1996), is unparalleled in contemporary Afghan history. Thousands of innocent people lost their lives in Kabul alone; 70 percent of the city was razed to the ground. Millions of people left the country and a new generation of refugees settled down in neighboring countries. Schools were closed down and books were burnt. Girls began committing suicide to avoid rape by the warlords. Rocketfire and shooting at civilians became part of the daily life of the people.

All these facts show that ordinary people are the main victims and losers in recent wars and conflicts in our world. Contradictory interests of international and regional powers are the main reasons for recent hostilities and conflicts. To win the hearts and minds of people, powers, both international and local, have been building public opinion in a wrongful way for a wrongful cause. While “democracy”, “freedom” and “human rights” are the weapons of international powers; religious sentiments, ethnic tensions, race and language are the primary weapons of the local powers for deceiving people and gaining their support.

Recent Afghan history, like that of other poor countries in war, shows that war brings homelessness, poverty, hunger, illiteracy, ethnic tension, lawlessness, cultural decay and violence against women and children. The worst part is that ordinary people are the first and easy targets of all these social menaces. In particular, I would like to mention the following issues that have changed the lives of the Afghan people drastically:

Refugees and identity- With the onset of war and conflict, social and economic institutes and bodies, either partially or wholly, fail to function. Bullets and bombs and rockets create panic and destroy the lives of ordinary people. The uncertain political situation gives rise to oppressive and totalitarian measures to crush any opposition. This scenario causes massive movements and displacements of people in and outside the country. During the Soviet era, the jehadi (literally holy warriors, but in Afghanistan's case, fanatic warlords) period, and finally during the Taliban regime, millions of Afghans took refuge in other countries, mostly Pakistan and Iran. A whole generation was born and grew up in refugee camps. Poor living conditions and the lack of well-prepared and well-funded educational and health services left hundreds of thousands of people coping with malnourished children. Thousands of mothers died during delivery. Professionals were forced to do menial jobs and children worked to bring what food they could home. Children missed their childhood and the young people lost their youthfulness. Diseases played havoc in overcrowded, unsanitary living conditions.

One of the most important challenges was in maintaining cultural and national identity. While adults were socially marginalized as they were not picking up the host country's language easily, the children and young people were divided between two cultures and identities. On one hand they had to adjust to their life as an Afghan within the well-established community in refugee camps and on the other they had to accept their status and identity as new residents in an unfamiliar and often hostile country. With the return of some refugees into Afghanistan, the issue of identity and social adjustment has demonstrated its complexity. The children of first generation refugees, having grown up in other countries, are like refugees in their own country, unused to the way of life and culture inside Afghanistan. They have the problem of assimilation within Afghan society. Even those who had been speaking the same language (Persian in Iran and Pashto in Pakistan) feel isolated and unwelcome in Afghanistan. For instance, people make joke about those who speak Persian with an Iranian accent. Also, for some returnees who lead a relatively calm life in Pakistan and Iran, it is not easy to accept and take in the harsh realities of daily life in the devastated infrastructure of Afghanistan.

Education and cultural decay- The Afghan society and way of life is not what it was before the Soviets. War changed some of the country's cultural and moral values in a highly negative and destructive way. Years of direct and indirect contact with Kalashnikovs, and going through education based on Soviet propaganda, jehadi textbooks in refugee camps, and finally the obscurantist policies of the Taliban have given birth to a new set of rules that, now, are an integrated part of Afghan culture. Perhaps the new aspects are temporary and will vanish once the country embraces true democracy and social development. However, the current situation is not promising to diminish the cultural crises among Afghans in and outside the country. High illiteracy and resentment towards science and technology are legacies of the Taliban and warlords and present strong reasons for cultural decay. The basic fabric of society has been torn, and unthinkable acts before the Soviets are now commonplace: child-rape, child marriage, drug addiction, obscene language, social and cultural intolerance (among different ethnic groups), closed and biased thinking, the culture of guns and knives among the youth, and the harassment of girls are part of the negative aspects of current Afghan culture, and will take generations to reverse.

Women and children, the easy victims of wars- As in every war and conflict in our world, Afghan women and children have been facing uncountable hardships. According to “Beyond 9/11”, a US-based nonprofit group, there are 1.5 million widows out of an estimated 26.6 million people in Afghanistan. Almost 90 percent of widows cannot read and write. Zulaikha's story is the story of all Afghan widows. Zulaikha lost her husband during the factional fighting between Taliban and the Northern Alliance forces in 1999. She has three children, a son of 11 and two daughters aged 8 and 9. She starts her day with begging in the streets of Kabul from 7 in the morning. She barely earns 2-3$ a day to feed her family.

Like Zulaikha, millions of Afghan women are unheard and underrepresented in public institutions. Those who have lost their husbands and left to care for children are especially vulnerable and insecure. During the infighting between different jehadi factions (headed by warlords such as Rabbani and Masood, Gulbuddin, Sayyaf, Dostum, Mazari, etc.), women and children faced the beginning of the darkest period of their lives. Some small children were sold by their parents because they couldn't feed them and tens of women and young girls committed suicide to avoid rape and forced marriage by roaming jehadi fighters.

The Taliban then unleashed a reign of terror on civilians, especially women. Their war against their jehadi opponents opened a completely new chapter in Afghanistan. Women were excluded from all kinds of social life and girls were deprived of schooling. Their draconian policies and misogynist thoughts are unparalleled all over the world.

The current post-Taliban period, while an improvement in some ways, has still not ‘liberated' Afghan women, as promised. The international community has failed to maintain women's security, and some very strong and active Afghan women have been brutally killed. The culture of impunity has devastated many women's lives and self-immolation, mostly by fire, is a new trend among some suffered women.

World politics and victims of wars- Indeed, the current “war on terror” in Afghanistan takes its heavy toll from the ordinary people. Wedding parties and funeral ceremonies are being bombed. Peoples' houses are being searched and women and children are being terrorized. The military operations against the Taliban and Al-Qaida have not brought any fundamental reduction to the Taliban's fighting capacity, and instead it has cost lives and properties of civilians. On 23rd of August, 2008, the UN and Afghan government announced that 90 people were killed during US bombing of Azizabad in Herat. It is an example that shows how civilians pay the high price of war and conflict. After seven years of the “war on terror”, Afghans are more hopeless and oppressed than ever before.

Billions of dollars have allegedly been pumped into uplifting the living conditions of the people and bring peace and prosperity in the war-ravaged country. Thousands of international and national NGOs have been “implementing” developmental projects and the Afghan government has targeted 2020 for achieving its defined Millennium Development Goals. But the harsh realities on the ground are discouraging. The high rate of corruption within the government, the existence of warlords in key posts, the drug-economy, corrupt judiciary, lack of a strong and effective central government, NGO-ism and the ever-increasing threat of the Taliban are undeniable realities.

Civilians distance themselves from the government, and the international forces are not welcome as they had been before. The death of each person as a result of US bombing turns a whole family, sometimes a whole village, pro-Taliban. Poverty and the lack of basic living facilities stoke up the anger of the people against the government and international presence.

“Freedom” and “human rights” as new tools for waging wars- “Freedom” from the Taliban's religious fascism was used to win the support of people for the “war on terror”. People were fed up with the Taliban and warlords. But as soon as the Taliban regime was toppled, the public faced another monster: the warlords and drug barons. Peoples' lives were put at the hands of war-criminals and corrupt politicians. Due to their presence and rulings, peoples' lives have been passing from bad to worse.

“Freedom” and “human rights” have delivered nothing to Dilawar, an ordinary person in Afghanistan. His wife Sara has been raped by warlords in September 2005 in Samangan province. First the rapists were convicted to imprisonment, but lately Karzai pardoned the rapists. Dilawar is in search of justice in a land where warlords are the de facto rulers and its “President” has been collaborating with war criminals. As talking about rape cases in Afghanistan means further isolation, in responding whether Dilawar minded Sara's story being publicized, he said, ‘We've already lost our son, our honor, we've sold our land to pay for legal costs and we've lost our home – what else can we lose?'”

The story of Dilawar reflects the story of all the ordinary people who are caught by wars and warmongers. They lose everything in war. The only thing they get is false promises on “freedom” and “human rights”.

As long as we have wars in our planet, every family in the world should be ready to receive bad news about a dear ones, if not today, maybe tomorrow. In war, everybody loses.

photo by Robin Martin

ما جز روایت تاریخ جنایت بنیادگرایی و فقر چیزی دیگری برای ملت فلسطین نداریم!

عمر — 2009-01-10T04:00:00Z

ارتش مهاجم اسرائیل با تایید و حمایت صریح امریکا مردم فلسطین را سلاخی می کند. این اولین و شاید آخرین سلاخی نباشد. تاریخ حاکی از این است که دولت اسراییل بخاطر پیشبرد منافع دولت های غربی، بخصوص امریکا و انگلیس، با تصویب قیمومیت بریتانیا بر فلسطین از سوی جامعه ملل بعد از جنگ اول جهانی و بعد با تصویب طرح تقسیم فلسطین به دو دولت (یهود و عرب) از سوی سازمان ملل پا به هستی گذاشت. قبل از 1948 دولتی بنام اسراییل وجود نداشت. اما زورگویی قدرت های امپریالیستی غرب به خاطر منافع استراتژیک، کشوری به پا کرده که برپایه ی افسانه های "عهد عتیق" و قوم یهود باید در سرزمین فلسطین می بود. ایجاد دولت اسراییل با جنگ، مهاجرت، بی خانگی، اشغال، زورگویی و اشک و خون مردم فلسطین عجین است. اشغال سرزمین های فلسطین و بعد تاسیس دولت اسراییل میراث شوم استعمار انگلیس و ظهور امپریالیزم نوخاسته ی امریکا بعد از جنگ دوم جهانی در منطقه می باشد.

بهرحال، امروز شاهد آن هستیم که اسراییل بار دیگر و با بی رحمی و شقاوت تمام مردم بی گناه و بیچاره ی فلسطین را با گلوله و راکت و بمب به قتل می رساند. دنیای غرب نیز نهان و آشکار از دولت اسراییل و عملکرد هایش در منطقه پشتیبانی می کند. شماری از دولت های مزدور و فاسد عرب نیز به آنچه امریکا و انگلیس می گویند لبیک می گویند. درین گیر و دار تنها این مردم ستمدیده ی فلسطین هستند که بیشترین قربانی را داده و با تخریب زیربنا های ابتدایی و ناچیز غزه بالاترین بها را می پردازند. از شروع جنگ تا حال (8 جنوری) بیش از 700 فلسطینی جان داده اند که شمار زیاد از کودک و زن نیز شامل آن است. تلفات ارتش مهاجم اسراییل تنها 11 گزارش شده است. براساس خبر TT یک بر سوم این قربانیان را کودکان تشکیل می دهند.

اگر به تاریخ رجوع شود، اسراییل هیچ وقت خواهان صلح صادقانه و واقع بینانه با فلسطینی ها نبوده است. اصلاً اسراییل منافع اش را در برده نگهداشتن مردم فلسطین و محاصره سرزمین های آنان می داند. نوار غزه یکی از پر تراکم ترین مناطق جهان است. جمعیت آن تقریباً یک و نیم ملیون می باشد. تقریباً نیم این جمعیت را کودکان تشکیل می دهند. اسراییل تمامی راه های آبی و همچنان فضا را در کنترول دارد. نقاط مرزی اساس نیز توسط اسراییلی ها نظارت می شود. مردم غزه به نیروی کار ارزان برای اسراییل تبدیل شده اند و در نبود بازار کار در غزه مجبور اند تا با مزد ناچیز و با بدترین شرایط برای اسراییلی ها کار کنند. مواد اساسی چون تیل، غذا، دوا و غیره تماماً در کنترول اسراییلی ها است. آنان می توانند که با مسدود کردن مرزها و ممانعت از ارسال اقلام اساسی، مردم غزه را مواجه با "قحطی مصنوعی" کنند تا با اعمال فشار و ایجاد بحران انسانی هر گونه شرایط صلح را به نفع خویش چرخ دهند.

ابعاد و عمق حملات و کشتار اسراییلی ها هیچ وقت قابل مقایسه با موشک پرانی های حماسی ها نبوده است. آمار کشته شدگان و ویرانی های حاصل از جنگ در غزه و مناطق ِ که موشک های "قسام" به آنها پرتاب شده است بخوبی نشان می دهد که کی بیشتر جنایت می زاید و کی بیشتر ضد انسانی عمل می کند. سکوت مرگبار اداره ی بوش و همچنان باراک اوباما دست ماشین جنگی اسراییل را باز نگهداشته است. برای آنان حفظ و ایجاد دولت بزرگ اسراییل مهمتر از خون فلسطینی ها و "تروریستان" است.

بهرحال، دفاع از داعیه ملت فلسطین و دفاع از آروزهای آنان بخاطر دست یابی به سرزمین های اشغالی شان و نیز برپایی پایتخت فلسطین آزاد در بیت المقدس شرقی و سایر مسایل اعراب، بشمول مشکل مهاجران، وظیفه هر انسان آگاه، پیشرو و آزادیخواه است. هر فریادی بی طرفانه ای که از خلق فلسطین دفاع کند، فریاد حق و عدالت و آزادی است. آنچه اکثریت ملت فلسطین خواهان آن است، حق مشروع و تاریخی آنان می باشد که نباید مورد معامله ی سیاسی با هیچ طرف قرار گیرد. این فریاد اما باید توهین به یهود، دین اش و مردم اش نباشد. آنچه مهم است تفکیک میان مردم از یکسو و دولت ها و نیرو های سیاسی از سوی دیگر می باشد. بخاطر همین تفکیک و تشخیص خردمندانه است که حماس و اهداف مذهبی اش با خواست اصلی خلق فلسطین سر سازگاری ندارد. دفاع از حماس از سوی مردم افغانستان در واقع دفاع غیر آگاهانه از اندیشه های اخوانی و بنیادگرایی مذهبی می باشد. پدر تمامی این اندیشه های مخرب در خاور میانه رژیم فاشیست-مذهبی ایران و گروه ها و سازمان های جهادی و اسلامی وابسته به آن می باشند.

اخیراً در شهر های مختلف افغانستان، ظاهراً در دفاع و طرفداری از مردم فلسطین تظاهرات و اعتراضات ِ صورت گرفته است که در نحو سازماندهی و تجمع نیرو بی سابقه می باشد. همین مردمی که خود قربانی وحشت و بربریت جهادی-تکنوکرات و طالبی اند ناگهان "سیاسی" و "آگاه" می شوند و شعارهای ضد امریکایی سر می دهند. صد ها تن حاضر می شوند تا در جهاد علیه اسراییل شرکت کنند. با توجه به این واقعیت ها خواستم نکات زیر را با توجه به جو عمومی منطقه و شرایط خاص کشور و وضعیت نابسامان مردم جهادی-طالبی گزیده ای خویش بررسی کنم. شاید این تحلیل و بررسی به مذاق بعضی از حلقه ها و افرادی که تا هنوز سر در آخور اخوانی ها و جهادی ها دارند جور نیاید، اما این ها درست همین واقعیت های تلخی اند که بنیادگرایان بومی و طالبان و دولت جهادی زده ی کرزی نمی خواهند تا مردم از آنها آگاه شوند.

چرا نبود خیزش و تظاهرات علیه ستمگران بومی؟

اگر به واقعیت ها توجه شود، درد و رنج مردم افغانستان کمتر از فلسطینی ها نیست. مردم افغانستان نیز قربانی وحشت و بیداد ستمگران داخلی و خارجی اند. کودکان و زنان افغانستان نیز قربانی بمب های "اشتباهی" امریکایی اند. تجاوز و تبادله با سگ در افغانستان از سوی "صاحبان اش" بخشیده می شود و اما فریاد و ندای آزادیخواهی و جستجو و "حقیقت" در سیاهچال های رژیم منفور کرزی سلاخی می گردد. آیا ما چیزی بهتر و بیشتر از فلسطینی ها داریم که با "جهاد" خویش به آنان ارزانی داریم؟ مردم داغدیده ی ما چیزی جز تجارب تلخ و خونین از حاکمیت بنیادگرایان و افراطیون مذهبی ندارند و پخش این واقعیت در جهان اسلام شاید بهترین تحفه به تمامی مسلمانان پاک و آزادیخواه دنیا باشد. ما باید تصاویر جنایت ها و خباثت های جهادی ها را میان فلسطینی ها و سایر توده های فقیر در جهان اسلام پخش کنیم تا آنان بدانند که ولایت فقیه، امیران جهادی و امارت های طالبی چه بلای های نیست که بر سر ملت های مظلوم و گرسنه می آورند.

امروز می بینیم که برخی از قدرت ها و احزاب با سوء استفاده از بیسوادی و فقدان معرفت سیاسی مردم، برخی را با پول و هزاران حیله و مکر دیگر در کوچه ها می کشند تا شعار جهاد را سر داده حمایت خویش را از حماس، جهاد اسلامی، حزب الله و غیره و غیره اعلان کنند. این واقعیت متاسفانه بطور آشکار نشان می دهد که تا هنوز تنظیم های جهادی و نیروهای ضد مردمی از آن قدرت و سازماندهی -بزور پول و تفنگ و تهدید- برخوردار اند تا با برپا کردن دسترخوان های شیر و شکر، دادن "رشوه و شیرینی" و تهدید و ارعاب بعضی مردم را برای مدتی زمانی اغفال کنند و زیر چتر "ندای مردم" و غیره به اهداف سیاسی و منفعت طلبانه ی خویش دست یابند. این واقعیت از سوی دیگر بیانگر ضعف و سستی در جنبش دمکراتیک و کار آگاهگرانه ی وسیع در بین مردم می باشد. هنوز احزاب دمکراتیک واقعی و افراد آزایخواه بطور پراکنده و انفرادی عمل می کنند. هنوز جنبش دمکراتیک نبض جنبش توده ای را در دست ندارد و خواست و شعار های اصلی توده ها نیز بخاطر هزاران مشکل اقتصادی شان ساده تر از هر زمانی دیگر از سوی ارتجاع و باند های جانی ترور گردیده و در معاملات سیاسی خاینانه مورد سوء استفاده قرار می گیرند. اگر مردم از ماهیت اصلی بنیادگرایی و افراطیون مذهبی در کشور های مسلمان باخبر می بودند، شاید به این سادگی در دام القاعده و طالبان و چوچه و بچه های ولایت فقیه ایران قرار نمی گرفتند. البته در ایجاد این جو قدرت های غربی نیز نقش فعال دارند. آنان با اشغال، پشتیبانی از دولت های فاسد و زورگو در جهان اسلام، ایجاد شکاف در جنبش های دمکراتیک، تروریست خواندن هر خیزش و جنبش مردمی علیه منافع غرب و نوکران بومی اش، توهین و تعرض به احساسات انسانی و مذهبی مردم و ده ها عمل حق تلفانه ی دیگر چنان جو عمومی را مکدر و شغالی ساخته اند که شعار "جهاد" گیراتر از هر شعار دیگر است و این متاسفانه بنیادگرایان و احزاب مذهبی اند که بیشترین استفاده را از این اوضاع می برند. با ایجاد این وضع امپریالیست ها و دولت های نوکر توجه اصلی مردم را از خواست های اصلی که همانا آزادی و دمکراسی و حقوق انسانی می باشد منحرف می کنند.

بناً امروز دفاع از مردم فلسطین باید جدا از دفاع از حماس و جهاد اسلامی باشد. در واقع همین تنظیم های تندرو اند که با دزدیدن شعار های خلق فلسطین آنان را از رسیدن به صلح پایدار و همزیستی با اسراییلی ها فرسنگ ها دور می کنند. حماس و جهاد اسلامی نماینده ی تفکر بنیادگرایی اسلامی اند و از محصولات گندیده ی ولایت فقیه ایران می باشند. آخوند های ایران با زدن نان از گلوی مردم ایران، ملیون ها دالر به گروه های اسلامی در فلسطین و لبنان کمک می کنند. این کمک ها چنانچه ادعا می شود به مصرف آب و نان مردم غزه نمی رسد. بیشترین این کمک ها صرف خرید و تهیه موشک ها و اسلحه برای حماس، حزب الله و جهاد اسلامی می شود. رژیم ایران هیچ وقت از خواست های اساسی و اولیه مردم در جهان اسلام پشتیبانی نکرده و نمی کند. اگر این رژیم واقعاً در فکر نان و نمک مردم مسلمان می بود، باید اولتر و بیشتر از همه به فکر ملیون ها مهاجر افغان در خاک خود می بود. ملیون ها مهاجر افغان از رژیم ایران که زمانی بانی آن ادعا می کرد که "اسلام مرز ندارد" جز توهین و تحقیر خاطره ی ندارند. رژیم تمامی پلیدی ها، جرم و جنایت ها و خلاف کاری ها در ایران را به گردن مهاجرین افغان می انداخت و با رد مرز کردن ها و تله سیاه ها به خواست های انسانی آنان لبیک گفته پاسخ "اسلامی" می داد. دست داشتن رژیم ایران در نابسامانی های عراق به هیچ کس پوشیده نیست. و حالا نوبت تجارت بالای فلسطینی ها رسیده است. جنایات ارتش اسراییل به هیچ کس پوشیده نیست. تصاویر کودکان مقتول و تخریب مکاتب (حتی مکتب ای که پرچم سازمان ملل در آن برافراشته بود) و قتل مردم ملکی هزاران بار گویا تر و بی طرفانه تر از تبلیغات رسانه های دروغین جمهوری اسلامی ایران است. اگر مردم غزه مورد غضب ماشین جنگی اسراییل قرار گرفته اند یکی از علت های اصلی اش مداخلات مغرضانه رژیم ایران است. زمانی یاسر عرفات، رهبر فقید خلق مبارز فلسطین، در مصاحبه ای با علی رضا نوری زاده گفته بود که ما آنقدر که از رژیم جمهوری اسلامی ضربه دیده ایم از اسراییلی ها ندیده ایم. امروز قصابی مردم غزه توسط اسراییلی ها بخاطر راکت پرانی های کور حماس (بچه های ایران) علیه شهروندان اسراییل گواه این ادعا است. امروز این در واقع ایران است که با چغ کردن ولدالزنا های "مذهبی" اش علیه اسراییل و همچنان علیه محمود عباس و جنبش های دمکراتیک و ایجاد شکاف در جامعه فلسطین، مردم غزه را گوشت دم توپ اسراییلی ها ساخته است. از ملیون ها دالر پول ِ که رژیم ایران ظاهراً به فلسطینی ها کمک می کند، یک شانزده پولی هم به فتح و غیره نیروهای دمکراتیک فلسطینی نمی رسد. ایران هرگز خواستار حل پایدار مسئله ی فلسطین نیست. آنچه ایران و بنیادگرایی خواستار آن است قلع و قمع جنبش های دمکراتیک در فلسطین و بعد محو اسراییل از نقشه جهان می باشد. اما این خواست خلاف سیر حرکت واقعیت ها و خلاف سیر تاریخ است.

اسراییل فعلاً یکی از مقتدرترین کشور های منطقه است. قدرت اسراییل، البته با حمایت امریکا و کشور های غربی، در چندین جنگ تجاوزگرانه با اعراب معلوم شد. پیشروی بسوی مصر، اشغال بلندی های جولان و اشغال سرزمین های فلسطینی نشان داد که اسراییل واقعیت جهان فعلی است و حل مسئله با تمسک به احساسات، ناسیونالیزم عرب و یهود ستیزی میسر نیست. فعلاً مسئله بر سر محو اسراییل نیست. آنچه هم احمد نژاد خواب اش را می بیند شاید از سر بچه گی ها و یاوه سرایی هایش باشد.

حل مشکل فلسطین تنها با حمایت از احزاب دمکراتیک در فلسطین و افشای ماهیت مداخلات و اهداف مغرضانه ی قدرت های جهانی و منطقوی در قضیه میسر است و سازمان های فلسطینی نیز بر این باور اند که مشکل تنها و تنها از راه سیاسی قابل حل است. شصت سال پایداری و مقاومت بینظیر خلق فلسطین می تواند ثمر خوب و پایدار داشته باشد به شرط اینکه خلق فلسطین جنگ و منطق را بر سر میز مذاکره نیز ببرد. موشک پرانی علیه اسراییل نتیجه ی جز تداوم اشغال و ترور بیشتر توسط اسراییل نخواهد داشت. و این چیزی است که ایران و سایر گروه های تندرو اسلامی در پی آن اند. اسراییل و امریکا نیز در پی چنین بهانه ها بخاطر تداوم اشغال و توسعه آن اند.

پیام ما به خلق فلسطین

با درد و اشک به سوگ تان نشسته ایم. چشمان باز کودکان مقتول تان چشمان مانرا باز تر می کند تا از خواست برحق تان علیه اشغال و زورگویی اسراییل و حامیان جهانی اش حمایت کنیم. پایداری و استقامت تان بخاطر آزادی و دمکراسی و حق برای تمامی خلق های ستمدیده ی جهان سرمشق والا است. حماسه ی لیلا خالد ها برای ما ندای ملالی جویا ها را به ارمغان آورده است. خلق ما در درد و رنج همیار و همراه شما ست. اما تنها بیاد داشته باشید که بنیادگرایی اسلامی و اخوان و ولایت فقیه چیزی جز رنج و نکبت و سیاهروزی حاصل ِ ندارد. ما این درد را تا عمق استخوان چشیده ایم. اخوان ما برادر تنی حماس و جهاد اسلامی شما است و عملکرد اخوان ما (تنظیم های جهادی و تفکر طالبی) قرن ها ملت ما را به قهقرا کشیده است. تفکر و عملکرد اینان برای ما "ناهید" ها و "بصیره" ها، فقر و سیاهروزی و اشغال و بمب های "اشتباهی" شان را به ارمغان آورده است. از خون ما را نیز با یک "معذرت" ساده می گذرند. آری ما چیزی نداریم تا برای شما هدیه دهیم جز فریاد خشم و مشت بسته بر سر اشغالگران و حواریون بومی آنان. همچنان ما با تجربه دریافته ایم که چرا ایران و جنگجویان مزدور از گوشه و کنار جهان ِ اسلام تابوت ما را بردوش می کشند. ما با توهین و تله سیاه ها دریافته ایم که ایران جز اشک تمساح چیز دیگر برای ما ندارد. روزگاری بود که ایران با طالبان شاخ به شاخ می شد و اما حالا بخاطر منافع اش در منطقه حجله نشین آنان شده است.

و هرگز فریب تظاهرات و اعتراضات "فریب خوردگان" و بنیادگرایان ما را نخورید. اگر خلق ما توان و آگاهی اش را می داشت قبل از همه بخاطر درد و سیاهروزی خود اشک می ریخت و علیه ستمگران و اشغالگران تظاهرات می کرد. خلق ما بیش از آن زخمی و تکیده است که برای شما و خون کودکان تان تظاهرات کند. اگر فرصت اش را بیایم اول بخاطر دختران و کودکان برباد رفته ای خود و بعد برای کودکان شما خواهیم ایستاد. اینست پیام ملت در بند ما برای شما و کودکان تان.

پشت پرده تظاهرات در شمال

این چه حکمتی است که مردم برای حقوق، حیثیت و ارزش ای انسانی خود شان سکوت می کنند، ولی برای دفاع از مردم غزه مثل دریایی به حرکت در می آیند؟

پنج شنبه 8 ژانويه 2009, نويسنده: رزاق مأمون

یک دید "معتدل" و "میانه" در مورد حملات اسرائیل به غزه

میدیای امریکا از بام تا شام ادعا میکند که سبب ویرانی، قتل، بربادی و محو یگانه کشور" دموکراتیک" و دوست داشتنی شان در خاور میانه گردیده است

پنج شنبه 8 ژانويه 2009, نويسنده: حکيم نعيم

طالبان، دولت جهادی-مافیایی و اشغال لازم و ملزوم همدیگر اند

عمر — 2008-12-27T00:00:00Z

بخاطر درک جنبش ها و ساختار های اجتماعی، بررسی درست و واقعبینانه خاستگاه و تکیه گاه آنها مهم و حیاتی است. در شرایط فعلی مردم افغانستان مواجه با دو پلیدی و جنایت اند: طالبان و نظام (دولت و حکومت هردو) جهادی-مافیایی کرزی. در رابطه با ماهیت طالبان بررسی ها و تحقیقات مفصل و همه جانبه صورت گرفته است. حالا به هیچ کس پوشیده نیست که تاریخ طالبان عبارتست از تاریخ مداخله ی مستقیم پاکستان در امور افغانستان. "آی.اس.آی" پاکستان پدر اصلی طالبان می باشد که گاه آشکار و گاه نهان از این جنبش عقبگرای مذهبی بخاطر پیشبرد منافغ سیاسی اش در منطقه استفاده می کند. اگر چه شماری از سران طالبان دارای اهداف مذهبی و قومی اند، اما تا هنوز این بطور عمده استخبارات پاکستان است که دم این جنبش را زیر پا دارد. با آنکه در این اواخر طالبان پاکستانی به یک تهدید جدی برای دولت پاکستان تبدیل شده است، اما استخبارات آن کشور تا هنوز سیاست حمایت از طالبان را بطور روشن و کارگر ترک نکرده است. نفوذ قوی و گسترده بخش های محافظه کار و مذهبی ارتش پاکستان در "آی اس آی"، دولت پاکستان را نیز با چالش حیاتی مواجه ساخته است.

طالبان یک جنبش مخرب و عقبگرا ست که رو به دوران توحش اعراب بادیه دارد. منطق طالبان منطق ساختار سیاسی و اجتماعی بدوی ای است که با پایه ها و دست آورد های مادی و معنوی بشر سازگار نیست. تفسیر و درک بسته و عقبگرا از مذهب و پیوند رسوم و سنت های منفی و منحط مردم ( ارزش های بشدت منفی در پشتونوالی) با تفکرات و بینش های مذهبی، طالبان را به یک تهدید جدی برای آینده نگری و تکامل جامعه و ساختار های اجتماعی و فرهنگی اش مبدل ساخته است. حاکمیت و نفوذ تفکر طالبانی، دشمنی با تفکر، اندیشه، تکامل و بازنگری پیرامون مسایل اجتماعی است. طالبان حلال همه مشکلات جامعه و انسان را در تفکرات مذهبی و سنت های کهن و منحط جامعه قبیلوی جستجو می کند. سلطه ی تفکر مذهبی رادیکال در امور اجتماعی و سیاسی با جهان و تمدن فعلی سر سازگاری ندارد. تغییر، تکامل و بازسازی اجتماع نیاز به تعقل و این جهانی اندیشیدن دارد. انسان مختار است که با خدا با همان شیوه و روش رابطه برقرار نمایید که حاصل آن آرامش قلب، تعالی روح و خیر کل باشد. راه طالبان با خدا، آرامش قلب و تعالی روح را مختل کرده، حاصل اش شر کل می باشد. خدای طالبان خدای قهاریست که از درد و بیچاره گی بندگانش خشنود گردیده و از آرامش آنان خشمگین می شود. خدای قهار طالبان خدای بیرحم ِ است که با بندگانش حیل و نیرنگ بکار می برد و بی محابا می کوشد تا مخلوقات اش را به پستی و نیستی بکشاند. این خدا از خشونت حمایت کرده از غدر و خیانت دریغ نمی ورزد. خدای طالبان تشنه ی خون زنان و آرامش آنان است.

زن ستیزی طالبان ریشه ی عمیق در تفکرات بدوی و سنت های مبتذل جامعه ی پدر سالار ِِ دارد که پیشرفت و آزادی زن را تهدید جدی برای بقای نظام پدر سالارانه و تمامی ارزش های یک بعدی و جنسگرایانه ی آن می داند.

سنت و فرهنگ پدرسالاری حاصل دوران معین از جامعه ی انسانی است که با داشتن قدرت اقتصادی، به تحکیم قدرت سیاسی و فرهنگی مرد بادیه نیز می پردازد. همچون ابزار تولید و سایر فرآورد های اقتصادی، زن نیز هویت انسانی مستقل اش را از دست داده، با هزار سنت و رسم زن ستیز و مرد محور، به برده ی جنسی بخاطر آرامش جسمی و روحی مرد تبدیل می شود. زن بخاطر بقا و نان فرزندان، پناهگاهی جز مرد نمی یابد. قوانین و عرف اجتماع از سوی مردان و بنفع مردان، جامعه، کردار و هنجار های اجتماعی انسان ها را تنظیم می کند. تربیت خانوادگی مردسالار و تربیت اجتماعی با قوانین مردسالارانه، زن را فرصت تفکر و تجسس پیرامون موقعیت اقتصادی و اجتماعی اش نمی دهد. تحکم و خشم پدرسالارانه از زن ملعبه ای ی می سازد که جسماً در خدمت زن و روحاً خشکیده است. البته در این شکی نیست که در بعضی تیره ها و اقوام افغانستان زنان کهن سال تا حدی معین از قدرت اداری و تصمیم گیری برخوردار اند، اما این قدرت و شعور تصمیم گیری محدود و منحصر است به چاردیواری خانه و مناسبات بسته میان اعضای خانواده و اقارب نزدیک. این قدرت و شعور تصمیم گیری بیشتر پیرامون مسایل چون ازدواج، حل و فصل دعوا های خانوادگی، تنظیم مهمانی و غذا، کار در خانه و غیره می چرخد که تماماً ارزش یک بعدی و خانوادگی دارد. این قدرت و شعور تصمیم گیری همینکه مسایل از چارچوب مناسبات خانوادگی فراتر می رود مضمحل و منفعل می گردد و مرد (حتی کوچکترین فرد خانواده) با قدرت و اختیار تمام عرض اندام کرده از خانواده و تمامی اعضا و ارزش های آن نمایندگی می کند. این شعور و ارزش های مرد سالارانه ی بدوی با تمامی قدرت و ابهت اش در فلسفه و روش سیاسی و اجتماعی طالبان خلاصه گردیده است.

به همین گونه تفکرات اجتماعی و فرهنگی طالبان، دشمن زندگی انسانی با زیبایی ها و ظرافت هایش است. سیر پیشرفت جهان و اجتماع شماری از محافظه کاران و اسلامیگرایان افراطی را تا سرحد دشمنی با انسانیت و تمدن پیش برده است. جنبش عقبگرا و بشر ستیز طالبان یکی از آنان است. فقدان برنامه ی سیاسی و اقتصادی مبسوط و رهگشا، مرض واگیر تمامی جنبش های اسلامی رادیکال جهان فعلی است. فقر فراگیر و وحشتناک در اکثر کشور های مسلمان و حاکمیت مستبدان و فاسدان در اکثر این کشور ها، شماری از جوانان فقیر و همچنان روشنفکران لایه های پایین جامعه را بطور ناخودآگاه در دام جنیش های مخرب بنیادگرایی فرو برده است. شعار مبارزه با کفار و استبداد یکی از آن حربه های گیرای است که افراطیون اسلامی و طالبان از آن بیشترین استفاده ی تبلیغاتی را می برند. این جنبش ها از آنجاییکه برنامه رفاهی و انکشافی برای توده ها ندارند و شیوه های مبارزه و پیکار شان توده های مظلوم را نیز هدف قرار می دهد، در نهایت محکوم به شکست و انزوا است. اکثریت توده ها از بنیادگرایان اسلامی حمایت نمی کنند. نمونه ی بارزش کشور همسایه پاکستان می باشد. احزاب اسلامی – حتی میانه رو- پاکستان هیچ وقت رای کافی بدست نیاورده اند. برعکس این احزاب سیکولر و دمکراتیک بوده اند که با وجود فساد در رهبری و حیف و میل دارایی های عامه بیشترین آرا را کسب کرده اند. شعار توده ها واضح و روشن است: نان، آرامش و دمکراسی. این دو شعاریست که متاسفانه تا هنوز در اکثر کشور های اسلامی عملی نشده و این خود یکی از علل اصلی سخت جانی بنیادگرایی اسلامی می باشد.

مردم افغانستان نیز با فقر و نا امنی روزافزون دست و پنچه نرم می کنند. رژیم منحط و فاسد کرزی نه تنها فقر را کم نکرد بلکه همه روزه به ابعاد و ژرفای آن افزود. نا امنی در اکثر نقاط کشور به قانون تبدیل شده است. مردم خود پاسبان مال و جان خویش اند. پولیس رژیم کرزی خطرناکتر از هر اداره ی دیگر است. نفوذ جنگسالاران و هیرویین سالاران در این اداره چنان محسوس و سهمگین است که حتی کرزی نیز نمی تواند بادی گارد های شخصی اش را از آن انتخاب کند. اکت و ادا های عوام فریبانه ی کرزی در سخنرانی هایش خیانت مستقیم به مردم و آرزو های آنان است. اگر شمه ی غیرت و ارزش انسانی در وجود سراسر پوشالی و منحط کرزی زنده می بود، باید سالها قبل استعفا می داد. رییس جمهور ِ که حتی صلاحیت عام و تام قصر ریاست جمهوری را نداشته باشد گودی کوکی ای بیش نیست. اعضای کابینه ی کرزی با خون مردم بازی می کنند. اکثریت اینان نوکر و دست نشانده کشور های معین خارجی اند و وزارت را بهترین راه بخاطر ملیونر شدن می دانند. اگر به زندگی این فاسدان و خاینان به مردم قبل از وزیر شدن شان دیده شود، در کشور های غربی زندگی عادی و شاید هم بخور و نمیر ِ داشتند، درست همانند اکثریت باشندگان معمولی اروپایی. اما بعد از اشغال کرسی وزارت و ریاست، ملیون ها دالر پول اندوختند. این وزیران خاین جز گفتن و نوشتن آمار و ارقام جعلی و عوام فریبانه کاری دیگری ندارند.

زندگی اقتصادی اکثریت مردم بدتر از زمان طالبان شده است. مردم دوباره به کشور های خارجی پناه می برند. نبود کار و امنیت زندگی را برای اکثریت ملت تیره و تار ساخته است. مردم اصلاً به دولت و کارکرد هایش علاقه ندارند چون متاسفانه رژیم در فکر زراندوزی و چاپیدن است. بلی رژیم کرزی یا خاین است و یا هم بیسواد و جاهل. خاینان اش همان وزیران و رییس هایش می باشد که در گوشه و کنار دولت کرزی لولیده اند و هر روز بروی ملت و امید هایش می شاشند. هر روز به رقم حساب های بانکی شان افزوده می شود و با بیشرمی تمام در غارت و چپاول اموال عامه و کمک های خارجی مسابقه می دهند. اگر این وزیران و رییس ها واقعاً از وجدان انسانی بیدار و حس وطندوستی برخوردار می بودند باید سالها قبل با دادن استعغا به افشای ماهیت نوکر و ضد مردمی رژیم کرزی می پرداختند تا تاریخ از آنان به نیکی یاد می کرد. و اما جاهلان و بی سواد هایش –منفی شماری از وکیلان محترم و وطندوست – در سنا و پارلمان خوابیده اند و بیخبر از دنیا و کاینات مصروف معامله گری و زد و بند های سیاسی بخاطر حقوق بیشتر، امتیاز بیشتر و آینده ی بهتر و امن تر اند.

در هر کشور رژیم حاکم وظایف مشخص و بنیادی دارد و در برابر مردم مسئول و حسابده می باشد. اما افغانستان بالفعل و بالقوه فاقد دولت است. امیران محلی و جنگسالاران صاحب اختیار عام و تام محدوده ی جغرافیایی خویش اند. از علایم و کارکرد های دولتی در اکثر قرا و قصبات کشور خبری نیست. اکثریت مردم، بخصوص خارج از چند شهر بزرگ، اصلاً با ارگان ها و دفاتر دولتی نه تنها آشنایی ندارند که از آشنایی با آن در هراس اند. نماد ها و ارگان های ساده ی دولت چون محکمه و قضا، مکتب، کلینک، اداره ی پولیس و غیره به چند ولایت معدود محدود می شود و در سایر مناطق کشور پول و تفنگ حاکم بر سرنوشت مردم است.

بهرحال، با این وضع وحشتناک کرزی با بیشرمی تمام می کوشد تا مردم را فریب دهد که گویا مشکل اصلی در افغانستان طالبان است. اگر مشکل طالبان را با مذاکره و غیره حل کنیم، دنیا گل و گلزار خواهد شد. اما سوال اصلی اینست که چرا طالبان دوباره قوت گرفت و چرا فعلاً به یک تهدید جدی برای دولت جهادی-مافیایی کرزی تبدیل شده است؟

از عمر زمامداری عبوری و "انتخابی" کرزی و یا نشاندن کرزی بر اریکه قدرت توسط باداران امریکایی اش تقریباً هفت سال می گذرد. کرزی خود اعتراف کرد که توسط بیگانگان به قدرت رسیده و آنان اگر بخواهند می توانند او را کنار زنند. کرزی بی وعده یا با وعده به قدرت می رسید چون امریکا انتخاب مناسب دیگری نداشت. کرزی در شروع تمرین دمکراسی و حقوق بشر کرد تا بر چشمان مردم خاک پاشیده با خاطر آرام بالای برنامه های باداران و تیم مافیایی اش تمرکز دهد.

سوال اساسی اینست که آیا کرزی و تیم فاسدش دانش کافی در امور اجتماعی و سیاسی ندارند تا کشور را اداره کنند یا اینکه بیش از آن بی تفاوت و وطنفروش اند که در فکر مردم و بهروزی آنان باشند. فکر می کنم که علت دومی جهت اساسی را بازی می کند اما بی دانشی و فساد در دولت نیز نمی تواند منتفی گردد. در این هیچ جای شک نیست که در شرایط فعلی افغانستان استقلال و تمامیت ارضی ندارد و سرنوشت ملت و حاکمان اداری آن در دست بیگانگان است. اما نادیده گرفتن بی کفایتی دولت و حکومت کرزی شاید ما را در سنجش و شناخت ما از ماهیت فاسد گردانندگان دولت دور کند. فساد اداری و سلطه مافیایی جهادی-تکنوکرات ( بقول بشر دوست شهزادگان غربی) ریشه در بی کفایتی و خیانت ملی خود گردانندگان دولت دارد. اگر بفرض رییس پولیس و یا هم رییس فلان محکمه با گرفتن رشوه فلان جانی را رها می کند و یا اینکه اکثریت مردم از بیکاری رنج می برند و در فقر کشنده بسر می برند، باید علت اساسی را در طرز اداره، حاکمیت و روش سیاسی و اقتصادی دولت کرزی و تمامی ارکان آن دانست. علت بیکاری و فقر در هزاره جات تسلط و یا جنگ طالبان در جنوب نیست، درست همانطوریکه علت امارت های حزبی و فردی در شمال و سایر نقاط کشور تسلط و یا جنگ طالبان در جنوب نیست.

مردم کشور باید به این آگاهی برسند که طالبان و دولت مافیایی-جهادی دو پدیده ی کاملاً متفاوت اما بشدت به هم وابسته و در هم تنیده اند. وجود و استمرار یکی، شرط بقا و استمرار دیگری است. دولت کارا و متعهد به مردم و خواست های آنان، می تواند با ایجاد کار، زدن جنگسالاران و گروه های جانی و قاچاقبر، کاستن فاصله ی وحشتناک میان ثروت اقلیت ِ ناچیز و فقر اکثریت ِ مطلق، جذب سرمایه های خارجی و توجه به خدمات رفاهی و عام المنفعه و ایجاد پولیس و ارتش مسئول و عاری از فساد و نیز توجه به توازن و ترکیب قومی در تمامی ارگان های دولتی، طالبان و سایر دشمنان مردم و کشور را به انزوا کشد و به مرگ تدریجی آنان منجر شود. اما متاسفانه ماهیت گردانندگان و حاکمان فعلی بشدت ضد مردمی و عقبگرا و ضد تمدن و پیشرفت است. اینان بقای خویش را در بی سوادی و فقر مردم جستجو می کنند. هر دو جناح (طالبان و دولت) مادر تمامی نابسامانی های فعلی کشور و مردم ما است و هر دو لازم و ملزوم همدیگر اند. اشغال کشور توسط خارجی ها و پیشبرد برنامه های استراتژیک از سوی قدرت های جهان نیز همچنان ادامه خواهد داشت و یکی از علل اصلی این اشغال، وابستگی و تحقیر، بی کفایتی حاکمان و ماهیت سراپا وابسته و پوشالی آنان است. این حلقه ی شوم (طالبان، دولت جهادی-مافیایی و اشغال کشور) مکمل همدگر بوده و هر یک از عناصر این حلقه ی نحس به همان اندازه که به جنگ با همدیگر نیاز دارند به هستی و استمرار همدیگر نیز تشنه و وابسته اند.

امید به انتخابات و آمدن شهزادگان دیگری در قدرت دولتی حلال هیچ مشکل نمی تواند باشد. به قول معروف آب از بالا خت است. تا زمانیکه فشار مردمی منجر به تغییر ماهوی در ساختار سیاست و قدرت در افغانستان نشود، مردم همچنان با دشمنان داخلی و خارجی روبرو خواهند بود.

فرشته حضرتی و برداشت ارتجاعی از تاریخ

عمر — 2008-12-25T01:40:00Z

مدتی می شود که خانم فرشته حضرتی به یک سلسله مسایل خاص که متعلق به ملیت و قوم معینی می شود می پردازد. البته اینجا قصد ام این نیست که به تشریح مفاهیم چون اسطوره، اخلاق، تاریخ و غیره بپردازم. فکر می کنم این پدیده ها بیش از آن بغرنج و پیچیده اند که بشود آن ها را با رد چند شاه و امیر و نوکر و چاکر از قوم معین به نقد و بررسی گرفت. بررسی های خانم فرشته حضرتی و پرداختن یک جانبه و تنگ نظرانه اش به این مسایل، بشدت سطحی و غیر جامعه شناسانه است. از همه مهمتر اینکه خانم فرشته در بررسی مسایل اجتماعی، علایق، برداشت ها و باور های شخصی خود را نیز دخیل گردانیده است.

تمرکز به سنت ها و اخلاقیات قوم پشتون و بعد ریشه ی تمامی مشکلات و نابسامانی های اجتماعی و سیاسی افغانستان را – البته در 250 سال اخیر- به گردن قوم پشتون و اخلاقیات و باور هایش انداختن، روش و تفکر روشنفکرانه و پیشرو نیست. اگر خانم فرشته کمی بیشتر به مطالعه تاریخ و پدیده های اجتماعی کشور و جهانش بپردازد، به بسیار سادگی در می یابد که اخلاقیات و سنت ها جامد، ایستا، مقدس و ابدی نیستند. اخلاق و سنت معین می تواند در زمان و مکان خاصی مقدس و پیشرو باشد و برعکس همان اخلاق و سنت در زمان و مکان دیگری عقب گرا و منحط ثابت گردد. اخلاقیات، رفتار و هنجار های سنتی و فرهنگی انسان ها برخاسته از محیط و شیوه ی زندگی انسان ها است. هیچ فرهنگ و اخلاقی نمی تواند به رشد و پیشرفت اجتماعی کمک مثبت کند مگر اینکه زیربنای زندگی اجتماعی این فرصت را به گونه ی پیشرو و متوازن مساعد سازد. بناً اگر همین تاریخ 250 ساله افغانستان را در نظر گیریم، فرق و اختلافات شدیدی میان اخلاقیات و هنجار های باشندگان کشور نمی یابیم. در یک بررسی کوتاه و بیطرفانه ما به فرهنگ و اخلاقیات شهری و فرهنگ و اخلاقیات دهی بر می خوریم که هر یک خاستگاه و تکیه گاه معین خویش را دارند. و اگر کمی بیشتر واقع بین باشیم (اگر افغانستان را تنها کابل و کابل را افغانستان را ندانیم) قبایل (زیی ها و خیل های مختلف) مختلف پشتون از وحدت اخلاقی و فرهنگی معینی برخوردار اند و این تنها قدرت سیاسی است که در مقاطع معین تاریخ، سران باصطلاح قبایل و همچنان سران سایر اقوام کشور را بخاطر کسب قدرت سیاسی بیشتر به جان هم می اندازد.

با توجه به نکات بالا، بررسی ها و تحلیل های خانم فرشته در شمار تحلیل های واقع بینانه و جامعه شناسانه نمی آید. تحلیل خانم بیشتر با مقاصد و نیات سیاسی می باشد که بخاطر تثبیت برحق بودن آن، از ثابت کردن هر ناحقی به حق و هر حقی به ناحق دریغ نمی کند.

تاریخ افغانستان تاریخ درد و اشک تمامی اقوام اش است. تاریخ افغانستان تاریخ گره خوردن اخلاقیات و سنت های اقوام اش است و تاریخ افغانستان تاریخ ظلم و ستم ارباب بر رعیت اش است. این تاریخ به همان قوتی که در جنوب و شرق بوده و است، در شمال و غرب و مرکز نیز بوده و است. هیچ شاه و امیر پشتون به رعیت و ستمدیده ی پشتون رحم نکرده و نمی کند و هیچ امیر و آمر هزاره و تاجک و ازبک به رعبت و ستمدیده ی قوم خویش رحم نکرده و نمی کند. منافع اقتصادی اربابان و تاجران اقوام مختلف آنان را وا می دارد تا در پی قانون واحد باشند و این قانون به شکل ناخود آگاه آنان را به سوی سیاست و عملکرد سیاسی معین می کشاند. اگر در مقاطع معین تاریخ شاهد تصادم منافع امیران و شاهان هستیم، این تنها بخاطر خاستگاه اقتصادی آنان است. تاجر و سرمایه شهری در پی قوانین تازه می افتد که خواهی نخواهی منافع اربابان دهی را به مخاطره می اندازد.

در تمامی نوشته ها فرشته حضرتی در پی آن است تا ثابت سازد که گویا جنوب و فرهنگ و سنت هایش خاستگاه تمامی پلشتی ها و نابسامانی های افغانستان و مردم اش است. فکر می کنم در جریان نوشتن "فرهنگ قبیله بستر تولید بحران!"، خانم فرشته یا بیش از حد عامی شده است و یا هم ضد مردمی. در نوشته اش با بیشرمی تمام به ملیت و فرهنگ و رسوم معین اش توهین می کند و با سقوط در منجلاب عامی گری و جهالت "روشنفکرانه"، جنوب و پشتون ها را ریشه ی تمامی بحران افعانستان می داند. از کجا پل و گز می کنی خانم!؟ آیا تاریخ کشورت را آنطوریکه باید مطالعه کرده ای یا اینکه تعصب قومی و گروهی دید و منطق ات را نیز خشکانده است؟ از کدام فرهنگ و سنت می نویسی؟ از حملات انتحاری؟ از کدام تاریخ به بعد؟ از فرهنگ خشونت و ناشکیبایی؟ از پایمال کردن حق زنان؟ از ازدواج اطفال؟ از بد و بدل؟ از "رقص مرده"؟ از "بصیره" ها در شمال یا "ناهید" ها در کابل؟ از "گلیم جمع" ها در جنوب و شرق یا از "یکاولنگ ها" در مرکز؟ از "دشت لیلی" یا تاکستان های شمالی؟ از "خارجی ربایی" در جنوب یا "آدم ربایی" در کابلت؟ از طالب سالاری در جنوب یا تفنگ و ارباب سالاری در شمال؟ از خودسوزی زنان در هرات یا تجاوز بر دختران کم سن و سال در شمال؟ از تعدد زوجات در جنوب یا تعدد کنیزان در شمال؟ از بچه بازی در قندهار یا زنگ و جامن در شمال؟ از تریاک در شمال یا هیرویین در جنوب؟ از حضرت علی در شرق یا عطا خان در شمال؟ از رقصاندن زنان در محافل جهادی در شمال یا و غیره و غیره؟

ببین فرشته جان که چقدر خام پورته کرده ای. چقدر ناشیانه بررسی کرده ای و چقدر در آسیاب دشمن ملت آب ریخته ای. اگر قضاوت را بر این بگذاریم که تمامی واقعیت های بالا شامل فرهنگ و رسوم اقوام کشور می شود، پس این فرهنگ و رسوم کلی است و تمامی کشور را در بر می گیرد و از گزندش تمامی اقوام رنج می برند. جنوب همانقدر از پلشتی "فرهنگ" و "رسوم" رنج می برد که شمال. خشونت "فرهنگی" در شمال همانقدر ظالمانه و کوردلانه است که در جنوب. مردم در شمال به زنان همان حیثیتی را قایل اند که در جنوب.

بررسی ولایت و یا گروه معین از انسان ها در مقطع معین از تاریخ و بعد تعمیم مطلق آن بررسی و نتیجه گیری ها بر دیگران فاقد پایه علمی است. مسئله حملات انتحاری یکی از این مسایل است. حملات انتحاری در افغانستان تاریخ بیش از حد کوتاه و مقطعی دارد. این پدیده شامل فرهنگ و سنت پشتون ها نبوده و نیست. در شروع یک عملکرد وارداتی بوده است که بیشتر گروه های افراطی در عراق بکار می برند. اگر اولین اش را حمله علیه مسعود – آن هم توسط اعراب- در نظر گیریم، تاریخ این پدیده بیش از 8 سال نمی شود. این عملکرد بیشتر بار مذهبی دارد تا فرهنگی یا سنتی. احزاب و بنیادگرایان اسلامی و طالبان با شستوشوی مغزی جوانان فقیر در مدارس دینی پاکستان آنانرا چنان محو زیبایی های بهشت برین می سازند که جوانان راه فرار از درد و فقر فردی را در پیوستن به خدا و آخرت می دانند. خرامیدن در میان حوریان بهشتی و فراوانی شیر و شکر و ناز و نعمت ابدی یکی از انگیزه های شدید آمادگی اقدام به حملات انتحاری است. پس طوریکه دیده می شود دو انگیزه ی اصلی یعنی فقر اقتصادی و انگیزه ی مذهبی دهها جوان را آماده می سازد تا با مرگ خودخواسته از فقر این دنیای فانی نجات یابند و به نعمت و عیش آن دنیای ابدی دست یابند. در اینجا فرهنگ و یا سنت پشتون و یا پشتونوالی هیچ کمکی نمی کند. فقر اقتصادی و انگیزه ی مذهبی و فلسفه ی جهاد علیه کفار به همان شدت و حدتی که یک فلسطینی انتحار کننده را علیه اسراییل قرار می دهد، یک پشتون طالب را نیز علیه "دشمنان" اش قرار می دهد. راستی خانم فرشته توجه کرده اید که تمامی این انتحار کننده ها به قشر بسیار هم پایین و فقیر اجتماع تعلق دارند. آیا می توانید تنها یک نمونه ذکر کنید که در آن مثلاً فلان تاجر پشتون و یا پسر فلان ملک و یا قاچاقبر و جنگسالار پشتون دست به عملیات انتحاری زده باشد. یاد تان باشد که قشر بالای اجتماع و افراد مربوط به طبقات حاکم پشتون هیچ وقت به این عمل مذهبی دست نمی زنند چون آنان نعمت و عشرت را در همین دنیا تجربه می کنند و به گفته ی خیام نقد اش را از نسیه اش بهتر می دانند چون به تجربه دریافته اند "که آواز دهل برادر از دور خوش است".

فرشته حضرتی و رسوم و فرهنگ در افغانستان

"فرهنگ پشتون مجموعه ی از آداب، رسوم، باورها، سنت ها، والگوهای رفتاری میباشد که دریک جغرافیای مشخص وتوسط یک تیره قومی مشخص به مصرف میرسد. اما نظر به شواهد و مستندات تاریخی این فرهنگ تاهنوز نتوانسته است بستر تولید تمدن، و پرورش تفکر واندیشه های سهیم در افتخارات بشری قرار بگیرد."

بسیار هم گل گفته اید. چرا نه؟ نه تنها پشتون ها، بلکه تاجک ها، ازبک ها، هزاره ها و سایر اقوام کشور که در "جغرافیای مشخص" و معینی زندگی می کنند نتوانسته اند "بستر تولید تمدن، و پرورش تفکر و اندیشه های سهیم در افتخارات بشری" قرار گیرند. در این بررسی نمی خواهم به تاریخ کهن رجوع کنم. من نیز از همان تاریخ شروع می کنم که فرشته حضرتی آنرا تاریخ مبدا در تراژدی ها و مصیبت های افغانستان می داند، یعنی 250 سال اخیر. اگر کمی واقع بین باشیم، در 250 سال نه تنها پشتون ها بلکه تمامی اقوام کشور نتوانسته چیزی تازه ی شامل گنجینه ی دانش و تمدن بشر کنند. و این ناکامی ریشه در فرهنگ و سنن اقوام کشور نه، بلکه ریشه در زیربنای اقتصادی که خود خالق فرهنگ و سنن می باشد دارد. دوران طلایی کشور های اسلامی و همچنان دوران طلایی جغرافیای بزرگ دنیای کهن ای که افغانستان نیز شامل اش می شد سده هاست که بسر آمده است. دیگر نه مولانای داریم و نه زردشتی؛ نه "قانون" ابوعلی سینا جاذبه ی دارد و نه عدالت "مزدک" . حالا اکثریت ملت (منفی قشر محدود از رده های بالای تحصیلکرده ها) بیش از آنکه از "بوی موی جولیان" و "درشتی هایش" خوشش آید از "آغا بچه و سراچه اش" خوشش می آید. با داشتن اقتصاد ِ که محصولات فرهنگی اش "آغا بچه و سراچه اش" باشد، آروزی سهیم شدن در گنجینه ی دانش بشری را نداشته باشید. اگر منظور از دانش بشری خانم فرشته تمامی دست آورد های مادی و معنوی این 250 سال اخیر باشد (گذشته اش را می گذاریم فعلاً)، اروپای سیکولار پیشقراول تمامی بشر بوده است. از برکت دست آورد های اروپایی ها و بعداً تمامی دنیای غرب است که ما بندگان "نفرین" شده ی خدا می توانیم "کابل پرس^?" را با فشردن چند کلید معین بر روی صفحه ی کلید خویش باز کنیم و از "تنگ نظری" های خانم فرشته و تیوری پردازی های ارتجاعی اش پیرامون تاریخ، فرهنگ و سیاست آشنا شویم. و باز هم از برکت همین دست آورد های سیاسی جهان غرب است که خانم فرشته بدون ترس از تعقیب و حملات انتحاری با خاطر آرام و تماشای دریاچه های زیبای سویدن فرصت نویسندگی پیدا می کند. و اگر از دانش طبیعی بگوید باز هم دیده می شود که اکثریت مطلق برندگان جایزه نوبل در علوم طبیعی غربی ها اند و "متاسفانه" یکی از آن ها هم از تیره ی پشتون های هند می باشد(قدیر خان پاکستانی).

پس بیجا بخود زحمت ندهید که در این راستا نیز تیر تان به خطا می رود. هیچ چیزی را نمی توانید ثابت کنید جز فقر اقتصادی و به همین منوال و پیمانه فقر فرهنگی و اجتماعی تمامی اقوام کشورت. من ِ هزاره و توی تاجک و من ِ پشتون و توی ازبک و من ِ پشه ای و توی بلوچ و من ِ ترکمن و توی نورستانی همانقدر از کاروان دانش و دست آورد بشری در این 250 سال دوریم که تنها با همدلی و همکاری و برپای نظام جدید و سراسر نوین می توانیم به کاروان تمدن و تعالی بشری بپیوندیم.

تا زمانیکه زیربنای اقتصادی و سیاسی کشور بطور رادیکال تغییر نکند، در شرایط فعلی هیچ یک از اقوام کشور نمی تواند چیز تازه ی شامل دانش بشری کند. با توجه به فقر گریبان گیر، دست آورد در علوم طبیعی و دانش بشری بسیار نادر است، مگر اینکه شماری از افغان ها از فرصت های اجتماعی در دست داشته در سایر کشور ها، بخصوص غرب، استفاده ی مثبت کنند.

تاریخ و شاهان

دید فرشته از تاریخ و سرنوشت ملت ها، دید یک بعدی، انتزاعی و متافزیکی است. خانم فرشته با بررسی اش، تاریخ ما را تاریخ شاهان و قهرمانان می داند. در این هیچ شک نیست که این شاهان و قهرمانان مورد قبول خانم فرشته نیستند اما در نهایت عملکرد فردی آنان را تاریخ کلی کشور و مردمانش قلمداد می کند. به باور فرشته و همفکرانش، این عملکرد فردی شاهان و قهرمانان جعلی بوده است که ما سردچار این سرنوشت تیره و تار شده ایم. اگر شاهان عاقل و عادل می بودند و قهرمانان جعلی واقعی، ما شاید سرنوشت دیگری می داشتیم.

قبل از همه باید در بررسی پدیده های اجتماعی و فرهنگی، زمان و مکانی را که این پدیده ها در بستر آن جوانه زده و با سیر تکاملی جامعه قوام می گیرند بررسی کرد. بررسی مثلاً شخصیت احمد شاه ابدالی با معیار ها و باور های جهان فعلی ظالمانه و غیر علمی است. احمد شاه در زمان و مکان معین و با سطح فکری فردی خویش و سطح فکری و مادی جامعه اش همانی می توانست باشد که بود. او درست همانطوری عمل کرد که شاهان اروپایی قبل از انقلابات بورژوایی در اروپا می کردند. لشکر کشی های غارت گرانه ی احمد شاه و چپاول هند با هیچ گونه مقاومت داخلی مواجه نشد و سرداران قبایل و اقوام مختلف کشور با توجه به منافع طبقاتی خویش از این غارت گری ها و به یغما بردن ها حمایت می کردند. نظام فیودالی کشور با لشکر کشی های احمد شاه موافق بود و وضعیت اقتصادی اکثریت توده های ملت (از تمامی اقوام) بشکل ناگسستنی و عمیق با نظام فیودالی و جنگ های فیودالی گره خورده بود. اگر احمد شاه نمی بود، شاه دیگری تقریباً همانی را می کرد که در آن دوران احمد شاه کرد. حتی اگر این شاه هزاره می بود، شرایط آن دوران او را به یک احمد شاه هزاره تبدیل می کرد. عملکرد شاهان تاریخ، فردی نه بلکه برخاسته از خواست های کلی طبقات و اقشار حاکم آن دوران و جامعه می باشد. نظام فیودالی دوران احمد شاه و یا هم نظام مستعمراتی و فیودالی دوران امیر عبدالرحمن خان جلاد نمی توانست چیزی دیگری باشد. حتی شورش شخصیت های پیشرو در حلقه امان اله نتوانست سیر کلی جامعه افغانستان از مسیر اصلی اش (مستعمراتی و فیودالی) تغییر دهد. با آنکه آرزو های امان اله و حلقه اش در کل آروزی های ملی و پیشرو بود، اما زیربنای اقتصادی و فرهنگی آن دوران آمادگی پذیرش این خواست مترقی را نداشت. شخصیت امان اله می توانست سیر تکاملی جامعه را به طور مثبت تسریع کند، اما از آنجاییکه نظام مستعمراتی و فیودالی کشور، منافع اش را در تضاد با این پیشرفت می دید، جلو اش را گرفت.

ظهور نادر جلاد در صحنه سیاسی افغانستان در دوران استعمار موافق با سیر کلی پدیده های آن دوران بود. نادر نماینده ی نظام مستعمراتی-فیودالی بود که باید این نظام را با چنگ و دندان و خون و آتش نگهداری می کرد. سرکوب جنبش های مشروطه خواهانه و سر به نیست کردن شخصیت های آزاده و ملی (از تمامی اقوام، به شمول مشروطه خواهان پشتون) از سوی نادر و همدستان جلاد اش در نهایت حافظ منافع طبقات فیودال و اربابان استعمار بود. این سیر و تکامل را بسیاری از کشور طی کرده اند و منطق تاریخ اش منطق علمی و عقلایی دارد.

"عبدالرحمن وملاعمر ساخته وپرداخته ی هیچ بیگانه ی نیستند که براندام این فرهنگ تحمیل شده باشند. این دو شخص درحقیقت محصول وتولید یک فرهنگ می باشند که در فاصله ی یک صدسال ازهمدیگر، اقوام غیر پشتون را قتل عام کرد و بذر کینه را درمیان مردم این سرزمین پاشیدند." بنابر منطق فرشته خانم، عبدالرحمن و ملاعمر را فرهنگ پشتون ها تولید کرده است. این نگرش چنان کودکانه و عامیانه است که حتی شاگردان مدرسه نیز آنرا به تمسخر می گیرند. به احتمال قوی آنان با سیلی های محکم فرشته جان را از خواب بیدار خواهند کرد و برایش حالی خواهند ساخت که ملا عمر از تولیدات پاکستان و "آی اس آی" آن می باشد. راستی نگفتید که دوستم آغا و سایر آغایان جهادی و غیر جهادی حاصل کدام فرهنگ اند. بنابر منطق شما، دوستم باید حاصل فرهنگ ازبک باشد و اسماعیل و عطا و فهیم آغا هم حاصل فرهنگ تاجک. حساب مزاری و مسعود هم که برای شما معلوم است. قهرمان دو ملیت مظلوم که علیه قوم مستبد و قهار پشتون قیام کردند و جام شهادت نوشیدند و قهرمان شدند. راستی در زمان قتل عام افشار کجا بودی؟ در گوتنبرگ یا پنجشیر؟ زمانی که بابا مزاری به شاگرانش "رقص مرده" نشان می داد، حتماً سیاسی نبودی و یا خانه داری فرصت تعقیب حوادث کشور را برایت نمی داد. این افراد جانی و قدرت طلب، چه پشتون و غیر پشتون اش، همه و همه با درد و آلام مردم بیگانه بودند و جنگ را نیز بخاطر کسب قدرت حزبی و گروهی براه انداخته بودند. اگر کمی توجه کنی می بینی که همین کسب و امتیاز سیاسی بالاخره محقق هزاره را که نماینده طبقات و اقشار بالایی ملیت هزاره است، در کنار سیاف سینه بر و خلیلی را در کنار پشتون (از تیره ی عبدالرحمن ها) نشاند. این واقعیت بخوبی نشان می دهد که مردم برای زورگویان و قدرت طلبان پشیزی اهمیت ندارند. اینان با بیشرمی حاضر اند تا با تصویب دهها قانون حافظ منافع مشترک خویش علیه تمامی مردم مظلوم از تمامی اقوام باشند.

خانم فرشته می نویسد: "حاکمیت های سیاسی اصولا تولید فرهنگ ونگرش سیاسی یک جامعه می باشد. لذا وقتیکه تولید یک فرهنگ ازجنس عبدالرحمن وملا عمر باشد، دورازانتظار نیست که مفاخر تاریخی ویران گردد، به صورت زنان اسید پاشیده شود، مکاتب به آتش کشیده شود، انسانها مانند گوسفند سر بریده شود و فرهنگ انتحاری درباورهای دینی ساکنان جنوب نهادینه گردد." اول اینکه "حاکمیت های سیاسی اصولاً تولید فرهنگ و نگرش سیاسی یا جامعه می باشد" چندان چنگی به دل نمی زند. گناه تان نیست. کم می دانید اما می خواهید زیاد بگویید. اگر حق را بر جامعه شناسی و علوم سیاسی بدهیم، مسئله را طوری دیگر مطرح می کنند. مطابق جامعه شناسی و علوم اجتماعی "حاکمیت های سیاسی" اصولاً تولید نظام اقتصادی جامعه اند. "قدرت سیاسی دیر یا زود به دنبال قدرت اقتصادی می آید؛ انقلاب های کامیاب فقط امضای سیاسی موفقیتهای اقتصادی قبلی هستند." و همچنان فرهنگ و نگرش سیاسی خود حاصل نظام اقتصادی و سیاسی جامعه است. فکر می کنم اگر کمی به تاریخ دقت کنید، همیشه نظام اقتصادی معین، دارای نظام سیاسی و نگرش فرهنگی خاص بوده است. فرهنگ غربی حاصل رشد لجام گسیخته ی اقتصاد سرمایه داری (کاپیتالیستی) است و این فرهنگ را نمی توان در کشور های که جهت عمده اقتصاد آنان را تا هنوز نظام اقتصادی زمین داری (فیودالیزم) تشکیل می دهد جستجو کرد. نگرش سیاسی سرمایه داری برخاسته از منافع اقتصاد و نظام سیاسی سرمایه داری است. فرهنگ جهانی شدن، حاصل اقتصاد جهانی شدن است والا هرگز بیژن قندوزی "رپ" امریکایی نمی خواند که بسیار هم بیمزه است. نگرش سیاسی فعلی کشور مان برخاسته از اقتصاد فعلی اش (اقتصاد گره خورده ای فیودالی-مافیایی) است. این اقتصاد و نگرش سیاسی فرهنگ و ارزش های را تولید خواهد کرد – مثلاً آدم ربایی بخاطر پول- که بشدت ویرانگر و مخل نظم اجتماعی خواهد بود.

تجاوز بر بصیره ها و خود سوزی: کدام فرهنگ، پشتون یا؟

فرشته خانم با آوردن مکتب سوزی، تیزاب پاشی و غیره می خواهد ثابت کند که گویا فرهنگ و تفکر عمومی پشتون ها موافق با این عملکرد ها است. تیزاب پاشی بروی دختران تاریخ درد ناک دارد و گروههای اخوانی پیشقراولان این عمل جنایتکارانه و بزدلانه بودند. گلبدین یکی از آن جوانان عقد ای بود که دهه ها قبل از طالبان تیزاب پاشی را بالای دختران در دانشگاه کابل تمرین می کرد. دشمنی با مکتب و قلم نیز داستان طولانی دارد. اگر بخاطر داشته باشید اولین بار در دوره ی زمامداری مسعود-ربانی، شماری زیادی از کتاب های دانشگاه کابل سوختانده شد. آیا این عمل خاینانه ی مسعود-ربانی و غیره جهادی ها را برخاسته از فرهنگ تاجک می دانید یا چطور؟ امیر عبدالرحمن خان (بچه سقا) نیز بیشتر در فکر بودنه بازی و مرغ بازی هموطنان اش بود تا درس و تعلیم و کتاب و قلم. نازی ها نیز کتاب های بیشماری را سوختاندند اما هیچ کشور و ملتی در اروپا، فرهنگ جرمن را خاستگاه نازیزم و کتاب سوزی و آدم سوزی آنان نمی داند.

راستی در رابطه با خودسوزی دختران در هرات چی می گویید؟ طوریکه دیده می شود اکثریت آنان متعلق به قوم تاجک اند. آیا فرهنگ و خشونت تاجک در خانواده و جامعه باعث این خودسوزی ها و زن ستیزی ها می شود؟ تجاوز بر بصیره ها را چطور؟ آیا فرهنگ ازبک و یا تاجک را عامل این تجاوز ها در شمال که عطا محمد تاجک و دوستم ازبک حاکم بلامنازع اند می دانید؟ در رابطه با "سربازان کودک" و تجاوز جنسی بر آنان در تمامی نقاط کشور و بخصوص در صفوف جنگسالاران شمال چی می گوید؟ آیا تجاوز بر "سربازان کودک" برخاسته از فرهنگ تاجک و ازبک و غیره است یا تنها مختص طالبان پشتون است؟ آیا بیاد دارید که تجاوز دستجمعی ملیشه های دوستم و غیره جهادی ها باعث مرگ و خودکشی صد ها "ناهید" در مکرویان ها و غیره شد؟ آیا دیدن زن در حال ولادت از فرهنگ تاجک آب می خورد یا پشتون؟

بهرحال، از این مثال ها می توان بیشمار قطار کرد. قصد ام از آوردن این همه مثال اینست تا خانم فرشته به این واقعیت تلخ پی برد که نابسامانی ها و پلشتی های فعلی جامعه و کشور اش ریشه در فرهنگ من و تو ندارد. پلشتی ها حاصل نظام، تفکر و فلسفه ی خاص است که نامش را می توان نظام و تفکر جهادی-طالبی نامید. اکثریت پلشتی های فعلی کشور بعد از ظهور کثیف جهادی ها و طالبان به "ارمغان" آمد.

سخن آخر

مشکلات و نابسامانی های اجتماعی و سیاسی افغانستان نه تنها مربوط علل و شرایط داخلی کشور می شود بلکه عمیقاً ریشه و توشه در شماری از علل و شرایط خارجی نیز دارد. تا زمانیکه مشکلات کشور را در پیوند با جو سیاسی و اقتصادی عمومی منطقه و جهان نبینیم، نمی توانیم به بررسی و تحلیل منطقی و علمی در زمینه ی علل بدبختی ها و فقر و نابسامانی های اجتماعی دست یابیم. شاهان و امیران تولید شرایط معین اجتماعی اند و جبر تاریخ بعضی ملت ها را دچار سرنوشت تیره و تار می سازد. جبر تاریخ بعضی اقوام را تا پرتگاه نیستی پیش می برد. وظیفه عنصر آگاه هر قوم و ملت است تا با تحلیل علمی قضایا و ریشه یابی بدبختی های ملت و اقوام، راهکرد های علمی و عملی برون رفت از بحران و نابسامانی ها را در یابد و ملت و اقوام را بسوی وحدت و رستگاری و آزادی و سربلندی رهنمون گردد. در شرایط که ملت و تمامی اقوام کشور بخاطر یک لقمه نان جگر گوشه های خویش را می فروشند و مشتی از جانیان مزدور زندگی ملیون ها انسان بی نوا را به گروگان گرفته اند، دامن زدن به تنش های قومی جز خدمت به ارتجاع و تداوم تجاوز و اشغال چیزی دیگری نیست. الله و بلا را به گردن ملا (پشتون ها) انداختن همانقدر ارتجاعی، ضد ملی و نابخردانه است که انداختن گناه یلغار افشار بگردن قوم تاجک و یا قتل عام دشت لیلی به گردن قوم ازبک.

تاریخ رفتار اجتماعی تمامی ملت ها و اقوام تاریخ نیکی ها و فضیلت ها از یک سو و تاریخ پلیدی ها از سوی دیگر می باشد. تسلط نیکی ها و فضیلت ها باعث پیشرفت می شود و ضعف فضیلت ها و نیکی ها باعث تسلط نسبی پلیدی ها و انحطاط اجتماعی و فرهنگی می شود. در شرایط فعلی افغانستان و مردم اش (از تمامی اقواد و نژاد ها) با پلیدی های سر دچار اند که عمر موقت و ناپایدار دارند. چون تاریخ رو به آینده دارد و آینده رو به پیشرفت و تکامل، ملت و تمامی اقوام ما روزی سربلند و سرخ روی تاریخ خواهند شد. گذشتن ازین برزخ همدلی و همکاری می خواهد. آنانیکه قوم معین و یا اقوامی را جاهل و بی فرهنگ و فاشیست خطاب می کنند، خود در قعر بی فرهنگی و فاشیزم قومی غرق اند. ما در صورت می توانیم فاشیزم را بگونه ی علمی و عاقلانه نقد کنیم که بدیل نیک و همه گیر برای همه داشته باشیم والا در نهایت خود عامل فاشیزم علیه دیگران خواهیم شد.

"الملک الیبقا مع الکفر ولا یبقا مع الظلم"

عمر — 2008-09-27T15:28:57Z

یادآوری: نکات پایین را چندی قبل بعد از خواندن مقاله ای بقلم میرویس غیاثی یاد داشت کردم، اما متاسفانه نتوانستم که آنرا طی مقاله ای به کابل پرس^? بفرستم. با معذرت از تاخیر در نوشتن و فرستادن این نقد.

بسیار جای خوشبختی است که از قشر ملا هم باسواد برآمد! میرویس غیاثی نمونه ای کامل یک "روشنفکر" دینی است که بیشتر در پی ایدالیزم و "بهشت گم شده اش" است تا پرداختن به مسایل امروز و پیچیدگی هایش. در رابطه با دیدگاههای میرویس، خواستم مختصراً نکات زیر را یادآور شوم.

به نظر من قضیه محمد و تصاویرش ربطی به آزادی و استقلال در کشور ما ندارد. در رابطه با مسایل دینی (دین اسلام) از آزادی و استقلال کامل برخوردار هستیم. مشکل ما در بیان مسایل دینی و یا هم تفسیر درست و یا بد آن نیست. نه جهادی ها، نه طالبان و نه هم گردانندکان پوشالی فعلی خصومتی با دین و دینداری ندارند. برعکس تمامی این جناح ها تا توانسته اند از دین استفاده سوء کرده و می کنند. پدران دینی میرویس ها (سیاف، ربانی، گلبدین، طالبان، و غیره سرکرده های جهادی و طالب) از دین اسلام و حساسیت های بی آلایش مردم در رابطه با آن تجارت کرده و می کنند. دین فعلاً تبدیل به یک متاع متبرک در دست بی خردان و ارتجاع دینی شده است. ساده ترین راه بخاطر خفه کردن صدای مردم بالا کردن پرچم دین و مذهب است. در حالیکه توده های پابرهنه و جهادی-طالب گزیده ی ما با دین برخورد عقیدتی بی آلایش دارند، "روشنفکران" دینی و پدران معنوی آنان با دین برخورد سیاسی و منفعت طلبانه دارند. البته این برخورد با دین و مذهب محدود و منحصر به کشور ما نیست. در تقریباً تمامی کشور های مسلمان، احزاب تندرو اسلامی و حاکمان جبار و منفور آن از دین و مذهب به مثابه آله ی بسیار مؤثر بخاطر پیشبرد منافع سیاسی و سیاست های ارتجاعی خویش سوء استفاده می کنند. با توجه به جو عمومی جهان و ضعف جنبش ها و خیزش های دمکراتیک در جهان اسلام، بنیادگرایان دینی تا حدی توانسته اند تا افکار عامه را در رابطه با قدرت های جهانی و خواست های شان مغشوش سازند. شعار "اسلام در خطر است و جهاد علیه کفار" یکی از تاکتیک های عوام فریبانه ی دینداران است. اما واقعیت ها نشان می دهد که لشکر کشی قدرت های بزرگ و چنگ و دندان نشان دادن آنان علیه کشور های فقیر و اسلامی نه بخاطر اسلام و نه بخاطر اشاعه کفر یا مسیحیت، بلکه اساساً بخاطر اهداف اقتصادی و استراتیژیک در منطقه (کشور های اسلامی) می باشد. اگر دیده شود امریکا نه تنها با اسلام عربستان سعودی و همچنان شیخ نشین های عرب تضاد و جنگ ندارد، بلکه تا توانسته در نگهداری رژیم های تاریخ زده و ضد دمکراتیک آنان تلاش بخرج داده است.

به هیچ کس پوشیده نیست که مثلاً تنش های خونین میان سنی ها و شیعه ها در عراق که به قتل هزاران مسلمان بیچاره ی عراقی تمام شد، ریشه در تفکرات متحجر و تاریخ زده ی سران دینی آن کشور دارد که با دامن زدن به احساسات مذهبی عراقی ها و یک مشت بنیادگرای مذهبی در پی کسب منافع سیاسی و اقتصادی خود و بادارن منطقوی و جهانی خویش اند. البته در این شکی نیست که امپریالیزم همیشه و در همه جا خواسته تا با دامن زدن به حساسیت های مذهبی، فرهنگی، زبانی و غیره در جستجوی منافع غارت گرانه اش باشد. اما برخورد معامله گرانه با دین و مذهب بیشتر از سوی مزدوران بومی امپریالیزم و ارتجاع صورت می گیرد. اگر چه خیزش مردم عراق علیه تجاوز بیگانه برحق است و باید به استقلال و آزادی عراق و مردمش انجامد، اما با نفوذ گسترده ی بنیادگرایان دینی در رأس و انزوای جنبش دمکراتیک، سرنوشت عراق بعد از امریکا درست همانند افغانستان بعد از روس ها خواهد بود. کشور ها و قدرت های مختلف در کمین اند تا با دامن زدن به تنش های مذهبی و استفاده از عناصر مرتجع و قرون وسطایی ضامن تامین منافع خویش در عراق و منطقه باشند. این تجربه ی تلخ را افغانستان بعد از اخراج روس ها و واژگونی رژیم پوشالی از سر گذشتانده است. مگر همین سردمداران دین و مذهب نبودند که هزاران انسان بی گناه را در کابل و سایر شهر ها به گلوله بستند؟ همین مذهبیون و بنیادگرایان اسلامی نبودند که گلوی همدیگر را دریدند تا منافع باداران را تامین کنند؟ و آیا همین دینداران بی سواد و جاهل در ایران نبودند که اقتصاد را مال خر خواندند و به عساکر از دنیا و آخرت بیخبر کلید بهشت می دادند؟

فکر می کنم میرویس تازه وارد سیاست و بازار گرم دینداری در افغانستان و سایر کشور های مسلمان شده است. می خواهد با آوردن چند آیت و حدیث همه را کافر کشد و خود و پدران معنوی اش را مسلمان دوآتشه و یگانه پاسداران اسلام و اسلام گرایی.

ملا میرویس نوشته است که " اینها اسلام را تنها از فامیل خود به ارث برده اند و در مقابل دین و ارزشهای اسلامی و ملی اندک احساس و توجه ندارند". در اینجا میرویس مسئله بسیار بغرنج و جامعه شناسانه ای را مطرح کرده است. تقریباً تمامی انسان ها ارزش های معنوی و اخلاقی را از دو راه کسب می کنند. یکی اش همین ارثی است که در رابطه با ارزش های دینی و اخلاقی نیز صدق می کند. بفرض اگر همین میرویس از پدر و مادر بودایی در سریلانکا زاده می شد، هیچ وقت در توجیه نظرات و دیدگاه هایش از محمد نقل نمی کرد. برعکس بودا را نهایت حقیقت می دانست و از فلسفه اش یاد می کرد. حالا با توجه به گراف بسیار هم وحشتناک بی سوادی در افغانستان، چطور ممکن است که اکثریت مردم دین و مذهب را نه از راه ارث بلکه از راه جستجو و منطق کسب کنند. در حالیکه اکثریت مردم نمی توانند نام شان را به زبان مادری خویش بنویسند چطور ممکن است که از آنان انتظار قرائت و تفسیر بی طرفانه ی قرآن و حدیث را که به زبان بیگانه است داشت. فکر نمی کنم همین میرویس از درک کامل و بی طرفانه ی قرآن و حدیث برآید. تنها بلد است تا نشخوار کند و "ع" و "ح" را با شد و ممد تمامش قلقله کند. اکثریت ملا های سنتی ما چیزی جز این از اسلام نمی دانند. اگر قرار باشد که تمامی باشندگان روی زمین ادیان و مذاهب خویش را بعد از تحقیق علمی همه جانبه انتخاب کنند، فکر می کنم که ما باید دهها سال دیگر منتظر باشیم تا تمامی بشریت از نعمت سواد نسبتاً بالا برخوردار شود و بعد هر یک به تحقیق پیرامون دین و مذهب خویش و همچنان سایر ادیان و مذاهب دست زند تا در نهایت به حقیقت ناب دست یابد تا دل میرویس و همفکرانش شاد گردد. اما بهترش همین است که دنیا را در همین وضع و برش اش مطالعه کنیم. مردم را بخاطر بیسوادی و دینداری ساده ی شان تمسخر نکنیم. بکوشیم تا با فراهم کردن شرایط مادی، ارزش های بنیادی انسانیت را در افکار و کردار انسان ها پرورش دهیم.

به ادامه نوشته است که "این را هم باید بدانید که "اسلام میراثی و مقلدانه را خداوند قبول ندارد، تا اینکه خود هر شخص درک و احساس اسلامی نداشته باشد." در این رابطه باید بگویم که خداوند کسانی را هزاران بار قبول دارد که از دین و فلسفه اش استفاده ی مصلحتی و منفعت جویانه نکرده است. اکثریت مردم افغانستان اسلام را میراثی پذیرفته اند و عملکرد آنان هزاران بار بهتر و پسندیده تر از عملکرد سران دینی کشور ما است که با داشتن قرآن در یک دست و شمشیر در دست دیگر به قتل، غارت، ستم، حق تلفی، تجاوز و دروغ و ریا دست می زنند. با آنکه سردمداران دینی ما اسلام را منطقی درک کرده اند، اما کردار و گفتار و پندار آنان هرگز پسند خداوند نیست. پس همان میراثی ساده و صادقانه اش به از منطقی و منفعت طلبانه اش. شما هم فعلاً همین اش را قبول کنید والا سر تان از گردن سیاف، ربانی، محقق، اسامه، خامنه ای و مقتدا صدر می برآید.

کی ها "نان را به نرخ روز میخورند و تنها متوجه هستند که از غوغای روزانه عقب نمانند"؟ پدران معنوی شما یا روشنفکران واقعی کشور ما؟ فکر می کنم شش سال پیش بعلت قاری بودن میرویس دچار مشکل بینایی بوده است اما از شش سال بدینسو از برکت معجزات پدران، بینایی اش را باز یافته است و به همین علت تنها قادر به دیدن قضایای شش سال اخیر است. و درست "در این دورهء کوتاهی از تعمق و یا نظاره گری" برایش "یک کشف بزرگ دست داد". تبریک برای خودش و تمامی هم فکرانش. اما آغا در اعلان این "کشف" تاریخی اش کمی دیر کرده است. گناه اش نیست چون شش سال قبل را نمی توانست بدرستی و یا هم بی طرفانه ببیند. اگر به تاریخ رجوع کند، این پدران معنوی خودش (ربانی، گلبدین، سیاف و...) بودند که قرآن و حدیث را زیر پا گذاشتند. یادش رفته است که پدرانش با پدروکیلی عرب ها و پاکستانی ها در مکه قسم و قرآن خوردند که این خواهند کرد و آن نه، اما بعد از چند روز باز همو خرک بود و همو درک. یادش رفته است که جهادی ها هریک اسلام خود را داشتند که با بلند کردن آن هزاران نفر را به درک فرستادند.

واقعیت های تلخ کشور و تاریخ ما نشان می دهد که پاسداران دین و مذهب بیشتر و بهتر از دیگران "نان را به نرخ روز می خورند". به سادگی می توانند یا روسی شوند و یا هم امریکایی. روگرداندن جهادی های ائتلاف شمال از روس ها به امریکایی ها چندان هم پیچیده و بغرنج نیست. کافی بود تا "گری شرون" چند ملیون دالر در دست فهیم، قانونی، انجنیر عارف، عبداله، سیاف، عطا و دوستم بدهد تا آنان حاضر شوند که "نان را به نرخ روز" بخورند و به مهره های وفادار "سی آی ای" تبدیل شوند. (در این رابطه که چگونه بعد از حوادث 11 سپتامبر سر و کله "گری شرون" یکی از ماموران "سی آی ای" از دره پنجشیر می براید و چطور انجنیر عارف و فهیم و عبداله و غیره ملیون ها دالر نقد را صاحب شدند تا با امریکا و "سی آی ای" همکاری کنند در مطلب جداگانه ی خواهم نوشت.)

پروسه استحاله ی بنیادگرایان افغانی بسیار طولانی و چند لایه است. زمانی پسر نازدانه ی "آی اس ای" و زمانی هم از آخوند های ایران و وهابی های عرب. و حالا هم دم شان زیر پای امریکا و متحدین است. طالبش که دیگر شناخته شده است و تاریخ توحش و بیدادگری اش در تاریخ بی سابقه بود.

راستی چرا تنها به شش سال آخر چسپیده ای؟ مگر تجاوز به دختران و زنان، قتل، نکاح های اجباری، اختطاف دختران جوان، خودکشی ناهید ها، فحشا و شراب و قمار و غیره پیش از شش سال وجود نداشت؟ مگر همین دینداران جهادی نبودند که به بهانه ی دین و مذهب به جنایات بالا دست زدند یا آنزمان نیز دست نامری امپریالیزم در کار بود. فکر می کنم که مقصران اصلی، حتی در شرایط اشغال فعلی، سردمداران بومی امپریالیزم اند. هیچ قدرتی نمی تواند که ملت ها را برای مدت زمان کوتاهی فریب دهد مگر اینکه ارتجاع بومی همدست اش باشد. و فعلاً همین ارتجاع مذهبی و تکنوکرات است که دست به دست امپریالیزم داده، با سرنوشت ملت و مردم ما بازی می کنند.

و اما در رابطه با قضیه کامبخش: دفاع از کامبخش دفاع از قد بالا و آبروی دم مار کامبخش و کامبخش ها نیست. دفاع از کامبخش دفاع از آزادی و کرامت انسانی است. این کامبخش می تواند هزاران آزایخواه کشور ما باشد. "اینقدر نگاشتن و چرت و پرت گفتن در قضیهء پرویز کامبخش"، شما را در کنار دشمنان آزادی و کرامت انسانی قرار می دهد. اگر امروز از کامبخش ها دفاع نکنیم، فردا صدای نخواهد بود که از هزاران ِ دیگر دفاع کند. مشکل فعلی کشور ما ظلم و ستم ارتجاع داخلی و تجاوز قدرت های جهانی است. مشکل اسلام و مسیحیت و یا هم کفر نیست. فعلاً مردم با ستم و بیدادگری دینداران بومی و عربی و پاکستانی گرفتار اند. و تا زمانیکه با دین برخورد منطقی و روشنگرانه نکنیم، ارتجاع و جانیان فعلی با توسل به دین همچنان خر ما خواهند کرد.

روشنفکران یا مدافعان سنگر استعمار؟

پنج شنبه 28 اوت 2008, نويسنده: محمد میرویس غیاثی

تا بدست آورده ام افکار پنهان شما

کوتاه گپی با آقای غیاثی

سه شنبه 2 سپتامبر 2008, نويسنده: حسين زاهدی

The continuing plight of women in Afghanistan

عمر — 2008-08-24T08:52:29Z

Slow progress for women since 2001

It has been almost seven years since the fall of the Taliban and the burqa in Afghanistan. Though I see the glitzy colors of burqa even in our capital, Kabul, I rarely see any good piece about Afghan women and the burqa, in the Western press.

Some women in the West loved to have burqas in their personal collection; some even wore it and showed it during the Taliban rule to draw the attention of the world to the plight of the Afghan women. Some used it in artistic performances. The burqa for years was the sole identity of Afghan women. Western feminists convinced the world that the Taliban should be fought to free Afghan women.

Seven years have now passed without much change in the life and identity of the Afghan women. More women resort to self-immolation. Crimes against women are in the rise. Girls of twelve are being raped
and women in Keshendeh still run their life as their great grand mothers did centuries ago.

The burqa is not a problem for me and I see it as a personal matter, as long as women choose to wear it freely and without social or familial coercion. Women should be given the chance to love it or hate it. It is up to them.

However, long ago science proved that every action has a reaction. Every force produces a counter force, and this is true with social phenomena as well. People cannot change things by force, especially when it is not to the taste of society and personal likes and dislikes.

To change the concept of burqa, a radical and fundamental change is needed in the whole structure of the society. The Taliban are gone, but the burqa still rules on women. This is not just an isolated or a traditional aspect of life in Afghanistan. The burqa is related to the position of women in Afghan society. There is no crucial difference between the Taliban burqa and the burqa that women wear in Karzai's Afghanistan.

To understand the curse of burqa (position of women), we have to leave Kabul because Kabul alone is not Afghanistan. Once I had the chance to visit some of the remotest areas of Afghanistan (Keshendeh, and Western Nooristan). I am an Afghan and I have spent more than half my life in Afghanistan; but what I saw was shocking. I had seen such life in documentaries, but only in other countries gripped by poverty, tradition, and warped religious values. I hated myself because I had a warm jacket to protect me against the chilling cold of Afghan winter.

I don't agree with “Islamic” views about the hejab. For me the hejab is the creation of male mentality and male dominance. For me the hejab- henceforth burqa- is the symbol of male dominance and women's subordinate position. It has nothing to do with the "respect" of women that some Muslims and conservative Islamic scholars say.

Unfortunately for Afghan women, like almost all cultures and civilizations, men were and are the dominant rulers and decision-makers. In the Afghan context, the picture is much more disturbing and gloomy. In Afghan context, it is not just the question of sharia; we face the question of sharia in one side, and the grip of tradition in the other side. Men never want to give Afghan women the freedom and respect they themselves enjoy.

It is worth mentioning that here I am not going to discuss the problem of freedom and rights in general, as Afghan people in general are deprived of their real and meaningful human rights and freedom. Here I want to focus on women's issues in Afghan society, a society fully under the rule of customary and Islamic laws, a society where civil laws are not considered dominant in most parts of the country, even outside its formal courts in its capital, Kabul. Informal courts with their informal laws are stronger. Women are unrepresented in these courts and mostly are the victims of their rulings.

Women as property

Customary laws consider woman the property of man- man's honor and pride. If the honor is dishonored, the man is allowed to wipe out the scar, even by killing his fiancée, wife, sister and mother.

The definition of honor is the definition of the male mentality and his historical dominance in all aspects of life, including marital and familial relationships. He is the ultimate truth and he is the owner of his woman, whether fiancée, wife, sister and mother and even female cousins and other close female relatives. He has the “divine” and traditional duty of protecting women, not for her happiness and rights, but for his own satisfaction and rights.

He enjoys full rights over her, but she knows only one undisputed right, that is to accept the rule of the male members of her family and clan. From childhood, her mentality and domestic and traditionally-defined education (most girls are not allowed to participate in any social life outside the home) is shaped in a way to serve the man in times of sadness and happiness.

If her husband dies, she must show her grief by denouncing remarriage and personal happiness. She ust“appropriate” clothing and always revere her dead husband, no matter how horrible he might have been. However, if the husband wishes to remarry, even if his wife is alive and young, she must obey because he needs “double happiness and excitement” and she cannot denounce it. She must be happy when he brings a second wife.

Years of exclusion from social life, male-orientated domestic education, concept of honor and chastity, the “sacred and divine” duty of a wife to husband, a sister to brother, and a daughter to father form a mind-set and revered concept that is considered as a perfect womanhood, wifehood, sisterhood and motherhood has created a warped sense of self in women.

This concept cannot be challenged from within because it could give woman a different and contradictory identification which is not acceptable to a male-dominated society. Her resistance would mean her exclusion from family and society. She will be insulted, abused, defamed, and named “unchaste”, “dishonored”, “a bandit”, “unrespectable” and more.

The social structure will not support her resistance. She will lose hope and, in the absence of support and tolerance, take desperate actions, such as flight and suicide. The concept of “honor” takes its toll. If caught after running away, she must be killed to protect the “honor” of the man. If she is found dead, the cause must be kept a secret, because “honor” is at stake. In both cases, she is the loser and male-made laws and concepts are the winners.

Family disputes and feuds are not uncommon in Afghan society. Again women are the main losers of these men-directed and men-caused disputes and feuds. The needs of a man always take priority. He needs that pretty girl of his dream. If the girl's family is not ready to say yes to the marriage, the concept of courage and bravery gives the boy the right to kidnap the girl and take her to his home.

The scenario is bleak. The girl's family has to protect their honor. The best solution (without blood) requires that the boy's family give a girl (probably the boy's sister or even female cousin) in exchange, "badal". Again customary law takes the side of men and gives them “happiness” and “honor” by depriving women of their love, rights, happiness and, most importantly, honor.

"Bad" is worse than badal. Bad is a woman who has to be given to solve a blood feud. She will become the property of the family and they have the full rights to use her in whatever way they wish. There are no barriers to stop them abusing or misusing her. She must be silent as a sign of her “good and modest” family education. Resistance will bring more trouble to her and her family. Her family needs her silence to protect their social standing, otherwise they must be ready to accept another death, this time theirs- certainly a man, more precious and needed than their woman.

Traditional laws and the general mind-set of society creates a double-standard values and morals. Additionally, Islamic verses and interpretations also give rise to double-standard. In both cases, women are the victims. In both cases, men are the legislators, judges and executioners. Men love these values because they give them “property rights” over women.

If men commit adultery, the community and family will ignore it; if they drink wine, the community and family will ignore it; if they elope with a girl of their dreams, the community and family will ignore; if they misbehave in pubic, they will be ignored by the public; if they harass women in public, they will be ignored. But in the case of women, all the attitudes are reversed.

A small mistake by women means their “social death”. Family and community will scorn her and she will lose her dreams and possibilities. She has to accept these “values” and give it “value.” She cannot ignore the scourge of society and man-made laws and values, because she herself is the creation of men. She can be made and destroyed, but cannot make and cannot destroy. She is a piece of property and has different owners during her entire life. She must respect all of them, no matter who they are and how they treat her.

The structure of Afghan society and traditional values that are covered/venerated by the thick cloak of religion and customary laws, regard women as a toy in the hands of men. The patriarchal system gives women a false and predefined identity. Women cannot resist or change, but must accept and respect their lot. Social and familial pressure and priorities mold a woman's brain. While at her father's house, she must act according to the needs and requirements of her father and brothers. While at her husband's home, she must act according to the needs and requirements of her husband and in-laws.

The brainwashing of women begins at birth

Throughout childhood women are considered lower than their brothers. They take less food. Parents always take the side of their sons. If there is less food, sisters must save it for their brothers. If money is tight, boys get what they need before girls.

According to Afghan traditional and Islamic concepts, daughters are not the property of the family. Sooner or later, they will marry. Their real owners are their husbands. Therefore, spending and investing on girls is meaningless. At a marriage proposal, the conditions are tough and insulting. A girl's education and mental maturity count for nothing. They will be asked about what kind of food they can cook and how obedient and male-fearing they are. In some cases, freshness (untouched and young) and beauty are considered important than education and maturity.

That is why child-marriage is common. Actually the education and traditional-Islamic concepts and mentality itself force the family to say good bye to their daughters when they are young. It is better if they experience their first period at their husband's home. From the day they enter their husbands' home, they must surrender themselves fully to the wishes and rules of their husbands and in-laws.

Resistance is out of question. No one will take her side. She is alone in her odyssey. She must live for others. She is not the captain of her ship in the untamed waves of the male ocean. Her presence in the ship is for her transformation from daughterhood to wifehood, and from wifehood to motherhood. Captains will be changed, but the destination is certain— being a perfect slave in a man's world. Poverty and unstable social conditions catalyze this painful transformation in most cases.

The Hejab will give her “honor”, “grace”, “good character”, and “purity”. She is born to wear the hejab. If a man abuses or rape her, she is to be blamed. She is also responsible for all the moral sins of men. The logic is very simple: It is the woman that seduced the man by revealing her neck, leg, hair, or face. She is responsible for her chastity and her man's chastity. If she is covered, both will be secured and clean.

If she is raped, even by a member of her husband's family, she must keep quite because neither the law, society, nor community will not take her side. If tortured by her family and husband, again she must keep quit, again, because the law will not take her side.

Economically she is dependent. She needs food and a shelter. The family and husband will provide these things and, in exchange, she must obey and accept the rule of father, brother, husband and the son. Opposition means more torture and more oppression and exclusion. An uncertain future threatens her and insecurity forces her to surrender. She is brainwashed to accept and respect her false and predefined identity: man's woman.

War and conflict and the hypocrisy of jehad

During war and conflicts, again, women suffer the most. History has proved this in each and every culture and religion. She is unprotected during war. From 1992 to 2001 (but still they continue the same acts in most parts of Afghanistan), the jehadis, the Taliban and fundamentalist warlords committed uncountable crimes against Afghan women.

Sons of “Islam” and “jehad” proved that they can rape even a woman of seventy and a girl of 6 six years. They proved that they like to see a woman deliver a baby in an open street and love to look at naked-women dancing. In these things they are not “Muslims” and God-fearing, because they forced women to dance and deliver their babies to “entertain” them.

They are two-faced even in their Islamic values. They riot about cartoons of Mohammad, but they forget their own bloody actions, their own crimes, and their hypocrisy committed under the banner of Islam and jehad. Their jehad was not against “infidels”. Their jehad was against their own Muslim people and their own Muslim women.

Unfortunately women are educated and brought up in this way. To change women and give them security and full rights, the men-made definitions of social values and mores should be modified, and in mostly discarded.

Until and unless, the definitions of values are changed, brainwashed women will consider them “respectable” and “undisputed.” “Respectable” should be made “unrespectable” and the values and mores should be given new meanings and definitions, otherwise, burqa will rule, not only on Afghan women, but on most Muslim women in many parts of the world.

If a Muslim girl continues to cover her head even in French schools, it is not her fault. She is raised this way. She got her values from a male perspective. She cannot change her mind. For this change, she must be economically independent, and introduce new definitions to values that were created, nourished, divined, forced and protected by hypocritical and self-serving men for most of human history.