https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://kabulmobile.com/article239920.html https://kabulmobile.com/article239920.html 2015-10-12T17:02:20Z text/html fa میراحمد لومانی <p>برای درک درست هر پدیده، بنیاد و زیرسازه های ساختاری آن پدیده باید مورد ارزیابی و کاوش قرار داده شود. و همچنین برای باز شناسی رنج آدمی در سرزمین افغانستان نیز علل و ریشه های تراوش رنج ادمی در این خطه باید مورد ارزیابی و مطالعه قرار داده شوند.برای باز شناسی رنج و زدودن آن از از سیمای انسان افغانستانی، باید بدور ازهرگونه خود فریبی های مرتبت به امر تعلقات تباری- ایدیالوژیکی ریشه های تولید و باز تولید رنج آدمی را در این جغرافیای رنج مورد ارزیابی و باز شناسی قرار باید داد. در «افغان زمین» این (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton239920-00242.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>برای درک درست هر پدیده، بنیاد و زیرسازه های ساختاری آن پدیده باید مورد ارزیابی و کاوش قرار داده شود. و همچنین برای باز شناسی رنج آدمی در سرزمین افغانستان نیز علل و ریشه های تراوش رنج ادمی در این خطه باید مورد ارزیابی و مطالعه قرار داده شوند.برای باز شناسی رنج و زدودن آن از از سیمای انسان افغانستانی، باید بدور ازهرگونه خود فریبی های مرتبت به امر تعلقات تباری- ایدیالوژیکی ریشه های تولید و باز تولید رنج آدمی را در این جغرافیای رنج مورد ارزیابی و باز شناسی قرار باید داد. در «افغان زمین» این چندمین نسل است که انسانیت در این برهوت عاری از اندیشه و خرد انسانی، و در لای منگنه از توحش و بربریت باور و مذهب قبیله یی دارد مچاله گزدیده و جان می بازد. هرچند ساکنین سرزمین افغانستان و "بخصوص افغان تباران این سرزمین" خود در هاله یی از غرور کاذب، و در منیت های فریب دهنده و میان تهی " خود، قومیت، ایل و تبار خویش را سرآمد خلقت خداوندی پنداشته؛ و باور های اعتقادی- قبیله یی خویش را نزول وحی عرش ملکوت اعلی تلقی مینمایند... واما، حقایق و عینیت ها در قالب از زنده گی، رنج نامه انسانیت را در این برزخ، به گونه تلخ ترین نمونه از زنده گی انسانی را برای نوع انسانیت در این دیار به ترسیم گرفته است. در عینیت های کیفی زنده گی، و در قالب ارزشهای معیاری جامعه جهانی، انسان افغان و افغانستانی نه تنها سرآمد خلقت محسوب نه می گردند، بلکه در گونه های متفاوت از ساختار کیفی تمدن بشری در ردیف های حقیر ترین و نابکار ترین های روزگار قرار می گیرند. انسان افغانستانی در مجموع حقیر است، و انسان بومی آن در حقارت مضاعف.انسان بومی افغانستان در درون ماوا و خانه خویش حقیر است و بیگانه. انسان بومی این دیار در جنبره یی از تاراج و غارت، هر صبح و شام دشت و دامان این دیار با خون فرزندان اش رنگین گردیده شده است. و چه به وضوح امر رنج تاراج و یغما تاریخی از تقدیر و سرنوشت انسان بومی این دیار، در نماد از " فقر و فاجعه" هویدا میباشد. آنگاهی که دست تجاوز از آستین عقیده و در پرتو از امر مقدس جهاد و غازی بودن حیات و هستی این ملت و جامعه را به تاراج برده است، انسان و انسانیت در این سرزمین پیوسته مورد تجاوز و تاراج قرار گرفته است. قتل عام ها، کله منار ساختن ها، گردن بریدن ها و در نهایت توهین و به حقارت کشیدن انسان بومی این سرزمین در پرتو توجیهات " مذهب ، آیین و باورهای مذهبی" رنج نامه تاریخی توده های این سرزمین بوده است. اعراب در نماد از دین و مذهب انسان این سرزمین را به تاراج برده است و اتراک نیز در نماد از دین خواهی و ترویج آیین مذهب کله منار ها برپا نموده اند. سلطان محمود غزنوی به کرات زابل، بُست، غور و گرمسیر را در پرتو شعار های واهی کافر و رافضی بودن مردمان این دیار به تاراج می گیرد. وامیر تیمور؛ نیشابور، زرنگ و زابل و... را، شیبک خان هرات و مسیر های عبوری مرتبط به این سرزمین را به خاک و خون برمی کشد و.. و حال این سه صد سال است که افغانیت و اسلامیت انسان و انسانیت را در این سرزمین به مسلخ بر کشیده است. « اسلامیت و افغانیت » دو لبه برنده قیچی خونین حیات و هستی انسان بومی در سرزمین افغانستان بوده است. اسلامیت و افغانیت طوفان های خونین از نسل کشی های مکرر تاریخی را در این سرزمین عینیت بخشیده، صدها هزار انسان این سرزمین را به کام مرگ بر کشیده، و صد ها هزار دیگر را به برده گی و اسارت وا داشته؛ و همچنان تداوم حاکمیت سه صد ساله افغانی را در این دیار ضمانت ابقایی داده است. این اسلامیت و افغانیت بوده است که جنون خون خواره گی عده یی خاص در سرزمین را وجهه و صبغه شرعی و قانونی بخشیده است. غلبه مذهب و باور های مذهبی خلافت بغداد بر باور های انسان و جامعه ایرانی، ساختار پیوستگی ملی – تباری توده های این سرزمین را در هم فرو ریخته است. مذهب و باور های مذهبی غرور ملی و باور به امر تبار، فرهنگ - ملیت و ملت را از فرهنگ و باور انسان جامعه ایرانی زدوده، و همین امر پیش زمینه یی بوده است برای تسلط حاکمیت اغیار بر این سرزمین. حاکمیت و قدرت ملی که شاخصه مهم رشد، تکامل و پایداری ملت ها در بستر تاریخ بوده اند، همین امر تداوم دهنده اقتدار- عزت و پایداری ملی آنان در گستره تاریخ نیز محسوب می گردد. حاکمیت و قدرت ملی امر تضمین کننده ارزش های ملی در بستر جامعه میباشد. و اما حاکمیت اغیار؛ حاکمیت استبدادی و خودکامه بیگانه گان بنیاد هویت و داشته های مفاخر ملی توده های دربند را به ویرانی بر می کشند. و چنین است که انسان ایرانی در چنبره خونین و بی رحم از استبداد مذهب و قبیله باور به خود و ایمان به ارزشهای ملی وهویتی خویش را حقیر شمرده و آن را در گذر زمان از دست داده و فراموش می نمایند. رنج تاریخی انسان بومی این سرزمین، در تبانی با فاجعه ویرانه های معبد نوبهار بلخ گواه تلخ تاریخی بر پیشانی استبداد مذهب و قبیله در گستره سرزمین ایران تاریخی میباشد.. تسلیم به مذهب و باور های مذهبی مبتنی بر امر قدرت و سیاست بر گرفته شده از دربار خلافت شام و بغداد، اراده و درایت ملی توده های ساکن در سرزمین ایران تاریخی را به چالش واداشته است. تنش و تصادم عصبیت های خونین مذهبی استقلالیت ان را برای همیش مخدوش و متزلزل گردانیده، استیلا و پایداری حاکمیت اغیار بر این سرزمین را ممکن و مقدور گردانیده است. حاکمیت اغیار بنیان تمدن چندین هزار ساله این سرزمین را به ویرانی بر کشیده است و چنین است که حال دستان مان تهی تر از هر مقطع تاریخی دیگر میباشد. در فرهنگ و باور اعراب انسان ایرانی و فرهنگ آن مجوس تلقی می گردد. ترک تباران « ازبک ها و کتله های بزرگ از ترکان اسیای صغیر که در قالب از قزلباشان در سپاه صفوی حضور پر رنگ و تعیین کننده یی داشته اند، و قوت های تشکیل دهنده امپراتوری عثمانی» انسان ایرانی را حقیر شمرده، همواره کلمه " تات " « رعیت» را بر آنان اطلاق نموده اند. اعراب، اتراک و افاغنه در پیامد از حاکمیت نزدیک به هزاروپانصد سال، کوچک ترین امر ممکن زایش و پرورش انسان، و انسان های خرد ورز، ناجی، راهبر و رهگشا را در بتن جامعه ایران تاریخی« بخصوص فارس تباران افغان زمین کنونی» در نطفه به خفه شدن گرفته است! شخصیت های مانده گار و تاثیر گذار بومیان سرزمین ایران تاریخی «افغانستان کنونی» از دیر باز زمان موجودیت حضور تاریخی خویش را در دامن اغیار به جستجو پرداخته اند. شخصیت های تاریخی این ملت همانند ابومسلم ها گاه در دامان اعراب لولیده اند و گاه در دامان اتراک و حال در دامان افاغنه....</p> <p>اعراب کُلیت فرهنگ و گنجینه های باور جامعه ایرانی را تسخیر و منقلب نموده اند. اتراک و بخصوص افاغنه ان را به ویرانی بر کشیده اند. زبان فارسی که شاخصه اساسی پایداری هویت ملت فارس به حساب می رود، و در این امر همچون بدنه اصلی پایداری ساختار "اصل هویت" عمل تاریخی نموده است، همواره مورد هجمه اغیار قرار داشته، و بشترین زخمه هارا در پیکره خویش دارا میباشد. مهاجمین و استیلا جویان بیگانه آگاهانه پیکره زبان فارسی را همچون موریانه یی آرام و خزنده، از زاویه قدرت و حاکمیت خویش مورد تخریب و تجاوز قرار داده اند. اغیار، انسان ایرانی را گاه در نماد از رفض، مرتد و کافر مورد تاراج و قتل عام ها قرار داده اند، و در بهترین حالت های از صلح و ثبات تاریخی بار حقارت شخصیتی- فرهنگی – ملی و تباری را بر بدنه این ملت به تزریق گرفته اند. امر " کشتار و تحقیر" بخش بزرگ از پیکره ملت فارس را مرعوب و مجذوب استبداد اغیار نموده است. به گونه یی هرگاه اگر با این امر برخورد مسئولانه و روشنی بخش تاریخی صورت نه گیرد، پیکره های بزرگ از ملت فارس در درون استبداد تاریخی، و در نماد از ملیت ها و اقوام دیگر به تحلیل خواهند رفت. به شهادت تاریخ سمرقند، بخارا، مرو، وبخش های از آسیای صغیر، آذربایجان و... خود شاهدان قربانی این فاجعه میباشند.. و حال در افغانستان هزاره و تاجیک میروند تا در فاجعه افغان سازی حاکمیت افغانی، اصالت تاریخی خویش را در گورستان اغفال و فراموشی به دفن ببرند.." هجمه زبان بخش بزرگ از برنامه های بر اندازی هویت ملی مان در گستره تاریخ به حساب می رود..". دکتر منوچهر پارسادوست در کتاب شاه اسماعیل اول چنین می نویسد: وجود قزلباشان ترک در پیرامون شاه اسماعیل همرا با سیاست تعصب آمیز مذهبی او در زبان و ادب فارسی تاثیر های زیانبار و مانده گار داشت. شاه اسماعیل چون سال ها در گیلان به سر برده بود زبا گیلکی را می دانست. او به زبان فارسی نیز اشنایی کامل داشت و به شرحی که خواهد آمد با آن زبان شعر های نیکو سرود. با وجود آن، شاه اسماعیل برای حفظ نزدیکی خود با قزلباشان که مهمترین و نیرومندترین تکیه گاه قدرت نظامی او بودند، و بر ای آنکه علاقه و اعتقاد آنان را به خویشتن حفظ کند و افزایش دهد، در دربار خود به زبان تُرکی صحبت می کرد و به زبان ترکی نیز شعر می گفت. او لطمه سنگین تاریخی به زبان فارسی زد و موجب گردید مردم آذربایجان در زمان دود مان صفویان به تدریج زبان مادری خودرا که آذری و شاخه ای از زبان فارسی بود ترک کنند و به زبان ترکی سخن گویند. وی به نقل از ذبیح الله صفا می نویسد: ترکان از زمان غزنویان و سپس سلجوقیان به تعداد انبوه از آسیای مرکزی به ایران آمدند. در زمان مغولان زبان ترکی در ایران رواج یافت. در دوران قراقویونلو و آقویونلو که پایتخت آنها تبریز بود زبان ترکی زبان محاوره دربار بود. دودمان صفوی اخرین مرحله مقاومت زبا آذری در آذربایجان را درهم شکست سخن گفتن شاهان صفوی به زبان ترکی، طولانی بودن دوران حاکمیت صفویان، وجود هزاران قزلباش ترک زبان در ایران، حکمرانی برخی از آنان در ولایت های ایران، به ویژه در آذربایجان و تصرف آن ولایت در زمان خدابنده و استیلای ترکان« عثمانیها» برآن ولایت به مدت 19 سال موجب گسترش کامل زبان ترکی در آذربایجان و تعمیم آن در ولایات دیگر گردید....شاه اسماعیل به خاطر حفظ قدرت خود، لازم دانست به زبان ترکی صحبت کند و زبان ترکی را زبان مکالمه دربار نماید. انگلبرت کمپفر که جز هیئت سوئدی در مارس 1684 میلادی در زمان شاه سلیمان صفوی وارد اصفهان شد و مدت 20 ماه در ان شهر اقامت گزید در باره گسترش زبان ترکی در ایران می نویسد: « زبان رایج دربار ایران ترکی است... این زبان با زبان مردم عادی مملکت[ یعنی زبان فارسی] تفاوت دارد. ترکی از دربار به خانه بزرگان و محترمین نیز سرایت کرده و سر انجام طوری شده است که کلیه کسانی که می خواهند مورد عنایت شاه قرار گیرند به این زبان تکلم می کنند... امروز کار به جایی رسیده که ندانستن زبان ترکی برای کسی که سرش به تنش می ارزد در حکم ننگی محسوب می گردد. او آن گاه درباره لطافت و توانایی زبان فارسی و مقبولیت ان در کشورهایی که سفر کرده بود می نویسد: « زبان فارسی برای شعر و شاعری و بحث درباره مطالب ظریف و هنری و همچنین بیان موضوعات دقیق و لطیف علمی و فلسفی فوق العاده شایستگی دارد. غنا و ظرافت زبان فارسی باعث شده که از دیرباز زمان در دربار سلاطین مغول در دهلی حق اهلیت بیابد. در مقر امرای عرب و هندی تا رود گنگ و حتی تا سیام [ تایلند] من به مردمی بر خوردم که بدون اشکال به زبان فارسی رفع احتیاج خود را می کردند. بدین ترتیب می بینیم در خارج از ایران ان چیزی را که مورد تحقیر بزرگان کشور است گرامی می دارند و قدر می شناسند.»....</p></div> https://kabulmobile.com/article239883.html https://kabulmobile.com/article239883.html 2015-09-07T18:37:19Z text/html fa میراحمد لومانی <p>هجمه اعراب، شاهرگ " اراده، و اندیشدن" این اصل ریشه یی استواری و خرد گرایی را در درون ملت و جامعه مان به خشکیدن برکشیده؛ "عصبیت – تنش - تسلیم و تصادم اجتماعی" را بر آن جای گزین نموه است. و این تصادم بخصوص بعد از به پیروزی رسیدن دود مان صفوی و رسمیت یافتن مذهب تشیع بر بخش های از سرزمین ایران تاریخی در میان برادران هم ریشه و همتبار این دیار به اوج خود بر تابیده است. این در پرتو خرد و اندیشه بوده است که در گستره فرهنگی ایران تاریخی اصل " گفتار نیک، کردار نیک و پندار نیک " آیین زردشت به ظهور (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L132xH150/arton239883-c4956.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='132' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>هجمه اعراب، شاهرگ " اراده، و اندیشدن" این اصل ریشه یی استواری و خرد گرایی را در درون ملت و جامعه مان به خشکیدن برکشیده؛ "عصبیت – تنش - تسلیم و تصادم اجتماعی" را بر آن جای گزین نموه است. و این تصادم بخصوص بعد از به پیروزی رسیدن دود مان صفوی و رسمیت یافتن مذهب تشیع بر بخش های از سرزمین ایران تاریخی در میان برادران هم ریشه و همتبار این دیار به اوج خود بر تابیده است. این در پرتو خرد و اندیشه بوده است که در گستره فرهنگی ایران تاریخی اصل " گفتار نیک، کردار نیک و پندار نیک " آیین زردشت به ظهور برتابیده، و منشور کوروش بزرگ بر تارک فرهنگ جهانی همچنان می درخشد. اندیشه؛ این ذلالیت جاری شدن خرد در روان وجود آدمی بوده، که در پیامد آن انسان و جامعه گاه تا به مرحله از تکامل خدا گونه گی خویش عروج می نماید. در پسا استیلا اعراب، خشکیده گی برهوت اندیشه در بستر تاریخ ملت و جامعه ایران تاریخی بیداد می دارد. کلیه هستی و حیثیت تاریخی حاکمیت های مبتنی بر اندیشه و ایدیالوژی خلافت بغداد در گستره جغرافیای سرزمین ایران تاریخی مناره هایی اند که از ناف زمین، همچون میل به اشباع هوس خلیفه و امیر، از دل زمین قامت برتابیده اند. میل به کُشتن و کشته شدن؛ تاراج، اسارت و زنباره گی خصلت های اساسی حاکمیت های مبتنی بر اندیشه حاکمیت های بغداد و شام بوده است. سلطان محمود غزنوی که بدون شک بیش از هزاران نفر از دم تیغ وی ولشکریان وی حیات و هستی را به درود گفته اند، و بدون شک بیش از میلیون ها انسان در زیر زربه های سهمگین شمشیر وی به اسلام گرویده اند؛ خود "ایاز" به بر می کشیده است. شمع و شاهد و می، بزم گاه فراغت بعد از سلاخی و کشتار امیران و بانیان مکتب و ایدیالوژی خلافت بغداد، در نماد از امر " غازی و جهاد" بوده است. "خرد را از درون جامعه مان به تاراج برده اند، و در پیامد آن انسان و جامعه نا پایدار و ناجور در جغرافیای سرزمین و دیار مان به ظهور برتابیده است " انسان نا متعادل – جامعه مفلوک و فنات و ملت زبون و فرمانبردار دم جادویی اعجاز خلافت اعراب در دل تاریخ ملت و جامعه مارا احتوا مینماید. یگانه پدیده یی که در این برزخ به تحمیل گرفته شده ارزش و بهایی را به خود اختصاص نه میدهد، این انسان و کرامت وی میباشد. انسانی که به بلندای عزت و اقتدار خداوندی باید عروج بنماید... انسان در محدوده این دم جادویی، مفلوک است و اسیر است و وا مانده؛ و در نهایت در این برهوت انسان پدیده یی است برای قربانی شدن، و برای کشتن و کشته شدن - در راستای تامین منافع و پایداری حاکمیت و خلافت....این در بتن جامعه تهی از اندیشه و خرد است که انسانی را در ملا عام و در میان انبوهی از آدمیان کفتار صفت ( در مسجد شاه دو شمشیره کابل) قیمه قیمه گردیده و به آتش کشیده می شود. جامعه مریض، جامعه زبون، طاعون وا مانده یی است که خود و ماحول خویش را در رنج مدام به آتش کینه خاکستر نموده، و هیچ گاه علل و عوامل این سوختن را در نهاد خویش به جستجو نه پرداخته، بلکه انگشت نقد و اتهام به جانب همسایه های دور و نزدیک همواره نشانه می رود. ایدیالوژی حاکمیت شام و بغداد، پدیده استبدادی است که در ان انسان و کلیه ارزش های وی در خدمت ایدیالوژی و قدرت و امارت امیر و خلیفه به توجیه گرفته می شود. انسان پدیده بی ارزش، و ابزار قربانی قدرت و پایداری ایدیالوژی و حاکمیت به شمار می رود...در ایدیال ترین گونه یی از حاکمیت های مبتنی بر اندیشه خلافت بغداد و شام؛ جنگ، کشتن و کشته شدن بارز ترین کنش، و آرمانی ترین گزینه ارمغان حاکمیت آنان را احتوا می نموده است. تلفیق چنین ایدیالوژی در پیوند با خاصیت جنگجویی قبایل چادر نشین اتراک و افاغنه نزدیک به هزار سال حاکمیت آنان را بر توده های سرزمین ایران تاریخی به تحمیل گرفته، و تداوم آن استبداد چندین صده حاکمیت افاغنه بر این دیار میباشد. این در جنبره دم افیونی مذهب و ایدیالوژی مذهبی مکتب خلافت بغداد و شام است که انسان ماهیت خرد ورزی انسانی خویش « این ودیعه خدا گونه خداوندی » را به فراموشی سپرده و بمب در مقعد خویش جا سازی نموده و برای " کشتن و کشته شدن" آماده به امر " جهاد" می گردد.. در راستای تحمیق انسان در جنبره افیونی ایدیالوژی مذهب خرافی دکتر منوچهر پارسادوست به نقل از بوداق قزوینی چنین می نویسد: « شاه اسماعیل در نشان دادن عمق اعتقاد و علاقه مریدانش نسبت به خود، اقدام سنگدلانه کرد. هنگام اقامه او در مراغه که منار بلندی در آن بود، ایلچی بایزید دوم به حضور او رسید. شاه اسماعیل برای آنکه به ایل چی نشان دهد مریدانش تا چه حد مشتاق جانفشانی در راه اجرای دستور های او هستند، دستور داد منادی کنند« هرکس پادشاه خود را دوست دارد از منار خود را بیندازد. در طرفة العین تا صد کس خود را انداخت و نوبت به یکدیگر نمی دادند. ایلجی برخاست و شفاعت کرد تا پادشاه از این در گذشت، مردم را تعجب شد!» شاه اسماعیل بی اعتنا به جان کسانی که در پای منار غرق خون می گردیدند ناظر مرگ فجیع آنان بود، و این حالت چنان تکان دهنده و رقت انگیز می نمود که ایلچی عثمانی را دگر گون ساخت و به شفاعت برخاست. ولی شاه اسماعیل همچنان بی تفاوت باقی ماند. و باسخت دلی کشته شدن دهها نفر از مریدانش را که بنده گان خود می دانست نظاره کرد... شاه اسماعیل که با آگاهی از شدت و عمق سر سپردگی قزلباشان نسبت به خود هیچ حدی برای متوقف ساختن هوس های خود نمی دید، آنان را تا سطح جانوران درنده تنزل داد. او، همچنان که در صفحه های گذشته گفته شد به قزلباشان دستور داد مرادبیک جهانشاهلو را که در نبرد قلعه استاد دستگیر کرده بود زنده در اتش کباب کنند و گوشت او را بخورند، و آنان چنیز چنین کردند. او سپس در جنگ مرو، هنگامی که جسد بی جان شیبک خان را به نزد او آوردند گفت « هرکس سر نواب همایون ما دوست می دارد از گوشت بدن این دشمن من قدری میل بنماید.« قزلباشان چون درندگان گرسنه چنان به جسد شیبک خان هجوم آوردند که بر اثر آن چند کس مجروح و زخمی شدند؛ آنان گوشت بدن اورا که آغشته به خاک و خون بود- با وجود حرام بودن خوردن گوشت میت در اسلام – از هم دریدند و خوردند! ...این بیش از هزار اندی سال است که عدم اراده به خرد، چهره تاریخ توده های میلیونی سرزمین ایران تاریخی را مفلوک نموده و گرد حقارت بر سیمای آن پاشیدن گرفته است. اعراب اندیشه و توان مندی اراده به اندیشیدن، آزاد و رها شدن را در نهان جامعه مان به خفه شدن بُرده است. درست در پیامد آن اُتراک در نماد از دین خواهی و گسترش آن وجب به وجب خاک سرزمین ایران تاریخی را به اشغال در آورده و نزدیک به هزاران سال بر این سرزمین حکومت نموده اند. افاغنه صد ها؛ بلکه هزاران تن از فرزندان این سرزمین را به گونه فجیع به ذبح گرفته، خانه – کاشانه، هستی و دارایی آنان را به اشغال درآورده و زنان و کودکان آنان را مورد تجاوز و تاراج قرار داده و در بازارهای دور و نزدیک به حراج گذاشته اند...و چنین است حقارت مان؛- زخمه خونین نبود درک، درایت و هوشمندی" تاریخی توده های میلیونی جامعه ایران تاریخی..! درد ناک ترین بار حقارت تاریخی مان راضی بودن به امر مرگ همدیگر در زیر سایه خونین تیغ استبداد مذهب و قبیله بوده است. اعراب در نماد از دین خواهی ایرانی به قتل عام می گیرد و اتراک و افاغنه در نماد از مذهب خواهی. سلطان محمود، سلاجقه و تیموریان بارها از کشته شده گان انسان ایرانی کله منار ها برپا می دارند. و در مرحله جدید از ظهور قزلباشان ترک تبار مهاجر در سپاه صفوی، و در تصادم و استیلا ازبک ها « شیبانی ها» بر ایرانیان یک سو، اشغال و تاراج امپراتوری عثمانی از جانب دیگر ایران و ایرانی برای همیش به ویرانی تاریخی بر کشیده می شوند. در پیامد همین امر برای همیش پیکره ایران تاریخی به تجزیه گرفنه می شود. این درست در زیر سایه شوم استبداد خشن و ویران گر مذهب استبدادی است که خشن ترین و نابکار ترین حاکمیت استبدادی مذهب و قبیله در بخش مهم از پیکره سرزمین ایران تاریخی، و در قلب تاجیک های فارس تبار اعلان موجودیت می نماید « امیر عبدالرحمن خان در 21 ژوئیه سال 1880 میلادی در شهر چاریکار اعلان پادشاهی مینماید؟! این درد تاریخی را با کی باید به قسمت گرفت!!!<br class='autobr' /> در اوج از آشفته گی و ذلت تاریخی جامعه ایرانی، دود مان صفوی در پهنای سینه خونین و شرحه آن به ظهور بر می تابد. شاه اسماعیل در نبرد های خونین و اعجاز بر انگیز قلب سپاه دشمن بر میشکافد و در نماد از آیین تشیع و در زیربرق شمشیر خونین و بی رحم از قزلباشان سپاه خود کشور و سرزمین ایران و هویت ایرانی را بعد تهاجم و تاراج اعراب به احیای مجدد می گیرد. و اما همین امر خود بنیاد پیوستگی ملی وتباری ایرانیان را برای همیش به ویرانی می کشد. در پیامد همین امر ازبکان از شرق و عثمانی ترک از جانب غرب در نبردهای خونین مبتنی بر بنیاد مذهب و فتوای مذهبی مفتی های اهل سنت، ایران و ایرانی به تاراج می گیرند. منباب مثال هرات و هراتیان بار ها در تصادم میان مذهب تسنن وتشیع، و به وسیله خود هراتیان، و به مدد ازبک های سنی مذهب و قزلباشان سپاه صفوی به گونه فجیع تاراج و فتل عام می شوند. بر بنیاد همین خشونت ها است که ابدالی های غیر بومی و افغان از دیر باز زمان حاکمیت هرات را بدست داشته اند.. شکست غرور و نماد حقارت هراتیان از همین زاویه چه خوب هویدا میباشد.سلسله صفوی که با قیام جسورانه، بیباک و حیرت انگیز شاه اسماعیل به ظهور بر تابیده بود، پس از 221 سال حاکمیت در سال 1724 میلادی در زمان حاکمیت شاه سلطان حسین صفوی که در خرافه گرایی و زنباره گی به اوج خود بر تابیده بود، به گونه زبوبانه و خفت بار آن به توسط محمود افغان به سقوط مواجه می گردد.! زوال دود مان صفوی و پیدایش حاکمیت افغان برای نخستین بار در تاریخ سرزمین ایران تاریخی، معادالات سیاست و قدرت و چگونه گی ساختار جغرافیایی سیاسی سرزمین ایران تاریخی را برای همیش دیگر گون نموده است. در مقطع کوتاه از تاریخ هرچند تدبیر و تلاش های نادر افشار این سپه سالار و شهنشاه بر جسته ایرانی قابل تقدیر و ستایش میباشد؛ اما اتکا و اطمنان بیش از حد وی بر سپاه افاغنه، مرگ مشکوک و شباهنگام وی را به توسط خلوت نشینان حریم خیمه وی پیامد تاریخی داشته است. نادر افشار در وضعیت آشفته و بحرانی از تاریخ، و در شرف فروپاشی کامل ساختار استقلال و هویت ایران و ایرانی، و در پیامد از تلاش وتدبیر، حاکمیت مرکزی مقتدر و تاثیر گذار ایجاد مینماید. و اما دریغ و درد که این حاکمیت دیر نه میماند...</p></div> https://kabulmobile.com/article239865.html https://kabulmobile.com/article239865.html 2015-08-26T18:38:19Z text/html fa میراحمد لومانی <p>بنیاد کیفی ساختار و کیش شخصیتی فرد و جامعه را چگونه گی نگرش و باور های وی « تفکر وی» در قبال زیر مجموعه های امر زیست، وجهان ماحول وی شکل می بخشد. این درست چگونهگی اندیشیدن است که به انسان وجامعه کیش شخصیتی "ارزش بخشیده "؛ و چگونه گی روند عبور به سوی افق های مشخص و معیین از قواعد زیست و کنش های مبتنی بر آن را برای آنان تعیین و ترسیم مینماید و...بر همین بنیاد از اغاز رشد شعور انسان و جامعه به مرحله تکاملی ازاندیشیدن؛ فلاسفه، ادیان و مکاتب سیاسی مطرح و مانده گار " در بازتاب از روند اندیشیدن (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton239865-1d5a5.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>بنیاد کیفی ساختار و کیش شخصیتی فرد و جامعه را چگونه گی نگرش و باور های وی « تفکر وی» در قبال زیر مجموعه های امر زیست، وجهان ماحول وی شکل می بخشد. این درست چگونهگی اندیشیدن است که به انسان وجامعه کیش شخصیتی "ارزش بخشیده "؛ و چگونه گی روند عبور به سوی افق های مشخص و معیین از قواعد زیست و کنش های مبتنی بر آن را برای آنان تعیین و ترسیم مینماید و...بر همین بنیاد از اغاز رشد شعور انسان و جامعه به مرحله تکاملی ازاندیشیدن؛ فلاسفه، ادیان و مکاتب سیاسی مطرح و مانده گار " در بازتاب از روند اندیشیدن آدمی، به ظهور بر تابیده؛ و همینان همواره در پی تسخیر اندیشه و یا تعیین خطوط فکری بشریت و ایجاد چگونه گی روند اندیشیدن برای انسان و جامعه بر بنیاد خاستگاه و خطوط فکری مکتب خویش ساعی و کوشا بوده اند. ادیان و مکاتب فلسفی - سیاسی و کلیه جریان های فکری مطرح در پروسه هستی آدمی، در "امر گفتاری"، همهگان مدعی بر امر راستکاری - هدایت و راهبری انسان ها به جانب سعادت و نیل به سرمنزل مطلوبِ از تکامل و تعالی انسان و جوامع بوده اند. و اما این بستر تاریخ و عینیت های اجتماعی آن در گونه یی از باز تاب موجود در حیات و هستی انسانهای وابسته به جریان های فکری مشخص و معیین است که صداقت و راستگویی مکاتب و جریان های فکری را در قالب از عینیت های انکار ناپذیر تاریخی - و در بستر جوامع « پیرو» برای داوری و قضاوت همهگانی مشخص – ممکن و مقدور می گرداند.<br class='autobr' /> باور و ایدیالوژی در بازتاب از ترسیم خطوط فکری برای جوامع، و در پیامد از آن، تعیین چگونهگی سیر تکامل تاریخی را برای آنان تکلیف و امر مینماید. لذا، در راستای امر کاوش، و آسیب شناسی « انسان – جامعه و تاریخ» می توان در عملیه باز شناسی اسیب ها، اُفت و آفت های اجتماعی نیز جایگاه پدیده باور و ایدیالوژی را مورد باز بینی و تحقیق قرار داد. امر باور، حلال ها را حرام و حرام ها را حلال جلوه داده، صعب ترین مسیر های گذر تاریخی را برای فرد و جامعه هموار، و گاه ساده ترین آن را مسدود می نماید. این بر بنیاد باور است که سردار ایران تاریخی ابو مسلم خراسانی در قلب خلافت اعراب [ بغداد] امویان را به زانود در آورده و عباسیان را بنا بر "باور" به وابستگی خونی آنان به خواندان پیامبر و مستحق بودن امر خلافت برای آنان، بر اریکه قدرت بر می گزیند. درست بر همین باور است که امویان بیش از پانصد سال بر ایرانیان و اندیشه آنان به حاکمیت می پردازند.. این باور است که شخصیت درونی ابو مسلم را حقیر جلوه داده و شایستگی رهبریت و خلافت را از وی صلب مینماید..ایمان و باور منشا کنش آدمی است، دیدگاه و دریچه قضاوت وی بر کلیه فعل و انفعالات جهان هستی وماحول را رنگ و رو می بخشد. باور، اساس هستی فرد و جامعه را احتوا مینماید. بناء، باور سالم، باور مثبت؛ جامعه سالم، ملت سالم و تبار سالم را در عرصه تاریخ بشریت به ارمغان خواهد داد و معکوسآ ایمان و باور مریض و غرض آلود جامعه و ملت مریض و غرض آلودی در عرصه تاریخ تبارز خواهد داد..<br class='autobr' /> برای درک و تشخیص اصول صواب از ناصواب، و کشف حقایق- از فریب، در گام نخست؛ از داوری های از پیش تعیین شده مبتنی بر بنیاد حُب و بغض های بخصوص ایدیالوژیکی باید دوری جُست. برای درک واقعیت های عینی جامعه، نیاز مندی درک، و زیر زره بین قرار دادن فراز و فرود های تاریخی ان را در روند از تحلیل " نقاد توام با شکاکیت " از انسان شعور مند - درد آشنا و طالب حقیقت بر می طلبد. برای نیل به امر مطلوب اجتماعی،علل و عوامل رُشد و واپس گرایی های اجتماعی را باید به تشخیص گرفت. رُشد و بالنده گی بازتاب سلامت اجتماعی بوده؛ رنج و هبوط باز تاب درد و ناجوری موجود در بستر جوامع میباشد. جامعه« برای در مان؛ تشخیص امر ناجوری [ مرض] پدیده نیاز مند علاج میباشد!» جامعه پویا، جامعه متفکر- اندیشمند و عمل گرا بوده که در پرتو از باور های سالم، ایدیالوژی خدمت گذار، و اتکا به خرد فردی و جمع ، افق های سعادت را برای خود و دنیای بشریت را می گشایند.<br class='autobr' /> این درست بستر اجتماعی بیمار است که ملت و جامعه یی را به برزخ از عقیم شدن فرو میکاهد. جامعه مریض و ناجور در راستای زایش و پرورش انسان های "افرینشگرهنر سیاست خدمت گذار، و ظهور انسان خلاق درعرصه های سیاست مداری خرد ورز و انسان محور" چه بسا عقیم و نازا بوده، و تولُد شخصیت های دلسوز ملی، و کیش شخصیتی قهرمان پروری و شخصیت سازی ناجی و رهبر خرد مند و ملی را در بتن خویش نه تنها که به نفی می برند، بلکه چه بسا در تقابل و رویارویی با ظهور و پیدایش آن قد علم مینمایند. جوامع مفلوک رشد و بالنده گی انسان خرد ورز را در بتن خویش به خفه شدن می برد. جوامع مفلوک؛- جوامع مریض از جهش در راستای تکامل تاریخی خرد ورز چه بسا که هراسان بوده و همواره از آن گریزان می باشد.. جوامع مفلوک، این "کارگاه تولید و تولُد رنج آدمی، در نماد از ملاعمر ها بوده،" و خود بستری است در راستای ابقا اندیشه های ملا عمری. جامعه مفلوک از عدم موجودیت و حضورملا عمر ها در رنج بوده، و گاه بیش از چندین سال حتی از افشای راز مرگ " ملا عمر" در وهم میباشند. این جامعه بیمار، جامعه طاعون زده و مفلوک است که قهرمان تاریخی آن ستم را در خانه و ماوا وی به زانو در آورده، ستم دیگری و استبداد دیگری را به جای گزینی آن بر می گزیند. ایرانیان سلسله مفلوک اموی را در بغداد به زیر بر میکشند و سلسله دیگری و استبداد دیگری از دود مان عباسی را برای چندین صده و قرن بر گرده خلق و تاریخ خویش به تحمیل می گیرند. زیرا ایران و ایرانی در پسا هجوم اعراب، ایمانِ به خویش و باورِ به درایت خویش را از دست داده بودند ... و حال نیز نواده گان ابومسلم خراسانی در تکرار مکرر خرف بودن تاریخی خویش در پی قهرمان سازی و قهرمان پروری افاغنه، افغانی را از صحنه قدرت و حاکمیت می زدایند و افغان دیگری را بر اریکه قدرت و حاکمیت بر میتابند. گویی برای ملت و جامعه فارس تبار در سرزمین افغانستان، مادران آنان عقیم اند و انسان شایسته و خردمندی تاریخی را برای زعیم شدن در بستر تاریخ به زایش نه می گیرند... هلاکوخان؛ این نواده قدرت مند چنگیز خان بنابر ایمان و باور شخصیتی – تباری خویش معتصم خلیفه عباسی را در بغداد از اریکه قدرت به زیر کشیده و درالخلافه سبز بغداد را به پوچی بر کشیده و مرکز حاکمیت و قدرت را به مراغه، این بخش از خاک ایران زمین منتقل می نماید. بعد از سقوط ایرانیان در نبرد قادسیه و چیره گی و استیلای اعراب بر آنان به درازای بیش از هزار اندی سال، و تا به قدرت دست نیافتن دود مان پهلوی در ایران امروزی، بخش های مهم و کار ساز حوادث تاریخی به وسیله اتراک، اعراب، و افاغنه [ بخصوص در سرزمین افغانستان]، رقم خورده است. شخصیت های مانده گار و تاثیر گذار تاریخی مربوط به فارس تباران به ندرت و به گونه ناچیز و ضعیف و زود گذر و نا پایدار حضور تاریخی را از خود در گستره تاریخ این سرزمین به یادگار گذاشته اند. دکتر منوچهر پارسا دوست در کتاب شاه اسماعیل صفحه 678 چنین مینویسد: « پس از سرنگون شدن دود مان ساسانیان، ایران به مدت 850 سال زیر تسلط بیگانگان قرار داشت و فاقد استقلال بود. ایرانی برای بدست آوردن استفلال تلاشها کرد، ولی با وجود برخوردار بودن از سطح بالای دانش و تمدن روزگار، و با وجود فداکاریها و قربانیهای فراوان، او همچنان از آرمان بزرگ خود برای داشتن استقلال و هویت ایرانی دور ماند و « ایرانی » نامیده نشد. او هویت خود و نام کشور خود را از دست داد. او را و کشور اورا تحقیر گونه «عجم» خواندند و پس از غلبه ترکان بر مرز و بومش اورا با همان تحقیر « تاجیک» نامیدند...»! و اما افغانستان این قلب خونین و تپنده ایران تاریخی تا هم اکنون در رنج عدم هویت می سوزد و اقتدار و عزت برباد رفته تاریخی خویش را در پروسه خیانت ناخلف فرزندان خویش همچنان تاراج شده شاهد میباشد! افغانستان در پسا استیلا اعراب، تاهم اکنون در زیر نفس های شوم، ویران گر و نفس گیر آنان دارد می سوزد و جان میبازد. پدیده برگزیدن جای گزینی اسامه بن لادن در شرایط دشوار برای وی در میان قبایل افغان، و سرباز گیری وی از درون این قبایل امری است دال بر حقانیت گفتار این حقیر. وهمچنان پیروزی نفس گیر، ویران گر و قاطع طالبان در بُعد زمانی کوتاه بر بخش های وسیع از سرزمین افغانستان؛ و سرباز گیری داعش و طالب در شرایط حال از میان جوانان تاجیک و افاغنه گویای عریان از یک فاجعه و درد تاریخی بر بنیاد نفوذ نفس افیونی رادیکالیزم اسلامی اعراب در میان توده های مردمی سرزمین افغانستان میباشد.بدون خوشبینی بخش وسیع از تاجیک تباران سنی مذهب، استقرار و پایداری چندین ساله حاکمیت طالبان بر سرزمین افغانستان امر محال به نظر می رسید. در شهر های بزرگ فارس نشین همچون مزار شریف که جنایات هولناک از کشتار و قتل عام هزاره ها به وسیله طالبان سنی مذهب به وقوع پیوست، بخش شناسایی خانه به خانه هزاره توسط طالبان دوسوی خط مرز دیورند بدون همسویی و همکاری تاجیک های مقیم شهر مزارشریف امر غیرممکن بوده است. این جانب از چگونه گی روند شناسای هزاره ها توسط تاجیکان شهر مزار شریف در زمان خلافت طالبان در افغانستان اطلاعات موثق در دست دارم..و بدین سان مرگ مان در از هم گسیختهگی و اضمحلال مان در بی باوری نسبت به همدیگر بوده است. ما، اعتماد و باور به همدیگر را از دست داده؛ اعتماد – ایمان و اعجاز نسبت به اغیار را در اعماق وجود و باور های خویش پروراانیده ایم.. وبدین جهت قدرت های ولو اندک و ناچیز اغیار برما و هستی مان چیره گی یافته، و دمار از روزگار مان بدر آورده است. دکتر منوچهر پارسادوست چه خوب واقعیت های تاریخی جامعه ما را بیان می دارد:« .. در برسی های تاریخی این واقعیت به گونه اشکار مستفاد می باشد که در بخی از موردها، پیروزی یک فرد یا یک قیام، در قدرت، لیاقت و تدبیر طرف پیروز نبوده، بلکه بیشتر در ضعف و بی کفایتی طرف دیگر و پراکندگی نیرو های مخالف بوده است. اگر محمود افغان به جای شاه سلطان حسین نالایق که غرق در خرافه های مذهبی بود و اکثر وقت خودرا با زنان حرمسرای خود که بالغ بر 5000 زن عقدی و صیغه بوده می گذارنیده است، شاه اسماعیل اول و یا شاه عباس اول و حتی شاه عباس دوم به ایران حمله می کرد، با قاطعیت می توان گفت محمود افغان که با آن تعداد اندک و آن هم با سلاح نا کافی، راه طولانی قندهار، کرمان و یزد را تا اصفهان طی کرده بود نمی توانست سپاه شاه صفوی را در گلناباد نزدیک اصفهان شکست دهد، و هفت ماه نیز شهر اصفهان را محاصره کند و سرانجام شاه صفوی را به زانو در آور.</p></div> https://kabulmobile.com/article239842.html https://kabulmobile.com/article239842.html 2015-08-02T10:31:15Z text/html fa میراحمد لومانی <p>در پیامد نزدیک به هزار سال حاکمیت اغیار، جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی به پیکره های مجزا و بیگانه از هم به قسمت گرفته شده است.« تاجیکستان – افغانستان- ایران و کردستان سه گانه و از هم پاشیده در اقلیم های جعرافیایی مجزا و متفاوت.» حاکمیت بیگانه گان، نگرش و باور های جدید و چند گانه ایدیالوژیکی را برای توده های این سرزمین به تحمیل گرفته است. ایدیالوژی و باور های [جدید]، در پیامد از قرائت های متفاوت مذهبی، بنیاد پیوستهگی فکری و انسجام ایدیالوژیکی " توده های ایران تاریخی" را از هم گسیخته؛ و (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton239842-41e10.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>در پیامد نزدیک به هزار سال حاکمیت اغیار، جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی به پیکره های مجزا و بیگانه از هم به قسمت گرفته شده است.« تاجیکستان – افغانستان- ایران و کردستان سه گانه و از هم پاشیده در اقلیم های جعرافیایی مجزا و متفاوت.» حاکمیت بیگانه گان، نگرش و باور های جدید و چند گانه ایدیالوژیکی را برای توده های این سرزمین به تحمیل گرفته است. ایدیالوژی و باور های [جدید]، در پیامد از قرائت های متفاوت مذهبی، بنیاد پیوستهگی فکری و انسجام ایدیالوژیکی " توده های ایران تاریخی" را از هم گسیخته؛ و در پیامد همین از هم گسیختهگی ها است که کتله های اجتماعی – فرهنگی، با هویت های متفاوت و متضاد در این بستر جغرافیایی به ظهور برتابیده اند. باز تاب فشار، قتل، غارت و تجاوز بیگانه گان از یک سو، و تضاد و تقابل فکری [ ایدیالوژیکی] توده های این خطه از جانب دیگر جغرافیای سیاسی ایران تاریخی را به قسمت های مجزا و متفاوت سه گانه یی از هویت های فرهنگی - سیاسی ظهور تاریخی بخشیده است. کنش های مهم و سرنوشت ساز تاریخی توده های این پیکره نه بر مبنای "منافع علیای ملی، و سرنوشت مشترک و تبار مشترک – جغرافیای سیاسی مشترک و فرهنگ مشترک " اتخاذ گردیده است، بلکه برمبنای منافع کوتاه مدت منطقه یی و بخصوص منشا ایدیالوژیکی [ مذهبی ] اتخاذ گردیده است. در دشوار ترین مقطع از تاریخ، اصیل ترین اقوام ایرانی تبار [ کُرد های سنی مذهب] بنابر علایق و تمایلات مذهبی شان در کنار امپراتوری عثمانی سنی مذهب قرار گرفته اند و برای تقابل با بردران ایرانی تبار[ شیعه مذهب] خویش شمشیر از نیام بر کشیده اند؛ که در بازتاب همین امر تا هم اکنون بخش های مهم از پیکره ایران تاریخی را در پیوست به قلمرو حاکمیت عثمانی و اعراب مدغم می بینیم. ودر جای دیگر و در مقاطع دیگری از تاریخ " تاجیکان" [این کتله عظیم ی از تبار ایرانیان] در نقاط مرکزی، شمال و شمال شرق این سرزمین« افغانستان امروزی» گاه در کنار اتراک و در راستای پایداری حاکمیت آنان شمشیر از نیام بر کشیده اند و گاه هم در راستای تحکیم حاکمیت افغانی، در راستای میلان به ارضای عقاید مذهبی خویش" جهاد نموده اند. مذهب و باور های متفاوت مذهبی نه تنها شالوده ساختار ملی جامعه ایرانی را از درون به ویرانی بر کشیده است، بلکه خونین ترین تقابل های تاریخی را برای وارثین سرزمین ایران تاریخی به ارمغان داشته است. دکتر منوچهر پارسا دوست درصفحه 606 کتاب شاه اسماعیل اول چنین می نویسد: « ..لشکر کشی های مدام و جنگ های پی در پی که پس از در گذشت یعقوب بیک در 898 هجری روی داده بود موجب ویرانی بسیاری از شهر ها و روستا گردیده و کشت زارها به حال خود رها شده بودند. بر اثر لشکر کشیهای و جنگ ها تبریز از 903 تا 908 هجری هفت بار و شیراز از 907 تا 909 هجری هشت بار دست به دست گشت. نا امنی های ناشی از جنگ امیران و حاکمان محلی زیانهای ناشی از جنگ را سنگین تر کرده و بر شدت فقر و پریشانی مردم به ویژه روستائیان، پیشه وران و بازرگانان افزوده بود....» دکتر منوچهر پارسا دوست می نویسد: « غیاث الدین خواند میر به گونه روشن و گویا علل قحطی و پریشان حالی مردم خراسان و به ویژه هرات در آخر 919 بیان می کند. او می نویسد« به سبب وفور عبور عساکر و حدوث نوایب متواتر و قلت زراعت و تفرق رعیت... در بلاد خراسان[ به ویژه] در دارلسلطنه هرات...قحطی در غایت شدت و عسرتی در نهایت صعوبت روی نمود. فرزندش امیر محمود در باره قحطی هرات در 919 هجری تصریح می کند« در شهر هرات در آرزوی لب نانی جان به لب می رسید و این حادثه امتداد تمام یافت... مع ذلک در هر چند روز تاخت و تاز جماعت ازبکان به ولایت وبلوکات دارالسلطنه هرات می رسید و از مواشی و اموال عجزه و رعایا چیزی نمانده تمامی در عقبه تلف افتاد» شدت قحطی و طولانی بودن آن به جایی رسید که گرسنگان، پس از آنکه سگها و گربه ها خورده شدند به شکار انسان ها پرداختند. و گوشت آدم را می خوردند.//<br class='autobr' /> باور و ایدیالوژی مذهبی خلافت اسلامی دمشق و شام بنیان همبستگی ملی - تباری ایرانیان را از بنیان به ویرانی بر کشیده؛ و عصبیت های مذهبی – ایدیالوژیکی، شعور- درایت و همسویی ملی آنان را به خشونت و تقابل اجتماعی تبدیل نموده است.این تنها طالبان افغان تبار در قرن بیست و یک نیستند که مجسمه های بودا در بامیان را نابود می نمایند. بلکه در صده اول هجری یعقوب لیث صفاری [ این سردار پر آوازه سرزمین ایران و پدر زبان پارسی] بوده است که تمام هستی و بود و نبود فرهنگی بامیان را که معادل قابل توجه یی از ا رزش های مادی و معنوی بوده است، به تاراج برده و برای خلافت اسلامی شام و بغداد به پیش کش گرفته است. در تقابل و تضاد درونی ایرانیان عمرو لیث برادر و جانشین یعقوب لیث به توسط آل سامان به اسارت در آمده و در راستای خوش خدمتی به اغیار و صاحبان مذهب برای خلافت اسلامی در بغداد ارسال گردیده، و در آن دیار گردن زده می شود... تقابل و تعدی فارس تبارها در لای لجن از خشونت های مذهبی در پهنه تاریخ آنان بیداد میدارد. فیض محمد کاتب هزاره چنین مویه مینماید « مقارن این حال [صفر 1313] ازعرایض وقایع نگاران هزارهء حجرستان به گوش راست نیوش حضرت والا رسید که پیادگان نظام فوج پنجشیری شب و روز در خانه های رعایای هزاره گردش کرده و زنان ایشان را مثل زن خود مباشر جماع می شوند.» (13) <br class='autobr' /> « از هشتم محرم الحرام سنه 1310 مجاهدین و غزاکنندگان اهل سنت از بدخشانات و بلخ و ترکستان از ترکمان و ازبک و افاغنه سرحدات هند همه رو به طرف یک مشت هزاره ارزگون و اجرستان از چهار طرف به حرکت آمدند.» ( 20) در صفوف لشکر امیر عبدالرحمن خان، سربازان بدخشانی و پنجشیری برای سرکوبی مردم هزاره صف می بندند...<br class='autobr' /> و چنین است که در جغرافیای سرزمین ایران تاریخی هویت های سه گانه متضاد و متفاوت تاجیک در شرق و شمال؛ ایرانی های امروزی در جغرافیای سیاسی ایران امروز؛ و کرد ها؛ " این ستم دیده گان تاریخی چند پارچه" در جغرافیای سیاسی متفاوت ی همچون عراق – ترکیه و ایران امروزی به ظهور برتابیده اند. همشهری های ایرانی تبار با ترکیب اعتقادی-مذهبی متفاوت[ شیعه و سنی] به کرات در تبانی با دخالت و تجاوز اغیار به کشتار و قتل عام بی رحمانه همدیگر مبادرت ورزیده اند. هر گاه اگر تقابل های تاریخی ایرانیان در هرات، در بلخ و.. بر مبنای عقاید مذهبی آنان را از نظر دور داشته باشیم، همین جنگ های خونین وویران گر دهه هفتاد حزب وحدت آقای مزاری و جمعیت اسلامی آقای ربانی بشترین ریشه ها را در تضاد و تقابل مذهبی این دو تبار برادر و هم ریشه دارا بوده است.« هرچند حزب نصر آقای مزاری خونین ترین جنگ هایی را با همتباران وهم مذهبی های هزاره خویش در مناطق هزاره نشین مرکزی نیز تجربه نموده اند» چرا هزاره های سنی مذهب در بستر اجتماعی تاجیکان با کمترین مشکل زیست می نمایند؟!. و یا چرا تاجیک مذهبی سنی متعصب در کنار سیاف و. در زیر سایه وی خود را را نسبت با بودن در کنار هزاره شیعه مذهب راحت و آسوده احساس می نماید؟! چرا جوانان کشور تاجیکستان بعد از هفتاد سال و اندی زیست در زیر سایه دیکتاتوری حاکمیت کمونیستی، حال دسته دسته به جریان فکری سلفی داعش در عراق و سوریه می پیوندند و...؟! اینان و دها سوال دیگر اند که درد مندان آگاه و وارثین فرهنگ و داشته های غنامند زبان فارسی باید برای آن جواب و راهکار برون رفت جستجو بنمایند. برون رفت از لایه های مخرب و خانمان برانداز عصبیت های مذهبی و کم رنگ نمودن آن! <br class='autobr' /> ملت و جامعه یی در پیامد بیش از هزار سال تاراج، و مشروعیت گرفتن این تاراج از مجرای مذهب و ایدیالوژی مذهبی، سم عصبیت های مذهبی، و باور مند به امرخشونت - بر بنیاد قداست آن، تا به اعماق وجود شان رسوخ نموده، عقلانیت و خرد ورزی را در بتن این جامعه رو به به خشکیدن برده است؛ "کشتن و کشته شدن" در نماد از قداست و فرمان الهی، همچون پدیده ماورایی بر روح و روان این جامعه نضج یافته است. و بر همین قاعده در بهترین ایام های شادی - عبادی شان [ اعیاد] بهترین تمنیات شان برای همدیگر، بودن در جمع "غازی ها" « انسان هایی که دستان شان به خون انسان های دیگر رنگین است» میباشد....<br class='autobr' /> تهاجم اتراک و عرب، پیامد تحمیل فرهنگ و هویت تحمیلی دیگری را برای جامعه ایرانی تبار به ارمغان داشته است. پدیده های تعریف شده هویتی " خراسان، تاجیک، هزاره و.." امر هویتی تحمیلی و خود ساخته اغیار بر بومیان این سرزمین میباشد. دکتر منوچهر پارا دوست به نقل از انگلبرت کمپفر منشی و پزشک سوئیدی در دربار صفوی و اقتباس از فرهنگ فارسی معین چنین می نویسد: « هنگامی که شاه اسماعیل در 907 هجری در تبریز به تخت پادشاهی نشست زیر فشار دو نیروی عمده قرار داشت. او زا یک سو ایرانی بود و خود را ایرانی می دانست و مانند شاهان ساسانی خودرا «شاهنشاه» خواند. و ازسوی دیگر، او با کمک ترکان شیعه عثمانی موسوم به قزلباشان به قدرت رسیده بود و برای حفظ و تحکیم قدرت خود به جنگجویان ترک قزلباش نیاز داشت. شاه اسماعیل در اردبیل به دنیا آمده و پس از آزادی از قلعه استخر فارس، در آذربایجان و بعد سالها در میان مردم گیلان به سر برده بود. او به اجرای مراسم و سنتهای ایرانی دلبستگی داشت و جشن نوروز را همیشه با تشریفات با شکوه برپا داشت. نه تنها در زمان او بلکه در دوران آخرین پادشاهان صفوی نیز جشن نوروز با جلال و شادمانی برگزار می شده است. قزلباشان که شاه اسماعیل را به قدرت رسانده بودند چون مرد شمشیر بودند و قدرت سیاسی را به زور شمشیر به دست آورده بودند خود را برتر از ایرانیان می دانستند و اداره امور کشور را حق مسلم خود می دانستند. ایرانیان نیز که اهل قلم و مدیریت و قرن ها به کشور داری پرداخته بودند و از آیین و الزامات آن آگاهی دقیق داشتند ترکان چادر نشین قزلباش را که عموما ازفن کشور داری بی بهره بودند برای کشور لایق نمی دانستند. " ترکان نیز برای تحقیر ایرانیان آنان را تاجیک می خواندند.« تات یعنی رعیت و چیک پسوند تصغیر تحقیر است. محمد معین، فرهنگ فارسی، جلد اول، صفحه 996. تات یا تاجیک به کلیه غیر ترکان، و به ویژه ایرانیان گفته می شد»<br class='autobr' /> بلخ؛- این مهد مدنیت و ابادنی؛ بازتاب اندیشه های آرمان شهری نیاکان مان - در پیامد از خرد ورزی جمشید این سلاله از تبار پیشدادیان؛ در پسا هجمه اعراب، و در پیامد از ترک تازیها به نابودی می گراید. بلخ به تاراج میرود و شهر هایی در آن سوی آمو در یا قامت بر می تابد. بلخ غریب، یتیم و بی فرزند- همچون عروسی در اسارت بیداد و چپاول اغیار تا حال در نبود " جم دیگری و جمشید دیگر" عزادار میباشد... اتراک، هر آن گه تاراج و کشور گشایی هوس می نمودند، از آن سوی امو دریا [ توران زمین ] رو به جانب وسعت ابادانی های بلخ [ این سرزمین جمشید، و ایران تاریخی ] لشکرمی کشیدند. در پسا هجمه اعراب و تاراج اتراک، دیگر در بستر تاریخ، بلخی مشهود نیست و مدنیتی از سینه آن بر نه تافته است. اگر هم ستاره هایی در شبستان آن دیار درخشیده اند؛ این گهر ها همچون ابن سینا و مولانا بلخ از آن، و نامردمی های آن روی بر تافته اند.. این شهر و مدنیت آن اسیر در قمومیت سلسله های متفاوت از اتراک، تاراج ویرانی های مکرر خویش را شاهد بوده است.. و حال از بلخ و مدنیت آن تلنبار ازخاک چیزی دیگری در سینه تاریخ مشهود نه میباشد. مخروبه یی که در ویرانه های جغد شب لانه بر گزیده و افغان براقلیم هفنم هستی به فغان بر آمده است...!<br class='autobr' /> بامیان؛- این بام دنیا، این شهر عجایب اعجازگر تمدن، شهر کاوه طغیان گر، جوشش مذاهب، شهر شه مامه و صلصال، مظهر همزیستی، و قلب پر طپش جاده ابریشم,این ضلالیت ناب و اعجاز گر بند امیر در گام نخست به و.سیله سردار ناخلف، و فرزند نا آگاه خویش یعقوب لیث سیستانی در شعار و نماد از از اسلام و اسلام خواهی به تاراج رفته، و درپیامد آن در بستر تاریخ رو به مردن گذاشته، و در انجماد از عصبیت ها و استبداد مذهب و قبیله جان می بازد. گویی هجوم یعقوب لیث در تبانی با سرداران عرب طاعونی بوده است که در سوز ان تاهم اکنون بامیان و بامیانی در تب می سوزد و در مغاره ها زیست مینمایند...</p></div> https://kabulmobile.com/article239767.html https://kabulmobile.com/article239767.html 2015-07-23T17:25:38Z text/html fa میراحمد لومانی <p>آن چه نقش و جایگاه تاریخی دود مان صفوی را در بستر تاریخ ما وارثین حوزه فرهنگی – جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی و داشته های مفاخر زبان فارسی برجسته و روشن می سازد، نقش آفرینی این دود مان در روند شکل گیری مجدد جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی میباشد. دود مان صفوی با همه نواقص و اشکالات موجود که در روند چگونه گی کنش در حاکمیت، و نقش افرینی منفی در بستر تاریخ از خود برجای گذاشته اند؛ اما در پروسه چگونهگی شکل گیری مجدد جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی، و هویت بخشیدن مجدد به بخش از توده (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton239767-5b2ef.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>آن چه نقش و جایگاه تاریخی دود مان صفوی را در بستر تاریخ ما وارثین حوزه فرهنگی – جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی و داشته های مفاخر زبان فارسی برجسته و روشن می سازد، نقش آفرینی این دود مان در روند شکل گیری مجدد جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی میباشد. دود مان صفوی با همه نواقص و اشکالات موجود که در روند چگونه گی کنش در حاکمیت، و نقش افرینی منفی در بستر تاریخ از خود برجای گذاشته اند؛ اما در پروسه چگونهگی شکل گیری مجدد جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی، و هویت بخشیدن مجدد به بخش از توده های این سرزمین نقش و تاثیر گذاری بسا مثبت ی را از خود به یادگار گذاشته اند. هرچند در پسا ظهور سلسله صفوی انسان و جامعه ایرانی به بخش های مجزا و متضاد هم " شیعه و سنی " به تفکیک و تفریق گرفته شده اند. در ساختار وحدت ملی و تمامیت ارضی این سرزمین برای همیش لطمه جبران ناپذیری وارد گردیده است. ساختاراین جامعه بر مبنای باور و اعتقادات ایدیالوژیکی جدید [مذاهب جدید] از بنیان در هم فرو ریخته است...و اما به همه این نواقص موجود، بازهم در موجودیت این دود مان بوده است که از لای آوار سنگین " تازی تاختن ها و ترک تازی " ها بخش هایی از هویت و شاخصه های ملی برباد رفته و به فراموشی سپرده شده توده های سرزمین ایران تاریخی کم و بیش در بستر تاریخ قامت راست مینماید. اتراک و دود مان چنگیز که قریب به هزار سال بر این دیار حکم رانده اند، بنابر عدم داشتن اصالت ایرانی، درد، شعور، و انگیزه احیای مجدد اقتدار و هویت ملی ایرانیان را با خود نداشته اند. عظم، اراده، تلاش و تکاپوی شاهان ترک تبار بیشتر در پی تاراج و لشکر کشی های چپاول گرانه - و در نماد از گسترش آیین اسلام، و اسلام خواهی استوار بوده است. اتراک به ساده گی نه تنها تغیر نام ایران زمین به خراسان را میپذیرند، بلکه در این امر پیشگام نیز میگردند. آنان هیچگاه در راستای تحکیم پایه های همبستهگی ملی توده های میلیونی سرزمین ایران تاریخی کاربرد هدفمند و استراتیژیکی را دارا نبوده اند. تاریخ هیچگاه شاهد کنش آنان در راستای بیداری بخشیدن هویت ملی ایرانیان نه بوده است.در پرتوی تازی تاختن ها و ترک تازی، ایران و هویت ایرانی در لای انبوهی از خشونت، تزویر و جعل مدفون ونا پیدا می گردد... اما درست بعد از به قدرت رسیدن دود مان صفوی است که ایران و هویت ایرانی در منطقه و جهان کاربرد مفهومی مجدد پیدا مینماید. ستون فقرات لشکر شاه اسماعیل صفوی این بنیان گذار سلسله صفوی را هرچند قزلباشان ترک تبار تشکیل میداده است. اما بر بنابر شواهد تاریخی دودمان صفوی منتسب به تبار کرد« تیره یی از تبار ایرانی » و از دیار بکر و یا کوبانی به معرفی گرفته شده اند. دکتر منوچهر پارسادوست در کتاب شاه اسماعیل چنین مینویسد: از عوامل اساسی پیشرفت سریع شاه اسماعیل که در اندک مدت توانست بخش بزرگتر ایران زمان ساسانیان را زیر پرچم قدرت سیاسی واحد قرار دهد وجود قبیله های صحرانشین بودند که با شوق سرشار از ایمان به مرشد کامل، شاه اسماعیل، حاضر بودند هرگونه فداکاری و جانبازی در راه اجرای خواستهای او بعمل آورند. تین قبیله ها که عموما از اسیای صغیر و شام ( ترکیه و سوریه فعلی) به ایران کوچ کرده بودند در ابتدا هفت قبیله بنامهای: روملو، شاملو، استاجلو، تکلو، ذولقدر، افشار، و قاجار و دو گرو کوچک دیگر بنامهای صوفیان ورساق و قراباغ بودند. از ایرانیان همچنان که پیشتر گفته شد تنها قوم ایرانی تالش از همان اغاز و از زمان شیخ صفی الدین به پشتیبانی از خاندان صفوی برخواسته بودند..»</p> <p>جو عمومی اصل بر ترک تبار بودن دود مان صفوی را حکایت دارد. این جانب نیز قبل از کاوش در این امر، باورمند بر ترک تبار بودن این دود مان بوده ام. اما حقایق و گفته های تاریخی موجود خلاف این امر را بیان می دارد. شاهان صفوی بنابر کاربرد ابزاری مذهب و باور های مذهبی در روند شکل گیری قدرت و حاکمیت آنان، تبار خویش را به امام هفتم شیعیان منتسب دانسته اند. شاه طهماسب اول در راستای این تحریف پیشگام همه بوده است. و اما حقایق موجود نهفته در سینه تاریخ بیان گر هویت ایرانی برای این دود مان میباشد. دکتر منوچهر پارسادوست به نقل از کتاب "صریح الممالک" چنین مینویسد: به دستور شاه طهماسب اول در 975 هجری زین العابدین عبدی بسیاری از وقف نامه های که برای شیخ صفی الدین و خانقا اردبیل صادر شده بود جمع آوری کرده و در کتابی منتشر نمود. بعضی از ان سند ها بنام « زاویه و بعضی اسم خطیره ویا مزار و بعضی استانه صفویه است یا زاویه حضرت عالی رتبت شیخ صفی الدین و یا حضرت هدایت مرتبت شیخ صدرالدین» در کلیه وقف نامه ها هرجا که نام شیخ صفی الدین و یا پسرش صدرالدین برده شده است، عنوان شیخ ( نه سید ) ذکر گردیده شده است. الساندرو بوزانی شرق شناس ایتالیایی اظهار میدارد: « مریدان شیخ صفی معتقد بودند که نسب او به امام هفتم شیعیان امام موسی کاظم می رسد. تحقیقات اخیر نشان می دهد که ادعای صفویان که از اخلاف اعراب هستند نادرست است. از آنچه تاکنون به دست آمده است به نظر می رسد که آنان از طایفه کرد باشند و بنا براین به مفهوم دیگر ایرانی میباشند» نصرالله فلسفی مورخ ایرانی می نویسد « فیروز شاه زرین کلاه جد هفتم صفی الدین، از کردستان در حدود سال 569 هجری قمری به آذربای جان امده است و اجداد صفویه اصلا ایرانی بوده، حتی به زبان آذری یعنی زبان بومیان آذربایجان سخن می گفته است. کسروی نیز تائید می کند« شیخ صفی و پدرانش تا آن جا که به راستی شناخته میشوند از بومیان آذربایجان و زبان ایشان آذری می بوده و ترکی که شاه اسماعیل با آن شعر می سروده، سپس در ان خاندان رواج یافته است. کسروی که در باره زبان " آذری " پژوهش کرده است آن را شاخه یی از زبان فارسی می داند که هنوز نیز در بعضی از روستاهای آذربایجان تکلم می شود. علامه محمد قزوینی تائید می نماید زبان آذری که شاخه ای از زبان فارسی است « زبان اصلی آذرباجان تا حدود قرن هفتم هشتم هجری» بوده است.</p> <p>مذهب و باور های مذهبی مرتبط به آیین اسلام در مقاطع مختلف از تاریخ، گاه به گونه ماشین عظیمی از کشتار و قتل عام های گسترده در بستر تاریخ عمل نموده است. از آغاز هجوم اعراب در نیمه دوم دهه هجری بر سرزمین ایران تاریخی، این کشتار در نماد از " قداست مذهبی" مشروعیت اجرایی را به خود اختیار نموده، و در مقاطع متخلف از تاریخ، و در جغرافیای سیاسی متغیر هرچند گاه به اجرا در آورده شده است. مذهب و باور های متفاوت مذهبی - انسان ایرانی را در تقابل هم قرار داده، و ضمینه ساز هجوم، و پیامد تاراج اغیار را در پی داشته است. محمود غزنوی در پرتو شعار دین خواهی و گسترش مذهب انسان می کشد و پهنه های وسیع از هستی و حیات آدمی را به تاراج می برد. امیر تیمورگورکانی بیش از ده ها هزار انسان در اصفهان، نیشابور و سیستان به قتل عام می گیرد و کله منار ها برپا میدارد. شیبک خان ازبک در شهر های مختلف سرزمین ایران تاریخی در نماد از دین خواهی هزاران انسان ایرانی را به قتل عام می گیرد و شاه اسماعیل صفوی در نماد از صوفی و مُرشد اعجاز گر، به قتل عام های حیرت انگیز دست میازد، و پیروانش را به کشتن و انسان خواره گی وا میدارد.. در کتاب انقلاب اسلام صفحه 35 در مورد قتل عام شیعیان ترکیه توسط سلطان سلیم عثمانی چنین آمده است: ... طبق دستور سلطان سلیم ماموران و والیان، به ویژه والیان اناتولی شرقی، قرامان و تکه که اکثریت عظیم ساکنان آن شیعه بودند موظف گردیدند به گونه پنهانی شیعیان حیدری را که تعصب افراطی ضد سنی داشتند از 7 سالگی تا 70 سالگی شناسایی و نام آنان را در دفتر مخصوص ثبت کنند. آن گاه " بنا به فتوای علما زیاده از 40000 نفس که بر آن عقیده بودند قتل عام (گردیده) زنان و دختران و پسران نا بالغ آنهارا قسمت بر لشکر نمودند...</p> <p>بودن و موجودیت ایران امروزی؛- بخش های اساسی و عمده از ساختار ماهیتی[ جغرافیایی] خویش را مدیون تلاش های دود مان صفوی میداند. این از تاختن های مکرر و بی وقفه شاه اسماعیل صفوی بوده است که جغرافیای سیاسی [ ولو اندک و ناقص ایران تاریخی] در بستر جغرافیای سیاسی جهان امروزی نقش دوباره بربسته است. شاه اسماعیل صفوی در اوج ترک تازی ها از شمال و شرق و غرب بر توده های سرزمین ایران تاریخی، قامت برتابیده، و نیت احیای هویت برباد رفته یی را در قالب از مذهب و ایدیالوژی اسلامی متفاوت و متغیر مرسوم و رایج در آن روزگار به ابداع پرداخته است. شاه اسماعیل صفوی شیبک خان ازبک را که همواره ایران و ایرانی اماج تاراج قرار می داد، وی را در شمال شرق کشور پوست از سرش بر کنده، و ان را از کاه پُر نموده و برای امپراتوری عثمانی اهدا فرستاده است. در کشتار و قتل عام طبس به دود مان تیمور گورکانی هشدار تاریخی داده، و در نبرد چالدران به گونه اعجاز بر انگیز بر قلب سپاه عثمانی تاخته است. در نبرد چالدران با آنکه سپاه شاه اسماعیل صفوی بنابر عدم توازن تکنالوژی جنگ، با شکست روبرو می گردد، اما حکایت دلیری و رشادت های وی در این نبرد نابرابر حیرت بر انگیز میباشد... براستی اگر چنین رشادت مندی هایی را تاریخ در خود شاهد نه میبود، آیا ما امروز شاهد موجودیت کشور و سرزمینی بنام ایران در جغرافیای سیاسی جهان می بودیم؟!</p> <p>ماهیت ساختاری حاکمیت دود مان صفوی بر بنیاد مذهب و باور های مذهبی بنا یافته و بر همین اصل پایدار بوده است. رابطه شاه اسماعیل صفوی این بنیان گذار دود مان صفوی با بخش عظیمی از لشکریان و مریدانش بر بنیاد اصل " مُرشد و مرید" استوار بوده است. خیل عظیمی از قزلباشان سرخ کلاه که از مناطق مختلفه اسیای صغیر و سرزمین شام بر ماحول وی به عنوان شیخ و مُرشد اعجاز گر گرد آمده بودند، همه و همه بر بنیاد باور های اعتقادی- مذهبی بوده است. پیروان شاه اسماعیل وی را تا به پیمانه قداست خداوندی مورد تکریم قرار داده، و فرمان برداری از وی را امر واجب می دانسته اند. و اما با همه این تفاصل شاه اسماعیل صفوی خود روحانی و ملا نبوده، بلکه جنگجوی سیاست پیشه یی بوده است که در نبرد های متواتر و کار ساز حاکمیت جندین صده دود مان صفوی را به پایه ریزی گرفته است. دکتر منوچهر پارسا دوست به قول دکتر مینورسکی شرق شناس برجسته که دیوان شعر شاه اسماعیل را تحقیق و مطالعه نموده است؛ نطر وی را چنین بازگو می نماید: « دیوان شاه اسماعیل ثابت و مدلل می دارد که سراینده خویشتن را خدای مجسم می پندارد» وی تصریح می دارد« شاه اسماعیل صفوی وپدران وی پشتاپشت خویشتن را تجلی گه و مظهر زنده خداوند تبارک و تعالی دانسته اند»</p> <p>اسلام؛- اسلام خواهی، و گسترش این آیین در بسترجغرافیایی شرق، شمال شرق، جنوب و جنوب غرب قاره آسیا بشتر به واسطه شاهان و امیران تُرک اشاعه وگسترش یافته است. سلطان محمود غزنوی، سلسله سلاجقه و امیر تیمور گورکانی در راستای اشاعه و گسترس مذهب تسنن پیشگام امر بوده اند، و دود مان صفوی در راستای گسترش ایین تشیع مساعی بوده اند. حتی قلب اروپا آن روزی " رُم و بیزانس " در زیر سم اسپ های اتراک به آیین اسلام رو آورده اند... و اما این شاهان و امیران مدافع ایدیالوژی اسلام که در لشکر کشی های متعدد هزاران انسان ازدم تیغ گذرانیده و به قتل عام گرفته اند، هستی و حیات میلیون ها انسان را به تاراج برده اند، آنان خود ملزم به رعایت قوانین و ارزش های اخلاقی آیین اسلام نه بوده اند. سلطان محمود در مجلس بزم "ایاز" به بر می کشد، و شاه اسماعیل صفوی زیبا رویان پسر از میان جامعه بر چیده، خود و امرای لشکری و کشوری وی از این خوب رویان مذکر کام می گیرند. دکتر منوچهر پارسادوست به نقل کتاب سفر نامه ونیزیان صفحات 249 – 230 چنین می نویسد:« او [ شاه اسماعیل] هنگامی که دومین بار به تبریز آمد کاری بس ننگین از او سرزد، زیرا فرمان داد تا "12" تن از زیبا ترین جوانان شهر را در کاخ هشت بهشت ببرند و با ایشان عمل شنیع انجام داد و سپس آنان را با همین نیت به امرای خود داد. اندکی پیش از آن دستور داده بود تا "10" تن از اطفال مردان محترم را به همین ترتیب دستگیر کنند...دکتر منوچهر پارسادوست در ادامه می نویسد:« چنین اعمال ننگینی از سوی کسی انجام شده که ضمن ادعاهای گوناگون، خود را دارای رسالت الهی برای ترویج مذهب شیعه و ایجاد اعتقاد راسخ مذهبی در مردم ایران می دانسته است و مردم پیرامون او نیز، این باور را در او تقویت و ریشه دار کردند.»</p> <p>پدیده بنام خراسان – امر تحمیلی حاکمیت اعراب بر سرزمین ایران تاریخی و سرنوشت توده های این دیار بوده است. پدیده خراسان نخستین گام های شیطانی به زیر کشیدن اقتدار ملی و هویت تباری یک ملت، یک فرهنگ و یک تمدن تاریخی بزرگ در پهنه هستی جهان بشریت بوده است. آیا فردوسی بزرگ در آن چند هزار شاه بیت هستی بخش، مگر یاد و نامی از خراسان و سرزمین خراسان به میان آورده است؟! من که نه دیده ام! حال که در چنین مذلت تاریخی فرو رفته ایم، این امر زائیده کنش های سمی و منفی چندین صده و قرن اغیار بر این دیار و سرزمین میباشد. هویت مان، حمیت مان، شعور و شرف تاریخی و هویتی مان را از ما دزدیده اند، و پدیده های جعلی و زبون صفتانه یی را بر ما در تداوم حاکمیت اغیار به تحمیل گرفته اند. و از همین جا است که هزاره در پی ترک و مُغُل شدن، خود ریشه و هویت خویش به آتش بر می کشد و تاجیک در پی خراسانی شدن ... و این تنها فردوسی بزرگ و درد مند است که بر بلندای درد تاریخی فریاد بر میدارد:</p> <p>« چو ایران نباشد تن من مباد....<br class='autobr' /> در پسا در هم فروپاشی حاکمیت ملی ایرانیان در نبرد قادسیه « سال 14 هجری» اعراب و اتراک در تبانی هم در پی در هم کوبی اقتدار و عزت ملی توده های سرزمین ایران تاریخی عمل نموده اند. تاریخ و چگونهگی شکل گیری آن خود گواه بر این امر تاریخی میباشد. آیا بیش از هزار سال تُرک و مغول تازی ها پدیده و امر تصادفی در پهنه تاریخ توده های این دیاربوده است؟! و اما در پیدایش و ظهور حاکمیت افغانی- هویت و سلطه افغانی نیز به اضافه قدرت های استعماری، رد پای اتراک و اعراب به خوبی هویدا میباشد. از آغاز شکل گیری حاکمیت صفوی در قسمت هایی از سرزمین ایران تاریخی اتراک از شرق و غرب و از شمال، همواره بر ایران و ایرانیان تاخته اند. در راستای شکل گیری حاکمیت افغانی بعد از به قدرت رسیدن شاه امان الله، نیز این ترکیه بوده است که همواره حامی ایدیالوژیکی احیای هویت افغانی – ماسوای هویت فارسی در سرزمین افغانستان بوده است. محمود طرزی این پدر ایدیالوژیکی احیای هویت افغانی در افغانستان؛ خود دست پروریده دولت ترکیه بوده است. و حال نیز در افغانستان هرگاه انتخاب میان فارس تبارها و افاغنه برای دولت ترکیه پیش بیاید، بدون شک دولت ترکیه گزینه افاغنه را انتخاب خواهند نمود. عمل کرد تاریخی قدرت های حاکمه در ترکیه خود گواه بر این امر میباشد.</p> <p> هویت و اصالت تُرک و یا مُغول برای هزاره ها به تناسب هزاره فارس تبار، به هزار بار در راستای تداوم استبداد تاریخی در سرزمین افغانستان مفید واقع می گردد. هزاره ترک و مغول، پیکره مجزا از بدنه غنامند فرهنگ و زبان فارسی بوده، که در کنج حقارت و مذلت تاریخی خویش در راستای خوشنودی بادار[ استبداد تاریخی افاغنه] دمب تکان داده و بازگشت تاریخی امیر عبدارحمن خان را در بستر تاریخ ارزو خواهد نمود. زیرا وی درک، درد، شعور سیاسی، شناخت از اصالت و هویت خویش را در تاریک خانه استبداد به فراموشی سپرده، بُزک کرده میان تهی را همانند خواهد بود که تمام حیات و هستی خویش را در راستای تداوم استبداد تاریخی و حاکمیت وی باز می بیند. هزاره ترک و مغول بدنه زخمی درد تاریخی جدا شده از پیکره ملت فارس بوده، که به راحتی در حلقوم استبداد بلعیده می گردد. برای مرگ ستم تاریخی، هویت ملت فارس در سرزمین ایران تاریخی " برای هزاره و تاجیک" باید به احیای دوباره گرفته شود..</p></div> https://kabulmobile.com/article237695.html https://kabulmobile.com/article237695.html 2015-06-30T14:10:06Z text/html fa میراحمد لومانی <p>ماسوای از برش های کوچک ازتاریخ، به درازنای بیش هزار و اندی سال حاکمیت ملی ایرانیان از سرزمین آبایی آنان رخت بر بسته، و شلاق بیداد حاکمیت اغیار همبستگی ملی، و پیوند تباری توده های این جغرافیای انسانی را در در هم شکسته است . و این امر در سرزمین افغانستان کنونی تداوم تلخ، شکننده و خفت بار تاریخی خویش را تا هم اکنون شاهد میباشد. عدم حاکمیت ملی، عدم انسجام، تشکل، و عدم حضور و موجودیت سیاسی ملت فارس در بستر جغرافیایی سرزمین افغانستان امروزی و یا همان ایران تاریخی، ایران تاریخی که فردوسی بزرگ در (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton237695-72f3c.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>ماسوای از برش های کوچک ازتاریخ، به درازنای بیش هزار و اندی سال حاکمیت ملی ایرانیان از سرزمین آبایی آنان رخت بر بسته، و شلاق بیداد حاکمیت اغیار همبستگی ملی، و پیوند تباری توده های این جغرافیای انسانی را در در هم شکسته است . و این امر در سرزمین افغانستان کنونی تداوم تلخ، شکننده و خفت بار تاریخی خویش را تا هم اکنون شاهد میباشد. عدم حاکمیت ملی، عدم انسجام، تشکل، و عدم حضور و موجودیت سیاسی ملت فارس در بستر جغرافیایی سرزمین افغانستان امروزی و یا همان ایران تاریخی، ایران تاریخی که فردوسی بزرگ در خلاقیت بی بدیل و حماسه افرین خویش[ شهنامه] بنابر شواهد تاریخی و واقعیت های عینی جغرافیای این دیار، و اسطوره های بر گرفته شده از بستر تاریخی سرزمین مان از ان به تعریف می پردازد؛ حال به امر پذیرفته شده برای ساکنین آن تبدیل گردیده شده است. امروز حاکمیت ملی و صاحب بودن بر میهن، سرزمین، تقدیر و سرنوشت خویش برای توده های بومی این دیار به امر غیر ممکنه تبدیل گردیده است. نه تنها حاکمیت و صاحب بودن را برای صاحبان اصلی این دیار پدیده ممنوعه و غیر ممکن روا داشته اند، بلکه حتی اسم بردن از ایران و زبان فارسی در این سرزمین از جانب ستم و بانیان استبداد و نواده گان ستم تاریخی پدیده ممنوعه در پیسکالوژی باور جمعی جامعه به تحمیل گرفته شده است. امروز نه تنها حاکمیت و هویت را از تارک تاریخ و تقدیر جامعه مان به غارت برده اند، بلکه این امر برای کاسه لیسان قدرت و تحمیق شده گان از تبار ستم دیده گان و نواده گان ملت فارس « هزاره و تاجیک» نیز پدیده فراموش گردیده شده، و مدفون درسینه تاریخ تلقی می گردد... تحقیر و ذلت تاریخی آیا بالاتر ازآن هم میشود؟! مگر نه آن که هویت، اقتدار، شرف ملی – هویتی ملت فارس در بستر جغرافیایی سرزمین ابایی انان هجمه استبداد و قلدری اغیار واقع گردیده است؟ و این نسل چه زبونانه آن را پذیرفته اند. من در حد توان و استعداد خویش در پی احیای مجدد هویت نیاکان خویش خواهم کوشید. و در این امر سترگ و حیاتی از هیچ مساعی و تلاش دریغ نه خواهم ورزید. می خواهم یاد آوری بنمایم: پدیده هزاره گرایی و تاجیک گرایی را در بستر جغرافیاییی سرزمین افغانستان امروزی « این مام رنج و ستم تاریخی » شدیدآ نا جایز دانسته، و این امر را خوش خدمتی در راستای پایداری استبداد تاریخی در این سرزمین تلقی مینمایم. زیرا به هر پیمانه یی که ملت فارس در جغرافیای ستم« سرزمین افغانستان امروزی » به عناوین و علل های مشخص به تفکیک و تمایز گرفته شوند، به همان پیمانه بقا و تداوم ستم در دیار و سرزمین مان به امر پایدار تاریخی مبدل خواهد گردید. چشمان خویش را از گرد حقارت ستم تاریخی باید شست. و حقایق را ازلای لجن تحریف و تحمیق با توان مندی های درک، درایت و خون دل، مسئولانه و " باید " در ورطه حقانیت به معرفی گرفت. هزاره و تاجیک دارای یک هویت، یک مفاخر، یک تاریخ، یک جغرافیا، یک سرنوشت، یک سرزمین، یک درد و آینده مشترک میباشند..آنان که انگ ترک و مُغل بودن را به صورت ملت شریف هزاره در راستای بقای ستم افغانی لجن وار بر می کشند، باید بدانند: « با همه پراکندگی ملت شریف هزاره در مناطق مختلف و کشور های مختلف، حتی هیچ گونه رد پایی از ترک و مُغل بودن این ملت در میان آنان مشهود نه میباشد» ملت شریف ترک در هر نقطه یی از جغرافیای ایران تاریخی و توران در صورت مهاجرت و جابجا شدن های خویش، فرهنگ، هویت و بخصوص گویش زبان ترکی را همچنان حفظ نموده اند. چگونه می شود که ملت شریف هزاره در همه ابعاد از مهاجرت ها و جابجایی های گسترده همچنان فارسی گو باقی بمانند.. امر هویت؛ امر شریف ناموسی است! فرهنگ و داشته های مفاخر تاریخی، قلمرو، و جغرافیای سیاسی، سرزمین، مام و میهن؛ مفاهم مرتبط به هویت و پیوند آن، به پیمانه ارزش و بها ناموسی ملی یک جامعه و ملت تعبیر می گردد. پدیده هایی مرتبط به هویت و مفاخر تاریخی ملت فارس در سرزمین افغانستان، که همواره به تاراج رفته و گاه هم به معامله و تحریف گرفته شده است، ایا این امر بازگویی خرف بودن نسل های متعدد بومیان این سرزمین را به بازگویی نه می پردازد؟ خرف بودن نسل های ستم پیشه در سرزمین افغانستان بیداد تاریخی را به اوج آن بر کشیده است. و این امر در داد سخن اقای وزیر فرهنگ در جشن سارک در بامیان بومیان به وضاحت افتادن طشت رسوایی ستم و تحمیق از اسمان هفتم طنین انداز میباشد..<br class='autobr' /> روی کرد مذهب در ساختار قدرت و سیاست، پیامد از هم گسستگی ملی ایرانیان را در پی داشته است. پیامد این امر تداوم سلطه اغیار بر این سرزمین بوده است. اعراب، اتراک و افاغنه همواره بر قاعده و مبنای اهرم مذهب و حاکمیت دینی - مذهبی بر ملت فارس در سرزمین افغانستان کنونی حاکمیت نموده اند. قبل از استیلای اعراب، توده های سرزمین ایران تاریخی از انسجام و حاکمیت ملی قدرت مند خویش برخوردار بوده اند. ماسوای سلوکی ها، تاریخ از حاکمیت مستدام ایرانی ها بر سرزمین و دیار آنان حکایت دارد. و این درست بعد از شکست در نبرد قادسیه و حضور اعراب بوده است که حاکمیت ملی ایرانیان از دیار و سرزمین آنان رخت بر میبندد...<br class='autobr' /> در راستای تداوم سلطه و حاکمیت بر اغیار، تفکیک، تمایز، تفریق و ازهم پاشیده گی ملت ها ی تحت سلطه یک پدیده و امر حتمی تاریخی بوده است. آنان که در پی استیلا و نفوذ حاکمیت خویش بر دیگران بوده اند از دیر باز زمان از این کنش در راستای پایداری حاکمیت و اقتدار خویش سود جسته اند. در پسا پیدایش حاکمیت ایدیالوژیکی اعراب چه بسا ملت های قدرت مندی همچون مصری ها، بربر ها و... در پروسه هویت سازی عربی حل گردیده و هویت عربی را به خود اختیار نموده اند. در پی اهداف مشخص اعراب کوشیده اند تا از ملت های متفاوت و گاه متضاد، فرهنگ، هویت و ملت یگانه عربی« اُمت واحده » در بستر تاریخ به تبارز بپردازند... و اما در گستره فرهنگی هویتی ایران تاریخی توده های این سرزمین در پیامد از بازتاب ایدیالوژیکی متفاوت و متضاد، به گونه هدف مند، به ملت و سرزمین های جداگانه و مجزا به قسمت گرفته شده اند. با استیلای اعراب، نام ایران زمین به خراسان تغیر یافته، و این دیار در پیامد از خشن ترین عصبیت های خونین داخلی " مذهبی " در قمومیت اغیار به سربرده است. اسامی و ملت های جدیدی در دامنه آن به ظهور بر تابیده است. ایران و ایرانی قربانی عریان شیعه کُشی و سنی کُشی گردیده، و این امر برای انسان ایرانی به عنوان پدیده و امر رایج در نماد از برادر کشی در حوزه جغرافیایی سرزمین آنان کاربرد صواب مندی را به خود اختیار نموده است. گاه یک شهر چندین بار در کنش های متفاوت از شیعه کشی و سنی کشی به قتل عام گرفته شده اند. که از آن جمله میتوان از هرات باستان در تاراج شیبک خان سنی و قتل عام سلطان حسین صفوی یاد آوری نمود...<br class='autobr' /> در پسا استیلا اعراب، ایران زمین کشور و سرزمین بی صاحبی را همانند بوده است؛ بادیه و سرزمین که همواره آماج تاراج و غارت اغیار قرارداشته است. هر بیابان گرد و شروری با جمع آوری مقداری اندک لشکر ایلجار در مقاطع مختلف از تاریخ؛ مال، جان و ناموس توده های این سرزمین را به تاراج گرفته اند. در کتاب عالم آرای صفوی، صفحه 346 چنین مینویسد: با شکست قزلباشان « غنیمت بیرون از حد و حساب و شمار از اسپان راهوار و شتران باردار و ظروف زرین واوانی و نقره و طلا به دست[ ازبکان] افتاد و از بکان بی [سرو پا] همه توان گر شدند.» ازبکان با پیروزی بر قزلباشان بر سراسر ماوراءالنهر استیلا یافتند و سپس به خراسان تاختند حسین بیک لله والی خراسان و هرات و احمد بیک صوفی اوغلی که از میدان جنگ گریخته بودند به هرات آمدند. و به استحکام بارو ها و برج های قلعه پرداختند. جانی بیک سلطان هرات را در ذیقعده 918 ( فوریه1513» محاصره کرد. و پس از مدتی عبید خان نیز به او پیوست. پس ازدو ما چون بین عبید خان و جانی بیک سلطان اختلاف افتاد، آنان از محاصره دست کشیدند و به ماوراءالنهر باز گشتند. و در مرغاب تیمور سلطان که به قصد هجوم به خراسان از آمو دریا گذشته بود با آنان ملاقات کرد. عبید خان موافقت کرد که با تیمور سلطان برای تصرف خراسان به هرات باز گردد. ولی جانی بیک سلطان به قلمرو خود کرمینه باز گشت...حسین بیک لله چون از قصد ازبکان برای تصرف هرات آگاه شد، به اتفاق صوفی اوغلی ان شهر را رها کرده و از راه بیابان سیستان و طبس رهسپار اردوی شاهی گردید. تیمور سلطان بعد ازاطلاع از فرار قزلباشان به ایلغار خود را به هرات رسانده و آن شهر رامتصرف گردید.عبید خان نیز مشهد را متصرف گردید...« تیمور سطان که سنی متعصب بود و از خشونت و رفتار قزلباشان نسبت به سنیان آگاهی داشت، [ گروهی زیادی از شیعیان هرات را به قتل رساند؟؟] سنیان هرات که از تبراییان ستمها دیده بودند به کشتار آنان پرداخت.. « و جنین است که هرات و هراتیان گاه در نماد از شیعه و گاه هم سنی مال و جان و هستی شان به تاراج گرفته میشوند. هراتیان در پرتو تاثیر پذیری باور های متفاوت مذهبی [ و در تبانی با اغیار] دست به قتل، غارت و تاراج همدیگر میازند..»</p></div> https://kabulmobile.com/article235628.html https://kabulmobile.com/article235628.html 2015-06-07T11:19:39Z text/html fa میراحمد لومانی <p>از آن جامعه پرغرور و عزت مند که رُم و یو نان به فتح می گیرند و منشور کوروش بزرگ « کیومرث» بر لوح تمدن تاریخ بشریت همچون افتخار ابدی حک می نمایند، و اندیشه های ناب، انسان دوستانه وسترگ زردشت، مانی و مزدک در پهنه گیتی برای انسان و سعادت و رستگاری وی به ودیعه میگذارند و...در پسا هجمه اعراب چه چیزی در بستر تاریخ به یاد گار میماند... ملت زبون و وامانده.. بیش از هزاران سال این ملت پامال رنج و ستم بوده اند و اغیار بر گرده آنان به حاکمیت نشسته و بر آنها و تاریخ آنان تعیین تکلیف نموده اند. بیش از (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton235628-e959c.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>از آن جامعه پرغرور و عزت مند که رُم و یو نان به فتح می گیرند و منشور کوروش بزرگ « کیومرث» بر لوح تمدن تاریخ بشریت همچون افتخار ابدی حک می نمایند، و اندیشه های ناب، انسان دوستانه وسترگ زردشت، مانی و مزدک در پهنه گیتی برای انسان و سعادت و رستگاری وی به ودیعه میگذارند و...در پسا هجمه اعراب چه چیزی در بستر تاریخ به یاد گار میماند... ملت زبون و وامانده.. بیش از هزاران سال این ملت پامال رنج و ستم بوده اند و اغیار بر گرده آنان به حاکمیت نشسته و بر آنها و تاریخ آنان تعیین تکلیف نموده اند. بیش از هزاران سال این اعراب، اتراک و افاغنه بوده اند که بر این ملت حکم رانده اند. اغیار کرگدن وار بر شهر، دیار، برزن و مملکت آنان هجوم آورده، قتل عام شان نموده، زنان و کودکان شان را به برده گی بر کشیده و به حراج گذاشته اند و.. چه دیری است یل سرفراز و گردن کش قامت رسا تاریخ ساز از درون و بطن این ملت و جامعه قامت راست ننموده است. چه دیری است که مادران این سرزمین در سایه رنج ستم عقیم بوده اند و نازا...<br class='autobr' /> بنیاد ساختار ملت و تمدن وی در هم فرو می ریزد، و جامعه یی در اسارت استبداد و در پیامد از رنج تاراج و عصبیت های پیوسته تاریخی در ذلت در هم می شکند. همدلی، دوستی، همسویی و دست گیری که شیوه از اعلی ترین اسلوب زنده گی آدمیت محسوب می گردد، از روان جامعه رخت بر می بندد؛ و در بدل آن خدعه، کشتار، نیرنگ؛ اشغال و فریب بر آن جای گزین می گردد. پدر پسر را برای بقا حاکمیت کور مینماید؛ و پسر، پدر را به شقی ترین دشمن وی به معامله میگیرد. قتل عام، تاراج، اسارت و انسان خواره گی در نماد از عقیده و ایدیالوژی مذهبی کنش توام با قداست بر امر جهاد، امیر و غازی بودن در سرشت و سرنوشت جامعه و حکام این سرزمین تعمیم میابد. و چنین است که شاه اسماعیل صفوی در نماد از مُرشد و پیشوا، انسان خواره گی پیشه مینماید، و سلطان محمود غزنوی که دستانش به خون هزاران انسان بیگناه و عوام الناس اغشته است، غازی و جهاد گر بر گرده تاریخ تحمیل میگردد.غزنه که مرکز تاراج، غارت و انسان به مسلخ بر کشیدن در قمومیت سلسله غزنویان بوده است به مرکز تمدن فرهنگی جهان اسلام ظهور تاریخی میابد...و چنین است که تمدنی به حقارت فرو می رود..<br class='autobr' /> افغانستان امروزی که میراث دار تمدن ایران تاریخی است، در ذلت خویش جهانی را به تکلیف واداشته است. انسان افغانستانی نه تنها خود در رنج ذلت خویش وامانده تمدن و تاریخ بشریت میباشند، بلکه این رنج و ذلت را در گونه هایی از نا جوان مردانه ترین شیوه های" ترور و تریاک " بر جهانیان به تحمیل گرفته اند. " انسان افغانستانی رنج تلخ جهانی است؛ رنج که هر گاه به مداوا گرفته نه شود، همچون زخمه خونین بر پیکره جامعه جهانی باز تولید رنج خواهند نمود." انسان افغانستانی گاه خود منبع بی پایان رنج برای خود و همتباران خویش بوده اند، و گاه در فرار مدام از این رنج « سرزمین فغان» گوشه و اکناف جهان را در رنج تلخ غربت و آواره گی خویش به تجربه نشسته اند...؛ و اما انسان افغانستانی هرگز نگاه ژرف و واقع بینانه بر ریشه های درد تاریخی خویش نداشته اند. زیرا لایه یی از روشنفکران درد مند و صادق دردرون این جامعه هنوزشکل نه گرفته است... <br class='autobr' /> در وضعیت بحرانی کنونی سرزمین افغانستان، هر ان که شعور و شرفی در نهان دارد، بدون شک در تب درد می سوزد. زیرا انسان، آمال و ارزوهای وی در این بادیه انسان سوز، به تاراج رفته است. انسان و آمال وی؛ انسان، خواهش و آرزو های وی؛ زنده گی، بود و نبود و کیش شخصیت وی تنها ترین پدیده هایی اند که در افغانستان و کشور های همانند آن به پشیزی ارزش گذاری نه میگردند. انسان و تمام ابعاد وجود و هستی وی هجمه تاراج ستم تاریخی در سرزمین افغانستان بوده اند. ان هایی که شعور و شرفی دارند، آن هایی که درد و درکی دارند، آنها باید علل و علت ها را در یابند. انسان ها در اصالت خویش خواهان تعالی و تکامل میباشند. انسان ها همواره در پی کسب معرفت و کیمیا نیکی و پاشیدن بذر خیر بوده و هستند و... و این که یک جایی و در یک گوشه یی از جهان آدمیت میمیرد، این امر پدیده تصادفی نبوده، بلکه عوامل بسا در این امر دخیل بوده و هستند. پس باید علل و علت ها را به جستجو نشست. برای این امر بدون شک تحقیق و برسی عالمانه و بدور از حب و بغض ایدیالوژیکی تاریخ، بسا امر مهم و تعیین کننده یی در راستای درک حقایق میباشد... باید پرسیده شود: در سرزمین همچون افغانستان چرا شخصیت هایی از جنس ملا عمرها همواره اسطوره تاریخ در آن بوده اند...<br class='autobr' /> اقتدار اعراب، در نماد از ایدیالوژی مذهبی " اهل سنت " برتوده های سرزمین ایران تاریخی، تداوم تاریخی داشته است. خشن ترین و نا انسانی ترین کنش های تاریخی از همین راستا، و بر مبنای شعار و توجیه ایدیالوژیکی - مذهبی بر گرده فقیر ترین قشر از توده های سرزمین ایران تاریخی و کشور های همسایه آن به تحمیل گرفته شده است. کشتار خشن اعراب، پیامد کشتار و غارت غزنویان را در پی داشته است. تداوم آن قتل، غارت و کله منار ساختن های امیر تیمور، و تسلسل شیبانیان و سلاجقه، و در نهایت در نماد از مذهب تشیع به وسیله دود مان صفوی، قاجار و افاغنه مرتبط به اهل سنت، پیوستهگی ستم ایدیالوژیکی اعراب را به تداوم تاریخی گرفته اند. غیر انسانی ترین قتل ها وکشتارایرانیان در نماد ازمذهب و ایدیالوژی مذهبی چند گانه در بستر زمانی بیش از پانصد سال بنیان همبستگی ملی و پیوسته فرهنگی - تباری توده های این سرزمین را از بنیان به ویرانی بر کشیده است. فاجعه ظهور امیر تیمور و بخصوص عصبیت های مذهبی خشن و جبران ناشدنی شیبانیان در بخش های شمال و شمال شرق سرزمین ایران تاریخی، و ظهور سلسله صفوی در غرب و شما ل غرب این دیار به گونه عینی و عملی زمینه های تجزیه سرزمین ایران تاریخی را پی ریزی نمو و به اجرا گذاشته اند. <br class='autobr' /> بنیان و شالوده همسویی و همبستگی ملی توده های سرزمین ایران تاریخی در عصبیت های خونین وقتل عام های مکرر، وسیع و جبران ناشدنی عقیدتی - مذهبی به تباهی برکشیده شده است. تقابل نظامی فرهنگی ایرانیان با اعراب، در " نبرد قادسیه " نبرد دو اندیشه، دو ملت، و د و ایدیالوژی متفاوت و مجزا از هم بوده است. اما نبرد و کشتار اتراک، قتل عام های محمود غزنوی، کله منار ساختن های امیر تیمور گرکانی، و لشکر کشی های خشن شیبانی ها و .. همه و همه کنش هایی مبتنی بر عصبیت های درونی « ملی- مذهبی » توده های ایرانی بوده اند که در نماد از آیین اسلام و اسلام خواهی بر گرده این ملت به تحمیل گرفته شده است. و همین امر در پیامد ظهور سلسله صفوی پروسه تجزیه و فروپاشی سرزمین ایران تاریخی را به امر حتمی مبدل نموده است. در پسا نزدیک به هزار سال حضور پیوسته و نفس گیر ایدیالوژیکی اعراب، و تاختن های توام با غارت گری و کله منار ساختن های اتراک، سرزمین ایران تاریخی در پروسه نبرد های خونین دود مان صفوی و شیبانی ها به ویرانی بر کشیده شده، و در همین مقطع از تاریخ است که بادیه تاریخی به گونه عینی تجزیه خویش را شاهد بوده است. شیبانی ها و دود مان صفوی بر بخش های مشخص از سرزمین ایران تاریخی به حاکمیت پرداخته، کشتار و غارت های ویران کننده در تبانی با شعار های مبتنی بر دیدگاه دینی - مذهبی از جانب آنان بر جامعه ایرانی و تاریخ آنان به تحمیل گرفته شده است. فجیع ترین جنایت های غیر انسانی در نماد دین و مذهب از جانب شیبانی ها و صفوی بر توده های سرزمین ایران تاریخی به تحمیل گرفته شده است. هرات، نیشابور، طبس، یزد، کرمان، اصفهان، فیروز کوه، مرو و...؛ ..و در یک کلام بخش بخش دیار و سرزمین من شاهد قتل و کشتار فرزندان خویش بوده است. شیبک خان ازبک تحت شعار سنی و سنی خواهی شیعه به قتل عام می گرفته است و شاه اسماعیل صفوی در نماد از شیعه گری. و در حقیقت ملت و مردم سرزمین ایران بوده اند که قربانی یک توطئه شوم و ننگین تاریخ گردیده، و در پیامد آن بذر کین و دشمنی در میان آنان به پاشیدن گرفته شده است. بذر کین و دشمنی که پیامد تخریب آن تا هم اکنون امتداد یافته است.<br class='autobr' /> لازم به یاد آوری میدانم تا نکته تاریخی از لشکر کشی شیبک خان« مرتبط به تبار ازبک» بر ضد مردم هزاره را در رد ادعای تُرک و مُغُل بودن « هزاره ها» این قشر اصیل از جامعه پارس تبار ایرانی در این جا نقل بنمایم. احمد قمی، صفحه 109 و کتاب روضة الصفا جلد 7 صفحه 1349 چنین حکایت دارند: «.. شیبک خان که مصمم به جنگ با شاه اسماعیل بود چون نگران مزاحمتهای مردم هزاره که اکثر قریب به اتفاق آنان شیعه هستند و در مناطق کوهستانی غور و غرجستان زندگی دارند و در همسایه گی وی زنده گی دارند گردیده و قبل از یورش بر شاه اسماعیل بر آنان لشکر کشید. شیبک خان سنی مصلحت خود نمی دید که شیعیان زیادی در همسایه گی قلمرو او متمرکز باشند و او نیز با شاه اسماعیل شیعه بنای مخالفت گذارد. او نگران آن بود که شیعیان هزاره در موقع حمله او به ایران و شاه اسماعیل، برای او دشواریها ایجاد بنماید. شیبک خان در 916 هجری به هزارستان حمله کرد ولی در کوهستانهای محل سکونت مردم هزاره با پایداری سخت آنان روبه رو شد. او پس از شکستهای موضعی با دشواری خود را زا آن مهلکه بیرون کشید و با دادن تلفات سنگین به هرات بازگشت.. <br class='autobr' /> با ظهور و پیدایش شاه اسماعیل صفوی که بنیان گذار سلسله حاکمیت صفوی نیز محسوب میگردد، سرزمین ایران تاریخی به قسمت های مجزا و متفاوت به قسمت گرفته میشود. حاکمیت های چندگانه در بستر آن به ظهور بر میتابد. در آن مقطع از تاریخ، شیبک خان ازبک بر بخش های شمالی این سرزمین حاکم بوده است، و نواده گان امیر تیمور بر بخش های دیگر این سرزمین حکم رانده؛ و شاه اسماعیل صفوی نیز بر بخش های این سرزمین حاکمیت خویش را تحکیم می بخشد. جنگ های خونین و کشمکش های تباه کننده میان شیبک خان و شاه اسماعیل صفوی در نماد از مذهب تسنن و تشیع دمار از روزگار مردم و جامعه ایرانی در میاورد. هزاران انسان ایرانی از دم تیغ بر کشیده میشوند، شهر و دیار آنان به ویرانه تبدیل میگردد. وجب به وجب سرزمین ایران تاریخی شاهد قتل و کشتار فجیع انسان این دیار بوده است. جنگ، کشتن و کشته شدن در راه اهداف مذهبی، و خرسندی مرشد و امیر لازمه نماد کیش شخصیتی انسان ایرانی محسوب می گردیده است. مولف جهان گشای خاقان می نویسد: در نبرد های روزانه « با ازبکان» در بیرون قلعه مرو، قزلباشان در راه ولینعمت گوی سبقت به چوگان جرات از یک دیگر می ربودند، علل خصوص میرزامحمد تالش که دست از آستین مردی بیرون کرده...میرزامحمد تا کمر برهنه شد..آن ششصد کس تالش تمام تا کمر برهنه شده قلب ازبک را شکافتند وخود را بر سر تخته پل رساندند و راه را از آن طرف گرفتند.<br class='autobr' /> دکتر منوچهر پارسا دوست در کتاب شاه اسماعیل اول به نقل از فضل الله روزبهان خنجی « مهمان نامه بخارا صفحه 327» چنین می نویسد: شیبک خان که تازه از جنک با مردم هزاره باز گشته و بسیاری از سپاهیان خود را از دست داده بود در خود تاب پایداری ندید و در اواخر رجب 961 هجری به مرو گریخت. او ایلچیانی نزد عبید خان حاکم بخارا و تیمور سلطان حاکم سمرقند فرستاد و از آنان کمک خواست. شاه اسماعیل بدون جنگ دامغان و گرگان را تصرف کرد و وارد مشهد شد و پس از زیارت آرامگاه امام هشتم شعیان، چون آگاه شد که شیبک خان به مرو رفته و در قلعه ان پناه گرفته است به سرخس رفت. شاه اسماعیل یکی از سرداران خود بنام دانه محمد را به عنوان پیشقراول سپاه بسوی مرو فرستاد. شیبک خان نیز دو نفر از سردارن خود به نام جان وفا میرزا و قنبر بیک را به دفع او گماشت. دو نیرو در روستای طاهر اباد در چها فرسنگی مرو با یگدیگر روبرو شدند. با ان که دانه محمد در ان جنگ کشته شد ازبکان شکست یافتند و به داخل قلعه مرو گریختند. شاه اسماعیل قلعه مرو را در 20 شعبان 916 هجری محاصره کرد هر روز گروهی از ازبکان از قلعه بیرون میامدند و با قزلباشان به جنگ می پرداختند. آنان نیز حمله های ازبکان را شجاعانه دفع می نمودند.....شاه اسماعیل با توجه به خود داری شیبک خان از جنگ روزانه و با توجه به استحکام بارو ها و برج های قلعه، چون گشودن قلعه را دشوار دید و از طرفی مایل بود به هر نحو هست با نیرو های شیبک خان به به جنگ بپردازد به نیرنگ متوسل گردید و در چهار شنبه 28 شعبان 916هجری از محاصره قلعه دست کشید و به سوی محمود آباد در سه فرسنگی مرو حرکت کرد....از بخت بلند شاه اسماعیل و از نادانی شیبک خان نیرنگ شاه اسماعیل موثر افتاد. شیبک خان که غرور شخصی و غرور پیروزی های گذشته اورا از دور اندیشی باز داشته بود، ترک محاصره و عقب نشینی شاه اسماعیل را نشانه ترس و ضعف او دانسته و در صدد بر آمد که به تعاقب نیروی شاه اسماعیل بپردازد. سرداران ازبک جان وفا میزا و قنبر بیک اقدام شاه اسماعیل را نیرنگ جنگی دانستند و از خان ازبک تقاضا کردند چند روز دیگر که نیرو عبید خان و تیمور سلطان خواهند رسید در قلعه بماند و آن را ترک نکند...شیبک خان پیشنهاد سرداران خودرا نه پذیرفت و آنان را مورد پرخاش قرار داد و گفت که از قزلباشان می هراسند." مغول خانم زن شیبک خان نیز جانب اورا گرفت و پس از سرزنش سرداران گفت شما با نامه خود شاه اسماعیل را به جنگ طلب کردید. « او از راه دور به مرو آمد و شما خاک بی ناموسی بر سر خود پاشیده از شهر بیرون نرفتید» شیبک خان که از گفته زن خود تحریک شده بود روز جمعه 30 شعبان 916 با نیرو های خود از قلعه بیرون آمد. امیر خان موصلو با مشاهده هجوم ازبکان طبق دستور شاه اسماعیل تظاهر به فرار نموده و به اردوی شاهی پیوست. شیبک خان که از فرار نیروی اندک امیر خان در گمان خود در باره ضعف و ترس قزلباشان پابرجا شده بود به سرعت به دنبال آنان شتافت. او پس از عبور از پل محمود آباد، با عمده قوای قزلباشان روبه رو گردید و دانست که به دام افتاده است.... با وجود آنکه شاه اسماعیل خود در کنار سیاه آب[ باتلاق] به شکار بلدرچین مشغول گردید، دو نیرو در محمود آباد مرو به نبرد آغاز نمودند. ازبکان در آغاز شجاعانه جنگیدند. جان وفا میرزا و قنبر بیک میمنه و میسره قزلباشان را در هم فرو ریختند. شاه اسماعیل که وضعیت را وخیم یافت شکار بلدرچین را متوقف کرد و « شاهینی که در دست داشت و شکار می نمود ان را از دست انداخته- خود بر مخالفان حمله نمود... قزلباشان با مشاهده او در میدان جنگ جسورانه به سپاه ازبکان حمله نمودند و آن را درهم شکستند. قنبربیک و جان وفا میرزا دستگیر و به دستور شاه اسماعیل به قتل رسیدند. شیبک خان با 500 نفر از همراهانش به محلی که چهار طرف آن دیوار بود پناه برد. برون سلطان تکلو با افراد خود ان را محاصره کرد. سرانجام به علت کثرت تعداد ازبکان و تنگی جا، بسیاری از آنان زیر دست و پای یکدیگر و اسپان مردند، و بقیه نیز به دست قزلباشان کشته شدند. جسد شیبک خان را که زیر هجوم ازبکان خفه شده بود بدون آنکه زخمی و یا جراحتی داشته باشد در میان آنان یافتند. قزلباشان سر اورا بریدند ونزد شاه اسماعیل آوردند. به دستور شاه اسماعیل سر شیبک خان را پوست کندند و پوست را پر از کاه کردند و برای سلطان بایزید دوم سلطان عثمانی فرستادند. <br class='autobr' /> " شاه اسماعیل که سخت دل و وجودش از زهر کینه توزی مالامال بود دستور داد جسد شیبک خان را به حضور او اوردند. هنگامی که جسد بی سر امیر ازبکان را به نزدش آودند « پادشا کینه خواه سه ضربت از شمشیر خونریز زولفقار آسا بر شکمش زدند و دو دست اورا قطع نمودند و به لفظ گهربار ادا فرمودند که هر که سر مرا دوست دارد از گوشت دشمن طعمه سازد..[ ازمردم] صحیح القول خصوصا خواجه محمود ساغر چی ( وزیر شیبک خان) نقل کرده اند که به مجرد استماع این فرمان کوشش و ازدحام جهت اکل گوشت میته گوشت شیبک خان به مرتبه ای رسید که صوفیان تیغ ها کشیدند و قصد یک دیگر کردند و آن گوشت متعفن با خاک و خون آغشته را به نحوی از یک دیگر ربودند که جرغان « مرغان » شکاری در حال گرسنه گی آهو را بدان رغبت از یک دیگر بربایند.."<br class='autobr' /> حسن روملو مینویسد: .... شاه اسماعیل پس از صدور این فرمان دستور داد کاسه سر شیبک خان را قدح سازند« استادان زرگر به موجب فرمان شاه والا گهر سر شیبک خان را در طلای احمر گرفته به جواهر گرانماه زینت دادند. و قدح را « ساغر زرین مجلس بهشت آیین» نام نهادند شاه اسماعیل مجلس بزم و عیش ترتیب فرمودند و با امرا و ارکان دولت به عیش و کامرانی مشغول شدند. در آن بزمگاه قدح را به گردش در آوردند و به باده نوشی پرداختند..</p></div> https://kabulmobile.com/article228807.html https://kabulmobile.com/article228807.html 2015-04-18T09:59:02Z text/html fa میراحمد لومانی <p>در پسا درهم فروپاشی حاکمیت ساسانیان؛ روح همدلی و جوهرهمسویی انسانی – تباری در میان توده های ایران زمین رو به مردن گراییده، و در پیامد آن ساختار پیوستهگی ملی توده های ساکن در جغرافیای سرزمین ایران تاریخی از بنیاد درهم فرو می ریزد. با جلوس اعراب بر حاکمیت ایران و سیطره آنان بر محراق قدرت، حاکمیت، فرهنگ و.. چند دسته گی ایدیالوژیکی متضاد همچون بیماری مزمن و کشنده یی اجتماعی، پیکره این سرزمین را فراگرفته، و در پیامد ظهور و پیدایش باور و عقاید ایدیالوژیکی جدید و متفاوت، نه تنها ساختار ملی جامعه (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton228807-f1611.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>در پسا درهم فروپاشی حاکمیت ساسانیان؛ روح همدلی و جوهرهمسویی انسانی – تباری در میان توده های ایران زمین رو به مردن گراییده، و در پیامد آن ساختار پیوستهگی ملی توده های ساکن در جغرافیای سرزمین ایران تاریخی از بنیاد درهم فرو می ریزد. با جلوس اعراب بر حاکمیت ایران و سیطره آنان بر محراق قدرت، حاکمیت، فرهنگ و.. چند دسته گی ایدیالوژیکی متضاد همچون بیماری مزمن و کشنده یی اجتماعی، پیکره این سرزمین را فراگرفته، و در پیامد ظهور و پیدایش باور و عقاید ایدیالوژیکی جدید و متفاوت، نه تنها ساختار ملی جامعه ایران تاریخی در هم فرو ریخته است، بلکه نماد عریان خشونت و تقابل و تضاد تاریخی را در بستر فرهنگی این سرزمین جای گزین و رایج گردیده شده است. سقوط حاکمیت ملی « امپراتوری ایرانیان» پیامد حاکمیت اغیار و استیلا اجنبیان را در پی داشته است. امتداد حاکمیت اغیار در بخش های این پیکره تاریخی تا هم اکنون و به درازای بیش از هزار و چهار صدسال رنج، بنیاد انسجام و پایداری ملی - فرهنگی فرزندان این دیار را به ویرانی بر کشیده است. همسویی ملی به فرهنگ تضاد و تقابل و نزاع های اجتماعی تبدیل گردیده، و همین امر پیش در آمدی بوده است برای تداوم استیلا بیگانه گان بر این سرزمین. کشتار، تاراج و فرهنگ سوزی ها، در تبانی با تحقیر " مجوس " خواندن ایرانی و فرهنگ آنان حس غرور ملی و اعتماد به نفس "ملی" توده های سرزمین ایران تاریخی را در هم کوبیده است.. در پیامد تخریب و مسخ فرهنگی، فاجعه الیناسیون شخصیتی فرد و جامعه حادث گردیده است. در پیامدهمین امر، بیش از هزار سال این پیکره خونین آماج تاراج و غارت های خشن و ویران گر قرار گرفته، و در سرخورده گی و شکست تاریخی خود همواره شاهد اشغال خویش بوده است. بیگانهگان بر گرده توده های این سرزمین حاکمیت رانده، و این گستره فرهنگی همواره فرزندان خویش را به گونه اسیر، برده و کنیز در دامن خویش شاهد بوده است... و حال؛ اسارت فرزندان فارس تبار در زابل « این سرزمین تاریخی به اشغال رفته» یک امر جدید نهبوده، بلکه پیامد تخریب سیستماتیک بیش از هزاران ساله این گستره فرهنگی میباشد...!<br class='autobr' /> بیش از چندین قرن و صده، لشکر کشی و تاراج؛ قتل عام، غارت، اسارت و به حراج گذاشتن انسان های این سرزمین.. عمل کرد شاهان و امیران " آمده از آن سوی مرز ها" « اجنبی» بر این دیار بوده است. مدح، ثنا و تمجید این شاهان ظالم و وخونخوار وظیفه بخش فرهنگی و به اصطلاح چیز فهم جامعه مان را احتوا نموده است. هر چپاول گر، یاغی و غارت کننده یی هرگاه چند ادیب و تاریخ نویسی را در دربار خویش به استخدام در آورده اند، آنگاه به عنوان "غازی و جهادگرو... " ثبت سینه تاریخ این دیار گردیده اند. قدرت را با مذهب در آمیخته اند و از شنیع ترین کنش های تاریخی، امر مقدس جهاد و ترویج دین و مذهب به خورد جامعه و تاریخ داده اند. مصیبت بار ترین امر آن که جامعه و تاریخ این کنش ویران گر تاریخی را پذیرفته اند...! بستر تاریخ هزار و چهارصد ساله مان را استبداد، خشونت، جنگ، تاراج و قتل عام های متواتر احتوا نموده است. با چنین پیشینه تاریخی، پیامد جزکنش های امروزی مردم و مان را نمیتوان انتظار داشت! در کتاب عالم آرای صفوی ص 64 و در جهان گشای خاقان ص 147 در باب یکی از شاهان باعزت؟؟ این دیار « شاه اسماعیل صفوی» چنین می نویسند: « اسماعیل نو جوان در " 907 هجری " در تبریز تاجگذاری کرد و خود را شاهنشاه خواند. دکتر منوچهر پارسا دوست مینویسد: « او از همان روز نخست نشست به تخت پادشاهی مذهب شیعه را مذهب رسمی کشور اعلام کرد. او در باره تصمیم خود در باره وادار کردن همه مردم به قبول مذهب شیعه با اطرافیان مشورت کرد.. پیگولسکایا در تاریخ ایران ص 473 و عالم آرای صفوی در ص 64 جواب شاه اسماعیل را چنین مینویسند: « عالمان و مریدان خاص» به وی گفتند « قربانت شویم دویست سیصد هزار خلق که در تبریز است چهار دانگ ان همه سنی اند و از زمان حضرات تا حال این خطبه را کسی بر ملا نخوانده و می ترسیم مردم بگویند که ما پادشاه شیعه را نه میخواهیم. نعوذبالله اگر رعیت برگردند چه تدارک در این باب توان کرد. اسماعیل که در ان زمان پانزده سال سن داشت و شور مذهبی با غرور جوانی و غرور دو پیروزی بزرگ اندیشه و احساس اورا گرفته بود حاکمیت و استبداد خویش را با چنین توجیه دینی مذهبی به خورد خلق الله و تاریخ می دهد : «مرا به این کار باز داشته اند و خدای عالم و حضرات ائمه معصومین همراه هستند و من از هیچ کس باک ندارم. به توفیق الله تعالی اگر رعیت حرفی بگویند شمشیر می کشم و یک کس را زنده نمی گذارم... » «هرگاه جایگاه امن و دل انگیز عبودیت، آن جایی که روح و روان آدمی به صیقل کلام دعا، به انسان شدن و خدا گونه گرویدن خویش، رو به جانب صعود، ربانیت خداوندی را به تجربه بنشیند؛ آن گاه این مکان به جای این امر، به صحنه جولانگه شمشیر و قدرت، تهدید، ارعاب و کسب قدرت و حاکمیت تبدیل گردد، بدون شک خداوند و رحمانیت وی، این اولین پدیده هایی اند که در چنین مکان ها رو به قربانی شدن می روند...» محمود غزنوی شنیع ترین کشتار و تاراج سرزمین ایران تاریخی را نماد از کشتار و براندازی رافضین و قرمطی ها توجیه نموده، تیمور لنگ کله منار ساختن های ایرانیان را جهاد با کفار و مسلمانان نافهم و کج فهم به استدلال می گیرد... و شا اسماعیل صفوی بعد از کسب قدرت در پناه دین و دولت در مسجد تبریز برای ارعاب توده ها شمشیر از نیام بر می کشد. در کتاب عالم آرای صفوی صفحه های 64 و 65 و در جهان گشای خاقان ص 147 می نویسند: « روز جمعه شاه رفت به مسجد جامع تبریز... شمشیر جهانگیری برهنه کرد...چون خطبه خواند، غلغله از مردم برخاست. اما دو دانگ آن شهر شکرها کرده گفتند: قربان لب و دهان تو گردیم. ای حضرت مولانا، ام چهار دانگ دیگر رفتن که از جا حرکت کنند که از دو طرف فرو کشیدند. جوانان قزلباش... حضرت شاه شمشیر بلند کرده گفت تبرا کنید...آن دو دانگ به آواز بلند بیش باد و کم مباد گفتند و آن چهار دانگ دیدند که جوانان قزلباش خنجر ها و شمشیر ها در دست، گفتند هرکدام که نمی گویید کشته می شوید... تمام از ترس خود گفتند...»</p> <p>ویران کننده ترین پدیده تاریخی در این سرزمین، این همانا ادغام مذهب در قدرت، و شکل گیری حاکمیت و قدرت بر مبنای شاخصه های مذهب و باور های " دگم و جزم گرایانه " مذهبی بوده است. نماد و ایدیال های رهبری جامعه، در پرتو از شمشیر، تفنگ، و اعمال عصبیت های منتسب دانسته شده به مذهب، و تبارز در نماد و کیش شخصیتی مذهبی ر، قاعده های پذیرفته شده در تاریخ این این سرزمین برای رهبری آن بوده است ...سنگ بنا خلقت عالم بر مبنای رحمانیت خداوند، و بر بنیاد خیر – اختیار و حق " تشخیص و انتخاب " برای انسان، از جانب خداوند پی ریزی گردیده شده است. نفس خلقت و عالم هستی موید عریان بر این امر میباشد و... اما این ادیان و مذاهب بوده اند که چه بسا انسان و کرامت و آزادی های وی را در تنگنا خونین و آزار دهنده از احکام و نظریات " خلاف اصل خلقت خداوندی" به بند بر کشیده است...<br class='autobr' /> نسل کنونی " اون هایی که در این عصر حیرت انگیز از بیداری" زیست مینمایند؛ ا ون هایی که زنده هستند و تفکر و اندیشه یی در شعور انسانی خویش دارند، باید در یک تکاپو و تلاش بدانند که تاریخ و داشته های تاریخی آن چه چیزهایی را برای انها و سعادت انسانی آنان، و توده های میلیونی ماحول آنها به ارمغان آورده است. دست آورد گذشته گان چه بوده، کنش و کسب موقعیت های سیاسی – تاریخی آنان بر مبنای کدام اصول و معیار ها استوار بوده است...آیا عمل کرد ها و اختیار نمودن موقعیت های تاریخی نیاکان مان بار مثبت انسانی برای این نسل به ارمغان داشته است و...؟! برای جواب بر این اصل کلیه گزینه ها و پرامتر های تاثیر گذار بر روند تکامل تاریخ و جامعه " و بخصوص مذهب و تاثیر گذاری آن بر جامعه " با دید اتقادی " و بدور از حُب و بغض های کر و کور کننده مورد تحلیل و برسی قرار داده شود...<br class='autobr' /> ایران تاریخی و گستره جغرافیای سیاسی آن بدین سان که حال به مشاهده می رسد، زبون، درهم فرو شکسته، و پیکره های مجزا از هم نه بوده است. عینی ترین و شریف ترین نماد " قدرت، عزت و تمدن " ایران تاریخی درمنشور کوروش کبیر، و اسلوب حاکمیت او تبلور یافته است. منشور کوروش، چگونهگی شیوه حاکمیت، و ایجاد امپراتوری ایرانیان را در روند ازچگونهگی تعامل، تکامل و دیگر پذیری فرهنگ و ایدیالوژی ها را نماد نیکویی از انسانیت و تمدن وی میباشد . منشور کوروش «کیومرث» عالی ترین نماد حاکمیت دموکراسی در هزاره های قبل از میلاد بوده، شیوه حاکمیت، نهوه مردمداری خوب و آزادی های فرد وجامعه در قلمرو حاکمیت هخامنشیان « پیشدادیان؟» را میتوان الگو و نماد عالی برای دموکراسی امروزی به تعریف گرفت...! در پیامد تسلط اعراب در اهرم قدرت و باور جامعه ایران تاریخی،، اُفت فرهنگی جامعه ایران از " گفتار، پندار و کردارنیک"، به مرحله ازعصبیت های خشن و دل خراش خلاف اصول و معیار های انسان محور سقوط می نماید. تضاد و تقابل فرهنگی "اعتقادی" در پیامد از جزم گرایی های ایدیالوژیکی ، در نماد از " امر جهاد " جنگ و خشونت مستدام را بر پیکره فرهنگی این دیار به تحمیل گرفته، و پیش زمینه یی بر تهاجم اتراک بادیه نشین بر این سرزمین بوده است. تازی تاختن ها پیامدتُرک تازی ها را در پی داشته است. و این هردو، سایه سنگین و داراز مدت حاکمیت افاغنه را بر این سرزمین و تقدیر جامعه آن به تحمیل گرفته است. عصبیت های ایدیالوژیکی، خشونت و عصبیت های اجتماعی را در باور های عام این دیار کلیت بخشیده است.. در کتاب سفر نامه انجوللو، سفرنامه های ونیزیان در ایران چنین می خوانیم: «...به دستور شاه اسماعیل، قزلباشان هر که را نسبت به مذهب شیعه کمترین بی علاقه گی نشان میداد بی پروا می کشتند و حتی زنان آبستن را با جنین ها شان شکم می دریدند. با آن که نبش گور در دین اسلام منع شده است، به دستور او، نه تنها گورسلطان یعقوب، بلکه گور بسیاری از فرماندهان سپاه را که در نبرد تبرسران و کشته شدن پدرش شیخ حیدر شرکت داشتند نبش کردند. شاه اسماعیل دستور داد که استخوان های آنان را به بازار تبریز ببرند و در آن جا بسوزانند، و در راه پیشاپیش باز مانده جسد ها، تعداد کثیری زنان روسپی و همچنین دزدان حرکت کنند. و آن گاه برای آنکه سلطان یعقوب و کسانش را تحقیر کند و عمق کینه خودرا نسبت به آنان ابراز دارد دستور داد کلیه آن " زنان روسپی و دزدان " را سر بریده و جسد آنان را با آن استخوان ها باهم در آتش اندازند و بسوزانند. به دستور شاه اسماعیل افراد خوانواده آق قویونلو مورد تعقیب قرار گرفتن. خانه هایی که گمان می رفت افراد مزکور در آن ها پنهان شده اند مورد بازرسی دقیق قرار گرفت. دستگیر شده گان شکنجه شدند تا مخفیگاههای پول و جواهر خودرا بروز دهند« دهها نفر از خانهای اق قویونلو اعدام شدند. شکم زنان آبستن دریده شد..» شا اسماعیل به آن نیز اکتفا نکرده، به دستور او «800» تن از کسانی را که در دستگاه الوندبیک خدمت می کردند سربریدند. او سگان تبریز را نیز زنده نگه نداشت و همه را بکشت. نامادری خود را که بعد از کشته شدن پدرش، با یکی از امیران سلطان یعقوب ازدواج کرده بود احضار کرد و پس از تحقیر ها و توهینها و بد حرفیها اورا به قتل رساند شاه اسماعیل سنیان تبریز را با قساوتی که از تعصب مذهبی ناشی می شد بی رحمانه قتل عام کرد او سنگ دلی در کشتار مردم بی گناه تبریز را به غایت رسان" و تعداد " 20000" از مردم تبریز را به فتل رساند...» این را هر کودکی که مقداری تفکر نمودن را آموخته باشد، میداند که هر جامعه یی برای رُشد و تکامل خویش نیازمندی ثبات و پایداری را بر می طلبد. و ثبات و پایداری در گام نخست نیاز مند " صُلح" بوده، و صلح ماسوای همدیگر پذیری همهگانی پدیده محال و غیر ممکن می باشد. اما سرزمین ایران تاریخی از آوان هجمه اعراب تا به امروز بستر ایجاد تنش، تصادم و عصبیت های سخت ویران کننده اجتماعی بوده است. این دیار همواره و پیوسته در کانون و محراق تنش و لشکر کشی های اعراب، اُتراک و افاغنه قرار داشته است. هرچند در دهه های اخیر به اضافه اشغال تاریخی مستدام سه صد ساله، اشغالگری های جهان امروزی را نیز برخود شاهد بوده است. پدیده جنگ و خشونت زاییده از هم بیگانهگی جامعه ما در پیامد تحمیل فرهنگ جنگ و خشونت از جانب اعراب، و تاختن های متواتر اتراک و افاغنه بر دیار و جامعه مان میباشد. جنگ، کشتار، خشونت، تحقیر و اسارت تاریخی، جامعه و ملت حقیر را در بستر تاریخ به ظهور بر می تابد. و در جامعه افغانستان این امر بیش از هر توده تباری دیگر در این سرزمین متوجه فارس تباران و بخصوص هزاره های این گستره جغرافیایی میباشد. هزاره به گونه سیستماتیک و پیوسته مورد هجمه استبداد بوده اند. و بخصوص در این امر حکام و قبایل افاغنه پیشگام ستم و استبداد بر این خلق بوده و هستند. استبداد، ستم و تبعیض عریان بیش از حد چندین صده، طایفه " فارس تبار هزاره " در سرزمین افغانستان امروزی را بیش از هر زمان دیگر به خرف شدن وگَم گشتگی تاریخی بر کشیده است. هزاره، هرگاه، و در فرصت های مناسب، آنگاه که بنابر علل و عوامل خاص، میرود تا استبداد تاریخی در این دیار به زباله دان تاریخ دفن گردد به گونه عریان و لجوجانه در کنار استبداد و در خدمت استبداد قد علم نموده اند. « منباب مثال به انتخابات ریاست جمهوری های دی و دیروز افغانستان نگاه کنید...» در گذشته و حال عمل کرد سران هزاره چنین بوده است. بهترین و اساسی ترین استدلال در این عمل کرد ها مبتنی بر فراخ بودن و گشاده گی دامان افاغنه به عنوان یک شعار دروغین و فریبنده به خورد جامعه و تاریخ مان داده شده است. کجای تاریخ خونین و مملو از ستم دیروز و حال مان از گشاده گی دامان افاغنه حکایت دارد. ایا این همه " خون و بیداد" بیان گر گشادهگی دامان ارباب ستم در این سرزمین میباشد؟.« فقر، گرسنگی، جنگ و هزاران مصیبت تاریخی دیگر، ایا بیان گر گشادهگی دامان افاغنه که نزدیک به سه صد سال بر این سرزمین حاکم بوده اند، میباشد» اگر چنین هست، پس نفرین بر این گشادهگی و فراخی دامان که از آن خون می چکد و ستم بیداد می دارد. در گذر تاریخ نشیمنگاه خود مان لُچ و عریان است. فصل هزاره کُشی هر صبح و شب تکرار مکرر و تلخ تاریخ مان میباشد. آنگاه در پی گشاده گی دامان کس و کسانی دیگری هستیم که بیش از چندین نسل و قرن در پی کشتار و تاراج مان بوده اند. از ته مانده های دامان خویش می بُریم و بر دامان افغانیت وی و افغان شدن خویش پیوند زده و خون دل میخوریم و به قیمت توهین و تحقیر خود و خودی ها آن را می دوزیم و پیوند می زنیم. تا شاید گشادهگی دامان ستم را به ثبوت بر کشیم... همین دیروز در جمعی نشسته بودیم، و در ان جمع، جوان هزاره بادِ در غبغب انداخته و در وصف مردم هزاره چنین داد سخن می راند: « هزاره ها با غرور ترین، با وقار ترین، متحد ترین و... ملیت در افغانستان هستند...» آخ که از چنین الفاظ میان تهی و "خر رنگ کُن" استفراق ام می گیرد.. آیا بیش از چندین قرن اسارت، بیش از چندین صده در زیر بار خشن استبداد بودن و در ورطه تاراج و بردهگی به گونه کنیز بودن، و با خفت و خفن زیست نمودن مایه مباهات و افتخار یک ملت و جامعه میباشد.. « فارستباران عصر جدید در سرزمین بنام افغانستان، هیچ گونه وقار، غرور، آزادهگی و القاب افتخار بر انگیزی را نه می توانند به خود و تاریخ خویش مرتبط و منتسب بدانند...»</p></div> https://kabulmobile.com/article228789.html https://kabulmobile.com/article228789.html 2015-04-04T18:57:49Z text/html fa میراحمد لومانی <p>در محدوده جغرافیایی همچون افغانستان گفتمان نقد گونه در باب مذهب و موضوعات مرتبط و مبتنی بر آن برای افراد "عوام" « انسان های خارج از حوزه های آموزشی مذهب و مقوله های مرتبط به ساختار آن » پدیده ممنوعه بوده؛ خط قرمزی است که گاه ممکن به قیمت حیات و هستی شخص منتقد به فرجام برسد. شخص و جریان های گروهی وابسته به مذهب و حوزه های اجرایی و اعمال نفوذ آن به گونه عریان و همه جانبه میتوانند، و به خود حق نیزمی دهند تا بر کلیه امورات فرد و جامعه تاثیر وارد نموده و در روند چگونهگی تعامل و تکامل آن نقش ایفا (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton228789-0e12f.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>در محدوده جغرافیایی همچون افغانستان گفتمان نقد گونه در باب مذهب و موضوعات مرتبط و مبتنی بر آن برای افراد "عوام" « انسان های خارج از حوزه های آموزشی مذهب و مقوله های مرتبط به ساختار آن » پدیده ممنوعه بوده؛ خط قرمزی است که گاه ممکن به قیمت حیات و هستی شخص منتقد به فرجام برسد. شخص و جریان های گروهی وابسته به مذهب و حوزه های اجرایی و اعمال نفوذ آن به گونه عریان و همه جانبه میتوانند، و به خود حق نیزمی دهند تا بر کلیه امورات فرد و جامعه تاثیر وارد نموده و در روند چگونهگی تعامل و تکامل آن نقش ایفا نموده و دخیل باشند. برای تمامین موارد زنده من و جامعه من قوانین و دستورالعمل وضع می نمایند و... پس بر منی که عضو لاینفک این کتله انسانی « جامعه » هستم، حیات و هستی من، سعادت و خوشبختی من، بود نبود امروز و فردای انسانی من در بتن همین جامعه شکل گرفته و سمت و سو میابد؛ آیا این بگونه انسانی و معقولانه خواهد بود که در راستای نقد و گفتمانِ بر امورات مرتبط و مبتنی بر مذهب و مسایل مبتنی بر آن بر دهنم قفل زده شود..چگونه بر پدیده های سیاسی – اجتماعی – فرهنگی – اقتصادی و...« مذهب و آئین مذهبی» که آن همه بر امورات زنده گی من سایه افکنده و در روند شکل گیری آن دخیل و تاثیر گذار میباشد مسکوت ویا بی تفاوت بمانم..ها؟!.<br class='autobr' /> رابطه مذهب و مذهبیون، و یا بهترآن است تا گفته شود: « صاحبان دین و متولیان مذهب» با توده ها تا هم اکنون را بطه یک سویه بوده است. رابطه از بالا به پائین. رابطه تیپ خاص با عوام کلانعام! رابطه یک سویه پدیده نا متعارف و بدور از عقلانیت میباشد. رابطه یک سویه، این همانا اصل اعمال دیکته بوده، که پیامد اعمال تبعیض و نفس تفکیک و تمایز حقوقی برای فرد و جامعه را به اعمال می گیرد. در حیطه عقلانیت و محدوده انسان محوری مناسبات و تعامل انسانی یک سویه مردود بوده، بودن و اعمال آن انسان، آزادی و کرامت وی را به فنا برکشیده، شعور و خرد جمعی ادمیت را به انجماد بر می کشد. رابطه یک سویه شخصیت انسانی فرد را خدشه دار نموده و شعور و توان مندیهای ذهنی وی را به انجماد بر می کشاند. ما هر گاه بر نطقه های مشخص از جغرافیای زیست محیطی جوامع بشری دقت نموده و آن را مورد مطالعه قرار بدهیم، میزان رشد و توان مندی های ذهن، شعور و خلاقیت های انسانی جوامع بشری را در رابطه با پیوند مستقیم بر چگونهگی ارتباط با مذهب، و مناسبات و تعامل بامذهب و چگونهگی قواعد آن در میابیم. مذهب پدیده اخلاقی جامعه بوده، و صرف در بستر اخلاق و قواعدمتعارف و منتسب به آن مفیدیت و ارزشمند بودن خویش را به تثبیت برده است. در گستره تاریخ حیات بشری هرگاه مذهب در حیطه سیاست وارد به عمل شده است، شمشیر وی به خون میلیون ها انسان از پیروان و مخالفین وی رنگین بوده است....!<br class='autobr' /> مذهب و دایره شعاع وجودی آن همواره پلاتفورم حصول قدرت، و و بستر آن الترناتیو پایداری ساختار قدرت و حاکمیت در کشور هایی با رویکرد ایدیالوژی اسلامی بوده است. نابکار ترین، پاسیف ترین و نا انسانی ترین حاکمیت ها هرگاه رنگ و بوی مذهبی به خود اختیار نموده، و در چگونهگی استفاده ابزاری از مذهب، در راستای تامین قدرت و پایداری خویش موفق بوده اند، چنین حاکمیت ها همواره پایدار و مستدام در بستر تاریخ جوامع اسلامی مانده گار بوده اند. اما هر گاه حاکمیت هایی هرچند شریف، انسانی و ایدیال ماسوای رویکرد مذهبی، و یا نا هماهنگ و نا همسو در راستای منافع صاحبان دین و دیانت پا به عرصه وجود گذاشته اند، در کوتاه ترین مدت زمانی ساقط گردیده اند... تاریخ شنیع ترین کشتار و قتل عام های خونینی را در پرتو شعار دین و دین خواهی شاهد بوده است. برده و اسارت انسان، ویرانی تمدن و مدنیت تاریخی جامعه جهانی و... همه و همه به کرات در لفافه های فریبنده از دین و دیانت در گستره تاریخ بشریت به وقوع پیوسته است. درست بر همین بنیاد سلسله حاکمیت صفوی در بخش های از سرزمین ایران غربی، و در پیامد از بیداد تاریخی و ستم حکام محلی به ظهور بر تابیده اند. « سلسله حاکمیت مذهبی صفوی، بازتاب انارشیزم خونین و ویرانگر حاکمیت های مذهبی - محلی بر سرزمین ایران تاریخی بوده است.» یحیی قزوینی در کتاب لب التوارخ چنین مینویسد: « بعد از این، نهیب و غارت و ظلم وستم و مطالبات عفیف در اطراف عالم شیوع یافت و راهها مسدود گشت و میان امرا مخالفت پدید آمد... بالجمله در زمان ایشان « یعنی آق قویونلو » مملکت خراب شد و از شومی ظلم و ستم، قحط و وبا پدید آمد و خلقی بسیار از گرسنگی و علت طاعون هلاک شدند و رعیت پریشان و متفرق گشت و مردم جلای وطن کردند و احوال عالم دگرگون گشت..»<br class='autobr' /> غیاث الدین خواند میر در جهان گشای خاقان می نویسد: « تیمور سلطان [ یکی از سران سپاه ازبک ] که سنی متعصب بود و از خشونت و رفتار قزلباشان [ سپاه صفوی] نسبت به سنیان آگاهی داشت گروه زیادی از شیعیان هرات که سه خلیفه نخستین را دشنام داده بودند به قتل رساند. سنیان هرات که از تبراییان ستمها دیده بودند به کشتار آنان پرداختند. مردم تبرایی را در دام بلا و ورطه رنج و عناد انداختند و مولانا شمس الدین بهخی و مولانا حبیب الله واعظ و موذن مسجد جامع را به زخم کارد و شمشیر شهید ساختند و ساعت به ساعت آتش این فتنه اشتغال بیشتر می یافت..»<br class='autobr' /> احمد قمی تاریخ نویس مینویسد : « اسماعیل در ارزنجان چون تعداد مریدان خود را کافی دید، برای اقدام که باید به عمل اید با سران صوفیان به مشاوره پرداخت. گروهی معتقد بودند چون تعداد سپاهیان دشمن و تجهیزات آنان بیش از صوفیان است زمستان را در ارزنجان قشلاق کنند و بهار که تعداد بیشتری از مریدان به اردو پیوستند به آزربایجان حمله کنند.. گروهی پیشنهاد کردند که برای غزای با کفار گرجستان به آن ناحیه حمله کنند و برخی پیشنهاد نمودند که به چخور سعد [ ایروان] هجوم آورند و زمستان را در آن ناحیه بگذرانند. اسماعیل با وجود نو جوان بودن، چون از قدرت رهبری برخوردار بود و به فراست در یافت که وجود اختلاف نظر بین برجستگان صوفیان موجب ایجاد عدم وحدت در نیروی اندک او خواهد شد، از اظهار نظر در باره هریک از پیشنهاد های بالا خود داری کرد. او با توجه به اعتقاد عمیق و قلبی صوفیان به خاندان امامت شیعیان گفت که شب را از حضرت آنان استمداد خواهد کرد و به هرجانب که اورا ارشاد کنند به آنسوی خواهد رفت. صبح روز بعد، اسماعیل سران صوفی را خواست و به آنان اعلام کرد که شب به او الهام شده است که به سوی شروان حرکت کند. آنان نیز با میل و رضا آن را پذیرفتند و اردو به سوی شروان حرکت کرد...!» احمد قمی همچنان می نویسد:« اسماعیل [ بنیان گذار سلسله حاکمیت صفوی] هنگام حرکت به سوی شروان در محل پاسین، خادم بیک خلفا را مامور حمله به گرجستان کرد و او گروه زیادی از گرجیان را کُشت و با غنیمت های به اردوی اسماعیل برگشت. اسماعیل کلیه غنیمتهارا بین سپاهیان خود تقسیم کرد.....» <br class='autobr' /> شاه اسماعیل اول، همچون سلطان محمود غزنوی؛ همچون امیر تیمور کرگانی ، سلاجقه، شیبانی ها و دیگر شاهان و کشور گشایان غارت گر"هزاره اول هجری ق"، کشتار و قتل عام های شنیع و عریان خود را وجهه دینی- مذهبی می بخشد. چنین کشتار و غارت ها به اضافه ایجاد دشمنی میان مردمان سرزمین ایران تاریخی « تضاد و تصادم ملی»، فرهنگ جنگ و غارت گری را در بطن و نهان جامعه آن روز رو به بارور شدن گرفته است فرهنگ جنگ، خشونت و عصبیت های اجتماعی که تاهم اکنون از مرده ریگ آن جامعه ما رنج می برد. احمد قمی می نویسد : « ... و از سرهای کشته شده گان مناره ها ساختند. پس از پیروزی بر فرخ یسار شروان شاه و تصاحب اموال او « صحیح القولی از زبان جلو دار محمد یوز باشی روملو نقل نمود که بعد از این فتح، خاقان سکندر شان[ شاه اسماعیل اول] بفرمود که چون شروان سنی اند مال ایشان نجس است تمامی را در آب اندازید. صوفیان حتی اسب و استر آن جماعت را در آب انداختند. و مرا از خزانه پادشاه کیسه جواهری به دست افتاده بود و سر آن را دوجا مُهر کرده بودند یقین می دانستم که از نفایس است. چند مرتبه به خاطرم رسید که جواهر را در آب انداختن حیف است، باز نتوانستم که خلاف امر مرشد نمایم، و کیسه را در آب انداختم...» " بستر مذهب جایگاه تولید قدرت بوده و استفاده ابزاری از شاخص های آن ماسوای ابقا قدرت و حاکمیت، توجیه کننده اعمال خشونت و غارت گری های حکام، سلاطین و امرای سرزمین ایران تاریخی بوده اند." غیاث الدین خواند میر می نویسد : «.... خادیم بیک خلیفه به درون قلعه رفت و کلیه زر و گوهر و آنچه در خزینه شروانشاه بود ضبط کرد و پول و پیکش هایی که از مردم باکو گرفت به نزد اسماعیل آمد. به دستور اسماعیل، قبر خلیل شروانشاه، پدر فرخ یسار که شیخ جنید را« در هنگام لشکر کشی وهجوم به سرزمین وی» کشته بود و همچنین گور های بعضی از ملوک آن دیار شکافتند و استخوان های آنان را بیرون آوردند و سوزادند و کاخ های باشکوه شروان شاهان را با خاک هموار کردند...» استیلا اعراب چون بر مبنای قتل، غارت، تاراج و ویرانی توام بوده است، لهذا چنین کنش ها را وجهه دینی – مذهبی بر آن بخشیده اند. مشروعیت این امر پیش زمینه کلیه تاراج وترک تازی های بعدی در گستره جغرافیایی ایران تاریخی بوده است. احمد قمی: « صفحه 67 در مورد نبش قبر و سوزاندن جسد ها باید گفت که این اقدام تبهکارانه در گذشته نیز سابقه داشته است. پس از ان که مروان ثانی در نبرد زاب بزرگ در 132 هجری شکست یافت، عبدالله ابن علی عم ابو سفاح اولین خلیفه عباسی به دمشق پایتخت امویان رفت. ضمن آنکه کلیه باز مانده گان امویان را که در دمشق و شام بوذند به قتل رساند، کاخهای امویان را نیز با خاک یکسان کرده و بقایای جسد های خلیفه های اموی را از گور بیرون آورد و سوزاند. جریر طبری، تاریخ نامه طبری صفحه 1015. حمدالله مستوفی، تاریخ گذیده، صفحه219. متوکل خلیفه عباسی که بعد از برادرش واثق در سال 232 هجری به خلافت رسید و در سال 247 به دست پسرش محمد منتصر کشته شد، چون نسبت به علویان کینه می ورزید در کربلا به نبش قبر های شهیدان کربلا پرداخت.... ادامه دارد</p></div> https://kabulmobile.com/article228725.html https://kabulmobile.com/article228725.html 2015-03-17T19:23:07Z text/html fa میراحمد لومانی <p>« ...و به شهادت تاریخ؛ وبه شهود عینی زخمه های ممتد در پیکره مملو از درد توده های سرزمین ایران تاریخی، به داراز نای هزار و چهارصد سال رنج ، حقارت، بیگانه گی و سقوط..؛ پیامد شکست در نبرد قادسیه، در " سال 16 هجری ق" اعتبار، عزت، اقتدار و حاکمیت برای اعراب، اتراک و افاغنه به ارمغان آورده، زبونی و ذلت را برای جامعه و ملت منتسب به گستره فرهنگی ایران تاریخی به تحمیل گرفته است. اعراب، اتراک و افاغنه؛ از موقعیت های اجتماعی - تاریخی بیابان گردی و بادیه نشینی، به شکوه و اقتدار حاکمیت و صاحب بودن نایل (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton228725-a5da6.jpg?1769423960' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>« ...و به شهادت تاریخ؛ وبه شهود عینی زخمه های ممتد در پیکره مملو از درد توده های سرزمین ایران تاریخی، به داراز نای هزار و چهارصد سال رنج ، حقارت، بیگانه گی و سقوط..؛ پیامد شکست در نبرد قادسیه، در " سال 16 هجری ق" اعتبار، عزت، اقتدار و حاکمیت برای اعراب، اتراک و افاغنه به ارمغان آورده، زبونی و ذلت را برای جامعه و ملت منتسب به گستره فرهنگی ایران تاریخی به تحمیل گرفته است. اعراب، اتراک و افاغنه؛ از موقعیت های اجتماعی - تاریخی بیابان گردی و بادیه نشینی، به شکوه و اقتدار حاکمیت و صاحب بودن نایل گردیده اند؛ و جامعه ایرانی از اُوج اقتدار و عزت تاریخی خویش، حال زهر تلخ شکست و حقارت تاریخی را همچنان سر می کشند...! دوستان! علل و عوامل تداوم این همه رنج حقارت بار تاریخی دربازتاب از کدامین کنش های نا به صواب تاریخی دی و حال جامعه و مردم مان نهفته است؟..» <br class='autobr' /> « ... و تاریخ را باید به غربال گرفت! سینه وی را به شرحه گرفته، و همچون کرم شبتاب در دل تاریکی های وی به درخشیدن پرداخت. زره زره، همچون شمعی باید سوخت و در برهوت بیداد ستم تاریخی تن به قربانی روشنی برده، و بیداد ستم تاریخی را که در هاله های از " تحریف و قداست" خلق و تاریخ وی را، حیات و هستی وی را، شرف و عزت وی را و... در بیداد خویش به ذلت و زبونی برده است، در چهارسوق قضاوت تاریخی به رسوایی بر کشید...! کتمان کننده گان، و تحریف شده گان، و باژگونه اندیشان کج فهم و تهی از حقیقت تاریخی را در ورطه از زلالیت ناب و کیمیا گونه حقیقیت تاریخی به سرزمین نور و راستی رهنمون باید کرد...! و تاریخ را باید آموخت؛ و بر آن ارج باید نهاد! که؛ بهای تاریخ، حیات و هستی آدمی است. چه بسا تاریخ و چگونه گی شکل گیری حوادث آن، به قیمت حیات و هستی جامعه و ملتی رقم که نه خورده است. تاریخ، و سیر چگونه گی حوادث آن لابراتواری است که مواد اصلی این آزمایشگاه ( لابراتوار) را انسان و حیات وی، آمال و ارزو های وی، رنج وی، درد، تلاش و تکاپو وی شکل بخشیده است. تاریخ آمیزه هایی مشتمل از افتخار و عزت و یاهم رنج و ذلت تاریخی انسانها و جوامع میباشد....پس باید ان را اموخت و آمیزه در فرا را حیات و هستی اجتماعی خویش قرار داد..!»<br class='autobr' /> « فروکاست شکوه و عظمت تمدن و فرهنگ ایران تاریخی در پیامد از شکست ایرانیان در نبرد قادسیه « 16 هجری ق » و در پسا مرگ مشکوک و ناجوان مردانه رستم فرخزاد، این سپه سالار سرزمین ایران تاریخی اغاز میابد. صدای شوم و ویران گر این شکست در فراخنای تاریخ هزار و چهارصد ساله سرزمین ایران تاریخی همچنان طنین انداز بوده، و بیداد ان دمار از روزگار توده های این خطه تاریخی " ایران زمین" بدر آورده است. شکست درنبرد قادسیه، استیلای اعراب را بر تاریخ و فرهنگ مان در پی داشته؛. و پیامد آن تحمیل حقارت بار؛ ترک تازی ها – مغول تازی ها، و افغان تازی های تاریخی را برای ملت - جامعه و تاریخ مان به ارمغان آورده است. فرو کاست ملت ما در نبرد قادسیه؛ غم انگیز ترین شکست تاریخی ملت و جامعه مان در پهنه حضور و موجودیت تاریخی آنان در پهنا و هستی تاریخ مان به حساب می رود....» <br class='autobr' /> در پسا در هم فرو ریختن ساختار اقتدار و عظمت توده های سرزمین ایران تاریخی « 16 هجری ق » قریب به هزار سال ترک تازی های خشن و عریان، شالوده و بنیان ساختار فرهنگی، و انسجام ملی ملت ایران تاریخی را از بنیان به تباهی برکشیده است. ترک تازی های همچون سلسله غزنوی ها، سلاجقه، شیبانی ها، تیموری ها، صفوی ها وسلسله منفور قاجار، پیکره نیمه جان و به اشغال گرفته شده سرزمین ایران تاریخی را در ورطه یی از عصبیت های خونین و بدور از خرد و اندیشه به شرحه گرفته است. حکام ترک، هیچگاه منبع خیر و الهام بخش در راستای انسجام و یک پارچهگی ملی ملت و جامعه ایران تاریخی نبوده، بلکه در کشاکش خونین و مکرر، ویرانی و اشغال این دیار مادری را مسبب و زمینه ساز بوده اند. بشترین افراد غیر بومی " اتراک، عرب و افاغنه " در قمومیت شاهان ترک در محدوده های جغرافیای ایران تاریخی مسکن گزین گردیده شده، و بشترین محدوده های جغرافیایی این دیار در کشتار و قتل عام های خشن و خونین حکام ترک از سکنه بومی آن خالی گردیده، و زمینه های هجوم و اشغال کوچی های بیان گرد ان سوی مرز ها را فراهم نموده است. ماحول دیار غزنه در تبانی با اشغال سلسله شاهان غزنوی، در تبانی هجوم خیل از مهاجران آن سوی مرز ها « هند آن روز» کتله های بزرگ از افاغنه را در دامان خویش جای گزین دیده؛ دیار زابل، سیستان و بُست در هجوم ویران گر و توام با آتش سوزی های مکررتیمورلنگ این سردار خونخوار و خون ریز از اسکان بومیان آن خالی گردیده شده، و بخش های مهم از ایران شرقی و غربی آماج لشکر کشی و تهاجم و اشغال مکرر اتراک همواره قرار داشته است. اتراک در گونه های از اشغال مخملین و خونین، همواره سرزمین ایران تاریخی را آماج استیلا و غارت خویش قرار داده، و این غارت و استیلا، چه بسا خواسته و یا خواسته در تبانی به حکام عرب، ودر راستای تحکیم و تداوم ساختار " قدرت و ایدیالوژی" اعراب کار برد ابزاری را نقش ایفا نموده است. در میان سلسله حاکمیت اتراک، دودمان صفوی و قاجار، بشترین آسیب های تاریخی را بر بنیان ساختار اجتماعی- فرهنگی، و جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی وارد نموده اند. کشتار و تاراج عریان شیبانی ها، کورگانی ها و بخصوص قتل عام و آتش سوزی های امیر تیمور کورگانی در ابعاد وسیع آن به پیمانه انشقاق و و تخریب ساختار جغرافیای سیاسی و ایدیالوژیکی دود مان صفوی و قاجار مخرب و ویران گر واقع نه گردیده است. «..سلسله شاهان صفوی و قاجار، ساختار و سیمای فرهنگ و جغرافیای سیاسی سرزمین ایران تاریخی را نه تنها مخدوش و مکدر نموده، بلکه آن را به ویرانی بر کشیده اند. صفوی هادر عصبیت های ایدیالوژیکی زمینه ساز تجزیه پیکره ایران تاریخی بوده، و حکام قاجار در ندانم کاری ها و بی کفایت بودن در تدبیر و داریت شرح خونین بیداد و ستم و حراج پیکره جغرافیای سیاسی ایران تاریخی را ثبت تاریخ حاکمیت خویش نموده اند...»</p> <p>هرگاه بخواهیم در روند فراز و فرود های متناوب تاریخی، عوامل سقوط و از هم فروپاشی دودمان صفوی را مورد بررسی قرار داده و آن را به برسی بگریم، ماسوای بی کفایتی، تن پروری و عدم خرد و درایت در شیوه حکومت داری این سلسله، و به خصوص شاه سلطان حسین صفوی؛ در راستای نیل به سقوط و اضمحلال تاریخی این سلسله جای پای نفوذ معنوی اعراب چه بسا مشهود و هویدا میباشد. بخش های مهم و اساسی سازوکار قیام میرویس افغان در تقابل به حکام صفوی را داشتن برگه جهاد و مشروعیت گرفتن مذهبی مبارزه برعلیه حکام صفوی از جانب اربابان مذهبی اعراب شکل بخشیده بوده است..! حاکمیت خودکامه و مجرد مذهبی دود مان صفوی چه بسا بخش های وسیع از پیکره ایران شرقی را در زیر لبه های خشن استبداد مذهبی به ستوه در اورده و زمینه ساز قیام های متعدد در این ناحیت گردیده است. تحمیل حاکمیت اغیار، تجاوز بر جان و مال و نوامیس توده های میلیونی سرزمین ایران شرقی، تحقیر و پای مال نمودن حیثیت، اراده و ارمان توده های ایران شرقی تحت لفافه های از دین و مذهب بخش هایی از کنش ننگین دود مان صفوی در صفحات تاریخ حاکمیت آنان میباشد... !<br class='autobr' /> حکام صفوی در عصبیت های مذهبی ( استبداد شیعه گرایی) پیکره ایران تاریخی را در عمل به قسمت گرفته و در گونه های متفاوت از کنش های ایدیالوژیکی مذهبی، زمینه ساز فروپاشی ساختار وحدت ملی جوامع ایران تاریخی بوده است. ظلم و اجحاف بیش از حد و تحمل ناپذیر شاهان صفوی زمینه ساز بذر افشانی دشمنی های جبران ناشدنی تاریخی برای ایران و جامعه ایرانی تبار بوده اند.<br class='autobr' /> در کتاب رسم التواریخ که به شرح حال حکام صفوی می پردازد می خوانیم: « علت شورش توده های ایران شرقی « افغان ها» ظلم بی اندازه خسرو خان "گرگین - گرجی" بوده، که با حمایت فقها به حکومت قندهار، کابل و هرات رسیده بودند....پس خسرو خان و گرگین خان و اتباع و عمله جاتش شروع نمودند به ایزا و ازار نمودن اهل سنت، به مرتبه یی که از حد تحریر و تقریر بیرون است. یعنی زنان، دختران و پسران شان را به زور شلاق می بردند و به جورو جفا خون شان می ریختند و به ناحق به انان تجاوز می نمودند.....»</p></div>