https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://kabulmobile.com/article200207.html https://kabulmobile.com/article200207.html 2014-06-02T20:11:51Z text/html fa عماد عابدی تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش آيساف، ناتو و نيروهای بين المللی افغانستان و کشورهای منطقه و جهان <p>در شش سال گذشته جنگ عراق و افغانستان چارچوب فلسفه سیاست خارجی بارک اوباما را تشکیل می‌داد. اما او همیشه می‌گفت که هر دو جنگ را از جورج بوش، رئیس جمهور پیشین، به میراث برده است. در جریان انتحابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، آقای اوباما تعهد کرده بود که جنگ در این دو کشور را پایان می بخشد و به مردم امریکا وعده داد که از جنگ های غیر ضروری اجتناب خواهد کرد. <br class='autobr' /> نویسنده: عماد عابدی روز سه‌شنبه بارک اوباما با اعلام برنامه خود برای افغانستان، نوشتن بخش پایانی جنگ امریکا در این کشور را آغاز کرد. بر (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot4.html" rel="tag">تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش</a>, <a href="https://kabulmobile.com/mot12.html" rel="tag">آيساف، ناتو و نيروهای بين المللی</a>, <a href="https://kabulmobile.com/mot17.html" rel="tag">افغانستان و کشورهای منطقه و جهان</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L135xH150/arton200207-ecc48.jpg?1769368684' class='spip_logo spip_logo_right' width='135' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>در شش سال گذشته جنگ عراق و افغانستان چارچوب فلسفه سیاست خارجی بارک اوباما را تشکیل می‌داد. اما او همیشه می‌گفت که هر دو جنگ را از جورج بوش، رئیس جمهور پیشین، به میراث برده است. در جریان انتحابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، آقای اوباما تعهد کرده بود که جنگ در این دو کشور را پایان می بخشد و به مردم امریکا وعده داد که از جنگ های غیر ضروری اجتناب خواهد کرد.</p></div> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-4" id="nav69d434c16521a1.66474254"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t"></a><a href="#t" class="spip_ancre">جنگ‌های میراثی</a></li><li> <a id="s-t-a875"></a><a href="#t-a875" class="spip_ancre">اولویت‌های سیاست خارجی</a></li><li> <a id="s-t-9cec"></a><a href="#t-9cec" class="spip_ancre">روابط سرد با کرزی</a></li><li> <a id="s-t-162e"></a><a href="#t-162e" class="spip_ancre">آینده افغانستان</a></li></ul></div><!--/sommaire--><p>نویسنده: عماد عابدی<br class='autobr' /> روز سه‌شنبه بارک اوباما با اعلام برنامه خود برای افغانستان، نوشتن بخش پایانی جنگ امریکا در این کشور را آغاز کرد. بر مبنای این برنامه پس از ختم فعالیت‌های رزمی نیروهای امریکایی در پایان سال ۲۰۱۴، نه‌هزار و هشت‌صد سرباز برای یک سال و ۵ هزار سرباز در سال پس از آن در افغانستان باقی می‌مانند. و در پایان سال ۲۰۱۶ تمامی نیروهای امریکایی از افغانستان خارج می‌شوند. <br class='autobr' /> آقای اوباما، پس از یک سفر غیر منتظره به افغانستان، در سخن‌رانی خود در گورستان ملی ارلینگتون اظهار داشت، "تا پایان امسال، جنگ ما در افغانستان خاتمه می‌یابد. زمانش رسیده است که صفحه را بگردانیم." نیروهای باقی‌مانده در سال ۲۰۱۵ به آموزش سربازان افغانستانی در سراسر کشور ادامه می‌دهند و یک گروه جداگانه از نیروهای عملیات ویژه به ماموریت های ضد تروریستی بر ضد آنچه که اوباما"بقایای القاعده" خواند خواهند پرداخت. اما در سال ۲۰۱۶ نیروهای امریکایی تنها در کابل و بگرام خواهند ماند. آقای اوباما در ادامه سخن‌رانی خود گفت، "این را باید بپذیریم که افغانستان کشور بدون عیب نیست و این مسئولیت ما نیست که آن را کامل بسازیم. بر مردم افغانستان است که در مورد آینده خود تصمیم بگیرند." برنامه اوباما وابسته به امضای توافقنامه امنیتی دوجانبه با دولت افغانستان است که کرزی از امضای آن سر باز زد اما دو نامزد پیشتاز ریاست جمهوری گفته اند که آن را امضا خواهند کرد.<br class='autobr' /> واکنش ها در برابر اعلامیه اوباما متفاوت بود. بیشتر وزیران و قانونگذاران دموکرات از اعلامیه استقبال کردند و آن را در راستای منافع امریکا و مطابق به خواست فرماندهان نظامی خواندند. <br class='autobr' /> هری رید، رئیس مجلس سنای امریکا، گفت که این برنامه بدون شک در راستای پیشبرد منافع امنیتی امریکا در افغانستان طرح ریزی شده است. آقای رید به نشریه پولیتیکو گفته است، "اشتباه نکنید. نیروهای مسلح و سازمان های اطلاعاتی امریکا به تلاش های شان ادامه میدهند تا اطمینان حاصل شود که افغانستان هرگز دوباره به یک پناه گاه امن برای تروریستانی که به دنبال حمله به منافع امریکا و متحدانش استند تبدیل نشود".<br class='autobr' /> اما شماری از سرسخت ترین منتقدان سیاست خارجی اوباما - سناتور جان مک کین، سناتور لیندزی گراهام، و سناتور کلی آیوت – این تصمیم اوباما را کوته بینانه توصیف کرده و هشدار دادند که این امر دشمنان امریکا را تشجیع خواهدکرد. این سه سناتور جمهوری‌خواه، در یک بیانیه مشترک تذکر دادند که، "تصمیم رئيس جمهور در مورد زمان‌بندی مشخص برای خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان یک اشتباه تاریخی و پیروزی سیاست بر استراتژی است". <br class='autobr' /> ارگ ریاست جمهوری افغانستان، با پخش اعلامیه یی از این تصمیم امریکا استقبال کرد. در بیانیه ی ریاست جمهوری آمده است که، "خاتمه حضور نظامی امریکا و به عهده گرفتن امور امنیتی کشور توسط نیروهای افغان از خواسته های اساسی رئیس جمهور، دولت و مردم افغانستان بوده است". در این بیانیه از "مخالفین مسلح" خواسته شده که با استفاده از این فرصت تاریخی جنگی را که به بهانه حضور سربازان خارجی د افغانستان به راه انداخته بودند پایان بخشند.<br class='autobr' /> در این حال، اعلامیه اوباما در میان نیروهای مسلح افغانستان با انتقاد مواجه شده است. یکی از فرماندهان نظامی افغانستان که نخواسته نامش فاش شود به روزنامه واشنگتن پست گفته است، "اوباما در این هفته گفت که افغانستان را مسئولانه ترک خواهد گفت. خروج نیروهای امریکایی در سال ۲۰۱۶، مسئولانه نیست".<br class='autobr' /> یک فرمانده دیگر ارتش افغانستان به این روزنامه گفته است که نیروهای امنیتی افغانستان حمایت هوایی و توپخانه سنگین ندارند و رسیدن به این توانایی ها در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ ناممکن است.</p> <h2 class="spip" id='t'>جنگ‌های میراثی<a class='sommaire-back sommaire-back-4' href='#nav69d434c16521a1.66474254' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>در شش سال گذشته جنگ عراق و افغانستان چارچوب فلسفه سیاست خارجی بارک اوباما را تشکیل می‌داد. اما او همیشه می‌گفت که هر دو جنگ را از جورج بوش، رئیس جمهور پیشین، به میراث برده است. در جریان انتحابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸، آقای اوباما تعهد کرده بود که جنگ در این دو کشور را پایان می بخشد و به مردم امریکا وعده داد که از جنگ های غیر ضروری اجتناب خواهد کرد. <br class='autobr' /> آقای اوباما در سخنرانی خود پس از ادای حلف وفاداری در سال ۲۰۰۹، حتا به رهبران خودکامه شماری از کشورها به شمول ایران چراغ سبز نشان داد، "به کسانی که از طریق فساد و فریب و خاموش کردن ناراضیان به قدرت چسبیده اند، می گویم بدانید که شما در سوی غلط تاریخ قرار دارید، ولی اگر حاضر به شل کردن مشت خود باشید ما حاضریم با شما کمک کنیم". در سال ۲۰۰۹ هنگامی که قرار شد ۳۰ هزار نیروی اضافی به افغانستان فرستاده شود، سه ماه طول کشید تا بارک اوباما تصمیم‌اش را اعلام کند. <br class='autobr' /> رابرت گیتس، وزیر دفاع سابق امریکا، در کتاب خود "وظیفه: خاطرات وزیر جنگ" نوشته است که پس از صدور دستور افزایش نیروهای نظامی در افغانستان، رئیس جمهور اوباما اعتماد خود به این استراتژی را از دست داد و مشاوران کاخ سفید با اظهارات منفی‌گرایانه شک و تردید او را بیشتر می ساختند.<br class='autobr' /> گیتس می‌گوید که در سال ۲۰۱۱، آقای اوباما به انتقاد — گاهی اوقات با هیجان – از سیاست های خود در افغانستان آغاز کرد. آقای گیتس جلسه‌یی را در سال ۲۰۱۱ به یاد می آورد که در مورد افغانستان دایر شده بود و اوباما ناراحت به نظر می‌رسید، "همانطور که من آنجا نشسته بودم، با خود فکر می کردم: رئيس جمهور به فرمانده خود اعتماد ندارد، تحمل دیدن کرزی را ندارد، به در استراتژی خود باور ندارد، و جنگ (افغانستان) را به میراث برده است. تنها چیزی که می خواهد، خارج شدن از این مخمصه است".</p> <h2 class="spip" id='t-a875'>اولویت‌های سیاست خارجی <a class='sommaire-back sommaire-back-4' href='#nav69d434c16521a1.66474254' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>حالا که جنگ امریکا در افغانستان به پایان می رسد، اوباما تلاش دارد تعریف جدیدی از سیاست خارجی و نقش امریکا در جهان در دو سال باقی مانده از دوران خدمت خود ارائه دهد. اگر چه اوباما در آغاز ریاست جمهوری خود در بیرون از امریکا به موفقیت‌هایی به شمول ماموریت‌های نظامی برای ردیابی و کشتن بن‌لادن دست یافت، اما در این اواخر مخالفان‌اش به شدت از سیاست خارجی منفعل او انتقاد می‌کنند. درگیری های سوریه و تهدید های روسیه نیز پرسش‌هایی را بر انگیخته است که چگونه ایالات متحده می تواند با پیامدهای تهدیدات دشمنان بین المللی خود مقابله کند در حالی که اوباما به وضوح از درگیر شدن در یک جنگ بزرگ دیگر دوری می‌جوید. <br class='autobr' /> بن رودز، معاون مشاور امنیت ملی اوباما، که همراه او به افغانستان سفر کرده بود به خبرنگاران گفت، فروکش کردن جنگ امریکا در افغانستان، که به دنبال پایان جنگ عراق در سال ۲۰۱۱ صورت میگیرد "نقطه عطف" سیاست خارجی اوباما است. او در ادامه افزود، "سیاست خارجی ما پس از این بسیار متفاوت از دهه گذشته خواهد بود".<br class='autobr' /> یک روز پس از اعلام برنامه قصر سفید برای افغانستان، بارک اوباما سخنرانی مفصلی در اکادمی نظامی وست پوینت ایراد کرد. او در این سخن رانی در رابطه به سیاست خارجی خود در دو سال آینده به تفصیل صحبت کرد و توضیح داد که امریکا هنوز هم با تهدید تروریسم روبرو است اما عامل این تهدید دیگر یک هسته متمرکز تروریستی نخواهد بود. آقای اوباما افزود، "در آینده قابل پیش بینی، تروریسم تهدید مستقیم به امریکا، در داخل و خارج، باقی می ماند. اما استراتژی اشغال هر کشوری که به ترورستان پناه می‌دهد ساده انگارانه و ناپایدار است. من معتقدم که ما باید با استفاده از موفقیت‌ها و کاستی‌های تجربه ما در عراق و افغانستان استراتژی ضد تروریستی خود را تغییر دهیم تا بتوانیم به کشورهایی که شبکه های تروریستی در آنجا به دنبال جای پا استند همکاری بهتر کنیم". <br class='autobr' /> آقای اوباما در ادامه نطق خود گفت که ایالات متحده بایدتنها در حالتی دست به اقدام یک جانبه نظامی بزند که "منافع اساسی" آن مانند جریان آزاد بازرگانی به خطر مواجه شود. او به اهمیت گزینه‌های غیرنظامی در پرداختن به چالش‌های جهان، و همچنین همکاری‌های جمعی بین‌المللی تاکید کرد. <br class='autobr' /> سخنرانی آقای اوباما، اما، نتوانست منتقدانش را خاموش کند و یا قناعت شماری از دموکرات های ناراضی را فراهم کند. برای آنها این سخنرانی تکرار دکترین سیاست خارجی اوباما بود که پیش از این بارها تکرار شده بود. به نظر منتقدان، آقای اوباما تنها یکی دو مطلب تازه به گفتن داشت از جمله اعلام راه اندازی صندوق ۵ میلیارد دالری برای "آموزش، ظرفیت سازی و فراهم کردن تسهیلات" برای کشورهایی که در خط مقدم مبارزه با تروریسم قرار دارند و حمایت بیشتر از مخالفان رژیم اسد در سوریه.<br class='autobr' /> آنچه را که از مطالعه رفتار و گفتار رئيس جمهور اوباما میتوان برداشت کرد در واقع همان بازگشت به انترناسیونالیسم کلاسیک است، یعنی اتکابر دیپلماسی و ابزار قدرت نرم، حفظ انعطاف پذیری پیش از واکنش، اجتناب از درگیری نظامی و ملت سازی . ایالات متحده دیگر ثروت و اشتهای تحمل جنگ های طولانی در هرجای جهان را ندارد. امریکا مشکلات متعدد داخلی خود را دارد که از درون آن را تضعیف می کند، از حالت زار زیرساخت ها تا سیستم آموزشی ای که با کمبود بودجه روبرو است و بسیاری از مردم توان پرداخت مصارف گزاف آن را ندارند. ایالات متحده بدون تقویه منابع داخلی و زیرساخت های خود، دیگر توان جاه طلبی های بزرگ جهانی را ندارد.</p> <h2 class="spip" id='t-9cec'>روابط سرد با کرزی<a class='sommaire-back sommaire-back-4' href='#nav69d434c16521a1.66474254' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>روابط اوباما و کرزی از همان آغاز کار سرد بوده است. آقای اوباما حتا پیش از نقل مکان به کاخ سفید از کرزی و فساد و بی کفایتی در حکومت‌اش به شدت انتقاد می کرد. کاخ سفید بارها از امتناع کرزی برای امضای توافقنامه امنیتی دو جانبه ابراز نارضایتی کرده است.<br class='autobr' /> پس از انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۲۰۰۹، که در آن ایالات متحده و چند کشور دیگر از تقلب گسترده شکایت کردند و کرزی به نوبه خود آنها را به دخالت در انتخابات متهم کرد، روابط بین کرزی و ایالات متحده رو به سقوط بوده است. <br class='autobr' /> کارلوتا گال، خبرنگار نیویارک تایمز، در کتاب خود، دشمن اشتباهی، می‌نویسد که در سال ۲۰۰۹، کرزی فکر می کرد انتخابات ریاست جمهوری را برده است. اما پس از اتهام تقلب و فشار ایالات متحده، او رفتن انتخابات به در دوم را پذیرفت. گال می نویسد، "من احساس حقارت کرزی را، هنگامی که در یک کنفرانس خبری اعتراف کرد که انتخابات را نبرده است، احساس می کردم".<br class='autobr' /> کارلوتا گال می نویسد که پس از آن،کرزی متقاعد شدکه امریکایی ها سعی می کردند او را از قدرت براندازند، و هرگز این تحقیر را فراموش نکرد. او همچنین فکر می کرد که امریکایی ها به جای این که منبع اصلی تروریسم، پاکستان، را هدف قرار دهند، روستاهای افغانستان را بمباران می کنند و مانع تلاش های آشتی او با طالبان می شوند. <br class='autobr' /> روز دوشنبه بارک اوبامابه طور غیر منتظره به پایگاه هوایی بگرام وارد شد، کرزی حاضر نشد با او در بگرام دیدار کند، و اوباما در مقابل پیشنهاد کرزی برای دیدار درارگ را رد کرد.</p> <h2 class="spip" id='t-162e'>آینده افغانستان<a class='sommaire-back sommaire-back-4' href='#nav69d434c16521a1.66474254' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>در پایان جنگ عراق، روابط اوباما و دولت المالکی مشابه به آن چه که در افغانستان میگذرد بود. در نهایت هر دو کشور نتوانستند روی حضور نیروهای امریکایی در این کشور به توافق برسند و امریکایی ها عراق را ترک گفتند. از آن زمان تا کنون، عراق در آتش جنگ فرقه ای می سوزد. <br class='autobr' /> اما شرایط در افغانستان متفاوت است. در تابستان امسال رئيس جمهور جدید جای حامد کرزی را می گیرد، و هر دو نامزد پیشتاز توافق کرده اند که توافقنامه امنیتی را امضاء کنند. اوباما می تواند به آسانی جدول زمانی خروج نیروهای امرکایی را با درنظرداشت وضیعت جنگی تنظیم کند. با این حال، او کماکان به تحمیل ضرب العجل و اعمال فشار بر افغانستان تاکید دارد. دولت امریکا استدلال می کند این کشور در حال حاضر با تهدیدهای تروریستی از آسیای جنوبی تا ساحل افریقا روبرو است، و خروج نیروهای امریکایی از افغانستان دست این کشور را در مبارزه با این تهدیدها باز می کند. <br class='autobr' /> رئيس جمهور امریکا هنگام اعلام برنامه های خود گفت، "در قرن ۲۱، جنگ ها چنین پایان می یابند". احتمالا چنین باشد، اما ،در عین حال، ترک میدان جنگ و ناتمام گذاشتن تعهدات موقعیت، اعتبار و حیثیت امریکا را به چالش می کشد.</p></div> https://kabulmobile.com/article198566.html https://kabulmobile.com/article198566.html 2014-05-16T05:35:51Z text/html fa عماد عابدی <p>ارتش افغانستان رشد کرده و به طور فزاینده ای نیرومند و موثر شده است. ارتش از تابستان گذشته مسئولیت امنیت کشور را به عهده گرفته است، به این معنا که تا پایان سال ۲۰۱۴، زمانی که بیشتر نیروهای بین‌المللی از افغانستان خارج می‌شوند، تجربه ۱۸ ماهه رهبری جنگ را خواهد داشت. اواخر سال گذشته، وزارت دفاع امریکا گفت که نیروهای امنیتی افغان تقریبا تمام عملیات‌های جنگی را به طور مستقل پیش می‌برند و از دید تاکتیکی بر طالبان پیشی گرفته اند. <br class='autobr' /> ارتش و سیاست در پنج سال آینده‌ی افغانستان <br class='autobr' /> نویسنده: پال دی میلر (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton198566-f9dac.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>ارتش افغانستان رشد کرده و به طور فزاینده ای نیرومند و موثر شده است. ارتش از تابستان گذشته مسئولیت امنیت کشور را به عهده گرفته است، به این معنا که تا پایان سال ۲۰۱۴، زمانی که بیشتر نیروهای بین‌المللی از افغانستان خارج می‌شوند، تجربه ۱۸ ماهه رهبری جنگ را خواهد داشت. اواخر سال گذشته، وزارت دفاع امریکا گفت که نیروهای امنیتی افغان تقریبا تمام عملیات‌های جنگی را به طور مستقل پیش می‌برند و از دید تاکتیکی بر طالبان پیشی گرفته اند.</p></div> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-3" id="nav69d434c1695788.37131731"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t"></a><a href="#t" class="spip_ancre">ارتش نیرومند</a></li><li> <a id="s-t-d903"></a><a href="#t-d903" class="spip_ancre">ساختار یک کودتا</a></li><li> <a id="s-t-8bdc"></a><a href="#t-8bdc" class="spip_ancre">راهکارهای ضد کودتا</a></li></ul></div><!--/sommaire--><p>ارتش و سیاست در پنج سال آینده‌ی افغانستان</p> <p><strong>نویسنده: پال دی میلر<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</strong><br class='autobr' /> در فبروری سال ۱۹۸۹، اتحاد جماهیر شوروی پس از ده سال جنگ خشونت‌بار ضد شورش افغانستان را ترک کرد. ناظران بین‌المللی و شورشیان افغان — حتا خود رژیم — انتظار سقوط سریع رژیم کمونیستی تازه یتیم شده‌ی کابل را داشتند. مجاهدین افغانستان، به امید استفاده از ضعف دولت، اختلافات درونی خود را به طور موقت کنار گذاشته و حمله بلند پروازانه‌ا‌ی را به جلال آباد برنامه ریزی کردند. در ماه مارچ، شورشیان یک نیروی ده هزار نفری را بسیج کرده سوی شهر به راه افتادند.</p> <p>اما مجاهدین به شدت شکست خوردند. ارتش افغانستان و متحدان آن با استفاده از سلاح، آموزش و مشاوره شوروی با نمایش مانور، فرماندهی و نبرد بهتر به راحتی توانست مهاجمان را شکست دهد. اگر چه مجاهدین در تاکتیک‌های چریکی و مانورهای دفاعی مهارت داشتند، اما در راه‌ اندازی یورش های متعارف از خود بی‌کفایتی نشان دادند. رهبری ضعیف و اختلافات درونی توانایی‌های جنگی آنها را تضعیف کرده بود. سه سال بعد، رژیم کمونیستی به دلیل قطع کمک های مالی روسیه سقوط کرد.</p> <p>کم نیست شمار کارشناسانی که از فروپاشی قریب الوقوع دولت کنونی افغانستان پس از عقب نشینی نیروهای نظامی ناتو در پایان سال جاری هشدار می‌دهند. گروه بین المللی بحران، به طور مثال، در سال ۲۰۱۲، از امکان "فروپاشی دولت" هشدار داد. مورخ نظامی، تام ریکس، نوشت که سقوط کابل "خیلی محتمل" است. با این حال، تجربه‌ی سال ۱۹۸۹ نتیجه معکوس این را نشان می دهد: حکومت افغانستان به احتمال زیاد پس از خروج نیروهای بین‌المللی پا برجا میماند، درست همان گونه که رژیم کمونیستی ماند، و مادامی که کمک کنندگان بین‌المللی به حمایت خود از ارتش افغانستان دوام بدهند، این حکومت برحال خواهد ماند. اگر چه کمک‌ها کاهش خواهد یافت، اما کمک کنندگان بین‌المللی به این زودی‌ها به همکاری نظامی خود پایان نخواهند داد.</p> <p>مقایسه تاریخی کابل امروز با کابل سال ۱۹۹۲ مناسب نیست؛ گزینه بهتر، سایگون سال ۱۹۶۳ است، زمانی که نظامیان ویتنامی حکومت غیر نظامی در این کشور را سرنگون کردند. در پنج سال آینده و فراتر از آن، بزرگ‌ترین خطر برای حکومت دموکراتیک در افغانستان طالبان نیست، بلکه خود ارتش افغانستان است. از سال ۲۰۰۱ تا به حال نتیجه‌ی ماموریت دولت سازی در افغانستان، ظهور یک ارتش قوی و یک دولت ضعیف بوده است، ایجاد یک عدم تعادلی که باید هر کسی با دانش سرسری از تاریخ معاصر و یا تئوری سیاسی را نگران بسازد. بارها و بارها، چنین ترکیبی به کودتاهای نظامی منجر شده است: افسران نظامی کار آزموده شکیبایی خود را در برابر رهبران فاسد غیر نظامی از دست داده اند، چون این باور به آنها آموزش داده شده است که پاسداران دولت می باشند؛ برای حفظ دولت، اداره آن را به دست گرفته اند، معمولا با پشتیبانی مردم. کودتا ممکن است یک پدیده از کار افتاده تلقی شود، اما این رویداد در سال ۲۰۱۲ در مصر و مالی تکرار شد.</p> <p>چنین رویدادی به خوبی می‌تواند در افغانستان نیز رخ دهد — که نتیجه‌ی خوبی در پاکستان زیر سلطه ژنرال پرویز مشرف، ژنرال ضیاء الحق، و دیگران به همراه نداشت. بنابراین سیاست‌گذاران ایالات متحده و جامعه جهانی باید گام‌هایی را بردارند که دولت افغانستان را "کودتا ناپذیر" بسازد. طور نمونه، واشنگتن باید به حمایت خود از رهبری چند قومی ارتش افغانستان ادامه بدهد. همچنین، واشنگتن می‌تواند کمک های خود را به ادامه حکومت غیر نظامی وابسته بسازد، مشابه به چیزی که لایحه کری - لوگار با کمک‌های امریکا به پاکستان در سال ۲۰۰۹ انجام داد. ایالات متحده امریکا نباید تهدید کند که در صورت وقوع یک کودتای نظامی کمک‌های خود را قطع خواهد کرد. اما می‌تواند تهدید به کاهش کمک های مالی یا جلوگیری از انتقال بعضی از تسلیحات پیشرفته کند، و یا این‌که بگوید همکاری با رهبران ارتش افغانستان را قطع خواهد کرد.</p> <p>تنها تهدید کافی نیست. ایالات متحده و هم پیمانان آن باید امتیاز هایی هم بدهند. به این منظور، واشنگتن باید یک نیروی نظامی کوچک را در افغانستان نگهدارد، روابط خود با مقامات بلندپایه نظامی و غیر نظامی افغانستان را ادامه بدهد، یک جریان ثابت کمک به ارتش و دولت افغانستان را فراهم کند، و به روند بلند و آهسته عادت دادن افغانستان به هنجارهای دموکراتیک متعهد شود.</p> <div class='spip_document_22591 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <a href='https://kabulmobile.com/IMG/jpg/miller_afghanistanscomingcoup2.jpg' class="spip_doc_lien mediabox" type="image/jpeg"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH341/miller_afghanistanscomingcoup2-170e6.jpg?1769423941' width='500' height='341' alt='' /></a> </figure> </div><h2 class="spip" id='t'>ارتش نیرومند<a class='sommaire-back sommaire-back-3' href='#nav69d434c1695788.37131731' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>در تاریخ شورشگری، طالبان گروه عجیبی است. این گروه، چه در حکومت‌داری و چه در شورش‌گری، هرگز ظرفیت دولت‌داری را پیدا نکرد. در زمان اقتدار پنج ساله در کابل، طالبان بی عرضه‌گی منحصر به فرد از خود نشان دادند، که در اثر آن افغانستان در همه شاخص‌های حکومت داری بانک جهانی با دو کشور دیگر در آخر جدول قرار گرفته بود. (در جدول بانک جهانی افغانستان با سومالیا، که اصلا حکومت نداشت، در یک ردیف قرار گرفته بود.) همین بی‌کفایتی و بی‌رحمی بود که طلبان نتوانستند، به جز از یک گروه پشتون های اسلام‌گرا، حمایت مردم افغانستان را به خود جلب کنند. در عوض آنها با خلق ترس، رشوه، و زور برمردم سلطه راندند. علاوه بر این، طالبان، به جای اسلام سنتی حنفی که بیشتر مردم افغانستان با آن آشنا استند، به یک ایدئولوژی بیگانه و خارجی دیوبندی اعتقاد دارند.</p> <p>پس از حملات یازدهم سپتمبر، طالبان تصمیم گرفتند در کنار القاعده قرار گیرند، و این به معنای جنگ های بیشتر در افغانستان بود. هنگامی که ایالات متحده و هم‌پیمانانش طالبان را از قدرت برانداختند، طالبان آشتی را رد کرده و از شرکت در انتخابات خودداری کردند. در عوض، آنها تصمیم به راه اندازی شورش‌های خشونت‌آمیز گرفتند. اما بر خلاف شورشیان موفق دیگر در گذشته، طالبان هرگز نتوانستند یک شاخه‌ی موثر سیاسی بسازند و یا در مناطق تحت کنترل خود اداره منظم دولتی را به وجود آورند.</p> <p>ارتش افغانستان، در عین حال، رشد کرده و به طور فزاینده ای نیرومند و موثر شده است. ارتش از تابستان گذشته مسئولیت امنیت کشور را به عهده گرفته است، به این معنا که تا پایان سال ۲۰۱۴، زمانی که بیشتر نیروهای بین‌المللی از افغانستان خارج می‌شوند، تجربه ۱۸ ماهه رهبری جنگ را خواهد داشت. اواخر سال گذشته، وزارت دفاع امریکا گفت که نیروهای امنیتی افغان (که شمار شان به ۳۵۰ هزار رسیده است) تقریبا تمام عملیات‌های جنگی را به طور مستقل پیش می‌برند و از دید تاکتیکی بر طالبان پیشی گرفته اند.</p> <p>ناظران امور افغانستان اغلب در توضیح این که چرا نیروهای بین‌المللی نتوانسته اند شورشیان را شکست دهند به افسانه‌ی جنگجویی افغان‌ها استناد میکنند. با این حال دلیلی ندارد که همان افسانه شامل حال ارتش منظم افغانستان نیز نشود. به عنوان مثال، اتحاد شمال، در پنج سال جنگ متعارف شدید در دهه ۹۰، هرگز به طالبان تسلیم نشد. پس از یک دهه سرمایه گذاری بین المللی، از جمله حدود 60 میلیارد دالر کمک های امنیتی امریکا، و آموزش توسط بهترین نیروهای نظامی حرفه‌ای در جهان، ارتش افغانستان به مراتب آموزش دیده‌تر و مجهز‌‌تر از اتحاد شمال است. و مهم‌تر از همه، به احتمال زیاد از پشتیبانی نیروهای هوایی ایالات متحده نیز برخوردار خواهد بود.</p> <p>با توجه به چنین واقعیت‌ها، طالبان عملا نمی‌توانند ارتش افغانستان را در میدان نبرد شکست دهند، و یا کابل را اشغال کنند، و یا یک شورش مردمی را به نفع خود سازمان دهند. دوام طالبان بیشتر از ضعف دولت افغانستان و همدستی پاکستان با آنها است تا توان‌مندی خود شان. تنها شانسی که طالبان برای پیروزی دارند این است که اگر ایالات متحده و متحدان آن در جای پای روسیه گام بگذارند و تامین مالی ارتش افغانستان را متوقف کنند. اگر این اتفاق بیافتد، ارتش در امتداد خطوط قومی شکسته خواهد شد، طالبان فرصت خواهند یافت با اتحاد با قطعات پشتون کنترل جنوب و شرق را به دست بگیرند و از این مناطق به عنوان تخته خیز برای اشغال تمام افغانستان استفاده خواهند کرد. اما باراک اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده، پیش از این تعهد خود را به فراهم کردن حمایت بلند مدت نظامی و مالی به افغانستان ابراز کرده است. تا زمانی که او به این تعهد عمل کند، ممکن است طالبان حملات پراکنده خود را در مقیاس کوچک ادامه دهند، اما نمی‌توانند پیروز شوند.</p> <h2 class="spip" id='t-d903'>ساختار یک کودتا<a class='sommaire-back sommaire-back-3' href='#nav69d434c1695788.37131731' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>در دراز‌مدت بزرگترین خطر به دموکراسی افغانستان طالبان نه بلکه خود ارتش افغانستان است، که می‌تواند دولت غیر نظامی ضعیف این کشور را سرنگون کند. کودتای نظامی یک رویداد غیر معمول در افغانستان نیست؛ حکومت نظامی، بالاخره، یکی از قدیمی‌ترین نوع سازمان سیاسی بشر است. اما چرا کودتا رخ می‌دهد؟ پژوهشگران تمایل دارند بین رویدادهایی که منجر به کودتا می‌شود فرق بگذارند، مانند جاه‌طلبی‌های شخصی رهبران نظامی و یا بحران‌های سیاسی خاص، و ویژگی های اساسی ساختاری که کودتا را در وهله اول ممکن میسازد. مجموعه اول متغیرها غیر قابل پیش‌بینی و ، احتمالا، فراگیر استند: افسران افغان می‌توانند مانند افسران هر کشور دیگر بلند پروازی های خود را داشته باشند، حتا می‌توانند دلایل بیشتری برای نارضایتی نسبت به دیگران داشته باشند. و ، البته، افغانستان با کمبود بحران‌هایی سیاسی مواجه نیست. مجموعه دوم متغیرها کشورهایی را متمایز میکند که در برابر کودتا بیشتر آسیب‌پذیر استند. در این عرصه چشم انداز افغانستان به ویژه نگران کننده است: تقریبا هر مدل آسیب شناسی کودتا نشان می‌دهد که افغانستان با خطر بسیار واقعی حکومت نظامی روبرو است.</p> <p>به عنوان مثال، ساموئل فاینر، دانشمند علوم سیاسی بریتانیایی میگوید بهترین زمان برای راه اندازی یک کودتا هنگام جنگ و یا وضعیت اضطرار ملی است — دقیقا زمانی که دولت غیر نظامی وابسته به نظامیان و نظامیان محبوب مردم می‌باشند. ارتش‌ها تقریبا همیشه کودتاهای خود را با متهم کردن کارفرمایان غیر نظامی پیشین خود به بی‌کفایتی ، فساد، و یا جنایت‌کاری توجیه میکنند. این ما را به یاد افغانستان میاندازد؛ این کشور درگیر یک جنگ طولانی است که دولت غیر نظامی را کاملا وابسته به ارتش ساخته است، و در طی این مدت دولت متهم به فساد و بی‌کفایتی گسترده بوده است. سال گذشته، افغانستان جایگاه ۱۷۵ را در فهرست شفافیت بین المللی داشت – فقط دو کشور دیگر در رتبه های بدتر از افغانستان قرار داشند. تصور این بسیار ساده است که فرماندهان و مسولان ارتش افغانستان از اطاعت حکومت کابل سر باز بزنند و یا این‌ که کنترل دولت بر امور مالی ارتش را تضعیف کنند.</p> <p>در سال ۱۹۸۳ دانشمندان علوم سیاسی توماس جانسون، رابرت سلاتر، و پت مکگون تحقیقی روی کودتاهای افریقایی در نیمه قرن بیستم انجام دادند. نتیجه‌ای که به دست آمد نشان داد که در کشورهای با ارتش نسبتا بزرگ، ژنرال‌ها بیشتر در سیاست فعال بودند. این هم با وضیعت افغانستان همخوانی دارد. بودجه نظامی کابل از تمام مصارف دیگر دولت بیشتر است. دولت تنها ۳،۲ میلیارد دالر درآمد دارد و واشنگتن در سال ۲۰۱۳، ۱.۵ میلیارد دالر به نیروهای امنیتی افغانستان پرداخت. بودجه دفاعی افغانستان چنان بزرگ است که در واقع معادل یک چهارم تولید ناخالص داخلی می‌شود که در حال حاضر به ۲۲ میلیارد دالر بالغ می‌گردد. با این بودجه، ارتش افغانستان منابع بیشتری نسبت به تمام دولت در اختیار دارد.</p> <p>این عدم تعادل در تقسیم منابع به طور طبیعی به ارتش نفوذ سیاسی بیشتری میدهد تا از آن در شکل دادن استراتژی جنگی ، وضیعت دفاعی، و در نهایت سیاست خارجی افغانستان استفاده کند – شکل گیری تکاملی کودتا. مقاومت رهبران غیر نظامی، خطر وقوع بحران را بیشتر میکند که در آن ارتش آشکارا قدرت را تصاحب خواهد کرد. در حال حاضر، ۱۸۰ هزار سرباز تحت فرمان وزارت دفاع افغانستان است و در مجموع نیروهای امنیتی افغانستان بیش از ۳۵۰ هزار نفر است. این نیرو ها به راحتی میتوانند پارلمان را تعطیل کنند، ارگ و مقر والی های مهم را اشغال کنند، و حکومت نظامی را در کابل و قندهار برقرار بسازند.</p> <p>نکته مهم دیگری را که تحقیق این دانشمندان در افریقا مشخص ساخت، رابطه رشد سریع جمعیت در پایتخت و کودتا بود. حالا کابل را در نظر بگیرید، در سال ۲۰۰۱ جمیعت این شهر زیر یک میلیون نفر بود، در سال ۲۰۱۳ جمیعت کابل به ۳،۳ میلیون نفر رسید. سیل بی‌پایان پناهندگان، این شهر را به مرکز تظاهرات و نا آرامی‌های مدنی مبدل ساخته است. در دهه ۱۹۶۰ که افغانستان بار اول دموکراسی را تجربه میکرد، ناآرامی های مدنی مشابهی منجر به کودتای ۱۹۷۳ شد.</p> <p>سایر مدل های خطر کودتا، که توسط رزماری و دیگر نظریه پردازان سیاسی مطرح شده است، بر عوامل اقتصادی و اجتماعی تأکید می‌کنند. فقر، نابرابری، رکود اقتصادی، تورم و بازار کالای بی‌ثبات مردم را از دولت ناامید می‌سازد. حتا رشد اقتصادی سریع می‌تواند جنبه های منفی داشته باشد، به ویژه هنگامی که شبکه های سنتی اجتماعی را اخلال کند. در افغانستان، عوامل اقتصادی و جمعیتی در وضعیت مطلوب قرار ندارند. افغانستان در سال ۲۰۱۳، در پله چهاردهم پایین‌ترین تولید ناخالص داخلی سرانه در جهان قرار داشت. اما در عین حال، بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ در رشد تولید ناخالص داخلی مقام پانزدهم را در جهان داشت. این ارقام نشان می دهد که افغانستانی‌ها اختلالات عمده ای را در روش زندگی خود تجربه می کنند. با توجه به این شرایط، یک ارتش ملی‌گرا با جذابیت سنت‌گرایی، به راحتی می تواند اعتماد مردمی را که در پی نظم و روش‌های آشنا استند به دست آورد.</p> <p>عوامل ساختاری نیز دولت افغانستان را در معرض خطر کودتای نظامی قرار می‌دهد. ادوارد لوتواک، دانشمند علوم سیاسی، استدلال می‌کند که موفقیت یک کودتا بستگی به سه پیش‌شرط دارد. نخست، مشارکت سیاسی باید به بخش کوچکی از مردم محدود شده باشد. (رای گیری به معنای مشارکت عمومی نیست. در کشورهایی که انتخابات هم صورت می‌گیرد،مانند پاکستان، به دلیل ناتوانی جامعه مدنی در برابر نهادهای نظامی، کودتا هنوز به عنوان یک واقعیت مطرح است.) دوم، فشار و نفوذ خارجی باید محدود شده باشد. و سوم، دولت باید متمرکز شده باشد. افغانستان جامعه مدنی ضعیف دارد؛ پس از سال ۲۰۱۴ نفوذ و فشار خارجی کم‌تر می‌شود؛ و تمرکز قدرت در افغانستان شهرت جهانی دارد، چون قانون اساسی بسیاری از اختیاراتی را به رئيس جمهور می‌دهد که پیش از این به شاهان سابق تعلق داشتند. ژنرالی که رئيس جمهور افغانستان را سرنگون کند، به سرعت می‌تواند تمام اختیارات دولتی را به دست گیرد.</p> <p>یکی از عواملی که منجر به کودتا می‌شود و بیشتر دانشمندان روی آن توافق دارند، برداشتهای مردم از عدم مشروعیت دولت در کنار تحسین از ارتش است. آرون بلکن و اوان شیفر، دانشمندان علوم سیاسی، در سال ۲۰۰۳ بیست و یک عامل کودتا را بررسی کرده و نتیجه گرفتند که مهمترین متغیرها، توانایی جامعه مدنی، سطح مشروعیت رژیم، و پیشینه‌ی کودتا در کشور، می‌باشند. این مدل بیشتر از همه نگران‌کننده است، چون به همان اندازی ای که ارتش افغانستان نیرومندتر شده است دولت آن ضعیف‌تر شده است.</p> <p>به گفته‌ی بانک جهانی، رتبه بندی افغانستان با بر سر کار آمدن دولت بعد از طالبان، در آزادی بیان، اثربخشی دولت، و کیفیت قانون‌گزاری بهبود یافته است. حتی در این دسته بندی هم کابل، در میان کشورهایی که مورد بررسی قرار گرفته اند، ده درصد ارتقا یافته است. در مقوله های باقی مانده، از جمله ثبات سیاسی، کنترل فساد، و حکومت قانون، دولت دمکراتیک همانند سلف خود طالبان، در آخر جدول رده بندی جهان گیر کرده است. تنها ۴۷ درصد از مردم افغانستان به پارلمان اعتماد دارند، ۴۵ درصد به وزرای دولت اعتماد دارند، و ۴۳ درصد به نظام قضایی اعتماد می‌کنند. ۷۷ درصد مردم افغانستان از فساد به عنوان یک مشکل عمده در سراسر کشور نام می‌برند.</p> <p>در همین حال، در یک نظرسنجی که سال گذشته توسط بنیاد آسیا انجام شد، ۹۳ درصد افغانستانی‌ها گفتند که ارتش افغانستان "صادق و منصف" است، ۹۱ درصد معتقد بودند که ارتش در بهبود امنیت افغانستان کمک کرده است، و ۸۸ درصد گفته اند که به این نهاد اعتماد دارند. شایان ذکر است، که این اعداد از سال ۲۰۰۷ تا کنون تا حد زیادی تغییر نکرده است. مردم افغانستان، پس از سیستم صحی، ارتش را دومین نهاد صادق می‌دانند. با توجه به تاریخ و فرهنگ سیاسی افغانستان – دولت‌های افغانستان دوبار در سال ۱۹۷۳ و ۱۹۷۸ با کودتا سرنگون شدند — افسران نا امید ارتش افغانستان می‌توانند به راحتی مردم افغانستان را قناعت دهند که آنها مجبور اند قدرت سیاسی را به دست گیرند.</p> <p>تقریبا با هر مقیاسی که بسنجیم، افغانستان در سال‌های آینده با خطر کودتای نظامی روبرو است. با این حال، برخی از محققان و سیاست گذاران ممکن است استدلال کنند که دولت نظامی در جنگ علیه طالبان و همکاری با اهداف ضد تروریستی ایالات متحده کاراتر خواهد بود. دولت نیرومندی که بتواند نظم و قانون را به اجرا درآورد طالبان را از تنها امتیاز شان محروم خواهد کرد. با این منطق، جامعه بین‌المللی باید تا وقوع کودتا صبر کند و پس از آن روابط خود را کماکان با رژیم جدید حفظ کند.</p> <p>این یک اشتباه بزرگ خواهد بود، نه دست کم به این دلیل که افغانستانی‌ها دموکراسی را ترجیح می دهند. آنها همچنین از مشارکت سیاسی، حقوق برابر در پیش‌گاه قانون، آزادی بیان و رسانه‌ها و انتخابات حمایت می‌کنند. در درازمدت، حمایت آن‌ها از دموکراسی بزرگ‌ترین دستاورد ایالات متحده، پاکستان و جهان خواهد بود. دموکراسی‌های جاافتاده اقتصادی مولد دارند، کمتر پناهنده دارند، کمتر با قحطی روبرو می‌شوند، و کمتر به تروریست‌ها پناه می‌دهند. مطالعات نشان می‌دهند که دموکراسی‌ها هزینه های کمتری را بر همسایگان و جامعه بین‌المللی تحمیل می کنند.</p> <p>حتا اگر منافع بلندمدت دموکراسی را کنار بگذاریم ، که ممکن است تحقق آن دهه‌ها را در بر بگیرد، پذیرفتن حکومت نظامی در کابل یک عمل کوته‌بینانه خواهد بود. در طول جنگ سرد، واشنگتن اغلب زیر نام دفاع از دموکراسی سوی رژیم‌های استبدادی را گرفت. این راهبرد اگر از سویی در مورد دور نگهداشتن اتحاد جماهیر شوروی موفق بود، از سوی دیگر اعتبار امریکا را تضعیف کرد، احساسات ضد غربی در جهان در حال توسعه را پرورش داد، و ممکن است به طور غیر مستقیم به افزایش ملی گرایی فرقه ای، و جنبش های سیاسی افراطی در میان افراد سرخورده از لفاظی‌های دموکراسی کمک کرده باشد.</p> <p>علاوه بر این، با تکیه به زورمندان، سیاست خارجی امریکا به یک شخصیت واحد وابسته می‌شود. این حاکمان به طور کلی با مرور زمان اعتبار خود را از دست می‌دهند و قدرت را در ناچاری ترک می گویند. واشنگتن به همین شکل بازنده میدان افغانستان خواهد بود، اگر پس از کمک به ارتش افغانستان در شکست دادن طالبان، حمایت مردم افغانستان را از دست بدهد. اگر واشنگتن می‌خواهد تأثیر بلند مدت در افغانستان داشته باشد – چیزی که برای برقراری ثبات در پاکستان حیاتی است - باید ارتباط خود را با مردم افغانستان برقرار کند نه فقط با چند افسر نظامی.</p> <h2 class="spip" id='t-8bdc'>راهکارهای ضد کودتا <a class='sommaire-back sommaire-back-3' href='#nav69d434c1695788.37131731' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p> از آنجا که منافع واشنگتن به پیشگیری از کودتا در افغانستان نهفته است، این کشور باید یک سری سیاست‌های "ضد کودتا" را در ماه‌ها و سال‌های آینده در نظر بگیرد. بسیاری از کشور‌هایی که با خطر کودتا مواجه بودند، از جمله کلمبیا و عراق، با راهکارهایی مانند پیوستن با پیمان‌های بین‌المللی، توازن قومی، و پشتیبانی از سازمان های امنیتی دیگر، جلو وقوع کودتا را گرفته اند. اگر چه برخی از این تاکتیک‌ها برای دموکراسی زیان‌بار است، اما در صورتی که در ترکیب با دیگر اقدامات لازم برای تقویت مشروعیت دولت به کار روند، می‌توانند در نهایت به حفظ دموکراسی در افغانستان کمک کنند.</p> <p>یکی از موثرترین استراتژی‌های ضد کودتا بهره برداری از وفاداری های قومی و فرقه ای است. رژیم‌ غیرنظامی یا باید به یک گروه قومی متکی باشد که توانایی دفاع از آن را در برابر دیگر گروه‌ها داشته باشد، یا این که تکیه به ترکیبی از گروه های قدرتمند کند. رژیم متکی به یک گروه قومی اغلب سرکوب‌گر، غیر دموکراتیک و غیر قابل اعتماد می‌باشد. تلاش علوی‌ها برای حفظ انحصاری قدرت در سوریه نمونه‌ای از این راهبرد است. دولت افغانستان ممکن، در اصل، بتواند متکی به ارتش کاملا پشتون‌ باشد، که احتمالا ۴۰ تا ۴۵ درصد جمعیت افغانستان استند. اما بعید است تاجک‌ها، ازبک‌ها، و دیگران که در برابر طالبان پشتون جنگیده اند یک ارتش پشتون را بپذیرند. خوشبختانه، جامعه بین‌المللی پیش از این روش دوم را برای ارتش افغانستان توصیه کرده است، به این معنا که صفوف آن از اقوام مختلف تشکیل شده اند. ۳۹ درصد از افسران تاجک استند، ۴۲ درصد از افسران و ۴۳ درصد از سربازان پشتون استند، و باقی ارتش از دیگر اقوام تشکیل شده است.</p> <p>تعادل بین تاجک‌‌ها و پشتون‌ها مهم‌ترین عامل حفظ ارتش به عنوان یک نیروی ملی تحت اقتدار دموکراتیک است. افسران پشتون اگر علاقه‌مند راه اندازی یک کودتا باشند، حمایت افسران تاجیک را با خود نخواهند داشت و یا بالعکس. تنوع قومی در صفوف ارشد حتا ممکن است به جلوگیری از کودتا کمک کند. تعادل قومی در ارتش خطرهایی هم دارد — اگر ارتش پارچه شود، در امتداد خطوط قومی خواهد بود. اما در صورتی که ارتش وابسته به قدرت غیرنظامی باقی بماند، تنوع قومی آن سنگر اساسی در برابر کودتا خواهد بود. افغانستان، ناتو، و سیاست گذاران ایالات متحده باید از نزدیک ناظر انتصاب‌ها و ترفیع‌های افسران ارشد ارتش افغانستان باشند تا تعادل قومی در آن مراعت شود.</p> <p>استراتژی دوم ضد کودتا، پشتیبانی از سرویس‌های امنیتی دیگر است. اگر ارتش منظم به دنبال کودتا باشد، می‌توان جلو آن را با نیروهای گارد ملی، پلیس، و یا سرویس‌های اطلاعاتی گرفت. پلیس ملی افغانستان، که بسیار شبیه به یک ژاندارمری است، تحت فرمان وزارت داخله عمل می‌کند، هر چند هنوز بودجه، آموزش، و تجهیزات کافی ندارد که بتواند در برابر ارتش بیاستد. دولت افغانستان نیروهای محلی را نیز برای دفاع در برابر طالبان تشکیل داده است، اما شمار آنها هنوز خیلی کم است و آموزش و تجهیزات شان به تناسب ارتش منظم ناچیز است. شاید یگانه نیروی موثر خارج از ارتش، امنیت ملی باشد. هر چند که امنیت ملی یک نیروی جنگی نیست، اما شبکه بزرگ نظارتی و اطلاعاتی آن احتمالا بهترین وسیله دولت غیر نظامی برای تشخیص نارضایتی و یا طغیان در درون ارتش باشد. بنابراین مقامات ایالات متحده و افغانستان باید اطمینان حاصل کنند که امنیت ملی دست کم بخشی از منابع خود را به نظارت از ارتش اختصاص دهد.</p> <p>ابزار سوم جلوگیری از کودتا به حضور نمایندگان بین‌المللی در نهادهای امنیتی ربط می‌گیرد. حضور نیروهای کشورهایی که متعهد به کنترل غیر‌نظامیان بر ارتش استند، عدم اطمینان بیشتری را در فضای سیاسی و امنیتی به وجود می‌اورد (آیا نیروهای خارجی از رژیم دفاع خواهند کرد؟) و پیش‌بینی آینده را برای آنانی که به فکر کودتا استند مشکل می‌سازد. کمک های مالی خارجی به ارتش یک دولت، همچنین، به کمک کنندگان بین المللی قدرت نظارت به کارکردهای ارتش را می‌دهد.</p> <p>حضور بازیگران و کمک های مالی خارجی، طوری‌که که کودتا در ویتنام جنوبی در سال ۱۹۶۳ گواه آن است،تضمین کننده ثبات نیست، اما یک مانع اضافی بر سر راه عاملان کودتا خواهد بود. در این مورد، افغانستان در موقعیت خوبی قرار دارد. پیمان راهبردی سال ۲۰۱۲ و موافقتنامه امنیتی دو جانبه پیشنهاد شده حضور نظامی بین‌المللی پایدار را در افغانستان ضمانت می‌کند. ارتش افغانستان هنوز هم ممکن است دست به کودتا بزند، در صورتی که فکر کند واشنگتن تمایلی به متوقف کردن آن ندارد و یا این که سیاست‌گذاران ایالات به این نتیجه برسند که چاره‌ی دیگر ندارند.</p> <p>دولت‌ها باید از وقوع بحران‌هایی، که ارتش بتواند از آن‌ها به به عنوان بهانه برای مداخله در امور سیاسی استفاده کند، جلوگیری کنند یا به این بحران ها پایان دهند. جلوگیری و یا پایان دادن به بحران در افغانستان، به معنای حل و فصل جنگ با طالبان است، آن هم به شیوه ای که برای پشتون های کشور رضایت بخش باشد، اما جواب‌گوی نگرانی های مشروع اقوام غیر‌پشتون از جمله تاجک‌ها نیز باشد. این یکی از مهم‌ترین مسائل برای دولت افغانستان و همکاران بین‌المللی آن است. محتمل‌ترین حالتی که منجر به کودتا خواهد شد این است که افسران پشتون فکر کنند دولت در جریان جنگ با طالبان پشتون‌ها را سرکوب می کند — و یا افسران تاجک فکر به این نتیجه برسند که دولت برای رسیدن به صلح امتیازات زیادی را به مخالفان مسلح می‌دهد. هر قدری که جنگ پس از سال ۲۰۱۴ به درازا بکشد، وفاداری‌های قومی بر وفاداری به دولت غالب خواهد شد. مذاکره برای پایان جنگ یک امر بدیهی است، اما حمایت تمام اقوام عمده افغانستان از این روند برای بقای رژیم دموکراتیک حیاتی خواهد بود.</p> <p>در نهایت، مهم‌ترین اقدامی که می تواند خطر کودتا را به حداقل برساند تقویت مشروعیت دولت است. ارتش زمانی تمایل به راه اندازی یا حمایت از کودتا پیدا می کند که واقعا احساس کند بقای کشور و یا ارزش‌های آن در خطر است. خبر خوب این است که، اگرچه مردم افغانستان اعتماد کمی به دولت دارند و نمی‌توانند به بسیاری از مقامات اطمینان داشته باشند، آنها همچنان از ایده دموکراسی حمایت می‌کنند. با وجود هشدارهای برخی از منتقدان، که می‌گویند بعید است دموکراسی در افغانستان ریشه بگیرد، افغانستانی‌ها بردباری قابل ملاحظه ای از خود نشان داده اند. و بسیاری از آنها هنوز هم امیدوارند که هنجارهای دموکراتیک در این کشور نهادینه شوند.</p> <p>از آنجایی که سیر نزولی مشروعیت دولت افغانستان بیشتر به عمل‌کرد ضعیف آن بر میگردد تا ایدئولوژی دموکراتیک، جامعه‌ی جهانی می تواند برخی از آسیب‌ها را ترمیم کند. اگر چه بار مسولیت سرکوب فساد و پارتی بازی به دوش مقامات افغانستان است، اما جامعه بین‌المللی می تواند با فراهم کردن امکانات و تجهیزات مورد نیاز نقش خود را داشته باشد. دولت ضعیف و ارتش قوی افغانستان بیشتر منعکس کننده الگوی کمک‌های جامعه بین‌المللی به این کشور از سال ۲۰۰۱ تا کنون است. بسیاری از کمک های بین المللی به افغانستان شکل امنیتی و اقتصادی داشته است — آموزش ارتش و پلیس و راه اندازی پروژه‌های بزرگ بازسازی. مقدار نسبتا کم کمک‌ها برای تقویه دولت غیر نظامی به مصرف رسیده است، که بالاترین مصارف را هم انتخابات داشته است. با این وجود افغانستان برای آموزش بوروکرات ها به پول نیاز دارد، که ممکن است بزرگترین تغییر را در حکومت کابل و مشروعیت آن به ارمغان بیاورد. در حالی که واشنگتن و متحدان آن حضور نظامی خود را کاهش می‌دهند، آنها باید حمایت خود از اصلاحات و ظرفیت‌سازی را افزایش دهند. بهبود در عمل‌کرد دولت، بهانه اصلی برای مداخله نظامی در سیاست را از میان برمی‌دارد.</p> <p>ایالات متحده در بسیاری از موارد خطر کودتاها و حکومت‌های نظامی را در کشور های دوست و همکار نادیده گرفته است. با وجود این که در کوتاه مدت برقراری روابط با حکومت‌های نظامی ساده تر است، اما تقریبا در تمام این موارد واشنگتن دریافته است، که برقراری روابط دو جانبه با حکومت‌های دموکراتیک بنیادی‌تر و عمیق‌تر بوده است. فهرست کشورهایی که حاکمان نظامی آنها با امریکا متحد بوده اند و یا توسط ایالات متحده تجهیز و تمویل شده اند متاسفانه طولانی است: جمهوری دومینیکن، مصر، یونان، هائیتی، نیکاراگوا، پاکستان، کوریای جنوبی، ویتنام جنوبی، تایلند، و ترکیه. با توجه به سرمایه‌گذاری بزرگ و گسترده‌ی ایالات متحده در ارتش افغانستان از سال ۲۰۰۱ بدین سو، و غفلت نسبی واشنگتن از دولت غیرنظامی این کشور، خطر بسیار واقعی وجود دارد که نام افغانستان نیز در این فهرست اضافه شود. هنوز زمان از دست نرفته است و می‌شود جلو آن را گرفت. در غیر آن، اگر در افغانستان کودتا صورت گیرد هیچ سیاست‌گذاری — امریکایی، افغانستانی، و یا اروپایی — نباید شگفت زده شود.</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع:</p> <p><a href="http://www.foreignaffairs.com/articles/141092/paul-d-miller/afghanistans-coming-coup?cid=rss-rss_xml-afghanistans_coming_coup-000000" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.foreignaffairs.com/articles/141092/paul-d-miller/afghanistans-coming-coup?cid=rss-rss_xml-afghanistans_coming_coup-000000</a></p></div> https://kabulmobile.com/article196165.html https://kabulmobile.com/article196165.html 2014-04-27T17:35:09Z text/html fa عماد عابدی <p>با وجودی که ده‌ها برنامه با پول کشورهای غربی برای افزایش درآمد داخلی به راه افتاده بود، بودجه دولت هنوز هم وابسته به کمک‌های خارجی است. مالیات و تعرفه های گمرکی تنها منبع قابل توجه درآمد افغانستان را تشکیل می دهد، اما روند جمع‌آوری آن هنوز با مشکلات همراه است. بر مبنای گزارش سرمفتش خاص برای بازسازی افغانستان (سیگار) که روز سه شنبه منتشر شد، "فساد در تاروپود گمرکات افغانستان لانه کرده است." وزارت مالیه افغانستان عمل‌کرد چند پروژه ای را که به منظور بلند بردن درآمد توسط ایالات متحده و دیگر (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L136xH150/arton196165-86335.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='136' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>با وجودی که ده‌ها برنامه با پول کشورهای غربی برای افزایش درآمد داخلی به راه افتاده بود، بودجه دولت هنوز هم وابسته به کمک‌های خارجی است. مالیات و تعرفه های گمرکی تنها منبع قابل توجه درآمد افغانستان را تشکیل می دهد، اما روند جمع‌آوری آن هنوز با مشکلات همراه است. بر مبنای گزارش سرمفتش خاص برای بازسازی افغانستان (سیگار) که روز سه شنبه منتشر شد، "فساد در تاروپود گمرکات افغانستان لانه کرده است." وزارت مالیه افغانستان عمل‌کرد چند پروژه ای را که به منظور بلند بردن درآمد توسط ایالات متحده و دیگر کشورهای خارجی با هزینه های بزرگ به راه افتاده بودند ثبت کرده است. اسناد این پروژه‌ها، که شامل تولید چوب، اجرت راه آهن، استخراج مس و حمل و نقل نفت می‌شوند به دست واشنگتن پست افتاده است. این اسناد نشان می‌دهند که تقریبا هیچ کدام از این پروژه‌ها عایدی نداشته است</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: کی ون سیف<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <p>رئيس جمهور بعدی افغانستان دولتی را به میراث می‌برد که با کسر رو به رشد بودجه مواجه است. این وضیعت ممکن است منجر به تعطیلی برنامه‌های کلیدی و بیکار شدن ده‌ها هزار کارمند دولت شود.</p> <p>کشورهای غربی در یک دهه‌ی گذشته تلاش کردند اقتصاد افغانستان را خودکفا بسازند، اما درآمد دولت همچنان رو به کاهش است که با خروج نیروهای خارجی و خشک شدن جریان کمک‌ها، این کشور را در مضیقه اقتصادی قرار خواهد داد.</p> <p>کسری بودجه جاری - حدود ۲۰ درصد هزینه های کلی افغانستان – آن هم در حالتی که افغانستان یک انتقال سیاسی شکننده را به تجربه می‌گیرد، اقتصاد نوپای این کشور را متلاطم ساخته است.</p> <p>مقامات افغانستان درخواست کمک اضافی خارجی را برنامه ریزی کرده اند، اما در حالی که ایالات متحده و ناتو کمک‌های مالی و نظامی خود را امسال کاهش می‌دهند، دست‌رسی به این گونه کمک‌های اضطراری تضمین شده نیست. الحاج محمد آقا، مدیر کل خزانه در وزارت مالیه میگوید "اگر ما در دو ماه آینده کمک اضافی دریافت نکنیم، با مشکل بودجوی روبرو می‌شویم که بیشتر آن را معاش کارمندان تشکیل می‌دهد." به گفته محمد آقا، بودجه ۲.۵ میلیارد دالری جاری افغانستان حدود ۴۰۰ میلیون دالر کسر خواهد داشت، و این مساله مقامات را مجبور خواهد ساخت تا مصارف دولت را کاهش دهند. انتظار می رود دور دوم انتخابات ریاست جمهوری و آغاز فصل جنگ‌ها، حفره ی بودجه افغانستان را عمیق‌تر بسازد.</p> <p>با توجه به داده های بانک جهانی، افغانستان در یک دهه آینده برای فعال نگهداشتن دولت، تقویه زیرساخت‌ها و تامین هزینه ارتش و پلیس سالانه به بیش از ۷ میلیارد دالر نیاز دارد. اما نشانه‌هایی وجود دارند که کمک کنندگان خارجی ممکن است تمام این پول را نپردازند. قرار بود کمک های مالی دولت امریکا به افغانستان در سال جاری ۲.۱ میلیارد دالر باشد، اما کنگره تنها نیمی از این مبلغ را تایید کرد.</p> <p>مقامات ایالات متحده وخامت مشکلات اقتصادی افغانستان را می پذیرند، اما استدلال می کنند که این کشور می تواند بدون متوقف کردن پرداخت معاش کارمندان دولت، بودجه خود را ثابت نگهدارد. آنها همچنین خاطر نشان می کنند که با اجرای اصلاحات کلیدی امکان افزایش درامد وجود دارد. کن یاماشیتا، مدیر هماهنگ کننده سفارت امریکا در کابل می گوید، "مساله ارائه کمک‌های مالی بیشتر نیست. دولت برای افزایش درآمد باید یک سلسله اقداماتی را انجام دهد."</p> <p>یاماشیتا می‌گوید، قطعا دوره‌ی انتقال با رکود اقتصادی توام خواهد بود. اما اضافه میکند که دولت افغانستان می‌تواند برای جلوگیری از قطع معاش کارمندان دولت، مصارف را در بخش‌های دیگر کاهش دهد.</p> <p>با وجودی که ده‌ها برنامه با پول کشورهای غربی برای افزایش درآمد داخلی به راه افتاده بود، بودجه دولت هنوز هم وابسته به کمک‌های خارجی است. مالیات و تعرفه های گمرکی تنها منبع قابل توجه درآمد افغانستان را تشکیل می دهد، اما روند جمع‌آوری آن هنوز با مشکلات همراه است. بر مبنای گزارش سرمفتش خاص برای بازسازی افغانستان (سیگار) که روز سه شنبه منتشر شد، "فساد در تاروپود گمرکات افغانستان لانه کرده است." وزارت مالیه افغانستان عمل‌کرد چند پروژه ای را که به منظور بلند بردن درآمد توسط ایالات متحده و دیگر کشورهای خارجی با هزینه های بزرگ به راه افتاده بودند ثبت کرده است. اسناد این پروژه‌ها، که شامل تولید چوب، اجرت راه آهن، استخراج مس و حمل و نقل نفت می‌شوند به دست واشنگتن پست افتاده است. این اسناد نشان می‌دهند که تقریبا هیچ کدام از این پروژه‌ها عایدی نداشته است.</p> <p>درآمد گمرک و مالیات همچنان کمتر از مقدار پیش‌بینی شده است. نجیب الله وردک، رئیس گمرک افغانستان می‌گوید از ماه دسمبر تا ماه مارچ، درآمد کل گمرک ۱۲۰ میلیون دالر کاهش داشته است. درامد امسال گمرک افغانستان ۵۶۰ میلیون دالر پیش‌بینی شده بود. وردک میگوید، "معاملات بازرگانی به طور قابل توجهی کاهش یافته است، و من امیدوارم که با روی کار آمدن حکومت جدید، این معاملات افزایش یابد." او اضافه کرد که کندی بازار مواد ساختمانی، که زمانی پررونق بود، از دلایل عمده کاهش درآمد مالیاتی است. پایان یافتن ماموریت رزمی نیروهای امریکایی در ختم سال جاری و فضای بلاتکلیفی به میان آمده تاثیر خود را بر اقتصاد افغانستان گذاشته است. قیمت مسکن کاهش یافته است. سرمایه گذاری خصوصی در بخش معادن و کشاورزی نیز ضربه دیده است.</p> <p>هنگامی که رئیس جمهور حامد کرزی از امضای توافقنامه امنیتی دو جانبه با ایالات متحده امریکا خودداری کرد، اقتصاد افغانستان بیشتر زیر فشار قرار گرفت. ، انتظار می‌رود انتخابات ریاست جمهوری که به شدت تفرقه برانگیز خواهد بود، به این بلاتکلیفی بیافزاید. هر دو نامزد پیشتاز ریاست جمهوری، در مورد سوء مدیریت مالی دولت علنی سخن گفته اند. اگر مشکلات، چنان که انتظار می رود، باقی بمانند، رئيس جمهور جدید مجبور خواهد شد یا هزینه ی دولت را به طرز چشمگیری کاهش دهد یا از کشور های دیگر کمک بخواهد. عبدالله عبدلله، در یکی از مصاحبه های خود گفته بود، "افغانستان ممکن است از جامعه جهانی پول بیشتر ی تقاضا کند."</p> <p>گزارش سرمفتش خاص برای بازسازی افغانستان استدلال می‌کند که از بین بردن و یا به حد اقل رساندن فساد در گمرکات"به طور بالقوه می‌تواند درآمد را دو برابر افزایش دهد". اما مقامات افغانستان می‌گویند که وضیعت اضطراری کنونی را نمی‌توان با اصلاحات اقتصادی چاره کرد. چند تن از مقامات می‌گویند، دولت تنها چند ماه با بحران مالی فاصله دارد که ممکن است منجر به توقف پرداخت معاش معلمان، کارگران و هزاران کارمند دیگر دولتی شود.</p> <p>یک مقام ارشد افغانستان که نخواست نامش فاش شود گفت، "اگر اوضاع تا سه ماه آینده بهبود نیابد، دولت در پرداخت معاش کارمندان و تامین مصارف پروژه های مهم دیگر مشکل خواهد داشت". حقوق سربازان ارتش و ماموران پلیس افغان با کمک های خارجی تامین می شود، فلهذا حالت کنونی روی پرداخت معاش آنها تاثیر نخواهد داشت. اما انتظار می‌رود دولت مسئولیت بخش بیشتری از بودجه خود را در سال‌های آینده به عهده بگیرد، و به نظر می‌رسد کاستی های مالی فعلی پیش‌نمایش مشکلات آینده باشد.</p> <p>قرار بود افغانستان امسال حدود ۲۰ درصد از بودجه خود را از منابع داخلی تامین کند. مقامات ایالات متحده امیدوار بودند با کاهش تدریجی کمک های خارجی جلو انقباض ناگهانی اقتصاد افغانستان را بگیرند و درامد داخلی پیوسته افزایش یابد. در حال حاضر، اما، به نظر می‌رسد که چنین انقباض اجتناب ناپذیر است.</p> <p>یاماشیتا می‌گوید، "نشانه‌هایی وجود دارند که مدیریت مالی عمومی به طور قابل توجهی بهبود یافته است، اما جمع آوری مالیات در جهتی به حرکت نیافتاده است که ما می‌خواهم".</p> <p>محمد آقا می‌گوید، " اگر جامعه جهانی کمبود را تکمیل کند، می‌توانیم برای شش ماه آینده بودجه خود را اداره کنیم. در غیر آن، نه. به هیچ صورت."</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع: <br class='autobr' /> <a href="http://www.theguardian.com/world/2014/apr/22/afghanistan-economy-revenue-budget-shortfall" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.theguardian.com/world/2014/apr/22/afghanistan-economy-revenue-budget-shortfall</a></p></div> https://kabulmobile.com/article195806.html https://kabulmobile.com/article195806.html 2014-04-18T16:03:24Z text/html fa عماد عابدی <p>این همه برمیگردد به آقای کرزی - که زمانی امنیت شخصی‌اش توسط نیروهای ویژه امریکایی گرفته می شد – و ابراز حمایت او از رئیس جمهور ولادیمیر پوتین، به خاطر الحاق کریمه به روسیه و سرمایه گزاری های این کشور در افغانستان. این توهین به اوباما، همراه با تلاش ناکام کاخ سفید برای امضای پیمان امنیتی، استراتژی خروج امریکا از افغانستان را در بهترین حالتش خام و ساده لوحانه می نمایاند. یک بخش این استراتژی، حضور امدادگران در افغانستان پس از خروج نیروهای نظامی است؛ کاهش نفوذ امریکا در افغانستان به معنای (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L129xH150/arton195806-6ddb0.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='129' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>این همه برمیگردد به آقای کرزی - که زمانی امنیت شخصی‌اش توسط نیروهای ویژه امریکایی گرفته می شد – و ابراز حمایت او از رئیس جمهور ولادیمیر پوتین، به خاطر الحاق کریمه به روسیه و سرمایه گزاری های این کشور در افغانستان. این توهین به اوباما، همراه با تلاش ناکام کاخ سفید برای امضای پیمان امنیتی، استراتژی خروج امریکا از افغانستان را در بهترین حالتش خام و ساده لوحانه می نمایاند. یک بخش این استراتژی، حضور امدادگران در افغانستان پس از خروج نیروهای نظامی است؛ کاهش نفوذ امریکا در افغانستان به معنای قربانی کردن این مردان و زنان در خشونت‌های مرگبار است.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: بیلجانا هچینسن</p> <p>برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <p>در حالی که مردم افغانستان منتظر اعلان نتایج انتخابات استند، سیاستگذاران در واشنگتن درگیر این استند که آیا رئيس جمهور جدید در کابل توافقنامه امنیتی دوجانبه با امریکا را امضا خواهد کرد یا خیر.</p> <p>مسئله اصلی، اما، حمایت رئيس جمهور جدید افغانستان از این توافقنامه نیست، بلکه آیا نیروهای باقی‌مانده در افغانستان توانایی حفظ جان امدادرسانان را خواهند داشت یا نه.</p> <p>۱۲ سال پس از شروع طولانی‌ترین جنگ امریکا، ده‌ها میلیارد دالر صرف پروژه‌های کمک رسانی و بازسازی شده که هدف آنها تقویت حمایت مردمی از دولت حامد کرزی بوده است. اما برای کسانی از ما که در این کشور کار کرده‌اند - و شاهد کشته و مجروح شدن شمار زیادی از همکاران خود بوده‌اند – حفظ جان امدادگران به همان اندازه برای میراث امریکا در افغانستان مهم است که توافقنامه امنیتی. سربازانی که در افغانستان می‌مانند باید امنیت پروژه‌های توسعه‌ای را تامین کنند؛ هر چیز دیگر، فرار از انجام مسئولیت‌های امریکا خواهد بود.</p> <p>در سال ۲۰۱۰، من در شهر شمالی کندز برای یک شرکت مشاوره ای که طرف قرارداد آژانس ایالات متحده برای توسعه بین المللی بود کار میکردم. من با شش همکار دیگر از کابل اعزام شده بودیم؛ ماموریت ما پرداخت کمک های مالی کوچک به منظور جلب پشتیبانی مردمی از کارمندان حکومت محلی نوپا — و اغلب کند – کندز بود. ما آن را "ثبات سازی" می نامیدیم.</p> <p>در حدود ساعت ۳ بامداد روز دوم جولای، یک بمب‌گذار انتحاری طالبان وسیله نقلیه اش را در خارج از ساختمان ما منفجر کرد. پس از آن، پنج طالب دیگر به محل اقامت ما یورش بردند. برای شش ساعت، من و همکارانم در وسط نبرد وحشتناک میان طالبان و سربازان ارتش ملی افغانستان، که توسط واحد دهم کوهی ارتش امریکا حمایت میشدند، گیر ماندیم. دو نفر از دوستانم کشته و سه تن شان زخمی شدند؛ در بازوی من نیز گلوله اصابت کرد.</p> <p>پس از سه سال بی ثباتی روانی، درد جسمانی و جنگ دائمی برای غلبه بر هر دو، هنوز هم هر گاهی که از حمله به امدادگران میشنوم، بدنم میلرزد.</p> <p>در هفت سال گذشته، این نخستین ماه مارچ‌ بود که در آن امریکا هیچ تلفات نظامی در افغانستان نداشت. اما حمله به امدادرسانان بین المللی و همکاران افغان آنها، که برای نابود سازی حضور امریکا در افغانستان "اهداف نرم" تلقی میشوند، به گونه‌ی نگران کننده‌ای افزایش یافته است. <br class='autobr' /> حمله به امدادرسانان و جاهای رفت و آمد آنها از ماه جنوری، با حمله به رستورانی در کابل آغاز شد. در پایان ماه گذشته، دفتر کابل ریشه های صلح - یک سازمان غیرانتفاعی که زمین های زراعتی را از ماین های زمان شوروی پاک میکند – آماج یک حمله پیچیده که شامل افراد مسلح و بمب گذاران انتحاری بود قرار گرفت. در این حمله دو نگهبان افغان، زخمی شدند و دو غیرنظامی افغان و پنج تن از مهاجمان کشته شدند.<br class='autobr' /> این موج اخیر خشونت علیه غیرنظامیان برای مردم افغانستان و برای ثبات منطقه پیامد های ناگواری دارد.</p> <p>این همه برمیگردد به آقای کرزی - که زمانی امنیت شخصی‌اش توسط نیروهای ویژه امریکایی گرفته می شد – و ابراز حمایت او از رئیس جمهور ولادیمیر پوتین، به خاطر الحاق کریمه به روسیه و سرمایه گزاری های این کشور در افغانستان. این توهین به اوباما، همراه با تلاش ناکام کاخ سفید برای امضای پیمان امنیتی، استراتژی خروج امریکا از افغانستان را در بهترین حالتش خام و ساده لوحانه می نمایاند. یک بخش این استراتژی، حضور امدادگران در افغانستان پس از خروج نیروهای نظامی است؛ کاهش نفوذ امریکا در افغانستان به معنای قربانی کردن این مردان و زنان در خشونت‌های مرگبار است.</p> <p>در این جا تنها جان امدادگران نیست که در خطر است، بلکه اعتبار امریکا در منطقه نیز به چالش کشیده خواهد شد. در دسمبر ۲۰۰۹، اوباما وعده داد که کمک های امریکا به افغانستان را در، "عرصه هایی، مانند زراعت، که می تواند تاثیر آنی بر زندگی مردم افغانستان بگذارد" متمرکز کند. اما در حالی که برنامه هایی مانند ریشه های صلح در محل نسبتا امن کابل مورد حمله قرار می‌گیرند، امید کمی وجود دارد که کمک‌های امریکا به کسانی که به آن نیاز دارند برسد.</p> <p>رهبران امریکا می دانند که رکود یک گزینه خوبی در افغانستان نیست. انفعال به معنای تکرار سیاست امریکا پس از خروج شوروی از افغانستان خواهد بود، که این کشور را به دامن افراط گرایی و القاعده پرتاب کرد.</p> <p>امریکا باید همگام با طرح استراتژی خروج نظامی خود از افغانستان، یک استراتژی توسعه انسانی را نیز تدوین کند، که به محدودیت های پیش روی برنامه‌های کمک به افغانستان بپردازد. امنیت امدادگرانی که باقی می مانند باید تامین شود. در غیر آن، هیچ مقدار کمک امریکا ارزش به خطر انداختن جان امدادگران را نخواهد داشت و هزینه های واقعی کمک های انکشافی پس از خروج سربازان می‌تواند به مراتب بیشتر از این باشد.</p> <p>من همیشه به این فکر می‌کنم که اگر نیروهای امریکایی نمی بودند، در کندز به سر ما چه می‌آمد. این به معنای حمایت از افزایش استفاده از نیروی نظامی در افغانستان نیست. اما من و شمار زیادی از قربانیان افراط‌‌‌گرایی به خوبی می‌دانیم: که تنها با مهربانی نمی‌توان در برابر کسانی که مصمم به اعمال خشونت و ویرانی استند مقابله کرد. ایستادن در برابر کسانی که کار های انسان دوستانه مانند مین پاکی و یا کمک‌های آموزشی برای دختران را مورد حمله قرار می‌دهند، نوع دیگری از دفاع است.</p> <p>نوعیت این ماموریت به برنامه ریزان نظامی بر می گردد، اما امدادرسانان نیز باید شامل این بحث باشند. سیاست‌گذارانی که اهمیت حیاتی انکشاف افغانستان را درک می‌کنند، باید خطرات امدادرسانی به یک کشور فقیر و بی ثبات را دست کم نگیرند. این کار جان های بیشتری را به مخاطره می اندازد.</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع: <br class='autobr' /> <a href="http://www.nytimes.com/2014/04/09/opinion/afghanistans-soft-targets.html?_r=0" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.nytimes.com/2014/04/09/opinion/afghanistans-soft-targets.html?_r=0</a></p></div> https://kabulmobile.com/article195577.html https://kabulmobile.com/article195577.html 2014-04-05T07:45:42Z text/html fa عماد عابدی <p>به نظر میرسد بسیاری از شهروندان در اینجا انتخابات را یک پدیده خطرناک می پندارند – قطعه ای از تئاتر غرب و یک مورد دیگر از فهرست طولانی حوادث و کشمکش ها و سیاست که باید تحمل شود. جامعه بین المللی به آنها از دموکراسی و مشروعیت می گوید، طالبان آنها را تهدید می کنند و زورمندان آنها را تحت فشار قرار میدهند که به یک نامزد خاص رأی دهند <br class='autobr' /> در منطقه چک در ۶۰ کیلومتری کابل، ۱۲ مرکز رأی گیری، برأی روز انتخابات ریاست جمهوری افغانستان آماده شده اند. شماری از این مراکز در صنف های درسی مکاتب موقعیت دارند (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L141xH150/arton195577-adf68.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='141' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>به نظر میرسد بسیاری از شهروندان در اینجا انتخابات را یک پدیده خطرناک می پندارند – قطعه ای از تئاتر غرب و یک مورد دیگر از فهرست طولانی حوادث و کشمکش ها و سیاست که باید تحمل شود. جامعه بین المللی به آنها از دموکراسی و مشروعیت می گوید، طالبان آنها را تهدید می کنند و زورمندان آنها را تحت فشار قرار میدهند که به یک نامزد خاص رأی دهند</p></div> <div class='rss_texte'><p>در منطقه چک در ۶۰ کیلومتری کابل، ۱۲ مرکز رأی گیری، برأی روز انتخابات ریاست جمهوری افغانستان آماده شده اند. شماری از این مراکز در صنف های درسی مکاتب موقعیت دارند که میان آنها را پرده زده اند و بقیه در مساجد. دو خیمه رأی گیری نیز برای کوچی ها در نظر گرفته شده اند که در دامنه های کوه و در نزدیکی چراگاهها موقعیت دارند. در دو طرف جاده ای که بسوی این دره می آید تابلوهای تبلیغاتی تازه نقاشی شده نصب شده اند. دهها هزار برگه رأی دهی برای این مراکز آمده شده اند و مقامات در نظر دارند برگه های مراکز دوردست را با هلیکوپتر انتقال دهند. این همه آمادگی اما اهمیتی ندارد، چون در روز انتخابات در هیچ یک از مراکز رأی دهی چک، نه رأی دهنده ای حاضر خواهد شد و نه کارمند انتخاباتی. هنگامی که من از یک فرمانده شبه نظامیان محلی مورد حمایت امریکا، که من او را "رقیب" می نامم، علت را پرسیدم، او انگشت خود را روی گلوی خود کشید و گفت، "طالبان".</p> <div class='spip_document_22187 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH334/109004303-580-f5750.jpg?1769423941' width='500' height='334' alt='' /> </figure> </div> <p>این نخستین انتخابات دموکراتیک ریاست جمهوری است که حامد کرزی به عنوان نامزد در آن حضور ندارد - چون نمی تواند بیش از دو دور رئیس جمهور باشد – یک نقطه عطف و یک انتقال قدرت مسالمت آمیز که در تاریخ این کشورکم واقع شده است. اما این انتخابات در حالتی برگزار میشود که دولت به مشکل فعالیت دارد: شورشیان طالبان هنوز هم در حدود نیمی از کشور حضور دارند که اغلب در مناطق زیر کنترل خود حکومت غیر رسمی تشکیل داده اند. در این مناطق رأی دادن با مرگ برابر است،چون طالبان رأی دادن را خیانت می پندارند. مسئولان انتخابات از مجموع ۶۸۴۵ مرکز رأی دهی،۳۱۴۰ آن را ناامن خوانده اند.</p> <p>با نزدیک شدن زمان انتخابات، موج حملات و ترور طالبان نیز به شدت بالا گرفته است که این میزان خشونت از سال ۲۰۰۹ به بعد دیده نشده بود. در پایان هفته گذشته، شورشیان به یک سازمان غیردولتی و مقر کمیسیون انتخابات در کابل یورش بردند. اگرچه تلفات کم بود، اما افزایش ناامنی باعث شد بسیاری از ناظران بین المللی از افغانستان فرار کنند. در وردک، در جنوب غربی کابل، جایی که "رقیب" فرمانده یک گروه شبه نظامی است، بیشتر ولسوالی ها تحت کنترل طالبان است. مرکز اصلی رأی دهی این منطقه در یک مکتب بازسازی شده یک طبقه ای جا گرفته است که در نزدیکی محل انحراف شاهراه به سوی "چک" موقعیت دارد. این مکتب شامل قلمرو زیر اداره نیروهای "رقیب" است. او با اشاره به سوی بوته زارهای کنار جاده گفت: "این چند کیلومتر شاهراه مربوط من است، و این طرف هم". سپس او به سوی روستاهای گلی در دامنه تپه اشاره کرد و گفت: "همه چیز دیگر، متعلق به طالبان است".</p> <p>در روز انتخابات هیچکسی از آن روستاها به مراکز رأی دهی نخواهند آمد، اما رقیب دنبال نامزد اصلی خریدار میگردد که این منطقه را "از خود" کند– به این معنا که مردان او دسترسی به مراکز رأی گیری را در اختیار خود می گیرند و تنها در بدل پول به نماینده یک نامزد اجازه ورود خواهند داد. در دو انتخابات گذشته، در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۹، فعالان مبارزات انتخاباتی نقش مهمی در پرکردن صندوقهای رأی به نفع نامزدهای خود داشتند.</p> <p>رقیب با استناد به پیشنهاد پرداخت حدود ۵۰۰۰ دالر از سوی یک نامزد گفت: "با دو نامزد کلان صحبت کرده ام، و آنها پول خوبی پیشنهاد کرده اند." او هنوز تصمیم نگرفته با کی کار کند، اما باور دارد که تجربه انتخابات پارلمانی سال۲۰۱۰ تکرار خواهد شد. در آنزمان، من از ولایت میدان وردک گزارش می دادم، و دیدم که "رقیب" نمایندگان دیگر نامزدان را بازداشت کرد و به نمایندگان نامزدان حامی خود اجازه داد بدون دردسر صندوق های رأی را پر کنند.<br class='autobr' /> این بار، اما او با رقابت سختی مواجه خواهد شد. شاهراه زیر کنترل او فرودگاه بگرام و قندهار، دو محل مهم نظامی ایالات متحده در این کشور، را به هم پیوند می دهد. و این یک اکوسیستم پیمانکاران حمل و نقل فوق العاده پولدار را به میان آورده است که سیاست وردک را زیر تاثیر خود دارند. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۹، برخی از آنها در مراکز رأی گیری خالی صندوق های رأی را به نفع حامدکرزی پر کردند. (در انتخابات سال۲۰۱۰، من دیدم که نماینده های انتخاباتی یک نامزد، وحیدالله کلیمزی، به جرم دزدی آرا درهمین مکتب بازداشت شدند.) حالا پیمانکاران، خدمات خود را برأی پر کردن صندوق های رأی در رقابت با یکدیگر به مزایده می گذارند.</p> <p>حضرت جانان، یک مقام برجسته در وردک، که به صورت گسترده تصور میشود بخشی از "مافیای پیمانکاران" نیست به من گفت: "اینها سرنوشت رأی ولایت ما را تعیین میکنند". ماه گذشته هنگامی که در کابل او را دیدم، نگران این بود که رقابت بر سر دزدی آرا به خشونت بیانجامد. بسیاری از پیمانکاران و فرماندهان شبه نظامی مورد حمایت امریکا، پیوند خود با طالبان را حفظ کرده اند، که از یک سو از خطر ترور رها شوند و از سوی دیگر از طالبان به عنوان ابزار فشار بر رقبای خود استفاده کنند. به عنوان مثال، به گفته جانان و دیگر مقامات ولایت میدان وردک، یک پیمانکار برجسته محلی، به یک گروه طالبان حتی موترسایکل هدیه داده است تا آنها را تشویق به حمله به کاروانهای اکمالاتی پیمانکاران رقیب خود کند. "رقیب" که خود از فرماندهان سابق طالبان است، اعتراف کرد، "من با همه طرفها روابط خود را حفظ میکنم." او با اشاره به حضور من در میدان وردک اضافه کرد، "به طالبان گفته ام که امروز میهمان دارم، پس به کنار جاده نیایید و مشکلی ایجاد نکنید".</p> <p>در حالیکه تقلب سیستماتیک ممکن است یک زیاده روی دیگر در این کشور فسادزده به شمار رود، اما ممکن است راه دیگری برای برگزاری انتخابات وجود نداشته باشد. در کابل به دیدار ملاتره خیل محمدی، نماینده ستیزه گر پارلمان رفتم. تره خیل متهم است در انتخابات ریاست جمهوری قبلی، عملیات دزدی آرا به نفع کرزی را در حومه شرقی کابل مهندسی کرده بود. جزئیات امنیتی در دفتر تره خیل مهیب است: ۶ مرد کلاشینکف بدست در لباس افغانی، چندنفر دیگر با عینکهای آفتابی و لباس نظامی، یک نفر با پتلون چرمی و تفنگچه به دست. تره خیل و افرادش زود به خشم می آیند؛ دو سال پیش، او به محافظان خود دستور داد به روی جمعیت آتش بگشایند، که در نتیجه دو تن کشته و هفت تن دیگر زخمی شدند. سال گذشته، یکی از افراد مسلح او کلینیک صحی را به رگبار بست و یک پسر چهارده ساله را زخمی ساخت.</p> <p>تره خیل به من گفت: "ما نگران هستیم، چون در جنوب و شرق هیچ امنیتی وجود ندارد، و هیچکس نمی تواند رأی بدهد. فقط شمال رأی خواهد داد. نتیجه چه خواهد بود؟ شاید یک جنگ داخلی دیگر.".... تره خیل نخواست در مورد فعالیتهای خود در جریان انتخابات ریاست جمهوری گذشته صحبت کند. اما، توضیح داد، بدون تقلب گسترده، کرزی، در انتخابات سال ۲۰۰۹ به شدت شکست می خورد، به این دلیل که طرفداران او در مناطق جنگزده زندگی میکنند. تره خیل افزود: "برای منصف بودن، شما باید تقلب کنید".</p> <p>بنابراین، اگر هشت نامزد ریاست جمهوری میخواهند در مناطق پشتون نشین حضور قوی داشته باشند، آنها نیاز به مردان قدرتمند صندوق پرکن مانند "رقیب" دارند. این مردان در قلمرو حائل میان رسمی و شبه نظامی فعالیت دارند که بسیاری از روستاهای افغانستان را در بر می گیرد. در این صورت، رأی پشتونها، به احتمال زیاد، تقسیم خواهدشد- و چند حامی برجسته کرزی به من گفتند آنها نگران این هستند که پخش آرا در میان نامزدهای متعدد میتواند نفوذ کرزی بر دولت آینده را تضعیف کند. در واقع، به نظر می رسد حامدکرزی تلاش می کند از چنین حالتی جلوگیری کند. گزارش شده که کرزی نخست اتحادی را میان اشرف غنی احمدزی و عبدالرشید دوستم، یک جنگسالار ازبک، به وجود آورد. دوستم به احتمال زیاد میلیونها رأی ازبکان شمال را با خود می آورد. کرزی، در نتیجه آراء شمال را تقسیم کرد. تیم کرزی پس از آن، قیوم کرزی برادر رئیس جمهور را مجبور ساختند به نفع زلمی رسول، نامزد دلخواه او، انصراف بدهد. رسول، یک پزشک درس خوانده در فرانسه پایگاه مستقل در افغانستان ندارد، و به نظر می رسد برأی تاثیرگذاری پوتین مانند کرزی بر دولت آینده فرد مناسبی است. شایعه است که یک سری ادغامهای دیگر – بیشتر به نفع رسول –نیز در حال شکل گیری است. بنابراین، در روز انتخابات تنها ۴ نامزد مطرح خواهند بود: غنی، رسول، عبدالله و سیاف.</p> <p>چه کسی در میان اینها تماسها، روابط و پول کافی برای جذب زورمندان محلی خواهد داشت؟ حاجی محمد بارز، یکی از بزرگان قومی در ولایت قندهار معتقد است که اگر انتخابات ریاست جمهوری قبلی را به عنوان نمونه در نظر بگیریم، پاسخ روشن است. آقای بارز به من گفت: بامداد روز انتخابات سال۲۰۰۹، با خانواده خود به مرکز اصلی رأی دهی در منطقه شوراوک وارد شد، اما در آن را قفل یافت و محل را هم خالی. دهها مرکز دیگر نیز در همان نزدیکی ها بسته بودند. بارز اضافه کرد که افسران پلیس صندوق های رأی را به مقر حوزه انتخاباتی بردند و آنها را به نفع حامدکرزی پر کردند. عبدالرازق، یکی از متحدان امریکا، با پیشینه حقوق بشری وحشتناک، همچنین یکی از حامیان وفادار کرزی، فرمانده نیروی پلیس قندهار است. به گفته بارز، "این بار هم مانند دوره قبلی خواهد بود. شما یک رأی دهنده را در شوراوک نخواهید دید". رازق از طریق پلیس، سیستم توزیع برگه های رأی دهی در قندهار را کنترل میکند، و در بسیاری از محل های رأی گیری روستایی نیروهای او، به جای کارمندان انتخابات، برگه های رأی را جمع آوری می کنند. این به چه معنا است؟ زلمی رسول برنده قندهار خواهد شد.</p> <p>هنوز خیلی زود است بدانیم که آیا رسول می تواند شبکه های حامی کرزی را در سراسر کشور از خود کند و یا اینکه مانند وردک این شبکه ها پارچه شده و تبدیل به یک بازار آزاد کارگزاران قدرت خواهند شد. با این حال، آنچه مسلم است، این است که چنین مانورهایی با نگرانیهای مردم عادی افغانستان پیوندی ندارند. در وردک، من شاهد یک گردهمایی انتخاباتی زلمی رسول بودم که در یک هوتل بزرگ در مرکز ولایت برگزار شده بود. بیش از چهل وسیله نقلیه پلیس و ارتش، به شمول واحد ویژه، در دست بود، چون نامزد معاون ریاست جمهوری، حبیبه سرابی، صحبت می کرد. رسول، نخستین نامزد ریاست جمهوری بود که در وردک سرمایه گذاری می کرد و سالن پر از مردان و زنانی بود که از روستاهای اطراف آمده بودند. بی بی گلدانه، یک زن خانه میان سال، به من گفت که در بدل حاضر شدن در هوتل به او دوصد افغانی پرداخته شده است. او هدیه دیگر خود را هم به من نشان داد، یک بوتل آب، چیپس کچالو و شیرینی. نام حبیب الله کلیمزی، یکی از پیمانکاران قدرتمند حمل و نقل وردک، در پوش بسته بندی چاپ شده بود. <br class='autobr' /> صالح محمد، مدیر مالی هوتل، توضیح دادکه خبر پرداخت پول از سوی تیم انتخاباتی رسول در روستاهای اطراف پیچید، و موجی از روستاییان فقیر به سوی هوتل راه کشیدند. اغلب آنها، مانند گلدانه، نسبت به مبارزات انتخاباتی بی تفاوت بودند. او گفت: "آنها در مورد صلح و امنیت صحبت کردند. اما آنها در مورد چنین چیزهایی چه میدانند؟"<br class='autobr' /> به نظر می رسد این احساس در جاهای دیگر ولایت میدان وردک نیز گسترده است. در بازار شهر سالار، دو تابلوی تبلیغاتی دیده میشود یکی از عبدالله و دیگری از رسول. اما در میان مردمی که من با آنها صحبت کردم، یک فرد مشتاق به رأی دادن را ندیدم. محمدعارف،یکی از دکانداران، به من گفت: "هنگامی که ما در مزارع خود کار می کنیم، طالبان می آیند و بالای پلیس شلیک می کنند.سپس پلیس می آید و ما را آزار و اذیت می کند و نمی گذارد کار کنیم. وشما آمده اید که در مورد انتخابات صحبت کنید؟"</p> <p>یک زن در سالار، که نخواست نامش را بگوید، به من گفت: "مهم نیست که من به کی رای دهم. شوهرم در جنگ داخلی کشته شد. هزاران دالر بدهکار استم. چه کسی به ما کمک می کند؟ هیچ کدام از این ها." برخلاف کابل و یا شمال صلح آمیز، به نظر میرسد بسیاری از شهروندان در اینجا انتخابات را یک پدیده خطرناک می پندارند – قطعه ای از تئاتر غرب و یک مورد دیگر از فهرست بلند حوادث و کشمکش ها و سیاست که باید تحمل شود. جامعه بین المللی به آنها از دموکراسی و مشروعیت می گوید، طالبان آنها را تهدید می کنند و زورمندان آنها را تحت فشار قرار میدهند که به یک نامزد خاص رأی دهند. یک زن دیگر، یک افسر پلیس خارج از وظیفه، در حالی که منتظر تکسی بود به من گفت، "همه این ها برای نشان دادن است، برأی قدرت است و ما بخاطر آن رنج می بریم."</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع:<br class='autobr' /> <a href="http://www.newyorker.com/online/blogs/newsdesk/2014/04/how-to-win-an-afghan-election.html" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.newyorker.com/online/blogs/newsdesk/2014/04/how-to-win-an-afghan-election.html</a></p></div> https://kabulmobile.com/article195424.html https://kabulmobile.com/article195424.html 2014-03-31T19:12:22Z text/html fa عماد عابدی <p>محتمل‌ترین سناریو برای پس از ۲۰۱۴، حمله مشترک به افغانستان است، جایی که آنها امتیاز تجربه قوی همکاری را دارند. اگر گزارش های تازه رسانه های پاکستانی را باور کنیم، این برنامه همین حالا شکل میگیرد. خبر ها میرسانند که ملا عمر به تحریک طالبان دستور داده است با اسلام آباد به گفتگو بنشیند، تا جگنجویان آن به "جنگ سرنوشت ساز" افغانستان در سال آینده بپیوندند. عمر، در گذشته نیز با موفقیت چنین درخواست هایی را مطرح کرده است. در سال ۲۰۰۹ به جواب درخواست کمک عمر، فرماندهان تحریک طالبان توافق کردند که (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L126xH150/arton195424-ca0d4.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='126' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>محتمل‌ترین سناریو برای پس از ۲۰۱۴، حمله مشترک به افغانستان است، جایی که آنها امتیاز تجربه قوی همکاری را دارند. اگر گزارش های تازه رسانه های پاکستانی را باور کنیم، این برنامه همین حالا شکل میگیرد. خبر ها میرسانند که ملا عمر به تحریک طالبان دستور داده است با اسلام آباد به گفتگو بنشیند، تا جگنجویان آن به "جنگ سرنوشت ساز" افغانستان در سال آینده بپیوندند. عمر، در گذشته نیز با موفقیت چنین درخواست هایی را مطرح کرده است. در سال ۲۰۰۹ به جواب درخواست کمک عمر، فرماندهان تحریک طالبان توافق کردند که دخالت خود در افغانستان را بیشتر کنند.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: مایکل کوگلمن<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <div class='spip_document_22180 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH336/479522109_0-25ddf.jpg?1769423941' width='500' height='336' alt='' /> </figure> </div> <p>امروز، شاید آنها دو طرف نبرد نیابتی در حال ظهور افغانستان و پاکستان باشند. اما سال آینده، ممکن است طالبان افغانستان و پاکستان به طور رسمی به هم بپیوندند - یک نیروی مهيب جهادی با پیامدهای نگران کننده به ثبات منطقه.</p> <p>در چند ماه گذشته، شماری از رهبران طالبان افغان در پاکستان به ضرب گلوله کشته شده اند.</p> <p>اولین و خبرسازترین حادثه روز دهم نومبر رخ داد، هنگامی که نصیرالدین حقانی، یکی از رهبران ارشد شبکه حقانی (شاخه‌ای از طالبان افغان)، در نزدیکی اسلام آباد آماج قرار گرفت. سپس، در ۲۶ دسمبر، ملا نورالله هوتک، والی سایه طالبان در ولایت زابل، در کویته به ضرب گلوله کشته شد. روز ۲۹ دسمبر، ملا عبدالملک، فرمانده ارشد طالبان نیز کشته شد. و ملا سلیم، والی سایه‌ی دیگر طالبان در ولایت زابل، درششم جنوری، در کویته به همان سرنوشت دچار شد.</p> <p>تازه ترین واقعه در هفدهم فبروری واقع شد، هنگامی که مولوی عبدالرقیب، وزیر شهدا و پناهندگان در دوره حکومت طالبان، در پیشاور کشته شد.</p> <p>هیچ کس مسئولیت این حمله‌ها را برعهده نگرفته است. طالبان افغان، دولت افغانستان را متهم می‌کنند. طالبان ادعا میکنند که افرادی را بازجویی کرده اند و آنها رئیس امنیت ولایت قندهار را به عنوان سازمان دهنده این حملات معرفی کرده اند. با این حال، با توجه به اینکه برخی از کشته شدگان، بنا به گزارش‌ها، در پی گفتگو با کابل بودند، این اتهام سوال برانگیز مینماید.</p> <p>آن‌چه را که در مورد این قتل های مرموز میدانیم این‌است که کشته‌شدگان همه در پاکستان بودند – تأکیدی بر ارتباط پاکستان و طالبان افغانستان، که رهبری آن در کویته مستقر است. واشنگتن، کابل و پایتخت های متعدد دیگر، از مدت ها بر این باور ‌اند که طالبان افغانستان تا حدی از حمایت دولت پاکستان برخوردار استند.</p> <p>در همین حال، اسلام آباد و شماری از گزارش‌های رسانه ای ادعا می کنند که کابل نیروی نیابتی خودش را کشت میکند: طالبان پاکستان، و یا تحریک طالبان پاکستان. همان طوری که پاکستان به طالبان افغانستان پناهگاه می‌دهد که از آن به عنوان سکوی پرتاب برای حملات فرامرزی به افغانستان استفاده کنند، گفته می‌شود که افغانستان نیز به تحریک طالبان پاکستان پناهگاه فراهم می کند تا از آن برای راه اندازی حملات در پاکستان استفاده کنند.</p> <p>این استدلال از ماه اکتوبر بدینسو قوت گرفته است، زمانی که نیروهای امریکایی در افغانستان لطیف محسود، یک مقام ارشد تحریک طالبان پاکستان را همراه با مقامات افغان حین سفر به کابل دستگیر کردند. منابع افغان به نیویارک تایمز اعتراف کرده اند که آنها در تلاش استند تا رابطه با تحریک طالبان پاکستان را توسعه ببخشند - به منظور استفاده از آنها به عنوان برگ برنده در روابط کابل با اسلام آباد. همچنین قابل یادآوری است که ملا فضل الله رهبر تحریک طالبان، پس از آنکه حمله ارتش پاکستان به سوات در سال ۲۰۰۹، او را مجبور به فرار کرد، چند سال را در افغانستان گذشتانده است. پس از آنکه فضل الله در ماه نومبر رهبری طالبان را به دست گرفت، یک تحلیلگر پاکستانی گفت که "او با سازمان های اطلاعاتی افغانستان سر در یک گریبان دارد".</p> <p>با توجه به اینکه آب این دو گروه طالبان همیشه در یک جوی نمیرود، کاملا محتمل است که آنها خود را در دو طرف یک نبرد نیابتی بیابند. بسیاری از مقامات طالبان افغان (از جمله ملا عمر، رهبر این گروه) از کارزار خشونت‌بار تحریک طالبان در برابر دولت پاکستان خشمگین استند. آنها همچنین تحریک طالبان را به استفاده از تاکتیک‌های بیش از حد وحشیانه و حتا "غیر اخلاقی" متهم میکنند. (طالبان افغانستان، به سهم خود، تلاش کرده اند با وعده پشتیبانی از واکسیناسیون فلج اطفال و دیگر موارد، چهره نرمتری از خود نشان دهند.)</p> <p>این تنش‌ها گاهی به خشونت منجر می‌شود. ولایت کنر، در اکتوبر گذشته شاهد یک درگیری مسلحانه بین طالبان افغان و پاکستانی بود. و برخی از گزارش های رسانه‌ای ادعا کرده اند که عوامل تحریک طالبان پاکستان، نصیرالدین حقانی را کشته اند، زیرا به باور آنها شبکه حقانی محل حکیم الله محسود، رهبر تحریک طالبان را افشا کرده بود. محسود، در یک حمله هواپیمای بدون سرنشین تنها چند روز پیش از مرگ حقانی، کشته شد. (هر چند این احتمال به واقعیت نزدیکتر است که ممکن لطیف محسود، پس از این که توسط نیروهای امریکایی دستگیر شد، محل اختفای او را فاش کرده باشد.)</p> <p>برخی از تحلیلگران هشدار می‌دهند که اگر افغانستان و پاکستان پس از خروج نیروهای بین المللی از افغانستان، همچنان به گروه های نیابتی خود پناهگاه فراهم کنند، تشدید حملات فرامرزی می تواند اقدامات تلافی‌جویانه ارتش های دو کشور را برانگیزد و امکان دارد که نبرد نیابتی به یک جنگ تمام عیار میان افغانستان و پاکستان تبدیل شود.</p> <p>این بحث - طالبان به عنوان نیروی نیابتی - ممکن است قابل قبول باشد اما آیا قانع کننده نیز است؟ واقعا نه. به این دلیل که سرنوشت طالبان افغانستان و پاکستان به هم گره خورده است، قرار نیست آنها در برابر هم بایستند.</p> <p>هر دو گروه طالبان را در نظر بگیرید که خواهان استقرار یک حکومت اسلامی، با برداشت های افراطی از شریعت، استند - در حال حاضر در افغانستان با هم همکاری عملیاتی دارند. تحریک طالبان، در کمربند قبیله ای پاکستان جنگجو آموزش میدهد و آنها را به افغانستان اعزام میکند. هر دو، مسئولیت حمله مرگبار به یک پایگاه سی آی ای در افغانستان در سال ۲۰۰۹ را به عهده گرفتند.</p> <p>این همکاری ها از سالها پیش در جریان بوده است. بسیاری از فرماندهان فعلی تحریک طالبان، در دهه ۱۹۹۰ در افغانستان جنگیده اند و تنها پس از سقوط رژیم طالبان، که به کمک آنها به قدرت رسیده بود، به پاکستان بازگشتند. در سال 2001، صوفی محمد – بعدها یکی از رهبران تحریک طالبان در سوات و پدر زن ملا فضل الله - رهبری افرادی را به عهده داشت که با نیروهای نظامی ایالات متحده در افغانستان میجنگیدند. بیت الله محسود، که پیش از حکیم الله محسود رهبر تحریک طالبان بود، قبل از بنیان گذاری این تحریک در سال ۲۰۰۷، یک فرمانده پایین مرتبه ی شبکه حقانی بود. در واقع، دلیل اصلی تحریک طالبان در اعلام جنگ بر ضد اسلام آباد، حمایت پاکستان از مداخله امریکا در افغانستان بود. (شعار کنونی، سرنگونی حکومت غیر اسلامی، طرفدار دموکراسی و نامشروع پاکستان، بعدها به میان آمد.)</p> <p>علاوه بر این، تحریک طالبان به طور مداوم به ملا عمر ابراز وفاداری میکند. سخنگوی تحریک طالبان در مصاحبه ای در ماه گذشته اعلام کرد، "ما ملا عمر را امیرالمؤمنین میدانیم". همه جناح های پراگنده تحریک طالبان در وفاداری به ملا عمر، متحد به نظر می رسند. در سال ۲۰۰۹، سه فرمانده ارشد تحریک طالبان، به درخواست مستقیم ملا عمر، رسما عهد بستند که اختلافات خود را کنار بگذارند و با سرسپردگی بیشتر در افغانستان بجنگند.</p> <p>تردید دیگر در بحث پروکسی این است، که برخلاف آنچه که در دو سوی خط دیورند تصور میشود، رابطه گروه نیابتی با حامی همیشه پایدار نیست. تلاش افغانستان برای همکاری با تحریک طالبان هنوز جان نگرفته است. و رابطه بین پاکستان و طالبان افغانستان هم چندان گرم و راحت نیست. به نقل از گزارش افشاگرانه آیساف که در سال ۲۰۱۲ پخش شد، طالبان افغان زندانی در جریان بازجویی، عشق کمی به پاکستان نشان داده اند. زندانیان بلند پایه و پایین پایه به گونه یکسان پاکستان را به عنوان "غیر قابل اعتماد"، "عوامفریب"، "کنترل کننده" و "بد" توصیف کرده اند. آنها همچنین از "تمایل پاکستان به بازداشت طالبانی که دیگر همکار محسوب نمیشوند،" شکایت دارند و ادعا می کنند که پاکستان علاقه کمی به ختم جنگ در افغانستان دارد. این اتهام دوم، اگر درست باشد، نشان می دهد که دستگاه امنیتی پاکستان ممکن است در پشت کشته شدن رهبران طالبان افغانستان (که برخی از آنها در جستجوی راههای گفتگو با کابل بودند) در خاک خود باشد.</p> <p>بی اعتمادی طالبان افغانستان به حامیان پاکستانی آنها قابل درک است، چون پیش از این، آنها بر ضد یکدیگر اسلحه برداشته اند. بیت الله محسود، هنگامی که یک فرمانده شبکه حقانی بود، با ارتش پاکستان میجنگید (هیچ شاخه اصلی دیگر طالبان افغانستان دولت پاکستان را هدف قرار نداده است).</p> <p>در گزارش آیساف، بازداشت شدگان طالبان، در مورد کنترول شدید سازمان اطلاعات پاکستان بر آنها ابراز ناخشنودی کرده اند. اما گفته اند تا زمانی که آنها نیاز به یک پناه گاه در پاکستان داشته باشند، چاره ای جز اطاعت ندارند.</p> <p>اما ممکن است این معادله به زودی تغییر کند. اگر تمام نیروهای خارجی نه، بیشتر آنها افغانستان را تا پایان سال ترک میکنند، خلاء امنیتی که در نتیجه به میان میاید به طالبان فرصت میدهد بار دیگر پایگاه‌های خود را به داخل افغانستان انتقال دهند. بدین سان، طالبان دیگر به پناهگاهی در پاکستان نیاز نخواهند داشت و احتمالا طالبان افغانستان روابط خود با پاکستان را نفی کرده و با تحریک طالبان پاکستان یک ائتلاف بزرگ و وحشتناک را به وجود آورند.</p> <p> میله های تفنگ این ائتلاف ممکن است به سوی پاکستان و یا افغانستان نشانه رود. حمله هماهنگ به اسلام آباد، به طالبان افغانستان اجازه می‌دهد که یک حامی غیر قابل اعتماد سابق را هدف قرار بدهند. چنین حمله‌ای تحریک طالبان را قادر می‌سازد تلاش برای سرنگون کردن دشمنان خود در اسلام آباد را شدت بخشد. این سناریو، در واقع، ممکن است همین اکنون در دست بررسی باشد. به یاد بیاورید که چگونه طالبان افغانستان در این اواخر در خفا با حامد کرزی رئيس جمهور افغانستان مذاکره کردند. شاید انگیزه طالبان از این مذاکرات، ختم جنگ در افغانستان باشد تا آنها بتوانند توجه خود را به پاکستان معطوف کنند.</p> <p>واقعیت این است که اختلافات عمیق داخلی بر سر تعریف دشمن اصلی (چند جناح مشخص بر این باورند که تحریک طالبان باید در افغانستان بجنگد نه در پاکستان) عملیات مشترک در پاکستان را برای تحریک طالبان مشکل میسازد. محتمل‌ترین سناریو برای پس از ۲۰۱۴، حمله مشترک به افغانستان است، جایی که آنها امتیاز تجربه قوی همکاری را دارند. اگر گزارش های تازه رسانه های پاکستانی را باور کنیم، این برنامه همین حالا شکل میگیرد. خبر ها میرسانند که ملا عمر به تحریک طالبان دستور داده است با اسلام آباد به گفتگو بنشیند، تا جگنجویان آن به "جنگ سرنوشت ساز" افغانستان در سال آینده بپیوندند. عمر، در گذشته نیز با موفقیت چنین درخواست هایی را مطرح کرده است. در سال ۲۰۰۹ به جواب درخواست کمک عمر، فرماندهان تحریک طالبان توافق کردند که دخالت خود در افغانستان را بیشتر کنند.</p> <p>مسلم است که طالبان افغانستان و پاکستان هر دو با اختلاف‌های داخلی دست به گریبان استند. بدون شک برخی از جناح ها، مخالف اتحاد این دو گروه استند. جناح انشعابی تحریک طالبان، به نام احرارالهند را در نظر بگیرید، که چگونه مذاکرات صلح با پاکستان را رد کرده است و پس از اعلام آتش بس تحریک طالبان، مسئولیت حمله ۳ مارچ به دادگاه اسلام آباد را پذیرفت. همچنان، طالبان تندرو افغان را در نظر بگیرید، که چگونه صدای آنها در مقابل تلاش های صلح طالبان میانه روان خفه شده است.</p> <p> با این حال، با توجه به میزان مشروعیت گسترده ای ملا عمر در میان طالبان افغانستان و پاکستان، احتمال کمی وجود دارد که این اختلافات مانع اتحاد دو گروه شود. هر چند این حرکت، برای هر دو گروه انشعاب و خشونت درونی را در پی خواهد داشت.</p> <p>بله، طالبان پاکستان و افغانستان اختلاف‌های خود را دارند. اما در نهایت، هر دو پیرو ایدئولوژی تندروانه استند و هر دو برای رسیدن به اهداف مشابه از روش‌های خشونت آمیز استفاده میکنند. این نشان می دهد که منافع آنها در همکاری با هم نهفته است. در حالی که نه پاکستان و نه افغانستان میل به رام کردن این گروه‌ها ندارند یا نمیتوانند، و در حالی که نیروهای بین المللی از افغانستان خارج میشوند، سندیکای طالبان افغانستان و پاکستان یک نیروی عظیم و ترسناک در منطقه ای خواهد بود که هم اکنون در بنیادگرایی خشن غرق است.</p> <p>در همین حال، برای واشنگتن، این امر می تواند نشانه دیگری باشد که دستیابی به ثبات پس از ۲۰۱۴ در افغانستان یک خیال باطل است.</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع:<br class='autobr' /> <a href="http://southasia.foreignpolicy.com/posts/2014/03/25/when_the_afghan_and_pakistani_taliban_unite" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://southasia.foreignpolicy.com/posts/2014/03/25/when_the_afghan_and_pakistani_taliban_unite</a></p></div> https://kabulmobile.com/article194914.html https://kabulmobile.com/article194914.html 2014-03-26T19:35:29Z text/html fa عماد عابدی تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش <p>دولت پاکستان، در زمان ریاست جمهوری پرویز مشرف و رئیس اطلاعات او، ژنرال اشفاق پرویز کیانی، طالبان را حفظ و حمایت میکرد تا توسط آنها هم گروه های متعدد شبه نظامی مقیم این کشور را کنترل کند، و هم از آنها به عنوان یک نیروی نیابتی برا ی به دست آوردن نفوذ و در نهایت تسلط بر افغانستان استفاده کند. این بازی چنان پیش برده میشد که درک آن از خارج مشکل مینمود، اما راهبردی که در پاکستان شکل گرفته است همکاری ظاهری با امریکا در مبارزه علیه تروریسم وهمکاری مخفی و حتا هماهنگی با طالبان و شبه نظامیان کشمیری و (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot4.html" rel="tag">تروريزم، کوچی طالبان، طالبان، القاعده و داعش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L133xH150/arton194914-b4181.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='133' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>دولت پاکستان، در زمان ریاست جمهوری پرویز مشرف و رئیس اطلاعات او، ژنرال اشفاق پرویز کیانی، طالبان را حفظ و حمایت میکرد تا توسط آنها هم گروه های متعدد شبه نظامی مقیم این کشور را کنترل کند، و هم از آنها به عنوان یک نیروی نیابتی برا ی به دست آوردن نفوذ و در نهایت تسلط بر افغانستان استفاده کند. این بازی چنان پیش برده میشد که درک آن از خارج مشکل مینمود، اما راهبردی که در پاکستان شکل گرفته است همکاری ظاهری با امریکا در مبارزه علیه تروریسم وهمکاری مخفی و حتا هماهنگی با طالبان و شبه نظامیان کشمیری و خارجی مرتبط به القاعده است.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: کارلوتا گال (نیویارک تایمز) <br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <p>مدت کوتاهی پس از حملات ۱۱ سپتامبر، من به افغانستان رفتم تا از آنجا برای روزنامه نیویارک تایمز گزارش بفرستم. من بیشتر ۱۲ سال آینده را در آنجا گذراندم که درین مدت شاهد احساس آزادی و رفاه ای که در پی سرنگونی طالبان وعده داده شده بود بودم، و پس از آن دیدم که چگونه این امید به تدریج ناپدید شد. قانون اساسی جدید و دو دور انتخابات زندگی مردم عادی افغانستان را بهبود نبخشید؛ طالبان دوباره بسیج شدند و برای حملات چریکی خود تعداد فزاینده ای طرفدار یافتند؛ در سال ۲۰۰۶، هنگامی که آنها حمله بلند پروازانه ای را برای بازپس گرفتن جنوب افغانستان به راه انداخته بودند و بیش از صد بمب گذار انتحاری فرستادند، روشن بود که نیروی این حریف کشنده و مصمم در حال رشد است، نه در حال نابودی. هرگاهی که من به دیدن محل های انفجار بمب و میدانهای جنگ طالبان بازخیز میرفتم، افغان ها همیشه یک موضوع را به من میگفتند: سازمان دهندگان شورش در پاکستان استند، به ویژه در منطقه غربی کویته. یافته های پلیس نشان میداد که بسیاری از بمب گذاران، نیز، از پاکستان میآمدند.</p> <p>در دسامبر ۲۰۰۶، من به کویته پرواز و با چند تن از خبرنگاران پاکستانی و یک عکاس دیدار کردم. ما با هم، خانواده هایی را دیدیم که با اندوه انتحار فرزندان شان در افغانستان دست و پنجه نرم میکردند. برخی از آنها حتا مطمئن نبودند که آیا این خبر را، که در تماس های تلفونی ناشناس و یا از طریق افراد دست دوم، به آنها میرسید باور کنند یا نه. همه از ترس اعضای آی اس آی، سازمان اصلی اطلاعاتی پاکستان، نمیتوانستند بگویند که چگونه فرزندان شان کشته شدند و کی آنها را به خدمت گرفته بود.</p> <p>پس از یک روز گزارش دهی از کویته، متوجه شدیم که یک عامل اطلاعاتی با موترسایکل ما را زیرنظر دارد، و همه کسانی را که مصاحبه کرده بودیم پس از ما ماموران آی اس آی نیز با آنها صحبت کرده اند. ما از یک محله ای به نام پشتون آباد دیدن کرده بودیم که بیشتر باشندگان اش را پناهندگان افغان تشکیل میدادند و کوچه های باریک آن در طول سال ها با ساخت خانه های یک طبقه از گل و کاه تا دامنه تپه گسترش یافته بود. مردم این محله بیشترکارگران، رانندگان اتوبوس و مغازه داران استند. شماری از اعضای طالبان نیز در اینجا زندگی می کنند، در خانه های بزرگتر و در پشت دیوارهای بلند و اغلب در کنار مساجد و مدارس خود.</p> <p>ورودی کوچک و درهم و برهم یکی از این مدارس به نام جامعیه اسلامیه، اندازه‌ی اصلی آن را از نظرها پنهان کرده است. در داخل، ساختمان سه طبقه خشت و کانکریتی حیاط را احاطه کرده است و صنف‌های درس آن گنجایش ۲۸۰ دانش‌آموز را دارد. دست کم سه نفر از بمب‌گذاران انتحاری را که ما ردیابی کرده بودیم در اینجا دانش آموزبوده اند، و از احتمال شمار دیگر نیز گزارش شده بود. چهره های ارشد احزاب مذهبی پاکستان و مقامات ایالتی از بازدیدکنند‌گان مکرر این مدرسه بودند، و اعضای طالبان اغلب تحت پوشش تاریکی در کاروان موترهای سف به اینجا میامدند.</p> <p>ما درخواست مصاحبه با گردانندگان مدرسه را کردیم اما گفتند که روزنامه نگار زن اجازه دخول به مدرسه را ندارد. بنابراین، پرسش های خود را به خبرنگار پاکستانی دادم و او با عکاس وارد مدرسه شدند. معاون مدرسه وجود هر گونه آموزش نظامی و یا استخدام اجباری برای جهاد را تکذیب کرد. او گفت، "ما به دانش آموزان قرآن درس میدهیم و در قرآن آمده که جهاد برهر مسلمان فرض است". او گفتگو را با این جمله پایان داد: "ما فقط آنچه را که در قرآن است به شاگردان میگوییم. پس از آن تصمیم رفتن به جهاد به خود شان برمیگردد". وقت مدرسه به پایان رسید، و من سر و صدای در حال افزایش دانش آموزان را شنیدم که از صنف های درس بیرون میشدند. پسران از دروازه به خیابان ریختند. در حالی که، با لباس آویخته و کلاه نماز، سوار بایسکیل و یا پیاده یکی پشت دیگر از آنجا دور میشدند بدن‌های شان باریک و ضعیف مینمود.</p> <p>خبرنگار و عکاس در بیرون به من پیوستند. آنها گفتند که شعارهایی در ستایش حامی سیاسی مدرسه، رهبر یک حزب مذهبی پاکستان، و ملا محمد عمر رهبر طالبان در سراسر دیوار داخلی حیاط نوشته شده است. این مدرسه مانند مدارس بسیار دیگر در پاکستان، منبع تجدید حیات طالبان بود که حامد کرزی رییس جمهور و دیگر رهبران افغانستان مدت‌ها پیش در مورد آن هشدار داده بودند. طالبان با همکاری احزاب مذهبی پاکستان مشغول تشکیل یک ارتش شبه نظامی در این مدرسه معمولی در یک محله فقیرنشین کویته، و صدها مدرسه دیگر در سراسر منطقه مرزی، بودند.</p> <p>یک قانونگذار محلی پشتون به من گفت، "مدارس فقط یک پوشش استند، یک استتار". در پشت پرده، در تاریکی، آی اس آی کمین کرده است.</p> <p>دولت پاکستان، در زمان ریاست جمهوری پرویز مشرف و رئیس اطلاعات او، ژنرال اشفاق پرویز کیانی، طالبان را حفظ و حمایت میکرد تا توسط آنها هم گروه های متعدد شبه نظامی مقیم این کشور را کنترل کند، و هم از آنها به عنوان یک نیروی نیابتی برا ی به دست آوردن نفوذ و در نهایت تسلط بر افغانستان استفاده کند. این بازی چنان پیش برده میشد که درک آن از خارج مشکل مینمود، اما راهبردی که در پاکستان شکل گرفته است همکاری ظاهری با امریکا در مبارزه علیه تروریسم وهمکاری مخفی و حتا هماهنگی با طالبان و شبه نظامیان کشمیری و خارجی مرتبط به القاعده است. رکن اصلی این استراتژی دوگانه و گاهی به ظاهر مخالف، آی اس آی است. از طریق این سازمان است که رابطه واقعی پاکستان به افراط‌گرایی نظامی را میتوان تشخیص داد – واقعیتی که ایالات متحده امریکا به کندی درک کرد، و بعد از آن به خاطر ترس از ایجاد رویارویی بیشتر با این کشور قدرتمند مسلمان از مطرح کردن آن خودداری کرد.</p> <p>در پنجمین و آخرین روز ما در کویته، چهار مامور لباس شخصی همکار عکاس مرا در هوتل اش بازداشت کردند. آنها کامپیوتر و تجهیزات عکاسی او را ضبط کردند و خودش را به پارکینگ هوتلی که من در آن اقامت داشتم آوردند. از آنجا مجبورش ساختند به من زنگ بزند و از من بخواهد که بروم پایین و با آنها صحبت کنم. او به من گفت، "من در اینجا به مشکل دچار شده ام". بیرون تاریک بود. نمی خواستم به پارکینگ بروم، اما به همکارم گفتم که از دیگران کمک خواهم گرفت. به سردبیرم در نیویارک مساله را اطلاع دادم و پس از آن سعی کردم از مقامات پاکستانی کمک بخواهم.</p> <p>پیش از آنکه بتوانم به آنها تماس بگیرم، ماموران در اتاق هوتل را شکستند. سردر متلاشی شد، آنها با عجله داخل شدند، و لپ تاپ ام را از دستم گرفتند. یکی از آنها افسر انگلیسی زبانی بود که جاکت نو و خاکی رنگی به تن داشت. سه تن دیگر، که یکی از آنها عکاس را با خود داشت، سربازان اش بودند.</p> <p>وسایل و لباسهایم را پالیدند، کتابچه ها و تلفون همراه ام را ضبط کردند. وقتی یکی از آنها خواست دستکول ام را بگیرد من اعتراض کردم. او با مشت دو بار، سخت، به صورت و شقیقه ام کوبید، به پشت روی میز قهوه افتادم، و برای جلوگیری از افتادن سخت، از جاکت افسر محکم گرفتم که در نتیجه چند پیاله در زیر بدنم خورد شدند. این صحنه برای لحظه ای خنده‌دار بود. مرا به فکر صحنه های مشابه در فیلم های هالییوود انداخت.</p> <p>پس از آن به خشم آمدم، آنها را به خاطر داخل شدن به اتاق خواب یک زن و استفاده از خشونت فیزیکی سرزنش کردم. افسر به من گفت که اجازه بازدید از محله پشتون آباد را نداشتم و مصاحبه با اعضای طالبان ممنوع است. هنگامی که از اتاق خارج میشدند، گفتم که عکاس با من میماند. افسر در جوابم گفت، "او پاکستانی است، ما می توانیم هرچه دل ما خواست با او انجام دهیم". می دانستم که آنها قادر به شکنجه و قتل بودند، به ویژه در کویته، جایی که سرویس های امنیتی خود قانون بودند. آنها نمیخواستند خبر حمایت مخفیانه دولت پاکستان از گروه های شبه نظامی که در افغانستان و فراتر از آن دهشت می آفریدند به بیرون درز کند.</p> <p>شش ماه بعد، پاکستان منفجر شد. در بهار سال ۲۰۰۷ در اسلام آباد، دانش آموزان دختر مدرسه متصل به مسجد سرخ در اعتراض به تخریب چندین مسجد غیر قانونی دست به تحصن زدند. مسجد سرخ مرکز حمایت پاکستان از جهاد در افغانستان و سراسر جهان اسلام بود. این مسجد توسط واعظ مشهور جهادی، مولانا محمد عبدالله، که در سال ۱۹۹۸ مدت کوتاهی پس از سفر به افغانستان و دیدار با اسامه بن لادن ترور شد، بنیاد گذاشته شده بود. القاعده دولت پاکستان را متهم به قتل وی کرد.</p> <p>پسران عبدالله مسجد را به میراث بردند و آموزه های افراطی خود را ادامه دادند. فرزند ارشد او مولانا عبدالعزیز، در خطبه های آتشین نماز جمعه، مشرف را به خاطر موقف رسمی اش در رابطه با مبارزه با تروریسم و ارتباط با دولت امریکا به شدت توبیخ میکرد. برادر کوچکتر او عبدالرشید غازی، با وجودی که پیش از این به عنوان یک مقام اداری غیر مذهبی شهرت داشت، پس از مرگ پدر و ملاقات با بن لادن از تغیر نظر صحبت می کرد، و در سال ۲۰۰۷ از ترس بازداشت شدن مسجد سرخ را ترک نمی‌کرد. او هشدار داده بود که اگر دولت علیه معترضان اقدام کند گروهی از بمب گذاران انتحاری حاضر اند انتقام بگیرند.</p> <p>دانش‌آموزان، با حمایت چنین رهبران، شروع به اعتراض و اعمال فشار در خیابان ها کردند. آنها افراطی و عقده‌ای بودند، و میگفتند تنها مرگ جلو اعتراض‌های شان را خواهد گرفت و بس. عدم اقدام دولت آنها را تشویق کرد. چند ماه پس از آغاز اعتراضات، یک گروه از دانش‌آموزان نیمه شب به یک سالن ماساژ حمله کردند و چند زن چینی را ربودند.</p> <p>نکوهش های چین، مهم‌ترین متحد منطقه ای پاکستان، مشرف را مجبور ساخت دست به کار شود. روز سوم جولای سربازان ارتش پاکستان یک مدرسه را در آنسوی خیابان اشغال کردند، و افسران پلیس و سربازان مسجد را محاصره کردند. افراد مسلح در داخل مسجد پدیدار شدند و با حمل راکت و تفنگ در پناه کیسه های ریگ و پشت دیوار ها موقعیت گرفتند. بلندگو ها به دانشجویان میگفتند که زمان شجاعت فرارسیده است. یک دانشجوی دختر با صدای لرزان از پشت میکروفون فریاد زد: "خدایا کمک ات کجاست؟ دشمنانت را نابود کن. دل‌های شان را پاره کن. توپ های آتشین را بر روی شان پرتاب کن."</p> <p>اسلام آباد جای سبز و آرام برای کارمندان دولت و دیپلمات ها است، اما برای چند روز صدای تیراندازی و انفجار حال این شهر را به هم زد. شمار زیادی از پدران و مادران نگران از سراسر کشور برای کشیدن فرزندان شان از محل جنگ به اینجا آماده بودند. رهبران مسجد سرخ تلاش کردند تا دانش آموزان در مسجد باقی بمانند. یکی از پدران به من گفت، "آنها گفتند اگر زنان و دیگران کشته شوند مردم جانب آنها را خواهند گرفت" و من متوجه شدم که چگونه این همه از پیش برنامه ریزی شده بود، چگونه این دختران هیزم آتش انقلاب این رهبران بودند.</p> <p>یک هفته پس از آغاز محاصره، نبرد شدیدی جریان داشت. کماندوهای ویژه پاکستانی از هلیکوپتر به مسجد فرود آمدند و با آتش ماشیندار استقبال شدند. شبه نظامیان که در مناره مسجد و۷۵ اتاق آن سنگر گرفته بودند، ۱۰ساعت مقاومت کردند. آنها از پناه‌گاه ها و از زیرزمین نارنجک پرتاب میکردند و بمب گذاران انتحاری خود را در مقابل حمله کنندگان منفجر میکردند. کماندوها دانش آموزان دختر را که در پشت دیوار خشتی در زیر پله ها پنهان شده بودند بیرون آوردند و ۵۰ تن از زنان و دختران را نجات دادند. غازی در سرداب عقب‌نشینی کرد و در آنجا با آخرین افرادش کشته شد.</p> <p>در حمله به مسجد سرخ بیش از ۱۰۰ نفر کشته شدند، از جمله ۱۰ کماندو. آی اس آی - با وجود داشتن رابطه طولانی با مسجد و رهبران آن، و همچنین جا دادن دو خبرچین در داخل مسجد- نقش عجیب و بی اثری ایفا کرد. در نشست کابینه که پس از محاصره برگزار شد، وزرا از یک مقام ارشد آی اس آی در مورد شکست سرویس های اطلاعاتی در جلوگیری از اقدامات شبه نظامیان پرسیدند. یکی از وزیران از این مقام پرسید، "صبح روز بعد تو میدانی که من شب کی را دیدم و در مورد چه صحبت کردم؛ چگونه این را نمی‌دانی که در صد متری مقر آی اس آی چه اتفاق می‌افتد؟" مقام آی اس آی خاموش ماند و وزیران دیگر به علامت توافق دستان شان را به میز کوبیدند.</p> <p>یک وزیر سابق که در این جلسه حضور داشت به من گفت، "صد در صد آنها می دانستند چه اتفاقی می افتد". او ادامه داد، "آی اس آی از روی همدردی به شبه نظامیان اجازه داد هر چه دل شان بخواهد انجام دهند؛ دولت طوری که مردم می‌پندارند آن قدر بی کفایت نیست".</p> <p>ارتش پاکستان با واکنش فوری و خشونت‌بار مواجه شد. در ماه‌های بعد، کاروان های سربازان در شمال غرب آماج حمله‌هایی صورت گرفت و مراکز دولتی، ارتش و غیر نظامی در سراسر کشور، از جمله ستاد مرکزی ارتش و مرکز اصلی آی اس آی در راولپندی هدف موجی از بمب گذاری‌های انتحاری قرار گرفتند. پاکستان پیامد‌‌های سال ها جهادی پروری برای پیشبرد جنگ‌های نیابتی خود را اکنون به چشم میدید. شش ماه پس از محاصره مسجد سرخ، یک مقام ارشد پیشین اطلاعاتی به من و همکارم گفت، "ما نمی‌توانیم آنها را کنترل کنیم".</p> <p>با این حال، حتا هنگامی که شبه نظامیان در برابر اربابان خود ایستادند، ژنرال‌های پاکستانی هنوز هم به دنبال استفاده از آنها برای پیشبرد اهداف خود بودند. یکی از این اهداف، ترور وحشتناک بی نظیر بوتو، اولین نخست وزیر زن پاکستان بود، که پس از یک دهه زندگی در تبعید در پاییز سال ۲۰۰۷ به کشورش برگشته بود. بوتو و مشرف روی طرحی به تفاهم رسیده بودند که بر مبنای آن مشرف باید از مقام فرماندهی ارتش استعفا میداد و برای یک دوره‌ی دیگر به عنوان رئيس جمهور نامزد میشد، و راه برای نخست وزیر شدن بینظیر باز میشد. زمان انتخابات آغاز سال ۲۰۰۸ تعیین شده بود.</p> <p>بوتو بیش از هر سیاست‌مدار پاکستانی دیگر در مورد خطرات ناشی از افراط‌گرایی سخن گفته بود. او ستیزه‌جویان خارجی را برای الحاق بخشی از خاک پاکستان مقصر می‌شناخت و خواستار عملیات نظامی در وزیرستان شده بود. او بمب گذاری انتحاری را غیر اسلامی اعلام کرد و به نظر می رسید کسانی را که ممکن بود خودش را هدف قرار دهند به چالش میکشد. او در آستانه بازگشت گفته بود، "من باور نمی‌کنم که هیچ مسلمان واقعی به من حمله کند چون اسلام حمله به زنان را منع کرده است، و مسلمانان می دانند که اگر به یک زن حمله کنند، در دوزخ خواهند سوخت".</p> <p>او همچنین قول همکاری های بیشتر با افغانستان و ایالات متحده در مبارزه با تروریسم را داده بود و حتا در مصاحبه‌ای گفت که به مقامات غربی اجازه دسترسی به عبدالقدیر خان، مرد پشت پرده برنامه گسترش سلاح های هسته‌ای پاکستان را خواهد داد.</p> <p>رئيس جمهور کرزی، به بوتو هشدار داده بود که سازمان های اطلاعاتی افغانستان از تهدید‌هایی علیه جان او اطلاع حاصل کرده اند. خبرچین‌ها از نشست فرماندهان ارتش به افغانستان اطلاع داده بودند – نشستی که در آن مشرف و ۱۰ ژنرال قدرتمند اش در مورد کشتن بوتو در یک حمله تروریستی گفتگو کرده بودند.</p> <p>در ۱۸ اکتوبر، ۲۰۰۷، بوتو به کراچی پرواز کرد. من نیز شامل گروه روزنامه نگاران همراه او در این سفر بودم. او تعویز با خود داشت و هنگام ورود به خاک پاکستان، نماز گذاشت. چند ساعت بعد، هنگامی که سوار یک بس سر باز از میان خیابان‌های پر از طرفداران خود میگذشت، دو بمب بزرگ منفجر شد، که موتر های پلیس، محافظان و پیروان حزب را پارچه پارچه کرد. بوتو جان سالم برد، اما در حدود ۱۵۰ نفر کشته و ۴۰۰ نفر مجروح شدند.</p> <p>بوتو ادعا کرد که مشرف خود به طور مستقیم وی را تهدید کرده است، و کرزی دوباره از او خواست بیشتر محتاط باشد. کرزی از سازمان اطلاعات خود خواست تا یک موتر زرهی‌ای مجهز با وسیله سد سیگنال تیلفون‌های همراه را در اختیار بوتوقرار بدهد. در این میان، بوتو به مبارزات انتخاباتی ادامه داد، و به دیدار با حامیان خود از پنجره آفتاب گیر موتر اصرار می‌کرد.</p> <p>در اواخر ماه دسامبر، گروهی از شبه نظامیان، از جمله دو پسر نوجوان آموزش دیده و آماده برای انجام بمب گذاری‌های انتحاری، به مدرسه حقانیه در شهر شمال‌غربی اکوره ختک وارد شدند. این مدرسه‌ی مخوف، ۳۰۰۰ طالب را در بلاک های سفید و بزرگ جا داده است. سخنگوی مدرسه با افتخار به من گفت که نود و پنج درصد از طالبان‌ی که در افغانستان میجنگند در این‌جا درس خوانده اند. معروف ترین فارغ‌التحصیل آن جلال الدین حقانی، فرمانده کهنه‌کار مجاهدین افغان است که شبکه او به ابزار اصلی آی اس آی برای سازماندهی حمله هایی به کابل و شرق افغانستان تبدیل شده است.</p> <p>دو بازدیدکننده جوان یک شب را در مدرسه گذاشتاندند و روز بعد به راولپندی منتقل شدند، جایی که قرار بود بوتو روز ۲۷ دسمبردر گردهم‌آیی سخنرانی کند. کاروان موتر‌های بوتو حین ترک محل گردهم‌آیی آهسته شد تا او بتواند به طرفداران خود در خیابان سلام دهد. یکی از دو نوجوان با تفنگچه به او آتش گشود و سپس واسکت انتحاری خود رامنفجر کرد. بوتو تنش را از دریچه سقف موتر زرهی سف به بیرون کشیده بود. با شنیدن صدای تیراندازی خود را به داخل موتر خم کرد، اما موج انفجار، موتررا به پیش راند و سر او به لبه‌ی دریچه به شدت کوبیده شد. بوتو در حالی که جراحت کشنده‌ای برداشته بود به داخل موتر در آغوش ناهید خان، همراه و محرم اسرار خود افتاد.</p> <p>همانطوری که بوتو همیشه هشدار داده بود، گروه‌های گوناگون خواستار مرگ او بودند و به نحوی با هم ارتباط داشتد. آنها همان نیروهایی بودند که در پشت ناآرمی های افغانستان قرار داشتند: طالبان و گروه های شبه نظامی پاکستان و القاعده، و همچنین دولت پاکستان، که شامل ژنرال های ارشد، مشرف و کیانی میشد. یک کمیسیون سازمان ملل متحد که در مورد مرگ بوتو تحقیق میکرد نشان داد که هر یک از این گروه‌ها انگیزه‌ی خود شان را داشتند و هر کدام باید مورد بررسی قرار گیرد.</p> <p>دادستان‌های پاکستان بعد‌ها مشرف را به این اتهام که بخشی از یک توطئه گسترده‌تر برای حذف بوتو از صحنه سیاسی بوده است رسما متهم کردند. چودری ذوالفقار علی، رئیس گروه دادستان‌های دولت در دادگاه قتل بوتو، به من گفت، "شواهد ضمنی غیر قابل انکار" وجود دارد که مشرف امنیت بوتو را به درستی تامین نکرد، چون می‌خواست او در یک سوء قصد اجتناب ناپذیر کشته شود. (مشرف اتهامات را رد کرد.) علی، مرد سخت‌کوش و سخت‌گیر، موفق شد مشرف را دستگیر کند و در پی سرعت بخشیدن محاکمه او بود که در ماه می در راه کار به ضرب گلوله کشته شد.</p> <p>علی هیچ شک و تردید نداشت که طرح کشتن بوتو توسط القاعده ریخته شده بود. او به من گفته بود، "چون او طرفدار امریکا بود، یک رهبر قوی و ملی‌گرا بود". یک مقام امنیتی پاکستان که برخی از متهمان پرونده بوتو و دیگر شبه نظامیان بازداشت شده تحقیق کرده بود به همین نتیجه رسیده بود. این مقام گفت که تصمیم ترور بوتو در جلسه شورای عالی القاعده گرفته شده بود.</p> <p>سه سال زمان برد تا عمق روابط پاکستان با القاعده افشا شود و جهان به محل اختفای بن لادن پی ببرد، فقط در چند صد متری اکادمی نظامی پاکستان. در ماه می ۲۰۱۱، من با یکی از همکاران پاکستانی در جاده‌ای به سوی ابت آباد میراندم که توسط افراد ارتش پاکستان متوقف شدیم. ما موتر خود را رها کردیم و از طریق یک کوچه فرعی پیاده راه مان را دوام دادیم، از چندین خانه دیواردار گذشتیم و پس از آن در امتداد یک مسیر خاکی به پیش رفتیم، تا زمانی که خانه اسامه بن لادن پدیدار شد، یک ساختمان کانکریتی سه طبقه که بخش عمده آن در پشت دیوارهای کانکرتی تا ۶ متر با سیم های خاردار پنهان شده بود. بن لادن در این خانه شش سال پنهان شده بود، تا اینکه ۳۰ ساعت پیش، کماندوهای نیروی دریایی امریکا او را دراتاق خواب طبقه بالایی به گلوله بستند.</p> <p>پس از یک دهه خبرنگاری در افغانستان و پاکستان و ردیابی بن لادن، دریافتن این که او کجا و چگونه مخفی شده بود برایم جذاب بود. او از گروه بزرگ همراهان خود در افغانستان جدا شد. برای مدتی نزدیک به هشت سال، تنها به دو پاکستانی مورد اعتماد متکی بود، که بازرسانان امریکایی آنها را به نام پیک، و برادرش میشناختند.</p> <p>مردم می دانستند که این خانه غیر معمول است. حتا در محل شایع شده بود که طالبان مجروح را از وزیرستان به این خانه میاوردند. من این را از رئیس سابق استخبارات غیر نظامی مشرف شنیده بودم، که خود متهم به دست داشتن در مخفی کردن بن لادن در ابت آباد شده بود. وی هرگونه دخالت خود را رد میکرد، اما ماموران امنیتی محلی را که این خانه را وارسی کرده بودند بی‌تقصیر نمی دانست. در سراسر کشور، سازمان های اطلاعاتی مختلف پاکستان - آی اس آی، اداره اطلاعات و اطلاعات نظامی - خانه های امن‌ برای پیشبرد عملیات‌های مخفی دارند. آنها از خانه های مسکونی، اغلب در محله های آرام و امن، برای بازجویی افراد و یا جدا نگهداشن آنها از دیگران، استفاده میکنند. بازجویان امریکایی در چنین مکان هایی بازداشت شدگان را مورد بازجویی قرار داده اند و گاهی اوقات برای ماه‌ها نگهداشته اند. رهبران گروه های شبه‌نظامی ممنوع، اغلب در چنین مکان هایی جا داده میشوند. مقامات سابق پاکستان به من گفتند که دیگران، از جمله رهبران طالبان که پس از سقوط حکومت آنها در سال ۲۰۰۱به پاکستان پناهنده شدند، با شرایط سهل‌تر در چنین خانه هایی اقامت کردند، طوری که نگهبانان خود را داشتند اما اربابان پاکستانی شان در جریان فعالیت های آنها قرار داشتند. از آنجایی که پاکستان روابط مخفیانه دومدار با گروه های شبه نظامی دارد، افسران پلیس - که به آنها هشدار داده شده است و یا حتی بخاطر قرار گرفتن در برابر عملیات آی اس آی تنزل مقام یافته اند - آموخته اند که کاری با خانه های امن نداشته باشند.</p> <p>اختلاف بر سر چگونگی رفتار با شبه نظامیان، فقط بین آی اس آی و پلیس محلی نیست. سرویس های اطلاعاتی خود روی این مساله دچار چند دستگی شده اند. در سال ۲۰۰۷، یک مقام اطلاعاتی ارشد سابق، که پس از ۱۱ سپتامبر در بخش ردیابی اعضای القاعده کار می کرد، به من گفت در حالی که یک بخش آی اس آی مشغول ردیابی شبه نظامیان بود، بخش دیگر با آنها همکاری میکرد.</p> <p>بلافاصله پس از حمله نیروی دریایی امریکا به خانه بن لادن، یک مقام پاکستانی به من گفت که ایالات متحده شواهدی در دست دارد که ژنرال احمد شجاع پاشا، رئیس آی اس آی، از حضور بن لادن در ابت آباد آگاه بود. این اطلاعات توسط یک مقام ارشد ایالات متحده افشا شده بود، و من حدس میزنم امریکایی ها پس از کشتن بن لادن، مکالمه های تیلفونی پاشا و یا افراد نزدیک به وی را شنود کرده بودند. این مقام پاکستانی به من گفت، " بله، او از محل استقراراسامه اطلاع داشت". این مقام پاکستانی با آگاهی از این موضوع متعجب شده بود و گفت که امریکایی ها حتا بیشتر از او متعجب شده بودند. پاشا مخالف پر انرژی طالبان بود و همتا و همکار خوب آمریکایی ها در آی اس آی محسوب میشد. این مقام رسمی گفت، "پاشا همیشه پسر چشم آبی آنها بود". اما در هفته ها و ماه های پس از حمله، پاشا و دفتر مطبوعاتی آی اس آی، آگاهی در مورد حضور بن لادن در ابت آباد را به شدت رد میکردند.</p> <p>همکارانم در نویارک تایمز، شروع کردند به پرس و جو از مقامات در واشنگتن تا دریابند که آیا دیگر مقام عالی رتبه پاکستانی از محل بود و باش بن لادن آگاهی داشته اند یا خیر، اما به طور ناگهانی همه از اظهار نظر طفره میرفتند. چنان مینمود که تصمیم بر ان شده باشد تا از آسیب رساندن بیشتر به روابط دو کشور جلوگیری شود. مقامات دولت اوباما میگفتند، "شواهد کافی وجود ندارد".</p> <p>اما دست نوشته ها، نامه ها، فایل های کامپیوتری و سایر اطلاعات جمع آوری شده از خانه بن لادن پس از حمله، نشان از حکایت های دیگر دارند. این اسناد نشان میدهد که میان بین لادن و شماری از رهبران نظامی، به شمول حافظ محمد سعید، بنیان گذار لشکر طیبه، یک گروه طرفدار کشمیر که در افغانستان نیز فعال بوده است، و ملا عمر رهبر طالبان، مکاتبات منظم وجود داشته است. این نشان میدهد که آنها باید از حضور او در پاکستان آگاهی بوده باشند. سعید و عمر دو تن از مهم ترین و وفادارترین رهبران برای آی اس آی استند. هر دو توسط این سازمان محافظت می شوند. هر دو پیروان خود را از حمله به دولت پاکستان منع میکنند. و هردو فعالیت های خود را با برنامه های استراتژیک پاکستان هماهنگ میکنند. هر گونه مکاتبات این دو نفر با بن لادن، احتمالا از نظر گرداننده های ایشان در آی اس آی پنهان نبوده است.</p> <p>یکی از مقامات امنیتی پاکستان به من گفت، بن لادن، تنها به مکاتبه وابسته نبود. او هر از گاهی برای دیدار با مشاوران و شبه نظامیان دیگر سفر هم میکرد. او گفت، "اسامه به هر سو میرفت". و اضافه کرد که این موضوع را از منابع جهادی شنیده است. "شما نمی توانید یک جنبش را بدون ارتباط با افراد اداره کنید." سفر های بن لادن اشکارا صورت میگرفت، همیشه کاروان های او از هر گونه بازرسی امنیتی آگاهانه و بدون توقف رد میشدند.</p> <p>بنا به گزارش ها، بن لادن، در سال ۲۰۰۹، به مناطق قبیله ای پاکستان سفر کرد تا با قاری سیف الله اختر، رهبر شبه نظامیان دیدار کند. اختر که به صورت غیررسمی به عنوان "پدر جهاد" شناخته میشود یکی از با ارزش ترین دارایی های آی اس آی است. به گفته یک منبع اطلاعاتی پاکستان، او متهم به تلاش برای کشتن بوتو در بازگشت او در سال ۲۰۰۷ است، و کسی بود که در سال ۲۰۰۱ ملا عمر را با موترسایکل از افغانستان بیرون کشید، و همچنان در سال ۱۹۹۸بن لادن را فقط چند دقیقه قبل از حملات موشکی امریکا به اردوگاه اش فرار داد. پس از حملات ۱۱ سپتمبر، او چند بار در پاکستان بازداشت شد. اما هرگز مورد پیگرد قرار نگرفت و هر بار بی سر و صدا توسط آی اس آی آزاد شد. <br class='autobr' /> گزارش شده است که اختر در دیدار با بن لادن در آگست ۲۰۰۹، از القاعده برای حمله به ستاد فرماندهی ارتش پاکستان، در راولپندی، درخواست کمک کرد. بعد ها در همان سال، مقامات اطلاعاتی پس از بازجویی مردانی که در آن حمله شرکت کرده بودند، در مورد این دیدار معلومات پیدا کردند. اطلاعات این جلسه در گزارشی به تمام سازمان های اطلاعاتی، مقامات امنیتی نظامی و مقامات غیر نظامی در وزارت داخله و مقامات ضد تروریستی امریکا ارسال شده بود.</p> <p>در این نشست، بن لادن درخواست اختر برای کمک را رد کرد و از او و دیگر گروه های شبه نظامی خواست تا با پاکستان درگیر نشوند، بلکه برای رسیدن به هدف بزرگتر - جهاد علیه امریکا – مبارزه کنند. بن لادن به شبه نظامیان هشدار داد در داخل پاکستان جنگ نکنند، چون این کار پایگاه های آنها را مورد خطر قرار میداد. او گفت، "اگر شما سوراخی در کشتی ایجاد کنید، تمام کشتی غرق خواهد شد".</p> <p>بن لادن از اختر و طالبان می‌خواست استخدام و آموزش جنگجویان را سرعت ببخشند، طوری که آنها بتوانند نیروهای ایالات متحده در افغانستان را در یک جنگ چریکی سازمان یافته به دام بیاندازند. بن لادن گفته بود در سال های آینده، افغانستان، پاکستان، سومالی و منطقه اقیانوس هند میدان اصلی جنگ القاعده خواهد بود و وی به جنگجویان بیشتر از این مناطق نیاز دارد. او حتا برای شبه نظامیان آموزش نیروهای دریایی را پیشنهاد کرد و گفت که ایالات متحده به زودی افغانستان را ترک میکند و جنگ بعدی بر روی ابحار واقع خواهد شد.</p> <p>اختر، پنجاه و چند ساله، اکنون در پاکستان است. هنوز هم در محافل جهادی و اداره مدارس فعال است. او نمونه ای خوبی از یک فرمانده شبه نظامی است که از اداره آی اس آی خارج شده، اما ارزشش به حدی است که نمیخواهند زندانی اش کنند یا او را از بین ببرند.</p> <p>برای اثبات این که آی اس آی از محل بن لادن آگاه بود و از او محافظت میکرد، من بیش از دو سال تلاش کردم تا چیزهای بیشتر از شواهد و مفروضات ضمنی، به دست آورم. فقط یک مرد، ضیاء الدین بت، رئیس سابق آی اس آی و ژنرال بازنشسته، به من گفت که به گمان او مشرف ترتیب مخفی کردن بن لادن در ابت آباد را داده بود. اما او هیچ مدرکی ارائه نکرد و زیر فشار، در رسانه های پاکستان ادعا کرد که از حرف های او برداشت غلط شده است. در نهایت، در یک شب زمستان در سال ۲۰۱۲، من تائیدی را که به دنبال اش میگشتم به دست آوردم. به گفته یک منبع قابل اعتماد، آی اس آی در واقع بخش ویژه ای را مسئول رسیدگی به بن لادن ساخته بود. این بخش به طور مستقل اداره می شد. رهبری آنرا افسری به دوش داشت که خودش تصمیم میگرفت و به افراد مافوق خود گزارش نمیداد. او فقط مسوولیت گردانندگی یک نفررا به عهده داشت: بن لادن. من هنگامی که از این موضوع اطلاع یافتم در یک قهوه خانه سر باز نشسته بودم، و به یاد میاورم که از شدت هیجان نفس نفس میزدم، هر چند بی سر و صدا، تا توجه دیگران را جلب نکرده باشم. (دو تن از مقامات ارشد امنیتی سابق امریکا بعدها به من گفتند که معلومات من با نتیجه گیری آنها یکسان بود.) این چیزی بود که افغان‌ها می دانستند، و جنگجویان طالبان به من گفته بودند، اما در نهایت کسی که از داخل آی اس آی به آن اعتراف کرد. به من گفته شد که وجود این بخش به طور کامل قابل انکار بود - این روش در میان واحد های اطلاعاتی فوق العاده مخفی معمول است - اما مسئولان ارشد نظامی در مورد آن می‌دانستند.</p> <p>ناتوانی امریکا در شناخت درست از ابعاد حمایت و صدور تروریسم توسط پاکستان و عدم مقابله فعال با آن یکی از دلایل اصلی سرخوردگی رئیس جمهور کرزی از امریکا است. در حالی‌که نیروهای امریکایی و ناتو برای خروج از افغانستان تا پایان سال جاری آماده می‌شوند، ارتش پاکستان و نیروهای نیابتی آنها، طالبان، در انتظار نشسته اند. این تهدید به همان اندازه‌ واقعی است که در سال ۲۰۰۱ بود.</p> <p>در جنوری ۲۰۱۳، من از مدرسه حقانی بازدید کردم تا از روحانیون ارشد آن در مورد اعزام فارغ التحصیلان این مدرسه به افغانستان بپرسم. آنها توافق کردند با من صحبت کنند و همان گفته های قراردادی را تکرار کردند، که هر فرد خودش تصمیم میگیرد به جهاد برود یا نه. اما حمایت تعصب آمیز از طالبان همچنان وجود داشت. سخنگوی مدرسه به من گفت، "مخالفان طالبان لیبرال‌هایی استند که تنها ۵ درصد جمعیت افغانستان را تشکیل میدهند". او و ملاهای همکار او به پیروزی نظامی طالبان در افغانستان اطمینان داشتند. علاوه بر این، او گفت، "این یک واقعیت سیاسی است که روزی طالبان قدرت را به دست می‌گیرند و پرچم سفید آنها دوباره در کابل برافراشته میشود، ان شاء الله".</p> <p>مقامات امنیتی پاکستان، تحلیلگران سیاسی، روزنامه نگاران و قانونگذاران همین هشدار را میدهند. ارتش پاکستان هنوز هم میخواهد بر افغانستان تسلط داشته باشد و حالا که امریکا در حال خروج از افغانستان است، ارتش پاکستان هنوز مصمم است از طالبان به عنوان وسیله‌ای اعمال نفوذ استفاده کند.</p> <p>کتی گانن، از اسوشیتد پرس، در ماه سپتمبر گزارش داد که شبه نظامیان از پنجاب، پرجمعیت ترین ایالت پاکستان، در مناطق قبیله‌ای جمع شده بودند تا به طالبان بپیوندند و برای سهیم شدن در حمله پیش بینی شده در سال جاری در افغانستان، آموزش ببینند. احزاب مذهبی و گروه های شبه نظامی ممنوع در پنجاب، آشکارا صدها دانش آموز را برای جهاد استخدام می کنند، و گروهی از مردان جوان در حال اعزام به جهاد در سوریه استند. یک قانونگذار سابق پاکستان به من گفت، "آنها گروه های جهادی اند که ۱۰۰ درصد زیر کنترل نیستند، اما هنوز هم ارتش آنها را محافظت می کند". این قانونگذار اظهار تاسف می‌کرد که ایالات متحده نه در برابر پاکستان می‌ایستد و نه سیاست خود را در قبال دولتی که تروریسم صادر میکند تغییر میدهد. او اضافه کرد، "چند نفر باید کشته شود تا امریکا بفهمد؟ آنها در کنار ارتشی ایستاده اند که مردم را تشویق، کمک و محافظت میکند تا منافع امریکا و غرب را در افغانستان، در سوریه، و در دیگر جاها آماج قرار دهند."</p> <p>زمانی که من دولت تحت محاصره افغانستان در سال ۲۰۰۱ را به یاد میاورم، تغییراتی که مداخله امریکا بر جا گذاشت، بازسازی، مدرنیته، فارغ التحصیلان با هوش در هر اداره، مرا متعجب می‌کند. با این حال، پس از ۱۳ سال، بیش از یک تریلیون دالر هزینه، حضور ۱۲۰۰۰۰ نیروهای خارجی در اوج جنگ و کشته شدن ده‌ها هزار نفر، وضع افغانستان تغییر نکرده است: یک دولت ضعیف، طعمه جاه طلبی های همسایگان و اسلام‌گرایان افراطی. این شاید یک نظریه غیر مطلوب باشد، اما ترک افغانستان در حالت فعلی، بدون شک، نیمه رها کردن ماموریت ما در این کشوراست.</p> <p>در همین حال، دشمن واقعی هنوز آزاد است.</p></div> <div class='rss_ps'><p>این مقاله از کتاب "دشمن اشتباهی: امریکا در افغانستان، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴" اقتباس شده است، که ماه آینده توسط بنیاد هاتن میفلین هارکورت منتشر میشود. کارلوتا گال، خبرنگار نیویارک تایمز در شمال آفریقا است. او بین سالهای ۲۰۰۱ الی ۲۰۱۳خبرنگار نیویارک تایمز در افغانستان و پاکستان بود.</p> <p>منبع:<br class='autobr' /> <a href="http://www.nytimes.com/2014/03/23/magazine/what-pakistan-knew-about-bin-laden.html?ref=world&_r=1" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.nytimes.com/2014/03/23/magazine/what-pakistan-knew-about-bin-laden.html?ref=world&_r=1</a></p></div> https://kabulmobile.com/article194470.html https://kabulmobile.com/article194470.html 2014-03-21T06:10:39Z text/html fa عماد عابدی <p>راهبرد دولت اوباما در مورد افغانستان تکرار سیاست خروج امریکا از عراق است. فرض بر این است که پس از سپری شدن تهدید قریب الوقوع سقوط رژیم، میتوان این کشور را ترک کرد. اما سقوط نکردن آنی دولت٬ یک معیار ضعیف برای اعلام پیروزی است، نه بهتر از اعلام پیروزی ای که جورج بوش زیر شعار "ماموریت انجام شد" پس از حمله اولیه به عراق انجام داد. <br class='autobr' /> نویسنده: جیمز جی کارافانو برگردان به فارسی: عماد عابدی <br class='autobr' /> هنری کیسینجر٬ وزیر خارجه، مشاور امنیت ملی پیشین و برنده جایزه صلح نوبل، در سیاست خارجی به تمام معنا یک (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L120xH150/arton194470-d537f.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='120' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>راهبرد دولت اوباما در مورد افغانستان تکرار سیاست خروج امریکا از عراق است. فرض بر این است که پس از سپری شدن تهدید قریب الوقوع سقوط رژیم، میتوان این کشور را ترک کرد. اما سقوط نکردن آنی دولت٬ یک معیار ضعیف برای اعلام پیروزی است، نه بهتر از اعلام پیروزی ای که جورج بوش زیر شعار "ماموریت انجام شد" پس از حمله اولیه به عراق انجام داد.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: جیمز جی کارافانو<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <p>هنری کیسینجر٬ وزیر خارجه، مشاور امنیت ملی پیشین و برنده جایزه صلح نوبل، در سیاست خارجی به تمام معنا یک استاد است. در ضیافت‌ی که به‌خاطر جمع‌آوری اعانه برای یک سازمان خیریه برگزار شده بود، او ایستاد و با شانه هایی لمیده از پشت عینک‌ سیاه و ضخیم خود با تحکم اظهار داشت٬ "عقب نشینی یکجانبه پیروزی نیست".</p> <p>او در مورد چه کسی صحبت میکرد؟</p> <p>کیسینجر درد رها کردن را میداند. پس از مذاکرات پاریس و امضأ معاهده صلح ویتنام، او شاهد استعفا‌ی رئیس جمهور نیکسون در رسوایی واترگیت بود، و پس از آن دید که کنگره تمام کمک‌های امریکا به ویتنام جنوبی را قطع کرد.</p> <p>تلاش‌های ۲۵ ساله امریکا برباد رفت. ویتنام شمالی٬ با پشتیبانی اتحاد شوروی، ویتنام جنوبی را اشغال کرد. ویتنام، لائوس و کامبوج در حمام خون ستم و نسل کشی غرق شدند. پس از آن٬ اتحاد جماهیر شوروی٬ انقلاب های تازه‌ای را در جنوب امریکا و افریقا حمایت مالی کرد و موجی از تروریسم اسلامی چند ملیتی را در خاور میانه پرورش داد.</p> <p>اگرچه بسیاری از معترضان جنگ ویتنام، از جمله جان کری٬ وزیر امور خارجه کنونی، خروج امریکا از ویتنام را یک پیروزی خواندند، دلیلی ندارد که ما به آن افتخار کنیم. در حالی که ما هنوزهم می توانیم در مورد درستی یا نادرستی مداخله نظامی در ویتنام بحث کنیم، شکی نیست که رها کردن متحدان ما٬ میراث خونین و شرم آور است.</p> <p>گفته های دوکتور کیسینجر به معنای یادآوری تاریخ باستان نیست. او از تکرار تاریخ تاسف میخورد. در حال حاضر چنان مینماید که افغانستان نیز ـ بیهوده ـ به سرنوشت مشابه دچار شود.</p> <p>راهبرد دولت اوباما در مورد افغانستان تکرار سیاست خروج امریکا از عراق است. فرض بر این است که پس از سپری شدن تهدید قریب الوقوع سقوط رژیم، میتوان این کشور را ترک کرد. اما سقوط نکردن آنی دولت٬ یک معیار ضعیف برای اعلام پیروزی است، نه بهتر از اعلام پیروزی ای که جورج بوش زیر شعار "ماموریت انجام شد" پس از حمله اولیه به عراق انجام داد.</p> <p>من نمی گویم که ایالات متحده باید تعهدات بی حساب و کتاب و بی پایان به یک کشور پس از جنگ داشته باشد. اما پس از آن که سطح خشونت ها پایین آمد، تعهدات بیشتری لازم می شود که صلح و ثبات را تبدیل به "هنجار نو" کند و حکومت داری خوب را نهادینه سازد.</p> <p>عراق نمونه ای خوب شکست راهبرد امریکا است. این استدلال بی شعوری است که کاخ سفید اجازه نیافت تا شماری از نیروی های امریکایی را در عراق جا بگذارد . واقعیت این است که کاخ سفید نمی خواست نیروهای امریکا درعراق باقی بمانند. این هم روشن است که خروج امریکا خلاء ای را به وجود آورد که مشتاقانه توسط افراد بازخیزگر القاعده پر شد. امروز عراق٬ به تناسب زمان ورود اوباما به کاخ سفید٬ سطح بسیار بالاتر خشونت را تجربه میکند.</p> <p>چشم انداز افغانستان ترسناکتر است. تاثیر و شمار نیروهای اضافی ای را که اوباما به افغانستان فرستاد به اندازه نیروهای اضافی که بوش به عراق فرستاد نبود. طالبان هنوز هم در پاکستان پناهگاه دارند؛ شبکه حقانی همچنان نیرومند است و القاعده در کمین نشسته است. بازارمواد مخدر که هیزم آتش جنگ است هم گرم است. این ها چالش های دلهره آوری برای مردم افغانستان می باشند.</p> <p>در حالی که اوباما از اتمام کار در افغانستان حرف میزند، بسیاری از دولت مردان امریکا طرفدار "گزینه صفر" استند. اما روشن نیست که حضور کوچک نیروهای چند ملیتی برای نگهداری از پیشرفت های به سختی به دست آمده کافی خواهد بود یا خیر.</p> <p>ایالات متحده برای از بین بردن نیروهای تروریستی که هزاران نفر از مردم امریکا را کشته بودند و تهدید به کشتن شمار زیاد دیگر کرده بودند در عراق و افغانستان به جنگ رفت. هدف اصلی آوردن آزادی و عدالت به این سرزمین ها نبود، اما امریکا همیشه ترجیح میدهد از میان غبار جنگ خود راهی برای آزادی و رفاه بیابد.</p> <p>متاسفانه در مورد افغانستان، به نظر می رسد اوباما یک بار دیگر آماده است تا طعم شکست را در یک قدمی پیروزی بچشد، درست مانندعراق. دولت های آینده مجبور اند با عواقب این تصمیم ها - احتمالا با هزینه های بیشتر - مقابله کنند. "عقب نشینی یکجانبه پیروزی نیست".</p></div> <div class='rss_ps'><p>جیمز جی کارافانو٬ معاون مطالعات سیاست خارجی و دفاعی در بنیاد هیریتیج است.<br class='autobr' /> منبع: <br class='autobr' /> <a href="http://www.thecalifornian.com/viewart/20140315/OPINION05/303150013/Pro-Were-wars-Afghanistan-Iraq-worth-waging-" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.thecalifornian.com/viewart/20140315/OPINION05/303150013/Pro-Were-wars-Afghanistan-Iraq-worth-waging-</a></p></div> https://kabulmobile.com/article193388.html https://kabulmobile.com/article193388.html 2014-03-11T18:15:16Z text/html fa عماد عابدی <p>با وجود هیاهوی بسیار پیرامون مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری، واقعیت این است که از دید سیاسی تفاوت مهمی میان این نامزدان دیده نمی‌شود. چیزی که در لابلای بسیاری از مباحث در مورد این یازده نفر پنهان شده است همانا شباهت بسیار آنها با هم‌دیگر است. همه مرد هستند و متعلق به نسلی اند که پیش از جنگ با شوروی یا در جریان آن به سن رسیده اند. همه‌ی آنها در گذشته بخشی از دولت آقای کرزی بوده اند و تا حد زیادی از آن در گردآوری ثروت و قدرت بهره برده اند <br class='autobr' /> نوسندگان: انا لارسون و نوح کابرن برگردان به فارسی: (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique3.html" rel="directory">خبر و گزارش</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L123xH150/arton193388-75ceb.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='123' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>با وجود هیاهوی بسیار پیرامون مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری، واقعیت این است که از دید سیاسی تفاوت مهمی میان این نامزدان دیده نمی‌شود. چیزی که در لابلای بسیاری از مباحث در مورد این یازده نفر پنهان شده است همانا شباهت بسیار آنها با هم‌دیگر است. همه مرد هستند و متعلق به نسلی اند که پیش از جنگ با شوروی یا در جریان آن به سن رسیده اند. همه‌ی آنها در گذشته بخشی از دولت آقای کرزی بوده اند و تا حد زیادی از آن در گردآوری ثروت و قدرت بهره برده اند</p></div> <div class='rss_texte'><p>نوسندگان: انا لارسون و نوح کابرن<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی</p> <p>آن‌چه را از ورای گزارش‌های رسانه‌ای میتوان دریافت، انتخابات سال ۲۰۱۴ افغانستان داستان ۱۱ - یا بهتر است بگوییم ۵ - مرد است. اما در حالی که توجه ناظران بین المللی به برنده‌ای انتخابات ریاست جمهوری متمرکز شده است، برای بسیاری از افغانها، اهمیت این رای‌گیری بسیار بیشتر از انتخاب یک رهبر جدید است. این انتخابات که قرار است روز پنجم اپریل برگزار شود، به مردم فرصت خواهد داد تا روابط خود را با حکومت مرکزی در کابل و رهبران و احزاب سیاسی سر از نو تعریف کنند، که اثرات آن بسیار فراتر از سال ۲۰۱۴ محسوس خواهد بود. مهمتر از همه، با درنظرداشت خروج نیروهای بین المللی، انتخابات وسیله‌ای است که با آن افغان‌ها می توانند منابع سیاسی و اقتصادی خود را در مواجهه با بی ثباتی بالقوه آینده بسیج کنند.</p> <p>با وجود هیاهوی بسیار پیرامون مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری، واقعیت این است که از دید سیاسی تفاوت مهمی میان این نامزدان دیده نمی‌شود. چیزی که در لابلای بسیاری از مباحث در مورد این یازده نفر پنهان شده است همانا شباهت بسیار آنها با هم‌دیگر است. همه مرد هستند و متعلق به نسلی اند که پیش از جنگ با شوروی یا در جریان آن به سن رسیده اند. همه‌ی آنها در گذشته بخشی از دولت آقای کرزی بوده اند و تا حد زیادی از آن در گردآوری ثروت و قدرت بهره برده اند. همه به جای تدوین یک خط مشی یکپارچه، معاونان خود را از میان اقوام و احزاب مختلف برگزیده اند تا نشان دهند که تیم آنها از گروه های مختلف اجتماعی مردم افغانستان نمایندگی میکند و همه شمول است.</p> <p>مسلما، برخی از آنها تکنوکرات تر از دیگران اند، اما هیچ کدام انگیزه‌ای واقعی برای تغییر سیستم فعلی ندارد.</p> <p>این بدان معنی است که در سطح ولایت‌ها و ولسوالی‌ها زورمندان محلی بیشتر به قرار گرفتن در یک موقعیت مطلوب در تحولات گسترده‌ای سیاسی و اقتصادی که این انتخابات به دنبال خواهد داشت اهمیت بدهند تا به وعده های نامزدان برای اصلاحات. ۲۰۱۴ سالی است که کمک های مستقیم خارجی به افغانستان کاهش می‌یابد و اثرات حباب های اقتصادی که مشخصه مداخله جامعه جهانی بوده است رو به زوال می‌نهد. به عنوان نمونه، باشندگان اطراف پایگاه هوایی بگرام در این اواخر٬ با خشک شدن منابع ایجاد شغل٬ شاهد افزایش بیکاری بوده اند٬ چون برنامه های جامعه محور که هدف آنها به دست آوردن دلهای مردم بودکاهش یافته است و درآمد حاصل از "اشیایی که از موتر ها در راه رسیدن به پایگاه می‌افتادند" نیز کمتر شده است (در طول چند سال گذشته قیمت مواد سوخت در نزدیکی فرودگاه بگرام نسبت به جاهای دیگر به مراتب ارزان‌تر بوده است). حالا پرسشی که بسیاری از مردم از خود میپرسند این نیست که "رئيس جمهور بعدی که خواهد بود، " بلکه این است که "در دوره بی ثباتی سیاسی آینده چگونه بتوانیم خرج خود را درآوریم؟"</p> <p>برای یافتن پاسخ به این پرسش، و در برخی حالت‌ها برای جبران کاهش درآمد‌ها، رهبران سیاسی محلی در جستجوی منابع جدید قدرت سیاسی و اقتصادی بوده اند. در بعضی موارد، این جستجومنجر به ایجاد کسب و کار مشروع و یا نامشروع جدید شده است و در موارد دیگر، کارگزاران محلی از انتخابات برای تحکیم نفوذ خود استفاده برده اند.<br class='autobr' /> در اینجا، جایزه واقعی به دست آوردن کرسی مجلس نمایندگان است، جایی که هم نمایندگان مجلس به درآمد دولتی دست می یابند و هم ارتباطات تجارتی آنها در کابل تأمین میشود. با آن‌که انتخابات پارلمانی برای سال ۲۰۱۴ برنامه ریزی شده است، انتخابات ۲۰۱۴ میدان تمرین مهم برای مانورهای سیاسی آینده است. در بسیاری موارد، این به معنای جانب‌داری از تیم برنده است بدون در نظر گرفتن این که این برنده چه کسی است.</p> <p>با این حال، زورمندان محلی در انتخابات شوراهای ولایتی نیز سرمایه گذاری میکنند که هم‌زمان با انتخابات ریاست جمهوری برگذار میشود، اما رسانه های بین المللی توجه اندکی به آن نشان داده اند. برای کسانی که خواهان نامزدی در انتخابات مجلس نماینگان استند، انتخابات شوراهای ولایتی فرصت‌ی است برای ایجاد شبکه های سیاسی و جمع آوری رای برای سال آینده. کارگذاران محلی حتی متحدان کمتر شناخته شده خود را تشویق به نامزد شدن میکنند. به عنوان مثال، یک تاجر ثروتمند جوان، پدر خود را تشویق کرده که نامزد انتخابات شورای ولایتی شود، تا راه برای مبارزات انتخاباتی پارلمانی خودش در سال آینده هموار شود. برای دیگران، به ویژه برای رهبران سیاسی جوان، جا گرفتن در شوراهای ولایتی قدم نخست برای اندوختن تجربه های سیاسی و"نام کشیدن" در دنیای سیاست است.</p> <p> با این همه، طوری که گاهی رسانه های جهان نشان میدهند٬ انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۴ پایان خط مبارزات سیاسی نیست، بلکه زمان مهمی است برای شکل دادن آینده سیاسی افغانستان در سطح محلی.</p> <p>خبر خوش برای بسیاری از ناظران خارجی این است که با وجود این که انتخابات سال ۲۰۱۴ مطمئناً پر از تقلب و فساد خواهد بود٬ اما به احتمال زیاد هیچ یک از نامزدان فعلی در صورت باخت٬ با شبه نظامیان خود به کوه ها نمی برآیند. بیشتر رهبران در سطح ملی و حتی ولایتی، در نظام سیاسی فعلی سرمایه گذاری کرده اند. نظامی که با وجود فاسد و مردگرا بودن، دست کم نشانی از یک سیستم دارد. خبر بد اما این است که به نظر می رسد کسانی که در حال حاضر در قدرت استند نگرانی چندانی برای رفاه پیروان خود ندارند. در چشم انداز سیاسی و اقتصادی ناپایدار، داستان واقعی پس انتخابات ۲۰۱۴ این خواهد بود که آیا رهبران سیاسی و محلی از آرا مردم برای تحکیم قدرت خود استفاده کردند و یا شاهد فرسایش آن بودند.<br class='autobr' /> منبع: <br class='autobr' /> <a href="http://southasia.foreignpolicy.com/posts/2014/03/04/the_vote_thats_more_than_a_vote" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://southasia.foreignpolicy.com/posts/2014/03/04/the_vote_thats_more_than_a_vote</a></p></div> <div class='rss_ps'><p>دکتر انا لارسون محقق همکار در موسسه توسعه و بازسازی پس از جنگ٬ در دانشگاه یارک انگلستان است. او بین سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰ برای موسسه تحقیق و ارزیابی افغانستان٬ در کابل کار می کرد. <br class='autobr' /> پروفسور نوح کابرن استاد مردم شناسی سیاسی در کالج بنینگتون است. او از سال ۲۰۰۵ پژوهش های در مورد افغانستان انجام داده است و نویسنده کتاب "بازار سیاست: سفالی و قدرت در بازار افغانستان" است.<br class='autobr' /> کتاب مشترک این دو "توطئه های دموکراسی در افغانستان" نام دارد.</p></div> https://kabulmobile.com/article192415.html https://kabulmobile.com/article192415.html 2014-03-05T20:17:10Z text/html fa عماد عابدی <p>مقامات اطلاعاتی امریکا در ارزیابی های طبقه بندی شده هشدار داده اند که شورشیان می توانند بخش‌های کلیدی افغانستان در جنوب و شرق را در کمتر از یک سال پس از خروج کامل نیروهای امریکایی اشغال کنند. این ارزیابی ها همچنین هشدار می دهند که کابل، پایتخت، ممکن است به سرعت مورد حمله جدی تر از سال های اخیر قرار گیرد. <br class='autobr' /> نویسنده: هلن کووپر، نیویارک تایمز برگردان به فارسی: عماد عابدی بروکسل- از صحبت های مقامات دفاعی غربی که روز چهارشنبه برای نشست ناتو در اینجا گرد آمده بودند، به سادگی میشد برداشت کرد که (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L133xH150/arton192415-cc1ef.jpg?1769423941' class='spip_logo spip_logo_right' width='133' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>مقامات اطلاعاتی امریکا در ارزیابی های طبقه بندی شده هشدار داده اند که شورشیان می توانند بخش‌های کلیدی افغانستان در جنوب و شرق را در کمتر از یک سال پس از خروج کامل نیروهای امریکایی اشغال کنند. این ارزیابی ها همچنین هشدار می دهند که کابل، پایتخت، ممکن است به سرعت مورد حمله جدی تر از سال های اخیر قرار گیرد.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نویسنده: هلن کووپر، نیویارک تایمز<br class='autobr' /> برگردان به فارسی: عماد عابدی<br class='autobr' /> بروکسل- از صحبت های مقامات دفاعی غربی که روز چهارشنبه برای نشست ناتو در اینجا گرد آمده بودند، به سادگی میشد برداشت کرد که نیرو های ایالات متحده و ائتلاف نظامی بین المللی به سرعت و تا پایان سال جاری افغانستان را ترک خواهند گفت.<br class='autobr' /> اظهارات مقامات ناتو در واقع ادامه گفته های روز سه شنبه رئیس جمهور اوباما بود. آقای اوباما به طور ناگهانی اعلام کرد به پنتاگون دستور داده است برای خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان برنامه بریزد، چون حامد کرزی، رییس جمهوری افغانستان، از امضای توافقنامه دو جانبه امنیتی که به نیروهای غربی اجازه میدهد پس از سال 2014 در افغانستان بمانند کماکان سر باز میزند.<br class='autobr' /> آندرس فوگ راسموسن، دبیر کل ناتو، گفت: "همه ما این حقیقت را میدانیم که اگر توافقنامه امنیتی دوجانبه میان ایالات متحده و افغانستان امضا نگردد، راهی برای ماندن نیروهای ناتو در افغانستان باقی نمی ماند. و در نبود یک توافق هیچ نیروی نظامی ناتو پس از سال 2014 در افغانستان نخواهد ماند."<br class='autobr' /> اما در حالی که بحث عقب نشینی شدت می یابد، پیام دیگری را نیز میشود دریافت که شاید به آنچه که مقامات غربی واقعا می خواهند در افغانستان اتفاق بیافتد نزدیکتر باشد. <br class='autobr' /> آقای راسموسن پس از هشدار در مورد خروج کامل، این پیام را نیز فرستاد: "اجازه بدهید تاکید کنم که این گزینه‌ی دل‌خواه ما نیست."<br class='autobr' /> و از این جاست که تحلیلگران دفاعی می‌گویند، اولتیماتوم غربی ها به آقای کرزی بیشتر به یک ژست می ماند تا به یک خط مشی.<br class='autobr' /> تعداد کمی از اشخاص علاقه مند - و به ویژه پنتاگون - واقعا خواستار ترک معرکه افغانستان پس از سیزده سال جنگ استند، جنگی که در آن تقریبا 3500 تن از نیروهای ائتلاف بین‌المللی، عمدتا امریکایی، کشته شده اند؛ تعداد بی شمار غیر نظامیان در افغانستان کشته و یا زخمی شده اند؛ و 700 میلیارد دالر هزینه داشته است.<br class='autobr' /> دلیل اش ساده است: فرماندهان نظامی و کارشناسان سیاست گذاری می گویند که بدون باقی ماندن یک هسته‌ی از نیروهای غربی برای حمایت از دولت افغانستان و همچنان آموزش نیروهای امنیتی، احتمال زیاد میرود که بخش های قابل توجهی از این کشور به دست طالبان بیافتد، همان طوری که پیش از حملات 11 سپتمبر سال 2001 بود.<br class='autobr' /> پس از 13 سال خون و عرق ریختن در این جنگ، احتمال بازگشت به وقایع گدشته نوشداروی تلخ پنداشته میشود.<br class='autobr' /> میشل فلورنوی، یک مقام سابق پنتاگون در دولت اوباما میگوید، "اگر ما عقب نشینی کنیم، و جامعه بین المللی کمک های خود را قطع کند، پتانسیل سقوط دولت افغانستان به میان خواهد آمد، شورش‌گری شتاب خواهد یافت و مناطق زیر کنترل شورشیان بیشتر خواهد شد، شرق افغانستان به دست طالبان خواهد افتاد و پناهگاه امن برای تروریستانی که هنوز هم ضد امریکا استند بازسازی خواهد شد. پس از این همه تلاش این همه فداکاری و این همه پیشرفت، شما یک بار دیکر شاهد به میان آمدن یک پناهگاه امن جدید برای تروریست ها خواهید بود؟ این اصلا بی معنا ا‌ست."<br class='autobr' /> مقامات اطلاعاتی امریکا در ارزیابی های طبقه بندی شده هشدار داده اند که شورشیان می توانند بخش‌های کلیدی افغانستان در جنوب و شرق را در کمتر از یک سال پس از خروج کامل نیروهای امریکایی اشغال کنند. این ارزیابی ها همچنین هشدار می دهند که کابل، پایتخت، ممکن است به سرعت مورد حمله جدی تر از سال های اخیر قرار گیرد.<br class='autobr' /> کارشناسان سیاست خارجی می گویند این وضیعیت می تواند به ناامنی هند و پاکستان نیز منجر شود، چون این دو کشور اتمی آسیای جنوبی در تلاش برای نفوذ منطقه‌ای ممکن است وارد جنگ‌های نیابتی خشن‌تری در افغانستان شوند.<br class='autobr' /> دیوید سیدنی، معاون دستیار وزیر دفاع امریکا در امور افغانستان، پاکستان و آسیای میانه می‌گوید، "همه کشورهای همسایه افغانستان، می‌خواهند ما بمانیم. در صورتی که ما افغانستان را ترک بگوییم، پاکستان و هند نیز از آن تاثیر خواهند پذیرفت — این کشورها خواهان یک افغانستان با ثبات استند."<br class='autobr' /> برنامه ریزان امریکایی در حال بررسی حالتی استند که در آن ایالات متحده مجبور به یک عقب نشینی کامل و نهایی نیروهایش شود. مقامات می‌گویند، بخشی از این برنامه ریزی احتمالی شامل نگاه به کشورهای دیگر — احتمالا آسیای میانه – به منظور به دست آورن پایگاه‌های هوایی برای ادامه عملیات های هواپیماهای بدون سرنشین در منطقه است.<br class='autobr' /> چک هیگل، وزیر دفاع امریکا، چندی پیش درجریان یک کنفرانس خبری به این موضوع اشاره نموده گفت که ارتش به طور مداوم در مورد قرار دادن پایگاه‌های هواپیماهای بدون سرنشین تجدید نظر میکند، "تهدید های عمده از کجا برمیخیزند و در کجا متحدان‌ی دارید که مایل اند با شما همکاری کنند."<br class='autobr' /> اما مقامات نظامی می گویند که خروج کامل از افغانستان، جایی که ایالات متحده در حال حاضر در بگرام پایگاه دارد، به تلاش های ضد تروریستی امریکا صدمه میزند.<br class='autobr' /> ژنرال مارتین دمپسی، رئیس ستاد مشترک ارتش امریکا روز سه شنبه در دیدار با فرماندهان در افغانستان، آنها را ترغیب به تداوم فشار کرد، "این (اظهارات آقای اوباما) به معنای آن نیست که ما به ماموریت فراتر از سال 2014 متعهد نیستیم. ما باور کامل دارم که نیروهای امنیتی افغان می توانند از همکاری ما استفاده ببرند."<br class='autobr' /> ژنرال دمپسی گفته است که تهدید غرب به عقب نشینی کامل، عزم و اراده نیروهای افغان را تضعیف کرده است و به بن بست بر سر توافقنامه امنیتی، طالبان را به خشونت بیشتر ترغیب کرده است. او در مصاحبه‌ی با اسوشیتد پرس گفت، "این مسأله بر دشمن تاثیر داشته است و در برخی حالات به نظر من، آنها را تشویق می کند، و اطلاعات‌ی که ما داریم این را تائید میکند." <br class='autobr' /> بسیاری از مقامات افغانستان – به شمول 11 نامزد انتخابات ریاست جمهوری که برای جانشینی آقای کرزی در بهار امسال با هم رقابت میکنند - گفته اند که آنها می خواهند شماری از نیروهای اامریکایی در افغانستان بمانند. و روز چهارشنبه، ایمل فیضی، سخنگوی آقای کرزی، اصرار کرد که در نهایت ممکن است بر سر یک قرارداد امنیتی به توافق رسید.<br class='autobr' /> او با اشاره به امکان خروج کامل نیروهای نظامی امریکا از افغانستان گفت، "می‌خواهم موضع خود را در این مورد بازگو کنم: هیچ گزینه صفر وجود ندارد".<br class='autobr' /> مقامات دیگر به اهمیت کمک های بین‌المللی برای نگه‌داشت هر نوع ثبات در افغانستان پس از سال 2014 تأکید کردند.<br class='autobr' /> آرین یون، عضو کمیته روابط بین‌المللی مجلس افغانستان گفت، "من شخصا معتقدم که اوباما گزینه صفر را عملی نخواهد کرد". <br class='autobr' /> وی افزود، "امریکایی ها باید بدانند به مجرد این‌که نیروهای خود را به صورت کامل از افغانستان بیرون بکشند، این کشور به جنگ داخلی فرو خواهد رفت و به دهه نود باز خواهد گشت".</p></div> <div class='rss_ps'><p>منبع:<br class='autobr' /> <a href="http://www.nytimes.com/2014/02/27/world/asia/hard-talk-aside-little-desire-by-west-to-leave-afghanistan.html?_r=0" class="spip_url spip_out auto" rel="nofollow external">http://www.nytimes.com/2014/02/27/world/asia/hard-talk-aside-little-desire-by-west-to-leave-afghanistan.html?_r=0</a></p></div>