کابل پرس

طالبان تا کنون با بهانه های مختلف از زندان ها آزاد گردیدند

2013-01-06T20:32:37Z

همه خوب به حافظه دارند که طالبان در سال 2001 میلادی توسط قوای جامعه جهانی و جبهه متحد کشور از قدرت کنار رفتند. از آن وقت تا کنون از سوی محورهای مشخص حکومتی کشور و خارجی با انواع مختلف طالبان بدون محاکمه قانونی از زندان های کشور و حتا از زندان گوتانامو نیز آزاد گردیده اند.

پس از سقوط طالبان از امارت اسلامی، هدف یک عده در محور حاکمیت جناب حامد کرزی این بود با هر شکل و شمایل که ممکن گردد، گروه طالبان باید مورد حفاظت و حمایت قرار گیرند که عملآ چنین شد.
آن عده از طالبان که توسط نیروهای جامعه جهانی، به ویژه امریکایی و جبهه متحد ملی کشور دستگیر گردیدند، بدون محاکمه قانونی و بین المللی مدت چندی را به زندان سپری نمودند و حامیان آن ها مسأله رهایی طالبان زندانی را مطالبه و روز شماری می کردند.

زمان که جناب پروفیسر صبغت الله مجددی رییس قبلی مشرانو جرگه و ریاست امور آشتی و صلح را با طالبان به عهده داشت، به هزاران تن طالب به نام آشتی ملی، با حکم حکومت زمین و پول بخشش نمود تا گویا با دولت بپیوندند؛ ولی عملآ ثابت گردید که آنان باج را از حکومت گرفتند و مجددآ به گروه طالبان محلق شدند.
عده ای از طالبان با کمک حامیان حکومتی خویش از زندان های قندهار، کابل و سایر ولایات از طریق عملیات انتحاری وغیره نیز آزاد شدند. در ظاهر امر در مطبوعات نشر گردید که طالبان دروازه زندان را در کابل شکستانده و گریخته اند. و هم چنان گفته شده که طالبان از بیرون تونل را به مسیر زندان قندهار کشیده و از آن جاه طالبان گریخته اند. زمینه های آزادی طالبان از سوی طرفداران دولتی شان با اشکال دیگری در سایر ولایات نیز عملی گردیدند.

مضاف برآن، حامیان خارجی و داخلی طالبان در حکومت افغانستان در انتخابات شورای ملی اول و دوم تلاش کردند و یک عده طالبان را به ولسی جرگه و مشرانو جرگه نیز راه دادند.

علاوه از آن، حکومت رسمآ زمینه های آزادی برخی از طالبان را از زندان گوتانامو نیز مسیر نمود و تعداد کثیری از آنان را بدون محاکمه بین المللی آزاد ساختند. این آزاد شده گان نیز به پایگاه نظامی طالبان در آن سوی خط دیورند، مناطق جنوب و شرق کشور ما برگشتند و عملیات انتحاری دیگری را علیه قوای امنیتی از سر گرفتند.
در چند سال آخیر یک عده ای از طالبان پاکستانی و افغانی به مقامات وزارت، معنیت، ریاست های مستقل و سایر نهادهای مهم دولت جمهوری اسلامی افغانستان نیز نصب گردیدند که شواهد و مدارک کافی برآن گواهی می دهند. این طالبان که رسمآ در دستگاه های مهم دولتی، نهادهای خارجی و خصوصی کشور حضور دارند به عنوان عضو رابطه میان جنگ جویان طالب، حلقات ارگ ریاست جمهوری و حامیان خارجی گروه طالبان در افغانستان می باشند به ایجاد و گسترش همه بحران های کشور دست رسی تام دارند.

وقت که پروفیسر برهان الدین ربانی رییس شورای عالی صلح بود، بازهم عده ای کثیری از طالبان از زندان های کشور با بهانه واهی پیوستن به دولت و آشتی ملی آزاد شدند؛ اما بازهم مثل گذشته به اثبات رسید که طالبان آزاده شده دوباره به مرکز اصلی طالبان برگشتند و جنگ های دیگری علیه قوای امنیتی کشور و ناتو روی دست گرفتند.
در جریان این 12 سال گذشته با بهانه های عید فطر، عید قربان، سال نو وغیره نیز تعداد کثیری از طالبان بدون محاکمه قانونی از زندان های کشور آزاد شدند که هیچ کدام از آن با دولت نپیوستند؛ بلکه همه شان به مرکز نظامی طالبان در پاکستان، مناطق شرقی و جنوبی کشور ما برگشتند و نسبت به گذشته عملیات و جنگ های بیش تر را علیه نیروهای امنیتی در افغانستان شروع کردند.

در این اواخیر با سفر آقای صلاح الدین ربانی رییس شورای عالی صلح و هیئت شان به پاکستان در ماه نومبر سال گذشته، به تعداد 13 نفر از کدر رهبری طالبان از زندان پاکستان آزاد شدند. استخبارات پاکستان و حکومت افغانستان از این آزادی این تعداد طالبان استقبال کردند؛ اما در عمل تا کنون ثابت نگردید که آن ها به صورت عملی و صادقانه به روند صلح با دولت افغانستان پیوسته باشند.

از سوی دیگر، در این روزها به تعداد هشتاد طالب دیگر بدون محاکمه قانونی از سوی حکومت افغانستان از زندان پلچرخی آزاد گردیدند و به بهانه اینکه این ها بی گناه بودند. قرار است که حکومت کنونی بیش از 130 زندانی دیگری طالب را نیز در ظاهر به بی گناهی از زندان آزاد کند.

پس از اینکه، زندان بگرام از قوای ناتو به دولت افغانستان تحویل گردید، آقای حامد کرزی فورآ دستور داده که دوسیه ملاهای بلند رتبه طالبان از زندان های بگرام و سایر ولایات مورد بررسی قرار دهند و تا آن ها آزاد گردند و به روند صلح متوصل گردند.

خلاصه، پس از سقوط طالبان از قدرت دولتی تا کنون تلاش های وسیع و همه جانبه طرفداران طالب در داخل افغانستان و حامیان خارجی آنان به عمل آورده و با بهانه گوناگون نه تنها طالبان را از محاکمه قانونی نجات داده اند؛ بلکه بخش کثیر از آنان را از زندان ها آزاد نموده و قسمت دیگری از طالبان، حزب اسلام حکمتیار، گروه حقانی و سایر بنیادگرایان افراطی را در ظاهر به نام آشتی ملی و صلح در بدنه های محوری دولت، مؤسسات خارجی و نهادهای خصوصی جذب نموده اند.

از این رو؛ اهداف، ستراتژی، برنامه و عملکردهای حلقات خاص حامیان و طرفداران طالبان در دولت جمهوری اسلامی افغانستان هر گز در راستای تحقق راستین عملی صلح بنیادین، استقرار حاکمیت مستقل ملی و تحقق دموکراسی در آینده افغانستان نبوده و نیست؛ بلکه مقصد تحت هر نام و بهانه آوردن نیروهای ضد مدنی در حاکمیت آینده کشور می باشد که بدین وسیله بحران کنونی کشور ما زیادتر به نفع دشمنان مردم و خاک مقدس افغانستان فربه تر خواهد شد.

پس، تا زمانیکه به طور صادقانه و عملی از هر سمت و سو قوانین نافذه ای کشور مورد تطبیق اساسی قرار نگیرند، نه تنها پروسه صلح با مخالفین تحقق نخواهد یافت؛ بلکه سایر بحران های کشور نیز گسترش خواهد نمود.

معرفی نامه مختصر آقای حسین صادقی هنر پیشه فلم و قهرمان ورزش رزمی جهان

2012-12-08T04:00:00Z

قرائت معرفی نامه مختصر حسین صادقی توسط غلام سخی ارزگانی در محفل اتحادیه ورزشی افغانهای مقیم اروپا در شهر هامبورگ جمهوری فدرالی آلمان

حسین صادقی فرزند آقای محمد یوسف، متولد ماه حوت 1358 در ولایت ارزگان می باشد. وی از ایام طفلی علاقه خاص نسبت به ورزش داشت و همواره آموزش فن ورزشی را در ذهنش می پروانید که چگونه به این مقصد خویش نایل گردد. ولی؛ پدرش خیلی دوست داشت که پسرش حسین صرفآ مکتب برود و تحصیل نماید .

از آن جایئکه حسین شب و روز به «خیال» ورزش غرق بود و به «امید» اینکه به این معشوق خویش برسد، همان بود که بلاخیره خیال پردازی های او، امید را در وجودش تقویت بخشید و عشق اش نسبت ورزش نزدیک تر گردید تا اینکه عملآ به ورزش پرداخت.

حسین به پنهان از پدرش به ورزش «ووشو» آغاز نمود. زمانیکه وی از ورزش فارغ می شد، لباس های سپورتش به دور از چشمدید پدرش در خانه مخفی می کردد تا او از این مسأله آگاه نشود. ناگفته نماند که در ضمن، حسین به دروس مکتب خویش نیز ادامه می داد.

باید گفت که در وجود آقای صادقی «شوق»، «باور به نفس»، «صداقت» و «امید» به آینده بازتاب عریان داشته و این چنین سرمایه، روزنه های آینده درخشان را تا حال برایش به آرمغان آورده است. از همین لحاظ بوده که قدم های تدریجی، ولی متین را در راستای ورزش رزمی و هنر فلمی با تحمل زحمات و سعی فراوان به خود اختصاص داده است.

از آن جایئکه صادقی سخت متکی به «نفس» خویش بوده و با «امید» سرشار خود، آموزش و تمرین ورزش «شاولین ووشو و یا کونگ فوی» چینایی را از سن 9 سالگی در نزد استاد رمضان شفایی و استاد سهراب زاده در کشورش محبوبش آغاز نمود و با سخت کوشی خویش، مشکلات فراوان را در این زمینه نیز متحمل گردید. حسین، مراحل و پله های مختلف این فن ورزش رزمی را با سرعت تمام و به زودترین فرصت به صورت موفقانه طی نمود تا اینکه در سن 16 سالگی «قهرمان» کشورش در افغانستان گردید.

بعد از این حسین، با پشتوانۀ همین هنر و مدرک قهرمانی خویش به عنوان «کپتان» تیم ملی افغانستان نیز انتخاب شد که برای مدت 2 سال با صداقت تمام، افتخار شایسته ای را به مردم و کشورش به ارمغان آورد.

ناگفته نماند که سعی، شوق، اعتماد به نفس و امیدواری حسین در این جاه تمام نمی شود؛ بلکه برعلاوه این خصوصیات اش، سایر قوای بدنی و روانی وی نیز بیش تر به حرکت افتاده و پویا گردیدند.

حسین در سال 1996 در منطقه شنکیاری پاکستان ورزش رزمی را در نزد استاد لو چینایی نیز ادامه داد و در این راستا بهتر آموخت و نسبت به قبل بیش تر وارد عرصه این مسلک ورزش رزمی گردید که امروز مورد علاقه خاص خارجی ها و به خصوص جوانان افغانستان می باشد.

حسین صادقی قهرمان ملی کشور، در سال 1999 میلادی بنا بر ملحوظات سیاسی و بحران های داخلی افغانستان به استرالیا مهاجرت نمود تا اکنون در آن جاه زندگی می نماند.

صادقی، در سال 2000 میلادی به حیث عضو تیم المپیک افغانستان برای المپیک سیدنی سال 2000 انتخاب گردید که متأسفانه به دلایل سیاسی که طالبان در افغانستان به وجود آورده بودند، 3 روز قبل از شروع مسابقات المپیک، بناء بر فیصله کمیتۀ بین المللی المپیک بود که افغانستان از شرکت در آن محروم گردید و حسین هم در آن شرکت کرده نتوانست. ولی؛ با آن هم صادقی «ناامید» نگردید و جهت رسیدن به مراحل بالاتری ورزش رزمی خویش به صورت خسته ناپذیر ادامه داد.

آقای صادقی در سال 2005 میلادی، یک بورس تحصیلی را در بزرگ ترین و مجهز ترین دانشگاه به نام «دانشگاه هنرهای زیبا» در شهر ملبورن استرالیا حاصل کرد. در این دانشگاه از سراسر جهان در سال، فقط 23 نفر انتخاب می گردید که از جمله یکی هم آقای حسین صادقی بود که افتخار شادگری را در آن بدست آورد و با شجاعت، تلاش، ذوق و اتکا به نفس خویش شروع به تحصیل نمود تا اینکه به صورت موفقانه آن را به پایان رسانید.

صادقی، بعد از ختم پروزمندانه تحصیل اش در دانشگاه هنرهای زیبا در سال 2008 میلادی، در اولین فلم خود که در تایلند بازی کرد، به نام Gost in Heaven (یعنی روح در بهشت) یاد گردیده و با کارگردانی Poul Brown (پل براون) می باشد. باید علاوه نمود که بازی در این فلم در ذهنیت و شخصیت صادقی تأثیر به سزای گذاشت و «امید و ذوق» وی را در این هنر رزمی بیش از پیش تقویت بخشید و او را تواناتر از قبل در این عرصه مدنی وارد نمود.
همین بود که حسین پس از آن، در فلم دیگری به نام Among dead men ( در امتداد مرده های مردم) بازی نموده که در استرالیا ساخته شده است. این دومین فلم است که نه تنها توانایی رزمی و هنری حسین را شگوفاتر نمود؛ بلکه رسالت «اعتماد به نفس» وی را نیز نیرومند تر از گذشته ساخت و هم چنان مورد توجه کشورهای انگلیسی زبان و خاصتآ باعث علاقمندی مردم و قشر جوان افغانستان نیز واقع گردید.

صادقی، در همان سال در کشور امریکا در فستیوال بین المللی Action on filmدر بین 300 فلم از سراسر جهان به عنوان بهترین «صحنه سازی مبارزه» در این فستیوال بین المللی شناخته شد که در بعد ملی افغانستان نخستین افتخار را در این زمینه برای مردم و کشورش به ارمغان آورد.

فراموش نباید کرد که چنین پیروزی ها نه تنها در نیرومندی فزیکی و تقویت روانی صادقی نقش شگوفاتری را به جاه گذاشت؛ بلکه ابعاد مختلف شخصیت وی را نیز بهتر از قبل در جامعه بازتاب داد.

آقای صادقی از سال 2012 میلادی تا کنون در لاس انجلس ایالات متحده امریکا نیز زندگی می کند که یک فلم کوتاه از زندگانی خود و رفتن اش به «هالیود» توسط Silver Screen تهیه نموده که امروز به نام «هنر مبارزه» در فستیوال های بین المللی در کشورهای امریکا و استرالیا نمایش داده می شود که مورد توجه و علاقمندی ویژه ای ملت های آن سامان نیز واقع گردیده است.

از یاد نباید برد که حسین در استرالیا، به عنوان مشاور مسلکی با ورزشکاران مختلف در رشته های ورزشی گوناگون نیز فعالیت دارد و هم چنان بچه های نوجوان پناهنده را در سنین 10 تا 18 ورزش شناوری و یا آب بازی آموزش می دهد.

به تاریخ 22 اکتوبر سال 2012 میلادی مسابقات فستیوال جهانی ورزش های رزمی در پنج رشته ورزشی در جزیره کیش خلیج فارس ایران برگزار شد. در این سومین دوره فستیوال هنرهای رزمی جهان از 69 کشور و به تعداد 1250 ورزشکار شرکت داشتند که آقای حسین صادقی در رشته فورم های ستندرد، «مدال طلا» را به دست آورد و به مقام «قهرمانی جهان» نایل گردید.

آقای حسین صادقی اظهار نموده که این مدال طلا و قهرمانی خویش را به صورت صمیمانه به خانواده، مردم و کشور افغانستان هدیه می نماید و هم چنان خواهان تحقق صلح بنیادین، تأمین امنیت و پیشرفت های مدنی به صورت متوازن در تمام ولایات افغانستان می باشد.

حسین قهرمان جهانی با چنین دست آوردهای خویش؛ یقینآ که نه تنها به مثابه پیام آور صلح، محبت، آشتی، ترقی، دیگرپذیری و همبستگی ملی در سطح افغانستان تبارز نموده؛ بلکه پیام عشق به بشریت و صلح را برای جهانیان نیز تقدیم می کند تا جهان عاری از خشونت، تخاصم، جنگ و کشتار گردد.

در این تصویر حسین صادقی در حال نمایش ورزشی خویش است.

رمز پیروزی حسین صادقی قهرمان جهانی

در این مدت که حسین شخصآ در منزل من در شهر هامبورگ آلمان تشریف داشت، خاطرات فراموش ناشدنی را از این جوان برومند، با شخصیت و پیکارگر با خود دارم. از این رو، رسالتآ لازم است تا رمز و خصوصیات موفقیت های این جوان رشید بیان گردد تا یک الگوی خوبی برای جوانان و نوجوانان سراسر جهان و به خصوص برای مردم و جوانان افغانستان باشد. ویژه گی و رمز پیروزی ذیل در وجود صادقی مشاهده می گردد که وی را به این مقام رسانیده اند و هم چنان آینده درخشان نیز نصب اش خواهد گردید:

1- ذوق سرشار:
چنانچه در بالا اشاره شد که صادقی از ایام کودکی به ورزش علاقه فراوان داشت تا اینکه زمان به او دست محبت داد و بالاخیره، او به ورزش آغاز نمود. ذوق نه تنها به نوبه خود در امر ورزش مؤثر است؛ بلکه در سایر مسایل زندگانی نیز تعیین کننده می باشد.
از لحاظ روان شناسی نیز چنین است که اگر کسی نسبت به یک شی و یا امری شوق داشته باشد و رسیدن به آن را در ذهنش همواره «تصور» کند؛ با تعقیب مکرر آن به جای می رسد که بالاخیره به مقصد خواهد رسید. به قول معروف که گویند: «جوینده، یابنده است». صادقی از جمله کسانی است که ذوق و سعی سرشارش، او را به ورزش هم وصل نمود و دریچه های پیروزی وی را در امر ورزش رزمی برایش گشود.

2- اعتماد به نفس:
از گفتار و کردار صادقی کاملآ هویدا است که نامبرده شدیدآ متکی به نفس خویش می باشد. زیرا؛ در جوار شوق به ورزش، اعتماد به نفس اش نیز به ادامه ورزش و موفقیت وی مؤثر تمام شده است.
نباید فراموش نمود، هر انسان که دارای «اعتماد به نفس» خویش باشد، بلاخیره به مقصد خود نایل خواهد گردید که برای نسل جوان کنونی جهان و خاصتآ جوانان کشور ما، ایجاد اعتماد به نفس خیلی ها ضرور می باشد و مهم ترین عنصر در امر پیروزی انسان است.
«در قرآن آمده است: « ان الله لایغیر ما‏ ‏بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم » (رعد/ ۱۱ ) ‏یعنی خداوند آنچه را به هر قومی مربوط است تغییر نمی دهد تا زمانی که‏ ‏خود آنان آن را تغییر دهند». سایت انترنتی http://www.asreshia.com
چنانچه اقبال لاهوری نیز کلام زیبای را در این مورد دارد که اینک باهم می خوانیم:
خــدا آن مـلتــی را ســــروری داد
که تقدیرش بدست خویش بنوشت
به آن ملـــت سرو کـــاری نــدارد
که دهقانـش برای دیگران کشت
کسی که اعتماد به نفس خویش داشت، آیا با آگاهی لازم تقدیر و تغییر آینده خودش را رقم نمی زند؟
از این رو، حسین صادقی با اعتماد به نفس، اختیار و ضمن سایر خصوصیات خود تا این مرحله از قهرمانی نایل گردیده است که برای سایر جوانان نیز یک الگوی خوب می باشد.

3- صداقت:
تا جایئکه به اثبات رسیده، حسین در فعالیت ورزشی از عنصر طبیعی صداقت خویش هم کار گرفته و این خصوصیت نیک، وی را نیز به ادامه ورزش تقویت بخشیده است. صداقت در گفتار و روابط اجتماعی وی، به طور برجسته نمایان است که از این ناحیه روابط نیک را نیز در اجتماع به دست آورده است.

4- تعهد:
به خاطر باید سپرد، هر فرد که در قبال پیش برد حیات آبرومندانه خویش، تعهد هوشمندانه و خردمندانه داشته باشد؛ بالاخیره شادکامی مدنی و زندگانی لذت بخش را نصیب خواهد شد. تعهد بدون آگاهی خردمندانه، اعتماد به نفس، شوق، صداقت و... پیکار سیستماتیک خلق شده نمی تواند.
تعهد یک اصل دیگری است که در حیات روزمره و خاصتآ در عملکردهای ورزشی حسین ظاهر گردیده که یکی از رمز تداوم ورزش رزمی وی بوده و هم چنان موفقیت صادقی را در این زمینه نیز در قبال داشته است. حسین با خدای خویش تعهد سپرده بود تا اینکه به این مقام قهرمانی نایل گردید.

5- تصمیم:
عنصر تصمیم گیری در وجود صادقی نیز یکی دیگری از شاخص های مثبت است که نه تنهای نامبرده را به ادامه فعالیت های ورزشی موفق داشته؛ بلکه امیدواری وی را نسبت به آینده درخشان نیز نیرومند تر نموده است. از این رو، کسی که در هر بعد از زندگانی و مناسبات اجتماعی- سیاسی و اقتصادی- فرهنگی خویش دارای تصمیم عقلانی و مدنی باشد؛ بالاخیره صاحب شخصیت و هویت برومند در خدمت شایسته خود، خانواده، جامعه و کشورش خواهد گردید.

6- امید به آینده:
نعمت امید به آینده تابناک و نیکو در ذهنیت و روش حسین به صورت آفتابی نمایان است. تا جایئکه از ورای صحبت ها و سرگذشت وی به خوبی درک می گردد، صادقی در ضمن سایر خصوصیات پیروزی خویش تا این مرحله به امید زیست نموده و اکنون نیز به امید آینده درخشان نه تنها در راستای تداوم ورزش های رزمی خود می باشد؛ بلکه به امید فعالیت های بیشتر خویش در فلم های آینده در هالیود نیز است.
باید به حافظه داشت که امید واری عاقلانه نسبت به آینده، یکی از رازهای موفقیت هر انسان در روی زمین می باشد که جوانان و نسل آینده باید با اصل مقوله امید آشنا گردد و از این نعمت به خاطر تحقق خواسته ها، نیازها و آرمان های والای مدنی آینده درخشان خویش استفاده نماید.

7- ادب:
من نه تنها صادقی را یک شخص مؤدب یافتم؛ بلکه از سوابق و مناسات اجتماعی و روزمره وی هم به اثبات می رسد که دارای ادب و تربیت ویژه ای خانواگی عالی است. این خصیصه، وی را نیز در میان خانواده، جوانان، ورزشکاران، اطرافیان و جامعه مطرح نموده است.
اهل خرد نوین و حتا مردم عامه به خوبی می دانند که ادب و اخلاق پسندیده، یک انسان را نه تنها در محور روابط اجتماعی با عزت و محبوب نایل می گرداند؛ بلکه دریچه های شگوفایی حیات مادی، معنوی و اجتماعی را نیز به رویش باز می نماید. پس، ادب خردمندانه برای هر انسان ضروری می باشد تا در پرتوی آن روزنه های گنج زندگی را به روی خود و جامعه خویش باز نماید.

8- تقوا:
از ورای کردارهای گذشته و کنونی حسین، نیک فهمیده می شود که وی صاحب تقوای لازم می باشد. این تقوا هم بوده که صادقی را از آلودگی ها وغیره محفوظ نگه داشته و از جمله نامبرده را در فن ورزش رزمی در فلم نیز به پیروزی افتخارآفرین رسانده است. برعلاوه، تقوا جزء از عوامل پیش رفت هر انسان نیز به حساب می آید. اگر جوانان و نسل کنونی کشور ما به تقوا بیشتر توجه نمایند با یقین که در این رابطه نیز شخصیت های سازنده خویش را تکمیل خواهند نمود و در خدمت مردم و کشورش به طور شایسته قرار خواهند گرفت.

9- تواضع:
در ضمن آن همه صفات نیک و خجسته ای را که در نهاد و کردار آقای حسین صادقی یافتم، یکی هم داشتن تواضع است که در وجود وی به طور عریان مشاهده می گردد. مذکور در گفتار و عمل خویش نهایتآ با تواضع رفتار می کند که این صفت هم در جوار سایر اوصاف مثبت وی به زندگانی شخصی، فعالیت ورزشی و بازی های هنر فلمی اش ممد واقع گردیده است. اگر انسان می خواهد که در قلب جامعه به صورت منطقی و عقلانی راه یابد، یکی هم تواضع است که با زیربنای دانش و خرد علمی از آن استفاده نماید. در ضمن تواضع، الهام آور محبت، سعادت، صلح، امنیت، آشتی و... سایر نعمات نیز برای انسان ها می باشد.

10- فکاهی گوی مؤدب:
فکاهی سازنده و مؤدبانه یک اصل دیگری است که در مناسبات اجتماعی نهایت مؤثر است. فکای مؤدبانه در ایجاد و گسترش روابط حسنه میان افراد جامعه خیلی ارزش مند است و عناصر همبستگی، هم پذیری، محبت ورزی، صلح و عشق انسان دوستانه را در بین اعضای خانواده، دوستان، جامعه، مردم و کشور به زایش و پویش می گیرد.
افزون بر صفات پسندیده فوق، حسین یک فکاهی گوی با ادب و خلاق می باشد که محفل را گرم نگه داشته و قلب ها را با هم نزدیک می نماید. صادقی، فکاهی های را خیلی با آب و تاب بیان می دارد که به قلب ها چنگ می زنند و انسان را خوشحال نگه می دارد. صادقی با فن فکاهی خویش در قلب همه اطرافیان و اقشار مختلف اجتماعی قرار دارد.
پس، آن همه اوصاف که در وجود حسین صادقی عملآ به مشاهده می رسند، نه تنها وی را در عرصه ورزش های رزمی و بازی هنر تا حال موفقانه در فلم وارد نموده؛ بلکه آینده درخشان نیز نصیب این جوان با همت، صلح خواه، مدنیت طلب و انسان دوست خواهد گردید.
ورزش نه تنها برای سلامت و صحت انسان نهایت مفید و مؤثر می باشد؛ بلکه ورزش انسان را از مبتلا به مواد مخدر و سایر انحرافات نیز محفوظ نگه داشته و هم چنان ورزشکاران سفیران صلح، محبت، امنیت، ترقی، پیام آور همبستگی های ملی، دینی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و... بین المللی نیز می باشند.
پس، همه ورزشکاران ملی و بین المللی نه تنها پیام آوران صلح، زندگی نوین و عشق نسبت به انسان های روی زمین می باشند؛ بلکه متضمن همبستگی های اجتماعی، مادی و معنوی کلیه کشورهای جهان در خدمت والای انسان و انسانیت خواهند بود.
من صرفآ با داشته های ناچیز خویش، چند نمونه ای از رازهای موفقیت حسین صادقی را در بالا شرح دادم و شاید هم عوامل پیروزی نامبرده بیشتر از آن باشند که از چشم دید و تشخیص من به دور مانده باشند.
امید است که جوانان و نسل آینده از این دست آوردها و صفات شایسته حسین صادقی با وجه احسن حد اکثر استفاده را برده تا حتا در عالی ترین مقام های ورزشی، اجتماعی، سیاسی، مادی، اقتصادی، فرهنگی، هنری، علمی وغیره نایل گردند.
و من الله التوفیق
Ghulam Sakhi Oruzgani
تاریخ: شنبه 18 قوس 1391 خورشيدی برابر با 8 دسمبر 2012 ميلادی/ آلمان

تصویر از سخن رانی صادقی در محفل اتحادیه ورزشکاران اروپا در شهر هامبورگ جمهوری فدرالی آلمان

تصاویر زیر از پذیرایی حسین صادقی در شهر هامبورگ آلمان

تصویر ذیل از جای دیگری با حضور صادقی در جمع از خواهران

رعایت کرامت انسانی؛ متضمن تحقق نظام انسان سالاری

2012-11-18T16:24:39Z

Sommaire

حرمت به کرامت انسان در برگه ای قانون:

قسمت چهارم:
تبدیل کردن «بدی» به «نیکی» یا تعویض « دشمنی» به «دوستی» و یا جانشینی «صلح» به جای «جنگ» و امثالهم با استمداد عقل، علم، درایت، صداقت و رهبری شایسته یک اصل گذشت عالمانه انسانی است که حرمت به انسانیت را عملآ به نمایش می گذارد. و به این طور هرگونه زشتی، بدنگری، خیره سری، دشمنی، بدکرداری، خشونت و قتل را از میان دو نفر، خانواده، قبیله، قوم، جامعه، ملت، کشور و جهان بشریت کاهش داده و بالاخیره از بین خواهند برد.
در این مرجع، جانشینی نیکی را به جای بدی این چنین می خوانیم:

«بهترین راه و منطقی ترین روش که قرآن برای تبدیل دشمنی به دوستی نشان می دهد این است که «ادفع بالتی هی احسن»، فصلت/34» انسان بدی را با نیکی پاسخ دهد» و این امر باعث تحریک عاطفه طرف مقابل می گردد. و در نتیجه دشمنی با دوستی تبدیل می گردد.

بیــا تا جهــان را به بــد نسپریــــم
به کوشش همه دست نیکی بریـــم
نباشـــد همی نیـــک و بــد پایـــدار
همــان به کــه نیکی بــود یادگــــار
همـــان گنــج و دینــار و کــاخ بلند
نخواهـــد بـدن مر تــو را سودمــند
فـــریـــدون فـــرخ فرشــــته نبـــود
ز مشک و زعنبر سرشســته نبــود
به داد ودهـــش یافــت آن نیکــویی
توداد ودهش کن فریدون تویی» (1)

ایامیکه عقل با گوهر و خصویات دانش به کار گرفته شد؛ آن گاه عاطفه و هوش انسان به طرف سازندگی متمرکز گردیده و نخله های تساهل، تسامح، گذشت، حوصله، از خودگذری، دیگرپذیری و نظایر این ها تولد و گسترش پیدا می کنند. اینجاست که پاسخ هر تاریکی با نوردانش و خرد تکامل یافته داده می شود. در این برهه، عقل مزین شده با علم «یکه تاز میدان» گردیده و با نور آفتاب هرگونه تاریکی را به روشنایی مبدل خواهد نمود.

یعنی در این صورت، جواب دشمنی با دوستی آگاهانه، دوراندیشانه، صادقانه و خردمندانه ارائه خواهد شد که آهسته آهسته کدورت ها، پلیدی ها، خشونت و خصومت ها از درون انسان زدوده خواهند شد.
در شروع شعرهای کتاب شاهنامه، این گونه انسان به «نیکی» فراخوانده می شود:

همان نیکیــت بایـــد آغاز کرد
چو با نیکنامان بــوی در نبـرد
نکویی به هر جا چو آید به کار
نکویی گزین وز بدی شرم دار» (2 )

شمس الدین محمد حافظ شیرازی، سرآغاز و منبع آسایش و خوشبختی انسان را با ترک دشمنی و در عوض ایجاد و نهادینه سازی دوستی را در بین انسان ها دانسته که این گونه می فرماید:

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرفست
با دوستــان مروت با دشمنـــان مدارا» (3 )

آیا بر ما انسان ها واجب نیست که پیشنهادات عالمانه و اندرزهای خردمندانه اربابان سخن را آویزه ای گوش و انگیزه ای هوش خودها نماییم تا آگاهانه به شأن انسانی و شوکت انسانیت حرمت بگذراییم؟

معمولآ از زندگانی فردی و خصوصی گرافته تا سطح داخلی کشور خودی و سایر ممالک جهان؛ شاهد تنش ها، خشونت ها، جنگ ها، ویرانی ها، تجاوزها، بی سرنوشتی ها و قتل های جبران ناپذیر انسان ها تا کنون هستیم که در فرجام ظواهر این چنین جنایت و جنگ ختم می گردند.

مثلآ از جمله: دو نفر یک دیگر را تا آن حد می کوبد تا اینکه توانایی فزیکی و خشم روانی هردوی شان به تخلیه برسند؛ آنگاه آن یکی مغلوب و دیگری غالب می گردد. در این ایام اگر کدام میانجی و سلاحگیر مصلح بین هردو طرف مداخله کند، در اینجاه غالب و مغلوب راضی به ختم جنگ می باشند.

اما؛ در آغاز هردو که بر یک موضوع کوچک دعوا داشتند، یا نخواستند و یا نتوانستند که از عقل، مدارا، حوصله و گذشت کار بگیرند؛ و بناء بر ضعف عقل، اخلاق، تعلیم، تربیه خانوادگی وغیره باهم درگیر جنگ شدند که در این صورت هردو کفته، بی غزت، جریحه دار و شرمینده در اطراف خویش شدند.

پس، اگر یک انسان در هر بعد حیات شخصی، خانوادگی، اجتماعی، محیطی، قومی، ملی و کشوری خویش از حد اقل خرد، صبر و فکر کار بیگرد؛ با یقین کامل که در فرجام خساره مند، دردمند و رنجور نخواهد شد.
خلاصه اینکه: «با دوستان مروت با دشمنا مدارا» بر مایه ای خرد، دانش و آگاهی سیاسی- فرهنگی جایگاه ویژه ای در بین جامعه دارد که «دوستی» را جانشین «بدی » می نماید.

ابوالقاسم فردوسی، دوستی را برای تمام جهان بشریت می طلبد و هر انسان را این چنین دعوت به نیکی می دهد:

بیـا تا جهــان را به بـــد نسپریم
به کوشش همه دست نیکی بریم
نباشــد همی نیــک و بــد پایــدار
همان بی که نیکی بود یادگار» (4 )

مسأله تنها به سر این نیست که دست مهر، محبت و دوستی را به سوی دیگران دراز نماییم؛ بلکه موضوع محوری این است که همه ای ما بعد از خویش عشق ناب به انسان، پارسایی، محبت ورزی، مهرنگری و دوستی آگاهانه، هوشمندانه و عاقلانه را برای آیندگان به میراث بگذاریم تا نسل های آینده نه تنها از آن ها بهره ای لازم ببرند؛ بلکه آن ها نیز به نوبه خود مطابق شرایط زمانی و مکانی شان دوستی ها را بازهم به طرف جمال و کمال خردمندانه تر گسترش بدهند و آن را برای نسل های بعدی انتقال دهند.

اینک در اینجاه به پیشگاه پیرطوس زانو زده و از نصایح عاقلانه و اندرزهای عالمانه وی در مورد تحقق نیکی سود می جوییم:

همه نیکویی پیشه کن گر تـوان
که بر کس نماند جهان جـــاودان
همـــه مردمـــی بایــــد آییـــن تو
همـــه رادی و راســـتی دیــن تو
جوانمــردی از کارها پیشــه کن
همـه نیکویی انــدر اندیشــه کن
ز بــد تا تــوانی سکالــش مکـن
از ایــن مرد دانــنده بشنو سخن
چـو گفتــار و کردار نیــکو کنـی
به گیتــی روان را بی آهــو کنی
همه سر به سر دست نیکی برید
جهان جهـان را به بد مسپرید» (5)

آیا اندرزهای همه ادباء، علمای سازنده دینی، دانشمندان مدنی و اربابان سخن در راستای تزکیه درون و بیرون شخص، جامعه و تمام بشریت مؤثر نیستند و بالاخیره ارج گذاری به حیثیت والای انسان، مقام آدمیت و کلیه انسان های روی زمین نمی باشد؟ آیا در این صورت پیوند خرد با دانش و بالاخیره یکی از محصول هردو، همین «نیکی» نیست که تا خادم آگاهانه انسان گردد؟

«پس، به این صورت اگرعقل در زیر بار جهل، هوس و نظایر آنها رفت؛ آنگاه نتیجه آن برای انسان زیانبار، ناگوار و تباه کننده خواهد بود که به این صورت «بد» تولد می یابد. در ضمن، من جمله انسان از نعمت آزادی طبیعی خویش نیز محروم می گردد. و اگر عقل بر بنیاد معنویت، دانش روز، بصیرت و منطق لازم همراه گردد؛ آن وقت انسان به مفهوم واقعی کلام «آزاد» گردیده و بلاخیره باعث سعادت دنیا و آخرت خویش نیز خواهد گردید. به این ترتیب است که شاهد «زایش» نیکی ها، دوست ها و نظایر این ها در میان خانواده، جامعه، ملت، کشور و کلیه آدمیان خواهیم شد.

آیا بازهم انسان با کمک عقل، بصیرت و مشوره از جمله در روند روابط اجتماعی- سیاسی و اقتصادی- فرهنگی؛ طرح تهداب تعیین سرنوشت عادلانه و دموکراتیک خود، جامعه و کشور خویش را نمی ریزاند؟

پس بیایید که بر بنیاد ارزش های دینی، داشته های بشری، مدنی، علمی، بارقه آگاهی، غنای فرهنگی و... ضرورت زمان در «تولید و ترویج کاربرد فرهنگ عقلانی» در همه امور زندگانی خویش اقدام ورزیم تا تدریجآ نخله های «انسان سالاری» در روابط انسان های روی زمین و به ویژه در افغانستان خلق و مسلط گردند و کشور ما از این «بحران سرطانی» تدریجآ نجات یابد.

پس، عملا ثابت می گردد که با به کارگیری «درست عقل»، سعادت نصیب دنیا و آخرت یک انسان می گردد. و برعکس، با به کارگیری «نادرست عقل»، هردو جهان یک انسان، ظلمانی و دوزخی می شوند.
با بکارگیری عالمانه از عقل منجمله در امر تعیین سرنوشت در انتخابات دموکراتیک یکی از نیازمندی های حیاتی برای هر انسان روی زمین و به خصوص برای مردم افغانستان می باشد که باید عملی گردد تا تدریجآ گام های استوار را به طرف تحقق جامعه مدنی، همبستگی مذهبی، وحدت ملی، دولت مستقل ملی و دموکراسی برداریم.» (6)
در سوره بقره تأکید گردیده که تا نیکویی کنید:

«.... واحسنوآ ان الله یحب المحسنین. (بقره/ 195) ترجمه:( .... و نیکویی کنید که خدا نیکوکارانرا دوست دارد.) (7)
این دستور خداوندی ابعاد سازنده و گسترده ای اجتماعی ندارد؟

داشته های دیگری اربابان فرهنگ و دانش در مورد خرد:

از این منبع در مورد خرد چنین آمده است که باهم می خوانیم:

«سرایشگر دیگر در این سرود خویش نگاه به خرد نموده و آنگاه مفدیت آنرا اینگونه بر می تابد:

نخست آفریــنش خــرد را شنــاس
نگهبـــان جانـست و او ناسپـاس
خــرد چشــم جانست چون بنگری
تو بی چشم شادان جهان نسپری ( 8)

مسلمآ که منظور شاعر از خرد «خام» نیست؛ بلکه هدف وی از خرد «پخته» یعنی، خرد که بر مایه و پایه ای علم و غنای فرهنگی- سیاسی سازنده آبدیده باشد، است.

سنایی غزنوی در عصر طلایی حاکمیت تورکتباران افغانستان، خرد را یک ثرؤت ناتمام انسان و انسانیت دانسته که بلاخیره انسان را به عالی ترین قله پیشرفت و معنویت خواهد رسانید:

هرچه در زیر چرخ نیک و بدند
خوشــه چینــان خرمـــن خردند
جســم را جـــان و برد باری ده
نفس را علـــم بخش و یاری ده
عقـــل را راه حـــق دلیل تو بس
عقـــل هر جایگه خلیل تـو بس» (9)

فروغ هستی در فراخستان عقلانیت و علم عصر از جهت دیگری توجه به ارزش دانش و خرد داشته و آنرا چنان بذر پوینده معرفی می دارد که همیشه برای مردم بازده شایسته ای را به بار می آورد:

من بذر امید در جهان کاشتـه ام
تخم خرد و فکر جوان کاشـته ام
دانم که زند جوانه امــید وطن
دردانه برای مردمـــان کاشته ام ( 10)

شرایط همیش به یک منوال نیستند. چنانچه گویند که:« جهان همواره در تغییر است»، که عملآ صحت دارد. قبل از همه غرض مداوای دردهای جامعه، باید با زیربنای دانش و خرد شناخت بنیادی از اوضاع مادی، معنوی، اجتماعی، جغرافیوی، روانی وغیره جامعه حاصل گردد و بعد با برنامه سازنده و مؤثر در حل معضله و بحران اقدام ورزید که این همان فکرجوان است، برای مداوای درد جامعه.

با ادامه سرودهای عالمانه، عارفانه و ماندگار فردوسی که در عصر شکوهمند و طلایی غزنویان تورکتباران افغانستان سروده است، این هم کلام دیگری در زمینه خرد دارد که چنین است:

بنـــام خداوند جــــــان و خرد
گزین برتر اندیشه برنــــــگذرد ( 11)

از چشم انداز عقل، انسان بر مبنای علم، دانش و عمل قابل تشخیص و شناخت می باشد و آن گاه، صاحب حرمت و شأن تکاملی دوام دار می گردد:

مر چشــم خــرد را ز علــم بهــتر
ای پور پــدر هیــچ توتیـا نــیست
گر بر دل تـو عــقل پادشــاه است
بهتر ز تو در عقــل پادشاه نیست
چون دین و خرد هستمان چه باک
گر ملکت دنیا به دست ما نیست»(12)

پس، عملآ به اثبات رسیده که انسان به وسیله دانش از اسارت جهل «آزاد» می گردد و این آزادی، انسان را بر مایه و پایه علم و خرد تا آن حد رشد می دهد تا به عنوان «جانشین آفریدگار» به روی زمین خدا عرض اندام نماید و تا کرامت انسانی و انسانیت با آخرین قله ترقی برسند.

مضاف برآن، کسی از راه فراگیری دانش صاحب عقل پخته و ناب گردید؛ مسلمآ که به طور خردمندانه و عالمانه مالک گوهر دین و دیانت نیز می شود که در این وجه، محتوای رعایت کرامت انسانی گسترش یافته و به قله ای معنویت گام خواهد گذاشت.

از این منبع، نقش خرد را در مورد ارج گذاری کرامت انسانی و غنامندی محتوای انسانیت چنین می خوانیم:

«در اینجاه فردوسی ارزش های بشری را به نام نیکویی ها لقب داده که مضاف برآن، خرد و علم را «سرتاج» همه دست آوردهای عالم بشریت قلمداد می کند و همچنان در کلام اخیر خویش آن را گنج آگنده از ثرؤت می داند که مقصودش همانا «گنج» معنوی بی پایان برای نسل موجود و آیندگان می باشد. کوتاه کلام اینکه، این هم شما و این هم سخن عارف بزرگوار فردوسی که در عصر طلایی حاکمیت تورکتباران ( غزنویان) افغانستان سروده است:

خــرد بر همــه نیکوییها سر است
توچیزی مدان کز خــرد برتر است
دلـــی کــز خــرد گــردد آراستـــــــه
چو گنجی بــود پــر زر و خواسـته (13)

در باور اسدی، خرد این گونه مورد ستایش و قدردانی قرار گرفته است:

هرآن کس که نـادان و بی رای و بـن
نه در کار او ســـود و نی در سخـــن
درختیش دان خشک و بی برگ و بر
کــه جــز سوخــتن را نشـــاید دگـــر
ز دانــا سـزد پرســـش و جستجـوی
کسی کــــو ندانــد مپرسیـــد از اوی
خردمنــد اگــر باغم و بی کس است
خرد غمگســار و کـس او بس است
بــود مــرده هرکــس که نـــادان بود
کـه بی دانـــشی مـــردن جـان بـود» (14)

«سرایشگر دیگر در این سرود خویش نگاه به خرد نموده و آنگاه مفدیت آنرا اینگونه بر می تابد:

نخست آفرینش خـــرد را شنــاس
نگهبـــان جانست و او ناسپــاس
خرد چشم جانست چـــون بنگری
تو بی چشم شادان جهان نسپری ( 15)

ناگفته نماند که انسان بی خرد و جاهل در قید اسارت بوده و انسان با خرد از زندان اسارت و جهل «آزاد» می باشد.

شاعر در زمینه چنین کلام زیبا دارد:
بی خــرد گــرچـه رهــا بــاشــد در بنــد بـود
باخرد گرچه بود بسته چنان دان که رهاست»(16)
آیا ما در حیات روزمره خودها، شاهد اسارت و آزادی در جامعه نیستیم؟

بهره گیری دانش از چشم انداز شعرا به مقصد احترام به کرامت انسانی و انسانیت:

سرایشگران؛ ارج گذاری به کرامت انسان و شأن انسانیت را محصول دانش، آگاهی دورانساز، علم و مبارزات خسته ناپذیر و درازمدت فرهنگی شخص خود انسان از آغاز تولد انسان به بعد می دانند تا طلوع باورها، عقاید و اندیشه های سازنده در «رگ رگ انسان» خلق و گسترش پیدا نمایند و خرد انسان را تکامل دهند. در این صورت، اربابان دانش، سخن و فرهنگ خلاق توجه عظیمی به سرنوشت انسان نموده و از طریق کلام های نظمی، نثری و غیره خویش به انسان و انسانیت خدمات بزرگ و فراموش ناشدنی را کرده که تاریخ تمدن بشریت بدان مباهات بی پایان دارد. یعنی؛ هر شاعر در عصر خویش، چراغ دانش را به دست انسان داده تا به وسیله آن بی خردی، بی دانشی و هرگونه جهل را از نهاد خویش بزداید و خود را از «اسارت و اسارت ها»، «آزاد» سازد که ماهیئت انسان با آن حد از معراج کمال و جمال لازم برسد تا شایستگی عملی «وکالت خدا» را در روی کرۀ خاکی حاصل دارد.
بازهم فردوسی این گونه سروده ماندگار خویش به خاطر ارج گذاری به دانش برای بشریت به میراث گذاشته است:
«درخت تو گر بار دانش بگیرد

به زیر آوری چرخ نیلوفری را» (17)
شاعر در این مصرع خود تأکید بر آموختن علم دارد:

چـو شمع از پـی علـم بایـــد گـداخــت
که بی علم نتوان خدا را شناخت » (18)

موزون با همین کلام شاعر یک ضرب المثلی هم داریم که گویند:

« خود شناسی و خدا شناسی.»؛ یعنی با کمک دانش است که خداوند قابل شناخت می گردد.

این نتیجه و برکت سواد است که امروز جهان با این وسعت طبیعی، بزرگی و پهنایی آن به یک «دهکدهء» تبدیل شده که از جمله با ابزاهای دیداری، ماهواریی، مخابراتی، شنیداری، تصویری و... با کمترین وقت انسان را از دورترین گوشه و کنار دنیا مطلع می سازند.

پس در ارتباط همین ضرب المثل که: « آدم ناخوانده کوره»، به سراغ فردوسی عارف و سخنور بزرگ می رویم که او نسخه خود را اینگونه در جهت مداوای جهل و بی سوادی پیشنهاد می کند:

توانــا بود هر که دانا بود
ز دانش دل پیر برنــا بود ( 19)

جامی یکی دیگری از شعرای طرازاول ادب و سخن است که کلامش را به خاطر علاج درد بی سوادی و جهل یک فرد، اجتماع و جامعه به این صورت پیشکش می نماید:

علم بـال است مـرغ جانـت را
بر سپـهر او برد روانــت را
علم نور است و جهــل تاریکی
علـم راهـت برد به باریــکی
بود معلــوم هر آزاده و بــنده
که نادان مرده و داناست زنده ( 20)

جامی، علم را به بال تشبه نموده است. همان طوریکه بال، پرنده را به منزل مقصود می رساند؛ آنگاه علم هم انسان را از بی دانشی، جمود نگری و بی سواد نجات داده و راه و رسم مدنیت، آزاد اندیشی، ترقی، خود باوری، سعادت، خودسازی و پیشرفت را برایش می گشاید. در ضمن شاعر، علم را به نور تشبه نموده که تاریکی ذهنی مردم را روشن نموده و ابرهای دودگین جامعه را برطرف می سازد. و در اخیر نادان را «مرده» و دانا را «زنده» خطاب کرده که عملآ در جامعه قومیت زده و فرهنگ قبیلوی مبتلا به چنین سرطان می باشد. یعنی یک دانشمند ولو که جسمآ مرده هم باشد و از آنجائیکه او در حیات خود یک «ارزش» اجتماعی، یا علمی، یا هنری و امثالهم را برای انسان ها به میراث مانده است؛ او بازهم «زنده و جاوید» بوده و نام دانشمند ورد زبان ها است.

شاعر دیگر هم اسدی است که آدم بی سواد و نادان را مورد نقد قرار داده و آن شخص را به مردهء تشبیه می کند که بر اثر بی سوادی و بی دانشی در واقعیت امر جسمش نمرده؛ بلکه اصلآ «روانش» مرده است. یعنی ذهنش اسیر جهل و نادانی می باشد که جسمش مردهء بیجان، بی روح و بدون ارزش آفرینی در جامعه است.
این شاعر کلامش را اینگونه اداء می نماید که بار مبارزه با جهل را نیز به خود حمل می دارد:

بود مرده هر کس که نادان بود
که بی دانشی مردن جان بود ( 21)

مثلا کسانی که با هر طریقی ممکن به ریزش خون انسان، سوزاندن نهادهای فرهنگی، تعلیمی، اداری، تولیدی، آسایشی و... در افغانستان و یا هر جای دیگر دنیا دست می برند؛ در واقعیت امر از لحاظ روانی و فکری مرده اند که با جهل خودها نه تنها باعث کشتار افراد ملکی، نظامی، نیروهای خارجی، ویرانی آبادی ها و نهادهای تولیدی میهن ما می گردند؛ بلکه عده ای از آنان با اعمال انتحاری خود و دیگران را نیز به قتل می رسانند.
جامی هم کلامش را در زمینه نادان و دانا اختصاص داده و چنین می سراید:

بــود معلــوم هــر آزاد و بنـــده
که نادان مرده و داناست زنده ( 22)

عملا در جامعه چنین است که شخص دانا بر مبنای تعلیم و علم «آزادی» را نصیب خود و جامعه اش می نماید. و نادان بر پایه جهل خویش «بندگی» را حاصل نموده که دشمن حیات خود و مردمش می گردد. کارکردها و عملیات انتحاری و تروریستان طالبی، القاعده و سایر همکاران شان عملآ در جهت کشتن انسان ها به خصوص در افغانستان است که اینهم بیانگر یک «بندگی» ویژه ای اسلام نماهای کنونی در جهان اسلام می باشد که دین اسلام را نیز به مسخره گرفته اند.

سرایشگر دیگری اوحدی است که علم را نه تنها عامل رفع بی سوادی و جهل معرفی می دارد؛ بلکه از آن هم فراتر رفته و تأکید بر ماندگار بودن دانش و علم پس از مرگ انسان نیز می کند:

علم را دزد برد نتــواند
به اجل نیز مرد نتــواند ( 23)

واقعیت امر هم اینست که دانش بشری نه تنها قابل دزدی نیست؛ بلکه در انحصار شخص هم قرار نمی گیرد. مثلآ یکی از ارزش های دانش بشری «نور برق» است که خالقش آنرا، نه در حیاتش در انحصار خود قرار داده و نه با خود به گور برده و حال در خدمت عموم بشریت قرار دارد. اگر فرض گردد که چند ساعتی در یک کشور، دستگاه تولیدی، ادارات دولتی، کانون خانوادگی و... «برق» نباشد؛ آیا همه برنامه ها و نظام اجتماعی جامعه برهم نمی خورند؟ آیا بازهم نمی پذیریم که علم هرگز مرگ ندارد، دزدی نمی شود و ماندگار می باشد؟

این فردوسی در این قسمت از کلامش به توصیف از دانش برخواسته و مسلمانان را به تعلیم تشویق داشته است:

ز دانــش بسازیــم کــــاخی بلند
که آز باد و باران نیاید گزند» (24)

عملا وقتی که یک خانه با تهداب علمی و اساسی ساخته و سر به فلک می کشد؛ آن وقت است که از گزند آب و باران در امان می باشد. و همچنان اگر زیربنای نظام اجتماعی، مادی و معنوی جامعه که مبتنی بر خرد عصر و دانش طرازنوین روزگار ما آباد گردد؛ آن وقت این چنین جامعه از دست برد دژ ستمگران، ستیزشگران تمدن، قافله سالاران جهل، دژاندیشان عصر حجر و سایر دشمنان اش محفوظ خواهد بود.

محمود طرزی خطاب به مسلمانان چنین می گوید:

مسلمانان! بیــاموزیــد عرفــان
گذارید این همه بطلان حرمـان
میاسایید یکــدم ، زود پـوییــد
پی علم و هنر تـا چین و جاپان ( 25)

این شاعر به نسبت بیسوادی و فقر فرهنگی ویژه یی که در بین مسلمانان در آن زمان مسلط بودند، اینجاست که او فریاد برآورده و مردم مسلمان را به آموختین دانش و عرفان تأکید می نماید؛ زیرا که این سرایشگر از عقب ماندگی های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی مسلمانان شدیدا رنجیده و به خوبی می دانست که جهالت و بیسوادی در میان مسلمانان تا آن حد عمیق است که استبدادیان، استحمارگران و استثمارگران حتا همه هستی ها و میکانیزم جامعه را در حیطۀ اسارت خود ها دارند.

دقیقا یکی از انگیزه ها و عوامل فقر جوامع اسلامی اینست که عملآ دین با دولت یکجا گردیده و دین در خدمت نظام های استبدادی و خودکامگان عصر قرار دارد. یعنی، از دین همواره سوء استفاده صورت گرفته شده و هنوز هم می شود. ستمگران، طبقات حاکمه و مدنیت ستیزان با همه ساز و برگ خویش از دین در مقابل مخالفین، دیگراندیشان، ملیگرایان، مدنیت خواهان، خرد ورزان و تحول طلبان سود جسته و دین را هم بدنام نموده اند.

آیا با رهایی دین از «اسارت» دولت، ستمگران و دکانداران دینی؛ منجمله زمینه های بلوغ آزادی، شکوهمندی اجتماعی، رشد اقتصادی و پویایی فرهنگی جامعه به خصوص در ممالک اسلامی و از آن هم خاص تر در افغانستان قبیلوی میسر نمی گردد؟

آیا با «جدایی» دین از سیاست؛ ارزش های دینی مردم بدون استفاده های شخصی و سیاسی زمامداران مستبد دولتی، اشرافیت مذهبی دربار، استثمارگران، طبقات حاکمه، دلالان مذهبی و نظایر آن در متن جامعه حفظ نخواهند شد و آن گاه مسلمانان مستقیمآ با خداوند پیوند آگاهانه نخواهند یافت؟

مسلمآ وقتیکه دین از سوء استفاده دولتمداران، درباریان، دژ ستمگرانه هیأت حاکمه، جهل پرستان و... با زیر بنای دانش و منطق عصر نجات یابد؛ بدین معنا است که مردم به «داشتن» اختیار خون بدن خودها مسلط می گردند. یعنی «آزادی» دین از اسارت سیاست استبداد، دژآهنگان حاکم و قلدران عصر به معنای «نجات» خون بدن انسان از حیطه انحصار خون آشامان و معامله گران دینی در کلیه مناسبات جامعه می باشد. پس آیا با آزادی دین از حیطه اسارت سیاست و دولت؛ آنگاه مرگ دکانداران دینی و همقطاران شان فرا نخواهد رسید؟ آیا با جدایی دین از دولت؛ مردم عملآ صاحب دین و حافظ دین خویش در تمام روابط جامعه نخواهند شد؟ آیا با جدایی دین از دولت؛ منجمله نطفه های آزادی، کثرتگرایی، مدنیت، عدالت اجتماعی، رشد زیربنای مادی، بلوغ سیاسی، شکوهمندی فرهنگی و... در تمام مناسبات اجتماعی جامعه ایجاد و نهادینه نخواهند گردید؟» (26)

آن عده کسانیکه در نقاب دین، مردم را مورد استثمار، استحمار، استعمار و استبداد قرار می دهند، عملآ دین فروشان هستند. حافظ در مورد دلالان دینی چنین گوید:

حفاظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تــزویــر مکــن چــون دیــگران قــــرآن را»

آیا کسانیکه دین را با سیاست منحوس دولت دخیل می سازند؛ در پوشش دین استفاده های شخصی، سلیقوی، سیاسی، قبیلوی، قومی، نژادی وغیره را به نفع خودها و به ضرر منافع ملی کشورش نمی کنند؟

آیا تزئین خرد بر پایه دانش به معنای انسانی سازی سیاست در جهت تحقق همه حقوق عادلانه اجتماعی- سیاسی و فرهنگی- اقتصادی طبقات محکوم جامعه و همه افراد جامعه افغانستان نخواهد بود؟ آیا انسانی ساختن سیاست کنونی دولت جمهوری اسلامی افغانستان به معنای به محاکمه کشاندن کلیه مفسدین ادارای، ناقضین حقوق بشر و قاتلان مردم در دادگاه مردمی نخواهد بود؟

«شاعر شهیر دیگر ناصر خسرو است که نهصد سال قبل از امروز اهمیت دانش را اینگونه در برابر جهل و بسیوادی قرار می دهد:

درخـت تو گر بار دانـش بگیرد
به زیر آوری چرخ نیلوفری را ( 28)

این سرایشگر شخص دانا و فرد نادان را باهم مقایسه نموده و با زبان ساده اهمیت سواد و دانش و مضار بیسوادی و جهل را به صورت ذیل به تصویر کشده است که با شما خوانندگان گرانقدر و عزیز خویش به خوانش می گیریم:

دوستی با مـردم دانــا نــکوست
دشمن دانا به از نادان دوست
دشمــن دانــــا بلنــدت می کنـــد
بر زمینت می زند نادان دوست
دشمــن دانـــا نیـــــازارد تــــرا
گر بیـازارد ترا نـادان دوسـت

هرچند که دانش دارای نقش محوری در جامعه می باشد. ولی با آنهم دانش، پیروزی بیشتر را در عرصه گفتگوها و مشوره ها با همقطاران، مخاطبین و جمع از مردم حاصل کرده می تواند:

هر که را دانش است بسیاری
نکنــــد بی مشـــاورت کاری

این هم شما و این هم کلام شاعر شیرین سخن دیگری عصر که در وصف دانش چنین گوید:

هرآنکـــس ز دانــش برد توشــه ای
«جهان» است بنشسته در گوشه ای

این شاعر از این زاویه به ارزش دانش پرداخته و تأکید می کند که دانش، روح انسان را از آلودگی ها تزکیه و پالایش می نماید:

روان چون ز دانش شد آراستـــــه
«جهان» بود پر ز هر خواستـــه ( 29)

فردوسی بزرگوار، انسان ها را در مورد آموختن دانش و بعد اعمال راستی با یک دیگری این گونه توصیه می کند:

ره دانشــی گیرو پـس راستی
کزین دو نگیرد کسی کاستی» (30 )

به خاطر فراگیری دانش باید همه مشکلات را تحمل کرد و کلیه تلخی ها را باید چشید؛ تا با مسلح شدن علم و دانش در خدمت انسان و تکامل محتوای والای انسانیت قرار گرفت و آن گاه پس از خداوند، انسان با شایسته ترین شیوه و ابزار بر این کره خاکی فرمان روایی خواهد نمود. شاعر در مورد فراگرفتن علم چنین گوید:

چنین گفـت داننده دهقـــان پیر
که دانـش بود مرد را دستگیر
غم و شــادمانی ببایـــد کشـید
زهر شور و تلخی بباید چشید
جـــوانـــان دانـــنده بــا هنـــر
نیگیرند بی آزمایش سپر» (31)

آیا برای همه انسان ها و به خصوص برای مردم افغانستان قبیلوی و جنگ زده کاملآ واجب نیست که بیش ترین زحمات، عالی ترین حوصله مندی و زیادترین تلاش ها را به خاطر آموختن دانش و علوم به خرچ بدهند تا آینده کشور شان تابان و شگوفان گردد؟

حرمت نهایت عالمانه مولانا نسبت به کرامت انسانی:
مسلمآ، انسان در میان مخلوقات ذات اقدس الهای آنقدر بزرگ و با اهمیت قرار داده شده که خداوند به انسان کرامت خاص را اعطا فرموده است. سردار سخن حضرت مولانا، عشق خویش را هم نسبت به انسان و احترام به کرامت انسانی بر بنیاد باورهای انسانی، دینی، مدنی و فرهنگی خود اینگونه بیان می دارد:
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسـانم آرزوست

در این مورد همه داشته های شایسته دینی، فلسفی، قانونی، حقوقی، اقتصادی، ادبی، اجتماعی، هنری، سیاسی، روانی، فرهنگی وغیره در راستای احترام به شأن و کرامت انسانی چرخ می زنند. در این زمینه من جمله از نگاشته آقای ملک ستیز دانشمند امور حقوق بین المللی چنین می خوانیم که:

«سخن از حق است؛ سخن از عدالت است؛ و سخن از کرامت انسانی است؛ کرامتی، که تجلی ارادهء حق تعالی است، عطیهء مقدسی است، که به انسان هدیه شده است، تا بتواند خود را هرچه شگوفاتر و متکاملتر سازد و به مسؤولیتی که در قبال وجدان خویش و نوع بشر دارد، عمل نماید.»

عشق و احترام سعدی نسبت به انسان:
باور نهایت ماندگار و ارزشمند شیخ سعدی بزگوار نسبت به اهمیت انسان، احترام به کرامت والای انسانیت و انسان محوری چنین می باشد:

بنــی آدم اعضـــای یکدیگرنـد
که در آفرینش ز یک گوهرنـد
چو عضوی بدرد آورد روزگار
دیگر عضــوها را نمانــد قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشــاید کــه نامـت نهند آدمی

حتا، در سرلوحه سازمان ملل متحد نیز همین شعر سعدی خودنمایی می کند.

مخاطب حافظ، انسان ها است:
حافظ، انسان ها را دعوت می کند تا با دید طرازنوین عصر و ضرورت زمان، طرح جدید را در راستای نوآورهای سازنده، ماندگار، منطقی و عقلانی در خدمت انسان و انسانیت خلق نموده و تا انسان ها از این مصائب عظیم روزگار نجات یافته و بالاخیره به طرف جمال و کمال انسانی نایل آیند. این کلام حافظ در قدم نخست آویزه گوش، هوش و خرد انسان های دانشمند، مدنیت پرور، آزادی خواه، تحول طلب و پیکارگر در خدمت بشریت خواهد بود.

بیا تا گــل برافشانــیم و می در ساغــر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم» (32 )

دقیقآ با ا ستمداد عقل تکامل یافته و علم عصری است که طرح های جدید به پاسخ «ضرورت زمان» داده خواهد شد که از جمله یکی هم، احترام کرامت انسانی انسان های روی زمین می باشد.

حرمت به کرامت انسان در برگه ای قانون:

امروز در صفحه اول تمام قوانین اساسی کشورهای جهان و به ویژه در قانون اساسی افغانستان بر اصل رعایت کرامت انسانی تأکید شدید صورت گرفته است که یک اصل نهایت ارزشمند و پذیرفته شده بین المللی نیز می باشد.
در اینجاه می دانیم که احترام به کرامت انسانی بدون آزادی، طلوع آگاهی، تقوا، امانت داری، پرهیزگاری و امثالهم مفهوم واقع شده نمی تواند و همه متمم یک دیگر می باشند که به انسان «شأن» تکاملی و جاویدان می بخشد. یعنی، آن کرامت را که خداوند به انسان اعطا فرموده، بالاتر و با ارزش تر از هر قانون زمینی در مورد فرزندان حضرت آدم (ع) می باشد.

در مادهء بیست و چهارم قانون اساسی افغانستان نیز بر اصل رعایت کرامت انسانی توجه جدی دارد:

«آزادی و کرامت انسان از تعرض مصون است.

دولت به احترام و حمایت آزادی و کرامت انسان مکلف می باشد.» (33 )

آیا رعایت این ماده قانون اساسی کشور، اصل باورهای انسانیت را در برابر تمایلات منحط قبیلوی، قومی، نژادی، سمتی، زبانی، جنسیتی و نظایر آن طرح و ترویج نمی نماید؟ آیا در این ماده، حق آزادی و رعایت کرامت انسانی لازم و ملزوم یک دیگر نمی باشد؟ آیا رعایت به کرامت انسانی تمام مردم افغانستان در شرایط کنونی واقعیت دارد؟ آیا خیلی از حلقات خارجی و زمامداران جمهوری اسلامی افغانستان احترام عملی به قانون کشور ما و رعایت کرامت انسانی تمام مردم بی دفاع ما دارند و یا از آن تعمدآ تخطی می کنند؟

احترام به کرامت انسانی از منظر اعلامیه جهانی حقوق بشر:

در ماده دوم اعلامیه جهانی حقوق بشر این گونه از حق کرامت انسانی یک انسان حمایت عریان صورت گرفته است:
«هر كس می تواند بدون هیچ گونه تمایز، خصوصا از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر و همچنین ملیت ها، وضع اجتماعی، ثروت، ولادت یا هر موقعیت دیگر، از تمام حقوق و كلیه آزادی هایئكه در اعلامیه حاضر ذكر شده است، بهره مند گردد.

بر علاوه هیچ تبعیضی به عمل نخواهد آمد كه مبتنی بر وضع سیاسی، اداری و قضایی یا بین المللی كشور یا سرزمینی كه شخص به آن تعلق دارد، خواه این كشور مستقل، تحت قیومیت یا غیر خود مختار بوده یا حاكمیت ان به شكلی محدود شده باشد .» (34)

فرزانه گرانقدر جناب ملک ستیز شخصیت آگاه امور حقوق بین المللی چنین می نگارد:
«هیچ کس نمی تواند این عطیهء الهی را سلب نماید. امتیاز انسان در انسانیت، شرف و آزادگی اوست و معاملهء انسانها باید از معاملهء موجودات دیگر فرق داشته باشد.» (35)

در ماده اول اعلامیه جهانی حقوق بشر از نگارش آقای ملک ستیز، چنین آمده است:
« تمامی افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و در کرامت و حقوق باهم برابرند؛ همه از موهبت خرد و وجدان برخوردارند و باید باهم برادروار رفتار کنند.» (36)

آیا در این اعلامیه جهانی حقوق بشر، رعایت همه حقوق اتباع کشورهای جهان منعکس کننده احترام به کرامت والای انسانی در ابعاد بین المللی نمی باشد؟

آیا تحفظ آزادی، کرامت انسانی و حقوقی یک انسان، یک جامعه، یک ملت در سراسر گیتی یکی از «نیاز محوری» بشریت جهان معاصر به حساب نمی آید که از اوامر الهی گرفته تا قوانین مدنی جهانی بر رعایت کرامت انسانی تأکید می نمایند؟

«انسان، قابلیت گزینش و تصمیمگیری عقلانی دارد و دیگر جانواران چنین نیست. پس انسان، مستحق فضلیت، شرف و کرامتی است، که اورا از دیگر موجودات ممتاز و مبرا می سازد.» (37)

پس، آیا رعایت و حفظ کرامت انسان و ارزش های انسانیت، عقلانیت، مدنیت و نظایر این ها در کلیه مناسبات اجتماعی و منجمله در محور ارگان های دولتی یک اصل ارزشمند دیگری برای همه انسان ها و به ویژه برای مردم افغانستان نمی باشد؟ آیا با حفظ کرامت انسانی و حقوق انسان با گوهر عقلانیت و علم در تمام روابط اجتماعی انسان ها؛ آنگاه تبعیض، استبداد، جهل، عقل گریزی و سایر ناگواری ها به طرف زوال نخواهند رفت؟ آیا احترام خردمندانه به کرامت انسانی، همه انسان ها را در محتوای شان زنده، رشد یابنده، پویا، خلاق و سعادتمند نگه نخواهند داشت؟ آیا بالاخره این وظیفه امت اسلام نیست که بر اساس ارزش های دینی، انسانی و همچنان با زیربنای علم، عقل، منطق و خرد به سود انسان های روی زمین گام های استوار و شکست ناپذیر را بردارد؟ آیا وظیفه قانونی دولتمداران جمهوری اسلامی افغانستان نیست که حقوق عادلانه تمام اقوام و مردم کشور را به طور قانونی، یکسان و عادلانه رعایت نمایند؟

پس، احترام به کرامت انسانی بر اساس دستورات دینی، قوانین ملی، قوانین بین المللی، میثاق های جهانی، حقوق بشر، عقلانیت و دانش امروزی یک اصلی دیگری در کلیه امور انسان ها می باشد که با تحقق آگاهانه و هوشمندانه آن دریچه های خوش بختی برای انسان ها گشوده شده و از جمله شفافیت اداری، شایسته سالاری، عقلانیت سیاسی، قانون مداری و نظایر این ها در آینده کشور ما نیز تضمین خواهند شد.

فرجام:
انسان به نام اشرف المخلوقات خلق و یاد گردیده و نعمات فراوان خداوندی هم نصیب انسان گردیده اند. انسان با ویژگی ها، ماهیئت و خصوصیت خویش یک جنبنده محرک و پویا می باشد که با تلاش و مبارزه خودجوش خودش نه تنها باعث بقای خود گردیده؛ بلکه نسل به نسل نیز تکامل یافته که بالاخیره تا عصر ما رسیده است.
جهش انسان در محیط ماحولش، عقل اورا به فعالیت واداشت و توانمندی تفکر و خرد اورا افزایش بخشیده است؛ ولی با وجود آن هم، در این قرن 21 حتا در کشورهای متمدن پیش رفته صنتعتی تا هنوز نیز به مفهوم اصلی کلام، کرامت انسانی رعایت نمی گردد. و انسان فرودست از سوی یک مشت اقلیت فرادستان، استثمارگران، استعمارگران، استحمارگران و کلیه سرمایه داران مورد تظلم و بهره کشی های گوناگون قرار می گیرند.

نقض حقوق انسان، برگ های خیلی تاریخی و طولانی در جوامع بشری دارد که از جمله آیه های شریفه را در مورد کرامت انسانی نیز نقل گردید. افزون برآن، نمونه های کلام از سرایشگران عصر را در باره رعایت کرامت انسانی و انسانیت از چشم اندازهای مختلف نیز بیان شد. که منظور نهایی تحقق باورها و بلاخیره نظام مردم سالاری را نخست در هر کشور و بعد تدریجآ نظام انسان سالاری را در سراسر جهان می رساند.

در اوضاع بحران کنونی افغانستان، ما نباید آیه های یأس و ناامیدی بی مورد را برای مردم خویش بخوانیم. عقلانی خواهد بود که مردم و دولتمداران را حتا پس از خروج نیرهای خارجی سال 2014 میلادی نیز تشویق و حمایت نماییم که متکی به ذات اقدس الهی و امکانات خودی خویش در برابر هرگونه ناهنجاری ها، تروریزم، ناملایمات و بحران های موجود کشور مشترکآ باهم مبارزه نمایند تا به پای خویش ایستاده شوند.

طبق وعده خداوندی؛ هر گاه خود یک جامعه و مردم تغییری را در حال خویش ایجاد نکنند، خداوند هم به آن ها کمک نخواهد کرد. پس، بیایید که صادقانه، آگاهانه، خردمندانه، میهن دوستانه، مسؤلانه مشترکآ در جهت نجات افغانستان از منجلاب تلاش و مبارزه نماییم تا بیش از این در پیش گاه خداوند، وجدان بشریت و مردم افغانستان شرمینده نباشیم.

در شرایط کنونی ما در افغانستان قبیلوی جنگ زده، خواهان تطبیق قوانین نافذه ای کشور، نابودی کشت کوکنار، به محاکمه سپردن مفسدین اداری، از بین بردن عوامل تروریزم، اصلاحات بنیادی در تمام نهادهای دولتی، رعایت عادلانه حقوق اقوام در محور ارگان های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، اقتصادی وغیره می باشیم. تا از این طریق نه تنها پیش زمینه های مبارزات سرنوشت علیه کلیه بحران های کشور عملآ حاصل گردند؛ بلکه از کمک های جامعه جهانی، امضای پیمان های استراتژیک با یک عده از کشورهای جهانی، منطقه و همسایه با افغانستان؛ حد اکثر استفاده را به سود آبادی افغانستان برداریم تا ریشه های تروریزم، جهل، فقر، بیکاری، عقب مانی، مواد مخدر، قاچاق، قانون گریزی، قبیله نگری، قومگرایی، زن ستیزی و نظایر آن ها در سراسر کشور خشکانیده شوند.
و من الله توفیق
Ghulam Sakhi Oruzgani
تاریخ: شنبه 27 عقرب 1391 خورشيدی برابر با 17 نومبر 2012 ميلادی

--------------------------------------------------------------------------------------------------
منابع:
(1)- ص 40 «آشیانه محبت»/ تألیف: عبدالحمید محمدی- معصومه حسنی/ تاریخ چاپ: اول/ زمستان 1389 / ناشر: انتشارات وحدت بخش.
(2 )- ص 62 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(3 ) – ص 175 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(4 )- ص 63 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(5) – ص 65 و 66« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(6) - «مکث مختصر در مورد انتخابات» / تألیف: غلام سخی ارزگانی / ماه دلو 1389 خورشیدی برابر با (ماه جنوری سال ۲۰۱۱ میلادی)/ کابل افغانستان
(7) – ص 756 «تفصیل آیات القرآن الحکیم» /گردآورنده: ژول لابوم با انضمام کتاب المستدرک/ گردآورنده: ادوارد مونتیه/ مترجم از فرانسه بعربی: محمد فواد عبدالباقی/ ترجمه فارسی آیات قرآن از: آقای حاج شیخ مهدی الهی قمشه استاد دانشگاه تهران با مقدمه دانشمند محترم آقای شعرانی/ از انتشارات: کتابفروشی اسلامیه تهران
( 8) سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول/ نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(9) – ص 182 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
( 10) سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول/ نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 11) - سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول/ نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(12) - ص 160 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(13)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(14) – ص 62 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
( 15)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(16) - ص 160 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(17) – ص 160 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(18) – سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 19)- ص 40 «امثال و حکم مردم هزاره»، گردآوری و پژوهش: محمد جواد خاوری، چاپ اول: 1380/ « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان»/ نویسنده: غلام سخی ارزگانی/ سایت های کاتب هزاره، آریایی و.../ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 20)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 21)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 22)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 23)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(24)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 25)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(26) - سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(27) – ص 168 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
( 28)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده: انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
( 29)- سایت های کاتب هزاره، آریایی وغیره « گنجینه های از فرهنگ عامیانه مردم افغانستان» قسمت اول / نویسنده انجنیر سخی ارزگانی/ جمعه 30 سنبله 1386 خورشيدی برابر با 21 سپتمبر2007 ميلادی/ جرمنی
(30 ) – ص 87 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(31 ) – ص 84 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(32 ) – ص 163 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما»/ ناشر: مرکز تعاون افغانستان(متا) /تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی.
(33 ) - ص 12 « د افغانستان انتقالی اسلامی دولت د عدلی وزارت/ رسمی جریده/ فوق العاده گنه/ د افغانستان اساسی قانون/ د چاپ نیته: د 1383 هجری. ش
(34)- ص 3 «اسناد ویژه بین المللی حقوق بشر» 16 جوزای 1381
(35)- ص 4 « تفسرنامهء واژه های اعلامیهء جهانی حقوق بشر» / نویسنده: ملک ستیز/ سال چاپ: بهار 1387 خورشیدی/ کابل- افغانستان
(36)- ص 16 «تفسیر نامهء واژه های اعلامیهء جهانی حقوق بشر»/ نویسنده: ملک ستیز/ سال چاپ: بهار 1387 خورشیدی
(37)- ص 4 «تفسرنامهء واژه های اعلامیهء جهانی حقوق بشر» / نویسنده: ملک ستیز/ سال چاپ: بهار 1387 خورشیدی/ کابل- افغانستان.

هدف حمله موشکی طالبان به پاسخ صلح در افغانستان

2012-11-15T20:29:33Z

از مدت ها قبل به این سو، قرار بود که محترم صلاح الدین ربانی رییس شورای عالی صلح در راستای پیگری مجدد جریان صلح به پاکستان سفر نماید؛ ولی به سبب حملات مکرر راکتی از خاک پاکستان به مناطق مرزی ولایت کنر افغانستان بارها به تعویق افتاده بود.
بالاخیره آقای ربانی به شمول مولوی کشاف، حاجی دین محمد، استاد اکبری، معصوم ستانکزی، خانم زیوری و دیگران به روز دوشنبه مؤرخ 22 عقرب 1391 خورشیدی، غرض ادامه روند صلح در سفر سه روزه وارد اسلام آباد پایتخت پاکستان شدند.
مضاف برآن، قرار گزارشات مطبوعاتی حاکی از آن است که آقای ربانی مسأله یکجاه شدن طالبان صلح طلب را با خانواده های شان با مقامات پاکستانی در میان بگذارد. در ضمن، نیز تشهیر گردیده است که اصلآ جناب ربانی موضوع آزادی کلیه زندانیان طالب و به خصوص «آزادی ملا عبدالغنی برادر» شخص شماره دوم سابق طالبان را از حبس با حکومت پاکستانی مطرح نماید که در گذشته ها هم حکومت افغانستان مکررآ خواهان آزادی ملابرادر و سایر طالبان زندانی از دولت پاکستان شده بود.
ولی، طالبان مانند گذشته این بار نه تنها به سبب سفر آخر آقای حامد کرزی به هندوستان، کابل را مورد حمله راکتی خویش قرار دادند؛ بلکه سفر آقای ربانی را با هیئت همراه شان به اسلام آباد نیز به باد مسخره گرفتند و صلح را مثل گذشته ها نفی نمودند.
موضوع حمله موشکی طالبان به کابل طبق گزارش مورخه 23 عقرب 1391 بی بی سی از این قرار است:
«صبح روز سه شنبه، ٢٣ آبان/عقرب، تعدادی موشک به نقاطی در شمال پایتخت افغانستان اصابت کرد و به گفته منابع محلی، دست کم یک کشته و شماری زخمی برجای گذاشت.
خبرگزاری رویترز به نقل از ایوب سالنگی، فرمانده پلیس کابل، تعداد موشک های پرتاب شده را سه فروند گزارش کرده و گفته است که یک موشک در نزدیکی اداره استخبارات (اطلاعات)، یک موشک دیگر در نزدیکی یک ایستگاه تلویزیونی خصوصی و سومین موشک در نزدیکی جاده منتهی به فرودگاه کابل فرود آمد.
ژنرال سالنگی گفته است که موشک ها از نقطه ای در حومه شرقی کابل به سوی شهر پرتاب شده بود.
خبرگزاری دولتی باختر به نقل از ژنرال محمد ظاهر، رئیس تحقیقات جنایی زون ١٠١ کابل، گزارش کرده است که سه موشک به نقاطی در کابل اصابت کرده و یک کشته و دو زخمی برجای گذاشته است.
به گفته این مقام امنیتی، موشک ها از منطقه ده‌سبز شلیک شده بود. وی گفته است ماموران پلیس به این محل اعزام شدند و از شلیک موشک های بیشتر به سوی شهر جلوگیری کردند.»

اگرچه در عقب جریان صلح با مخالفین مسلح، انگیزه ها، عوامل و افزون برآن، بازی های پنهانی فراوان در قبال سرنوشت آینده مردم افغانستان از سوی دست اندرکاران داخلی و خارجی وجود دارند که به خصوص برای اهل خبره، منتقدین طرازنوین میهن ما و مسؤلان امور کشور افغانستان هویدا اند.
در اوایل دهه ای 2001 میلادی که آقای حامد کرزی برای نخستین بار طالبان را به آشتی و صلح دعوت نمود؛ صاحب این قلم دلایل خویش را مبنی بر «عدم تحقق صلح» با طالبان ابراز داشت که بالاخیره در جریان ده سال اخر عملآ ثابت گردید که طالبان، پاسخ صلح را همواره با عملیات انتحاری و جنگ های مسلحانه گرم داده و باز هم در این عمل خویش ادامه می دهند.
به تعقیب آن، هربار که طالبان تا حال به عملیات انتحاری در کشور اقدام ورزیده؛ جناب کرزی صاحب، طالبان را «برادر» خطاب کرده و آنان را به میز مذاکره صلح دعوت نموده است که بازهم پاسخ طالبان؛ تداوم عملیات انتحاری، جنگ های پارتیزانی، ترور شخصیت های روحانی، زن ستیزی، کشتن قوماندان جهادی، کشت کوکنار، قاچاق، تولید مواد مخدر، اختطاف، گردن بریدن روزنامه نگاران، آتش سوزی مکاتب و سایر کنش های ضد انسانی در برابر مردم، دولت جمهوری اسلامی افغانستان، جامعه جهانی و قوای ناتو در این حیطه خونین می باشد.
باید احترامانه به عرض رسانید که در بستر بیش از یازده سال آخر، گاهی آقای کرزی، طالبان را «تروریست» خطاب کرده و زمانی هم به آن ها «برادر» می گوید. این چنین تضادگوی تا کنون در استقرار صلح، کوچک ترین تأثیری نکرده و حتا مخالفین مسلح و حامیان آنان را زیادتر علیه دولت و مردم افغانستان تحریک هم نموده است. چونکه، جلالتمآب کرزی و یاران ارگ ریاست جمهوری و سایر اطرافیان قبیله گرای شان فاقد هدف، پالیسی، برنامه و راهبردی خردمندانه ملی و دموکراتیک در قبال تمام مسایل افغانستان و حکومت دارای اند که از جمله تا کنون در پروسه صلح با مخالفین مسلح نیز شرمنده و ناموفق می باشند.
جناب کرزی در این سفر خویش در هند، بار دیگر طالبان را تروریست و پاکستان را دشمن مخاطب قرار داد؛ ولی از طرف دیگر، هم زمان هیئت صلح را به سرپرستی آقای ربانی به اسلام آباد اعزام نمود. آیا در این صورت، تحقق صلح عملی ممکن است و یا اینکه، آیا عملیات نظامی طالبان و دشمنی پاکستان علیه مردم افغانستان بیشتر ادامه پیدا نخواهند کرد؟
جناب کرزی به صورت عریان در برابر انتقاد عامه در مطبوعات که به چه منظور به طالبان «برادر» خطاب می نمایید، تأکید کرده که: « به طالبان برادر می گویم، برادر می گویم و بازهم برادر می گویم»؛ ولی طالبان هم می گویند که: « ما هم به جنگ، عملیات انتحاری و سایر اعمال خویش در افغانستان ادامه می دهیم تا مجددآ به حاکمیت امارت اسلامی خودها در آینده افغانستان نایل گردیم.
پرسش این است که آیا جناب کرزی تا ختم ریاست جمهوری خویش، پیشنهاد صلح بی بنیاد را در غیاب اراده مردم با طالبان ادامه می دهد و کدام طرح مؤثری دیگری در جهت حل اساسی با مخالفین مسلح و حامیان خارجی شان شان ندارد؟ آقای کرزی با چنین منش ها و کنش های خود که در جریان 12 سال آخر در کشور داشته؛ آیا حیات ریاست جمهوری خویش را بار دیگر با توطئه های نوین تمدید نمی نماید و آن گاه این وطن را دو دسته به پاسداران ماقبل قرون وسطایی تحویل نخواهد داد؟

جناب کرزی صاحب!
مردم از شما و حکومت داران انحصارگر تان کاملآ فاصله گرفته؛ برای اینکه شما از رأی مردم استفاده سوء بردید و به خواسته های انسانی، اسلامی، مدنی، قانونی و ملی تمام اقوام ساکن کشور پاسخ منفی و غیر قانونی ارائه نمودید. در ضمن، در زیر نظر شما، اکثریت کمک های جامعه جهانی حیف و میل گردید و کشورهای کمک کننده هم از مدیریت مصلحت گرایانه و رهبری ناشایسته تان کاملآ مأیوس گردیده اند.
پس، حال هم چندان ناوقت نیست. بیایید به ریسمان خدا به طور صادقانه و آگاهانه چنگ زنید و خود را تسلیم اراده و خواست برحق مردم افغانستان نمایید. در این صورت در همه امور کشوری و از جمله «صلح» را طبق خواسته های قانونی و مدنی تمام مردم کشور با مخالفین مسلح قدم به قدم دنبال نمایید، نه اینکه عامل دست طالبان، پاکستان، وهابی ها و سایر دشمنان درون مرزی و خارجی کشور افغانستان شوید.
مردم کشور ما با هیچ کس، هیچ گروه و هیچ کشور خارجی دشمنی خاص ندارند. مردم از مخالفین مسلح و دولتمداران این خواست انسانی، اسلامی، قانونی، مدنی و ملی را دارند که همه و همه به قوانین نافذه ای کشور عملآ پابندی صادقانه را خویش را نشان بدهند و پیغمبرگونه در خدمت «خلق الله افغانستان» باشند تا تمام اقوام و افراد جامعه ما با صلح، امنیت، صمیمیت، سعادت و آبرومندی تمام با هم زیست مسالمت آمیز نمایند.
اما، اگر مخالفین مسلح و هم تباران شان در درون دولت جمهوری اسلامی افغانستان خواسته باشند که مانند دهه ای نود میلادی با خون ریزی تمام بالای افغانستان تسلط پیدا کنند؛ این «یک خواب و خیال و جنون» بیش نخواهند بود.

القصه اینکه:
همان طورئیکه آقای کرزی با تیم انحصارگر ریاست جمهوری و سایر اطرافیان شان به نوبه خویش؛ عامل تقویت تروریزم، کشت خشخاش، تولید مواد مخدر، قاچاق، فقر عامه، قبیله گرایی، فساد اداری، قومگرایی، حیف و میل کمک های جامعه جهانی و سایر اعمال ضد قانونی تا حال در کشور گردیده اند؛ بعد از این هم از جمله در پروسه صلح هرگز با مخالفین مسلح و حامیان خارجی آن ها موفق نخواهند شد.
در باور این سطر، من جمله تحقق استقرار دایمی صلح قبل از همه به سیاست و عمکردهای انسانی، اسلامی، قانونی، مدنی و ملی دولتمداران کنونی جمهوری اسلامی افغانستان تعلق دارد که در گام نخست اصلاحات بنیادی و شایسته را در ارگان های دولتی و خصوصی به وجود آرند و عملآ ممثل اراده و خواست های مردم در کشور گردند تا از حمایت بی دریغ تمام اقوام و مردم کشور برخودار شوند. در این صورت با تحقق میکانیزم یک حاکمیت تخصصی، مدنی، شایسته سالاری، ملی و دموکراتیک و هم چنان رفع نیازمندی های ضروری جامعه، برطرفی بی باوری های مردم و نظایر این ها بوده که از جمله پیش زمینه های صلح با مخالفین و حامیان خارجی آنان عملآ حاصل خواهند شد.
آن گاه دولت با پشتوانه آگاهانه، مسؤلانه، خردمندانه و قوی تمام مردم کشور بوده که از طریق اتخاذ یک دیپلوماسی عقلانی و خرد دموکراتیک با سازمان ملل متحد، کشورهای امریکای شمالی، اروپای غربی، چین، روس، غربستان سعودی، ترکیه، ایران، هند، تاجکستان، ترکمنستان، ازبکستان، جاپان و... بالای پاکستان فشار وارد کنند که از یک طرف عوامل و ریشه های تروریزم را در داخل کشور ما و پاکستان به صورت عملی بخشکانند و در ضمن، معضله خط دیورند را به طور قاطع حل نمایند و «دشمنی» پاکستان را نسبت به مردم افغانستان به «دوستی» دوامدار و خدشه ناپذیر تبدیل نمایند. به این صورت نه تنها از جمله صلح اساسی در کشور ما به وجود خواهد آمد؛ بلکه زمینه های حل بنیادی سایر بحران عمده کشور افغانستان نیز بدست خواهد آمد.
ومن الله التوفیق
Ghulam Sakhi Oruzgani
تاریخ: پنجشنبه 25 عقرب 1391 خورشيدی برابر با 15 نومبر 2012 ميلادی

رعایت کرامت انسانی؛ متضمن تحقق نظام انسان سالاری

2012-11-10T12:00:00Z

قسمت سوم:

Sommaire

در نبشته های که تا کنون آمده، همه و همه به خاطر تبلیغ و ترویج احترام گذاشتن آگاهانه و مسؤلانه به پیش گاه کرامت والای انسانی بوده که مقصود محور تکامل انسانیت به هرم معنویت می باشد. وقتی که تا این حد به انسان ارج می گذاریم به این معناست که باورها و عملکردهای غیرانسانی در جامعه خودی و جهان مورد نقد انسان دوستانه و عاقلانه قرار گیرد تا منافع شخصی، سیاسی، سلیقوی، فردی وغیره باید، قربانی مصالح و منافع عامه انسانی در عالم بشریت گردند.

اما فراموش نباید نمود که اگر منافع همه انسان ها را عملآ به طور آگاهانه و خردمندانه مطمح نظر و عمل خویش قرار دهیم؛ آن گاه خواهی و نخواهی، منافع عادلانه و قانونی شخصی انسان نیز در چوکات منافع ملی و مصالح بشریت به طور دموکراتیک مطالعه و تحقق می یابند.

به این صورت است که از دام ها و اسارت های تنگ تک فردی، خانوادگی، طائفوی، قبیلوی، قومی، نژادی، مذهبی، دینی، حزبی، جغرافیوی، فرهنگی، وغیره خارج گردیده؛ آن گاه معتقد به اصل گوهر تکاملی، مدنی، قانونی و شایسته ای انسانی در جهت وحدت همه شمول انسانی های روی زمین به طرف تحقق نظام انسان سالاری عادلانه خواهیم شد.
هرچند که این باور یک «آرمانگرایی» بیش نیست؛ ولی با آن هم بیش از پیش باید تحقق صلح، قانونیت، عدالت، مصونیت، محبت، انسانی سازی سیاست، کثرتگرایی، طلوع فکری، آزادی، خردورزی، مدنیت پروری، همبستگی مذهبی، ترقی، وحدت سازی ملی، ملت سازی، دولت سازی، آگاهی دینی، غنای فرهنگی- سیاسی، توسعه اقتصادی، شگوفایی اجتماعی و سایر مسایل مهم مدنی و جهان شمول انسانی را با شدت تمام تبلیغ و ترویج نمود تا همه زیربناهای مادی، معنوی و اجتماعی به طرف تحقق باورها و نظام انسان سالاری رهنمون گردند.

گرچه، احترام به کرامت انسانی برای بشریت یک «آرمانگرایی» محض است؛ ولی یک عشق نیست به فرزندان حضرت آدم و حوا و «خلق الله» می باشد که باید با تمام سرمایه های مادی، اجتماعی و به خصوص با ثرؤت معنوی خویش در سدد تبلیغ و ترویج آن، بیش ترین مبارزه را در پیش گیریم تا در شرایط کنونی حد اقل وجدان خویش را راضی کرده باشیم.

در این کلام الهی در مورد مقام کرامت انسانی چنین آمده است:
«ولقد کرمنا بنی آدم»، اسراء/ 70» ما آدمی زادگان را گرامی داشتیم» (1)

انسان در نزد ذات اقدس الهی، «گرامی» تعریف گردیده که خدا یک مقام ارجناک را نسبت به انسان و انسانیت اعطا فرموده که «انسان سرتاج» سایر مخلوقات و موجودات در زمین خداست. وقتی که خداوند تا این مرحله به انسان عزت بخشیده و به او کرامت عنایت فرموده است؛ آیا وظیفه و مسؤلیت انسان ها در برابر خدا، پیغمبران، امامان، یک دیگر و... خلاصه همه انسان های روی زمین عقلانی و یا غیر عقلانی باشد؟

اگر منش و کنش انسان بر بنیاد بصیرت و علم، عقلانی باشد؛ آن گاه این دنیا را نیز برای انسان ها به بهشت تبدیل کرده و مقام انسانیت را به بالاترین قله معنویت خواهد رسانید. هرگاه انسان که به عالی ترین مقام تقوا، پارسایی، کرامت، ترقی و معنویت برسد، به یقین که شایستگی نمایندگی خدا را در زمین حاصل نموده و راه ورود به جنت برین برایش باز خواهد بود.

و اگر انسان بر اساس جهل، غیرعقلانی اندیشید و عمل کرد؛ آن وقت عملآ این جهان را نیز به دوزخ مبدل خواهد نمود. پس، وقتی این دنیا به دوزخ تبدیل گردد، مسلمآ که آخرت نیز به دوزخ برای جاهلان، ستمگران، خشونت گران، جنایات کاران و قاتلان بشرین تبدیل خواهد شد.

وقتی که تا این حد خداوند، انسان را به عنوان اشرف المخلوقات خلق نموده، به او عقل داده، به وی حق اختیار و آزادی عنایت فرموده، به انسان وعده ای وکالت خدا در زمین را داده و خلاصه اینکه، خداوند نعمات بیشماری دیگری را به انسان ها اعطا فرموده که نهایت فراوان اند.

آیا بر ما انسان ها واجب نیست که پیش از همه، دل های هم دیگری را با صمیمیت و خردورزی بدست آوریم، صلح و محبت را در میان خویش ترویج نماییم، امنیت یک دیگر را تضمین کنیم، حرمت انسانی را عملآ به نمایش بگذاریم، عقل را بر محور دانش رهنمای تداوم حیات عزتمندانه خودها بر گزینیم، عشق نسبت به انسان و انسانیت را در رأس همه امور زندگانی خودهای قرار دهیم تا خداوند از ما راضی گردد؟ آیا عزت گذاری انسان ها نسبت با هم دیگر، به مثابه تبلور حرمت، محبت و تداوم حیات آبرومندانه انسانی و تابان همه مردم و ملت های جهان نخواهد بود؟ با این پیمانه که خداوند نعمات خود را برای انسان ها تمام فرموده است؛ اگر با هر اندازۀ که نسبت به انسان ها و انسانیت در زمین خدمت نموده و حرمت بگذاریم، آیا هنوز هم در پیشگاه خالق و وجدان بشریت کم نخواهد بود؟

بازهم، در دین مبین اسلام به تحفظ کرامت انسانی این گونه امر مؤکد صورت گرفته است:

«ان اکرمکم عندالله اتقی کم» برای ما مسلمان ها دو درس و پیام دارد: درس کرامت و پیام تقوا و پرهیزگاری، زیرا بهترین انسان در نزد خداوند عزوجل، با تقوا ترین شان است.» (2)

کسی که به یک انسان حرمت گذاشت، بدین معنا که او صاحب تقوا نیز می باشد. زیرا؛ حرمت و تقوا از هم جدا نیستند و هردو متمم یک دیگر اند. انسان که تقوا را پیشه کند، یقینآ که تعلیم احترام به کرامت انسانی را سپری نموده و دارای این صفت نیک مدنی و عقلانی می باشد. از این رو، در آیه شریف بر درس کرامت و پیام تقوا برای کلیه انسان ها تأکید گردیده که یک فضیلت دیگری برای آدمیان (چه مسلمان و غیر مسلمان) می باشد.

امروز در کشورهای بزرگ صنعتی جهان که سطح دانش و فرهنگ هم خیلی ها بلند است؛ از جمله دیگرپذیری، رفاه اجتماعی، رعایت کرامت انسانی، همکاری، محبت ورزی، صلح، امنیت و ... انسان دوستی عملآ وجود دارند. شوربختانه که در کشورهای فقیر و به خصوص در افغانستان قبیلوی بناء بر انگیزها و عوامل متعدد مادی، اجتماعی و معنوی جامعه بوده که نه تنها «کوچک ترین شمه ای احترام نسبت به کرامت انسانی» وجود ندارد؛ بلکه تبعیضات فردی، قبیلوی، قومی، مذهبی، نژادی، زن ستیزی، تمدن کشی، ناشکیبایی، آدم ربایی، قاچاقبری، عملیات انتحصاری، فساد اداری، خویش خوری، قتل های زنجیری و هزاران جنایت دیگری در حق مردم بی دفاع صورت می گیرند و بازپرسی قانونی و تطبیق آن به صورت عملی هرگز وجود ندارد.

عقل؛ عامل خوبی و نیکی:

در این آیه های شریفه، تأکید بر اعمال نیکی در میان انسان ها صورت گرفته اند که خود بیانگر، رعایت کرامت انسانی، پارسایی و ترقی انسان در روی زمین می باشد.

«سوگند به آیه هایی که (پیامی) فرو فرستاده می شود، برای پخش خوبی ها و نیکی ها.»(المرسلات/1) (3)
در قرآنکریم به مشاهده رسیده که ذات اقدس الهی بر خیلی از مسایل محوری که برای انسان نهایت عاجل و عمده بود، سوگند فرموده است. در این زمینه نیز تبلیغ و پخش نیکی ها برای انسان ها تأکید شده است؛ ولی رهبری و مدیریت نیکی ها قبل از همه به دوش زمامداران، خردمندان، فرهنگیان، دانشمندان، روحانیون و متولیان سیاسی متعهد می باشند که خلق الله را از آن مستفید گردانند تا «فرهنگ پیام پخش خوبی ها» در متن جوامع بشری و من جمله در افغانستان قبیلوی نهادینه گردد.

آیا بدون تجهیز عقل بر بنیاد دانش، چه گونه «پخش پیام خوبی ها» برای انسان ها ممکن خواهد بود تا توجه به رعایت کرامت انسانی و عالم بشریت گردد؟ آیا عقل تکامل یافته مدنی، الهام آور پخش زیبایی ها، خوبی ها، آفرینش های صلح، عشق، مصونیت، سعادت و سایر این ها برای انسان ها نمی باشد؟

آنچه که خداوند پیام پخش نیکی ها را توسط پیغمبران برای انسان ها رسانیده؛ آیا پیام الهی در عمل پیاده گردیده و یا اینکه در تاریخ بشریت به جای تحقق نیکی ها؛ اغلبآ بدی ها، خشونت ها، ستم ها، زجر ها، قتل ها، ویرانگری ها، ترورها و کله منارهای زنجیری به وجود آمده اند؟

آیا هم اکنون در افغانستان، پخش پیام خوبی ها و نیکی ها واقعیت عینی دارند و یا اینکه عملآ: فساد اداری، عملیات تروریستی، قاچاقبری، غارت ملکیت دولتی، قتل های زنجیری، زن ستیزی، قومگرایی، قانون گریزی، حکومت داری انحصاری، قبیله گرایی، حلال کردن کارمندان محلی مؤسسات خارجی، زرع کوکنار، تولید مواد مخدر، حاکمیت روابط بر ضوابط، ترویج بیشتر خشونت، کشتارهای زنجیری زنان، تبلیغ وهابیزم، جداکردن گردن های روزنامه نگاران از تن های شان، ادامه فقر، اشاعه خرافات و هزاران زشتی ها، خیانت ها و جنایت ها در جامعه ما موجود نیستند؟

حتا مادامیکه انسان ها از توحش هم نجات یافتند و وارد مدنیت نیز شدند؛ بعدآ متآسفانه در بسا موارد اشخاص تعلیم یافته نیز از ابزار های مدنیت در راستای آبادی و تحقق عملی «نیکی ها» برای انسان ها یا عمل نکردند، یا اندک کار کردند و یا اینکه به صورت نمایشی عمل نمودند. در جهان کنونی، گراف نیکی ها در پائین نربان اجتماعی- سیاسی و اقتصادی- فرهنگی قرار دارد. از همه بدتر در ممالکت فقیر که زمامداران دیکتاتور و مزدوران استعمار حاکم اند، هیچ گونه عمل نیکو را برای مردمام مستحق خویش انجام ندادند و هنوز هم نمی دهند. عملآ این چنین مستبدین؛ استثمار، ظلم، قتل، فقر و انواع از بی سرنوشتی را نصیب مردمان فرودست و بینوایان جهان بشریت نموده و بازهم ادامه می دهند. پس بهتر است که بگویم، خانه های مظلومین در سراسر جهان و به خصوص در کشورهای فقیر و از آن هم خاص تر در افغانستان قبیلوی از همه بیشتر ویران تر می باشند، سرنوشت شان برباد تر و سران شان با چوبه های دار هستند.

آیا به صورت کلی در جهان به عوض «اعمال نیکی ها»، «بدی ها» در برابر خلق الله بی دفاع تحقق نیافته و تمام بشریت در کام اسارت یک مشت ناچیز افراد ستمگر و دستگاه های فرعونی شان نیستند؟

آیا اکنون در سازمان ملل متحد، پنج کشور حق ویتو را در انحصار مطلق خودها قرار نداده و مشترکآ، سایر کشورها و خلق های جهان را تحت استثمار، استحمار، استعمار، استبداد و دیگر جنایات قرار نمی دهند؟ آیا تصمیم گیری اصلی و انحصاری توسط پنج کشور قدرتمند در مقر سازمان ملل متحد در معضلات بین المللی؛ اصول و جوهر دموکراسی را عملآ پایمال نکرده اند؟ آیا عملآ تخطی از قانون توسط مفسدین اداری در کشور ما، بیانگر به مسخره گرفتن دین محمدی، دست آوردهای 12 سال آخر و مانع پیش زمینه های دموکراسی در افغانستان نیست؟
خداوند مهربان انسان ها را در میان شان، در جهت تحقق نیکی و پرهیزگاری این گونه تأکید می نماید:

«در راه نیکی و پرهیزگاری همدیگر را یاری و پشتیبانی نمایید.» (الائده /2) (4)

در این زمینه، مخاطب خداوند متعال، انسان ها می باشد که تا یک دیگر را در مسیر نیکی و پرهیزگاری کمک نمایند. بدین معنا که یک فرد باید بر مبنای دانش و عقل؛ کسی و کسانی دیگری را در راستای خوبی ها، تقوا، پرهیزگاری ها، سعادت، پیش رفت و سایر مسایل نیکو یاری رساند تا از یک طرف وجدان درونی شخص راحت گردد و از طرف دیگر، خداوند نیز راضی شود. پس، ارج گذاری به کرامت یک انسان و خدمت به یک کس از هر طریق که ممکن و عملی گردد، به معنای احترام و نیکی به سایر انسان های کره زمین می باشد که باید این شیوه و خصلت در مغز استخوان، خون و پوست ما انسان ها و خاصتآ در وجود همه مردم افغانستان در این شرایط حساس نهادینه گردد تا خود مردم ما به حل همه بحران های کشور خویش توفیق حاصل نمایند و هم چنان «شاه کلید» تحقق پیش زمینه های نظام مردم سالاری را عملآ در انحصار خویش قرار دهند.

خداوند تأکید فرموده که با خوبی ها و نیک های خویش؛ بدی ها و زشتی ها را خنثی نمایید. یا به عبارت دیگر با تحقق عدالت؛ بی عدالتی ها را بی اعتبار و تدریجآ از بین ببریم. و یا اینکه با شیوه و تحقق سیاست صلح؛ خشونت ها را به طرف زوال ببریم تا صلح در متن جامعه خودی و سایر جوامع بشری نهادینه گردد.
شاعر گوید:

خوب گفتن پیشه کن با هـر کسی
کاین برون آهنجد از دل بیخ کین

و یا انیکه:

به گفــتار خــوب و به کردار نیـک
چو شمعی شو اندر شبستان علم» (5 )

اگر گفتار خوب بر مبنای عقل و خرد بر اساس دانش مدنی در مغز و وجود انسان نهادینه نشود، کردارنیک هرگز بدست نخواهد آمد. برای اینکه، کردارنیک بدون عوامل منطقی، عقلی، علمی، مدنی و پسندیده تولد نمی گردد.
اگر دولتمردان کنونی ما از عقلانیت سیاسی بر پایه ای دانش استفاده ببرند و با خلوصیت تمام به ریسمان خدا چنگ بزنند، با یقین تمام بالای موانع، مشکلات و بحران های خانمان برانداز موجوده ای افغانستان فایق خواهند آمد و آن گاه مردم هم از حکام دولتی راضی شده و حمایت خواهند نمود.

اینجاست که به کارگیری عقل بر اساس علم از سوی زمامداران کشور ما، باعث هزاران خوبی های، زیبایی ها و نظایر این ها در آینده افغانستان خواهد گردید.

عقل؛ عامل بدی و زشتی:

هر گاه عقل تحت تأثیر جهل قرار گیرد و مبنای حرکت عقل را جهل و نافهمی تشکیل دهد؛ آن گاه عقل انسان نه تنها به بیراهه رفته و دشمن خود و سایر انسان ها می شود؛ بلکه از خدا و انسانیت نیز بیگانه می گردد. در این صورت عقل همیشه پیام آور هر گونه زشتی ها، خشونت ها، جنگ ها و کشتارهای دسته جمعی انسان ها خواهد گردید. زیرا که تاراندیشی، بیسوادی، جهل و امثالهم بر عقل انسان «سوار» می شود و مسیر حرکت انسان را به طرف خشونت، خصم، دشمنی، بی عزتی، نقض حقوق انسانی و کشتارهای زنجیری انسان ها از کانون خانواده گرفته تا سراسر جهان تشکیل می دهد.

ناگفته نماند که اگر یک انسان با سواد و با تعلیم هم زیر بار «هوای نفس» خویش قرار گرفت، بدین مفهوم که جهل را مسند مقام بر عقل و علم بوده و در این صورت، در پوشش تعلیم و دانش نیز کسی و اشخاصی دیگری نیز مورد بی عدالتی، خشونت، ظلم، قتل و هزاران جنایت دیگری واقع می گردند.

مثلآ من جمله: مفسدین اداری در مقامات دولتی افغانستان، نهادهای خصوصی وغیره نیز با سواد و حتا دارای تحصیلات عالی دینی، علمی، مدنی، حقوقی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، فلسفی و نظایر این ها می باشند؛ ولی با وجود آن هم، این ها بیشتر دست به جرم و جنایت نابخشیدنی در کشور ما بردند و هنوز هم می برنند.
وقتی که عقل زیر بار ستمگر با تعلیم، نادان و جهل رفت؛ آن وقت زبان هم منحرف گردیده و از جمله دروغ را نیز به نفع خودها پیشه می کند:

اگر جفع گردد زبان با دروغ
نیابد ز بخت سپهری فروغ

و یا اینکه:

سخـن گفـتن کـژ ز بیچارگیست
به بیچاره گان بر بباید گریست (6)

دروغ گویی، نتیجه انحراف عقل بوده که عقل انسان متأثر از هوا، هوس و جهل شده که در این صورت، عقل انسان هر گونه جرم و زشتی ها را در برابر انسان های بی دفاع مرتکب خواهد گردید.

هرگاه عقل انسان از سوی جهل «پالان و یا زین» گردد، آن وقت نه تنها زبان انسان با دروغگویی به ضرر خودش و سایر انسان ها تمام خواهد گردید؛ بلکه عقل انسان که متأثیر از نادانی و جهالت گردیده، باعث هزاران گفتار بد، پندار بد و کردار بد در بین خانواده، اجتماع، قریه، ولسوالی، ولایت و... کشورش نیز خواهد شد. در این صورت است که عقل منحرف شد و عقل که در اسارت نافهمی، بیسوادی، تاریکی و جهل قرار داشته، نتایج آن تنها بدی ها و زشتی معمولی نیستد؛ بلکه هزاران فاجعه را در برابر انسان و انسانیت در پی خواهد داشت. مضاف برآن، اگر عقل و حتا علم در انحصار مستبدین با سواد، استثمارگران، طبقات ظالم حاکمه و سایر نفس پرستان قرار گرفتند؛ آن گاه جامعه خودی و جوامع بشر به چنگ هزاران مصیبت و فاجعه خواهند افتاد.

نیکویی عقل در بی آزاری:

هرگاه عقل به زیور دانش مزین و مسلح گردید، آن گاه نیکویی عقل در عمل ثابت می شود. یعنی، عقل انسان با علم و دانش در میسر نیکویی در خدمت آگاهانه انسان ها قرار می گیرد.

فردوسی، انسان را به عدالت و بی آزاری این گونه دعوت می کند که این هم یکی از خصلت نیکی عقل برای انسان و انسانیت می باشد:

که گیتی نماند و نماند به کس
بی آزاری و داد جویـید و بس
جهـان یادگـار است ما رفتنی
به مردم نماند به جز مردمی» (7 )

مطلب تنها در این نیست که یک انسان در برابر انسان و کسانی دیگری از بی آزاری و دادگری کار گیرد تا آن ها راضی گردند؛ بلکه اصلآ این است که انسان بر پایه عقل، علم، تدبیر لازم و نظایر این ها؛ نیکی ها، خدمت گذاری ها، شادمانی ها، صلح نگری ها، محبت ها، عدالت طلبی ها، تمدن پروری ها و سایر اعمال شایسته و پسندیده ای انسانی، مدنی، عقلانی، علمی وغیره را برای آیندگان به میراث بگذارند که یکی از بهترین تحفه های بشری برای نسل های آینده خواهد بود.

فردوسی بزگوار نه تنها هر فرد از جامعه را به بی آزاری انسان ها توصیه نموده؛ بلکه به بی آزاری موری نیز اندرز می دهد:
پسنـــــــدی و همداســـــتـــــانی کنـــــی
که جـــــان داری و جــــــان ستانی کنی
میــــــازار مــــوری که دانه کــش است
که جان دارد و جان شیرین خوش است
سیـــاه انــــدرون باشــــد و سنــــــگدل
که خواهد که موری شود تنـــــــگدل» (8 )

در جوامع و کشورهای بزرگ صنعتی جهان، احزاب به نام «سبزها» وجود دارند که طرفدار حفظ لازم طبیعت و محیط زیست در جهان می باشند تا در جوار آن، انسان ها نیز صحتمند و خوش حال زندگی نمایند. این احزاب به صورت قانونی از جمله از حقوق حیوانان، پرندگان و سایر نیروهای طبیعت نیز دفاع می کنند. مثلآ: شکار حیوانات و پرندگان، قانونآ و عملآ منع می باشد. داکتران ویترینیر به غرض تداوی حیوانات و پرندگان عملآ فعال هستند. دانشمندان به خاطر حفظ محیط زیست سالم در خدمت جوامع شان فعالیت می کنند. هم چنان به خاطر بتهرشدن محیط زیست انسان ها، قطع درختان کاملآ ممنوع است. خلاصه اینکه، به سبب حفظ و پاکی طبیعت، تلاش زیادی را به خرچ می دهند. آیا بازهم دفاع از حقوق حیوانات، پرندگان و حفظ لازم طبیعت؛ به خاطر ارج گذاری به حیات انسان ها، کرامت والای انسانی و انسانیت نمی باشد؟

و یا اینکه:

نیکی با زیر دستان، یکی از خصایل انسان با هوش، پرهیزگار، مدنیت خواه، مسؤل، متعهد، دانشمند و خردمند بوده که فردوسی، انسان بالادست و یا فرمان روایان را این چنین به نیکویی عقل و خرد سازنده در مورد زیر دستان و متضعفین جامعه توصیه می نماید:

چو خواهی که آزاد باشی ز رنج
بی آزار و آگــنده بیرنج و گنــج
بی آزاری زیر دستـــان گزیــــن
که یابی ز هرکس به داد آفرین» (9)

اگر فرمان روایان جهان و به خصوص زمامداران کشور ما، از طریق تطبیق قوانین نافذه ای کشور، عدالت را در متن جامعه ترویج و عملی سازند. و هم چنان دست آزاردهندگان، ناقضین حقوق بشر، اختطاف گران، قاچاقبران، تولیدکنندگان مواد مخدر، قانون گریزان، دزدان مسلح، مفسدین ادارای و سایر جنایت کاران را به طور قانونی و عملی از گریبان مردم بی دفاع افغانستان نجات دهند؛ آیا مردم از دولت خوشنود نخواهند گردید و با جان و دل از حکام کنونی کشور ما حمایت نخواهند نمود؟

خنثی ساختن بدی با ارائه نیکی عاقلانه:

اگر فرضآ، بدی با بدی پاسخ گفته شود؛ بازهم بدی ها از هر دو طرف افزایش می یابد که یک جانب را یا ناتوان و یا از بین می برد و جانب دومی را نیز ضعیف می کند. علاوه برآن، فقط ترویج خشونت، دشمنی، انتقام گیری بوده و بالاخیره منجر به کشتن یکی از جوانب خواهد گردید. در این صورت، انتقام گیری و دشمنی به بازندگان، اقارب، افراد قبیله و قوم نیز انتقال یافته و ادامه پیدا می کند. شوربختانه که این امر، در جامعه قبیلوی ما عملآ با شدت تمام وجود دارد.

این جاه مسأله بر اصل گذشت عاقلانه در مورد عمل زشت یک انسان در برابر انسان ها، حیوانات و پرندگان می باشد که بدی ها با تقدیم خوبی ها، باطل و تا بالاخیره نابود گردند. در این آیۀ شریف توجه نماییم:

«بد را با نیک و نامطلوب را بهترین پاسخ بگو.» (المومنون/ 96) ( 10)

گویند که حضرت عیسی (ع) فرموده است که اگر یک فرد سیلی را به روی تان بزند، بعد طرف دیگری روی خویش را برایش بگردانید تا به این طرف روی تان نیز سیلی را وارد کند. آیا به این ترتیب، حضرت عیسی علیه السلام خشونت و ظلم را ترویج نموده و آن را به رسمیت شناخته است؟ نه. نه و قطعآ نی.

این پیغمبر خدا، صلح را در عوض خشونت، محبت را در برابر دشمنی، نیکی را در مقابل بدی، عقلانیت را علیه جاهلیت و نظایر این ها را برای آبادی حیات شرافتمندانه مادی، اجتماعی و معنوی انسان های روی زمین به میراث گذاشته است. یعنی، پاسخ بدی را با نیکی آگاهانه، مدنی و شعور انسانی ارائه داشته تا صلح، عشق، هم زیستی مسالمت آمیز، دیگرپذیری و خردورزی در جوامع بشری ایجاد و نهادینه گردد.

تاریخ شهادت می دهد که اغلبآ انسان های ناشکیبا در مقابل «بدی » تحمل و صبر نکرده؛ بلکه در مقابل یک بدی، دوچند، سه چند و حتا بیشتر از آن را انجام داده اند. یعنی، بدی را با بدی بیشتر، خشونت را با خشونت زیادتر، دشمنی را با دشمنی فراوان تر، جنگ را با جنگ شدید تر و قتل را با قتل های دیگری علیه جانب مقابل انجام داده اند که این امر خلاف انسانیت، ادیان الهی، عقلانیت، مدنیت و رسالت نظام انسان سالاری می باشد.

آیا پاسخ زشتی با نیکویی به معنای حرمت گذاری به کرامت انسانی و تکامل محتوای انسانیت به طرف هرم جمال و کمال نیست؟ آیا جواب بدی با خوبی عقلانی، بیانگر رعایت دستورات الهی نیست؟ آیا جواب بدی ها به معنای ترویج صلح و محبت در میان آدمیان نمی باشد؟ آیا پاسخ بدی ها با زیبایی ها و نیکی های آگاهانه؛ ممثل تکامل کرامت والای انسان و انسانیت به عالی ترین معراج معنونیت در خدمت انسان ها نخواهد بود؟

با این کلام نغز فردوسی عطف توجه نماییم:

به هــر کــار در پیـــشه کــــن راستی
چــو خواهــی کــه نگزایدت کاســـتی
سخن هر چه پرسند همه راست گوی
به کــژی مکـن رای و چــاره مجوی
***
ز پــیر جهـــاندیــده بشـنو سخـــــن
چــو کـــژ آورد رای فرمــان مــکن
چــو گفتــار تلـــخ است بــا راستی
ببــــندد بــــه تلخـــی در کاســــتی
***
به گیتی به از راستی پیشـه نیست
ز کـــژی بـــتر هیـچ اندیشه نیست
بــه کـــژی تـــرا راه تــــاریکــــتر
ســـوی راستـــی راه بــــاریکــتر» (11)

در جامعه عملآ به اثبات رسیده که از جمله کج و راست، دروغگو و راستگو، خیانت و صداقت و نظایر این ها در نقطه مقابل هم دیگر قرار دارد. هرگاه یک انسان کج روی کند، دروغ بگوید، خیانت کند، دزدی کند، روشوه ستانی کند، ظلم کند و نظیر این چنین اعمل بد و ناانسانی را انجام دهد؛ به این معنا که او در زیر بار «نفس پلید» خود رفته و عقل وی در انحصار جهالت و نادانی می باشد. برعکس؛ کسی که راست گفتار، راست پندار و راست کردار باشد، به این مفهوم است که عقل انسان بر بنیاد دانش بر نادانی و جهل مسلط گردیده و من جمله الهام دهنده صداقت، سعادت، محبت، درایت سالم انسانی، خردورزی، راستی و نظایر این ها برای بشریت می باشد.

حال پرسش این است که اگر صداقت و راستی عملآ در محور سیاست ها و عملکردهای دولتمردان جمهوری اسلامی افغانستان موجود می بود؛ آیا از جمله تا این حد، تمام ارگان های دولتی و خصوصی را فساد اداری فرسایشگر فرامی گرفت و این چنین قانون به مسخره گرفته می شد؟ اگر صداقت قانونی و راستی پیغمبر گونه در محور اذهان و اعمال زمامداران امور افغانستان نهادینه می بودند، آیا چطور ممکن می بود که تروریستان را «برادر» خطاب کنند و آنان را با عمکردهای ضد انسانی و اسلامی شان بدون سپری نمودن جرم از زندان های کشور با انواع گوناگون نیز آزاد سازند؟

و یا با این کلام :
راستــی موجــب رضــای خــداست
کسی ندیدم که گم شد از راه راست

در کشورهای عقب مانده و خودکامه به خصوص در ممالک اسلامی و از آن هم خاص تر در افغانستان قبیلوی؛ صاحبان زور و زر بر «عقول و تفکر مردم مستضعف» با نحوی از انحاء حکومت کرده و مانع رشد ظرفیت های مغزی، فکری، اجتماعی، عقلی، شخصیتی و معنویت توده ها در جهت بالندگی های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جامعه گردیده اند.

مضاف برآن، قوانین در سرزمین های غیردموکراتیک، مظهر اراده و خواست های فرعونی خودکامگان و حاکمیت های ظالم در جهان بوده و از هر گونه زشتی ها، بی احترامی ها، خشونت ها، بیدادگری ها و سایر اعمال ضد انسانی در برابر مردمان مستضعف و فرودست کار می گیرند و ظلم های گوناگون را ادامه می دهند.
از یک طرف متولیان سیاسی حکومت های مستبد اسلامی و به خصوص نظامی استبدادی کشور ما به خاطر تحقق اغراض شخصی، سیاسی و تحفظ قدرت منحوس خودها در قبای دین، دانش و مدنیت، مردم را تحمیق کرده و هم چنان از فراگیری علم، معرفت، فرهنگ و معنویت محروم نموده اند. و از طرف دیگری، با ماهیئت فرعونی خودها کاخ های استبداد را آباد کردند که به این صورت از عقل در جهت تخریب کرامت انسانی و به ضرر مردمان ستمکش حتا تا کنون کار می گیرند. وقت که پشتوانه عقل زمامدار را انحصار حاکمیت، غارت، تظلم، سرمایه، توپ، طیاره، اتم، خصم، خشونت و جنگ تشکیل دهد با هرگونه جنایت تباه کننده متوسل می گردند.

حتا گاه و بیگاه، در کشورهای دموکراتیک جهان نیز، سرمایه داران و سایر صاحبان قدرت از قوانین و اصول دموکراسی استفاده سوء به نفع طبقاتی، سیاسی، گروهی، ملی، شخصی وغیره خودها کرده و می کنند که متأسفانه این گونه جرم و جنایت نیز عادی گردیده اند. در این صورت، این چنین سرمایه داران و سایر هم قطاران شان هم به بحران تعقل و تفکر به ضرر انسان ها گرفتار می باشند.

کشور ما نه تنها در گذشته ها به «بحران تعقل و تفکر» مواجه بوده؛ بلکه حلقات گوناگون زمامداران کنونی در رأس آن آقای حامد کرزی در دولت جمهوری اسلامی افغانستان نیز از تعقل و تفکر لازم مدنی و قانونی در خدمت رعایت کرامت انسانی، حل بحران و تأمین حقوق حقه ای مردم ما استفاده نبرده و هنوز هم نمی کنند. از این جهت است که این ها از جمله به بحران تعقل و تفکر علمی هم مبتلا می باشند. وقتی که خداوند می فرماید که «شما بهترین امتی هستید که به سود انسان ها آفریده شده اید.»؛ چرا زمامداران کنونی ما مطابق فرمایش و دستورات خداوندی از تعقل علمی و تفکر اسلامی- مدنی در خدمت رعایت کرامت انسانی و تحقق عادلانه حقوق تمام اقوام افغانستان هنوزهم استفاده نمی نمایند؟

خلاصه، در این صورت مستکبرین و حتا مستضعفین که در هر گوشه و کنار جهان هستند که اگر از عقول و تفکرات خودها در خدمت رعایت کرامت انسانی و انسانیت کار نگرفته که یقینآ از طرف خداوند به عذاب گرفتار خواهد شد.

خداوند متعال می فرماید:

«خدا عذاب را نصیب کسانی می سازد که تعقل و تفکر نمی ورزند.» (یونس/100) (12)

ستمگری که از ریزش خون مظلوم دریغ نمی کند؛ آیا قبل از همه در این دنیا هم به عذاب مبتلا نخواهد شد؟ آیا مفسدین اداری کنونی دولت جمهوری اسلامی افغانستان، بالاخیره روزی به دادگاه مردمی کشانده نخواهند شد؟ کسانیکه عامل هرگونه جرم و جنایت در افغانستان هستند؛ آیا در پیش گاه خدا، بشریت، قانون و مردم ما محکوم نیستند؟

فردوسی بزرگوار نتیجه به کارگیری عقل را در مورد نیک و بد این چنین به مقایسه گرفته است:

چـــــو نیــــکی کنـــــی نیـــکی آیــد برت
بــــدی را بــــدی باشــــد انـــدر خـــورت

اگر از عقل به طورعالمانه استفاده شود، صدها نیکی و محصولات مثبت دیگری را برای تحقق سعادت انسان به زایش خواهند گرفت. و اگر یک انسان از عقل بهره ناسالم گیرد، آنگاه این دنیا و حتا آخرت اش نیز تاریک و دوزخی خواهد بود. پس، کاربرد درست عقل مبتنی بر دانش در امر تعیین سرنوشت انسان به خصوص در پروسه حیات روزمره یک اصل سازنده دیگری «مدنی» می باشد که تجارب روزگار نیز بدان گواهی می دهند. هرگاه که اگر جهل بر عقل انسان غالب گردد؛ آن گاه رهبری و مدیریت عقل به دوش جهل بوده که انسان و حتا جهان را نیز به تباهی خواهد کشانید.

حضرت امیر خسرو در مورد به کارگیر نادرست عقل در اجتماع چنین گوید:

آنــــــکه کـــــردار بـــــد روا بـــیند
خـــود ز کـــردار خــود جفــا بـــیند
ویا با این ضرب المثل عامیانه که گوید:
«بد کردی، بد دیدی.»

و یا اینکه:

«بد خوردی، بد مردی.»
حکیم ناصر خسرو بلخی قبادیانی در مورد چنین سروده است:
چـون تيغ بـدست آري، مردم نتـوان كشـت
نـزديك خداونــــد، بــدي نيسـت فـــرامُشت
ايـــن تيـــغ نه از بهر ستمكـاري كـردنــــد
انگور نه از بهر نبيد است بـه چــــرخُشت
عيسـي به رهـي ديــد يكي كشــــته فتــــاده
حيران شد و بگرفت به دندان، سر انگشت
گفتـا كه كـرا كشتي؟ تا كشـــته شــدي زار؟
تــا باز كه او را بكـــشد، آنكــه تـــرا كشـت
انگشت مــكن رنجــه به در كوفتــن كــــس
تـا كس نكند رنجه به در كــوفتنت مّشـتــت

دقیقآ که انسان، نتیجه کارکرد خویش را حتمآ بدست می آورد. اگر دهقانی گندم بکارد، محصول آن بازهم گندم است، نه غله ای دیگری. اگر پالیزبانی، تخم خربوزه را به زمین بکارد، محصولش باز فقط خربوزه خواهد بود، نه محصول دیگری.

فردوسی این توصیه آموزنده و ماندگار را بر بنیاد عقل و دانش به انسان ها نموده است:

« نباشـــد همی نیـک و بـــد پایـــدار
همان به که نیک بود یادگار» (13)
با این سروده شیخ سعدی:
« بــدی گرچــه کـردن تــوان بــا کسی
چـو نیکی کـنی بهـتر آید بسـی» (14)

بازهم با این کلام نغز شیخ سعدی در مورد به کارگیری مثبت عقل و دانش برای انسان ها می باشد:

«تو نیکی می کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز» (15)
و یا در این کلام محصول به کارگیری عقل و بصیرت چنین است:
« امروز نیک اندیشی، فردا نیک فرجامی.»

مسلمآ که اگر عقل با زیور علم آراسته گردد، آن وقت انسان صاحب اندیشه سازنده در خدمت خود و بشریت نیز می گردد. اگر یک انسان شایسته، خوب اندیشه و فکر مدنی کند؛ بالاخیره نتیجه آن نیز به نفع خودش و دیگران خواهد انجامید.

نیکی با به کاربرد سالم عقل با زیربنای دانش حاصل می گردد و اینک از قول حافظ که در مورد نیکی چنین سروده است:

آسایـــش گیتی تفسیر ایــن دو حرف اســـت
بـــا دوستان مـــروت بــا دشمــنان مـــــدارا
ده روز مهر گردون افسانه است و افـــسون
نیکی بجای یاران فرصـت شمار یارا» (16)

کسانیکه با نیکویی عقل و دانش در خدمت بشریت قرار گیرند، با یقین که راه سعادت این دنیا را تا آخرت هموار خواهند نمود و آن گاه خدا و وجدان بشریت هم از چنین اشخاص راضی خواهند بود.

آیا نیک اندیشی بدون به کاربرد سالم عقل و بصیرت میسر خواهد شد؟ آیا عقل تکامل یافته، انسان را بالای نفسش مسلط نمی گرداند؟ آیا عقل آبدیده با دانش و غنای فرهنگی؛ دریچه کمال و جمال معنویت را برای انسان باز نمی کند؟ آیا بد اندیشی، محصول به کارگیری نادرست عقل در جامعه نیست؟ آیا بی سوادی و جهل، انسان را زیر بار نفس پلید نمی برد؟

از آغاز تا کنون گفته آمده ایم که عقل بر بنیاد دانش؛ جلایش، پویش و شگوفایی حاصل می کند که در این صورت یکی از محصولات عقل تکامل یافته، همین عرضه کردن «محبت» در میان انسان ها و جوامع بشری می باشد. محبت، دیگرپذیری های مختلف عالمانه و خردمندانه را در قبال دارد. محبت، دل ها را آگنده از «عشق ناب» نسبت انسان و انسانیت می نماید. محبت، خشونت را ها باطل و بالاخره نابود خواهد نمود. خلاصه اینکه، محبت بر مبنای علم، هزاران میوه را برای انسان های روی زمین عرضه می کند.

مولانا جلال الدین محمد بلخی کلام نغز خویش را زیر عنوان «محبت» این گونه توصیه و تأکید می کند:

از محبــت تلـخ ها شيرين شـــــود
از محـــبت مسّ ها زرّين شــــــود
از محــبت دردها صــافي شــــــود
وز محــبت دردها شــافي شــــــود
از محــبت خــارها گل مي شـــــود
وز محبت، سركه ها مُل مي شــود
از محبت، سجن. گلشن مي شـــود
بي محبت، روضه، گلخن مي شـود
از محبــت، نار، نوري مي شـــــود
وز محبـــت ديو حوري مي شــــود
از محبت، سنگ، روغن مي شــود
بي محبـــت، موم، آهن مي شــــود
از محبــت، حزن، شادي مي شــود
وز محبــت، غول، هادي مي شــود
از محبـت، نيش، نوشي مـي شـــود
وز محبـت، شير موشي مـي شـــود
از محــبت، سقم، صحّت مـي شــود
وز محبـت، قهر، رحمت مـي شــود
از محبــت، مرده زنده مـي شـــــود
وز محـــبت، شاه بنده مـي شـــــود
ايــن محــبت هم نتيجه دانش اسـت
كي گزافــه بر چنين تختي نشست» (17)

پس با آنچه که تا این مرحله به خوانش گرفیم، باید همه و همه به انسان و انسانیت حرمت عاقلانه، آگاهانه و عملی را بگذاریم تا از این ناحیه در برابر خالق و حد اقل در مقابل وجدان انسانی خودها محکوم نباشیم.

Ghulam Sakhi Oruzgani

تاریخ: شنبه 20 عقرب 1391 خورشيدی برابر با 10 نومبر 2012 ميلادی

منابع:

(1) - ص 49 «آشیانه محبت»/ تألیف: عبدالحمید محمدی- معصومه حسنی/ تاریخ چاپ: اول/ زمستان 1389 / ناشر: انتشارات وحدت بخش.
(2) - ص 111 «آشنایی با کمیسیون شکایات انتخاباتی افغانستان» (طرزالعمل ها و سندها) / تهیه کننده: آمریت آگاهی عامه ی کمیسیون شکایات انتخاباتی افغانستان/ چاپ اول: خزان 1389/ کابل- افغانستان
(3) – ص 365 «ایمان و آزادی ( تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت)» مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(4) – ص 365 «ایمان و آزادی ( تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت)» مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(5 ) – ص 156 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
(6 ) – 86 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
(7 ) – 85 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
(8 ) – ص 85 و 86 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
(9) – ص 97 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
( 10) – ص 365 «ایمان و آزادی(تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت)» / مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(11)- ص 88 (سپاس «کرامت انسانی» در فرهنگ کهن ما) ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش، اکتوبر 1999 میلادی.
(12) – ص 27 «ایمان و آزادی(تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت)» / مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(13)- ص ۵۰۳ «امثال و حکم مردم هزاره»/ گردآوری و پژوهش: محمد جواد خاوری/ چاپ اول: 1380 / تهران
(14)- ص 503 «امثال و حکم مردم هزاره»/ گردآوری و پژوهش: محمد جواد خاوری/ چاپ اول: 1380 / تهران
(15)- ص ۵۰۴ «امثال و حکم مردم هزاره»/ گردآوری و پژوهش: محمد جواد خاوری/ چاپ اول: 1380 / تهران
(16)- «حافظ غزل پرداز شورانگیزعشق وزندگی»/ نویسنده: حسین ورسی/ سایت آریایی
(17) – سایت آریایی

مخالفت جناب کرزی نسبت به حضور دو متخصص خارجی در کمیسیون شکایات انتخاباتی افغانستان

2012-11-07T14:30:00Z

این را همه به خوبی می دانند که پس از وقوع دلخراش تروریستی 11 سپتمبر 2001 میلادی، آقای حامد کرزی توسط غرب به رهبری ایالات متحده امریکا به ارزگان آورده شد. با سقوط حاکمیت امارت اسلامی طالبان توسط جهبه متحد ملی شمال، جامعه جهانی تحت قیات امریکا بود که طی توافق نامه شهر بن آلمان بالاخیره آقای کرزی را به ریاست اداره مؤقت در افغانستان منصوب داشتند.
بعدآ کشورهای عمده کمک کننده ای بین المللی، نه تنها جناب کرزی را در نصب حکومت انتقالی، انتخاب اول و دوم شوراهای ولایتی، شورای ملی و مقام ریاست جمهوری عملآ مساعدت نمود؛ بلکه کرسی های کلیدی را نیز در انحصار مطلق مجاهدین، بروکراتان دموکراتان نما گذاشتند و هم چنان با ساز و برگ نظامی، اقتصادی، سیاسی، لوژیستیکی، فرهنگی، تخنیکی وغیره با مصرف بیش از 90 میلیارد دالر امریکایی افغانستان را در این مدت 12 سال کمک کردند.
با تمام اشتباهات کشورهای کمک کننده و به تکمیل نکردن اکثر تعهدات قبلی جامعه جهانی در قبال مساعدت بنیادی افغانستان؛ باید بی طرفانه اعتراف نمود که در جریان این 12 سال گذشته، پیش رفت های زیادی در مورد بازسازی، جاده سازی، تعمیراتی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، محیطی، فرهنگی، ورزشی، هنری، نهادهای جامعه مدنی و سایر مسایل با مساعدت های جامعه جهانی و در رأس آن کمک های سرشار ایالات متحده امریکا در کشور ما صورت گرفته اند که هرگز قابل کتمان نیست.
این بدین معنا نبوده و هم نیست که کشت کوکنار، تولید مواد مخدر، قاچاق، فساد اداری، قانون گریزی، عملیات انتحاری، قبیله گرایی، سمتگرایی، قوم گرایی، خویش خوری، درزدی، قتل های زنجیری، آدم ربایی، بازی های منحوس سیاسی، زن کشتی، تروریست سازی و سایر جنایات تا هنوز هم در افغانستان قبیلوی بی داد نمی کنند که در این زمینه، مردم و کشور ما با بحران خطرناک مواجه هستند و در ضمن، جامعه جهانی از این بحران نیز نهایت ناراض است.
اما، چزئیکه مسلم بوده و می باشد که مبالغ زیادی مساعدت های دالری به افغانستان سرازیر شده و اغلبآ مورد حیف و میل حلقات مختلف کرسی نشینان کابل، انجوهای داخلی، خارجی و سایر منابع بیگانه قرار گرفتند و تا هنوز هم افغانستان از کمک های جامعه جهانی برخوردار می باشد.
از جمله جامعه جهانی در جریان انتخابات اول و دوم شوراهای ولایتی، شورای ملی و ریاست جمهوری افغانستان مساعدت های فراوان را نموده که حد اقل کشور ما اکنون دارای قوای سه گانه دولت قانونی می باشد. اگر همین کمک های کشورهای مساعد کننده در مورد برگزاری انتخابات افغانستان نمی بودند؛ آیا ما قادر به حد اقل پرداخت بیست در صد مصارف یکی از این دو انتخابات می بودیم؟ اگر کمک های جامعه جهانی نمی بود؛ آیا معاش دولتمداران، هزینه های نهادهای جامعه مدنی و به خصوص مصارف و تربیت نیروهای نظامی و امنیتی از کدام بودجه ملی پرداخته می شدند؟ اگر این قوای نظامی ناتو به خصوص عساکر امریکایی در افغانستان نمی بودند؛ آیا بازهم شاهد حاکمیت تروریستان در کلیه نقاط کشور نمی بودیم؟ اگر این کمک های جامعه جهانی و نظامی کشورهای بزرگ امریکای شمالی، اروپایی، آسیایی وغیره در افغانستان نمی بودند؛ آیا بنیادگرایان ماقبل قرون وسطایی افغانسان را به کام آتش، خون و طوفان نمی بردند؟ آیا بازهم ممات و حیات همین دولتمداران افغانستان مربوط به سازمان ملل متحد، کشورهای بزرگ صنعتی جهانی، منطقه و همسایگان نمی باشند؟
گرچه، تمام کشورهای بیگانه در قدم نخست به خاطر تحقق منافع خود در افغانستان آمده اند؛ ولی باید پذیرفت که مصارف هم در کشور نموده که متأسفانه ما فاقد رهبری ملی و دموکراتیک در کشور خویش هستیم که تا کنون از کمک های جهانی، حضور نظامیان خارجی؛ استفاده شایسته و اساسی در جهت منافع ملی مردم افغانستان صورت نگرفته است؛ زیرا، باورها و مدیریت های غیر عقلانی و غیر عادلانه در صدر حاکمیت دولتی و حتا نهادهای خصوصی تا حال نیز حاکم می باشند.
تا کنون سازمان ملل متحد و جامعه جهانی از جمله نه تنها کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان را کمک های مالی، تخنیکی، تخصصی، قوای بشری وغیره نموده اند؛ بلکه کمیسیون شکایات انتخاباتی را نیز کمک نموده تا شفافیت را در انتخابات مورد ارزیابی و نظارت قانونی قرار داد.
من شخصآ در داخل شاهد جریان انتخابات ریاست جمهوری دوره دوم بودم که با وجود حضور متخصصین نمایندگان سازمان ملل متحد، جامعه مدنی، شورای ملی و نظایر این ها؛ بازهم به مشاهده رسید که تقلبات فراوان از هر سمت و سو در پروسه انتخابات ریاست جمهوری دوم صورت گرفتند. از اینکه، با وجود نمایندگان سازمان ملل متحد، جامعه مدنی وغیره در روند انتخابات وجود داشتند؛ بازهم منتصبین و خیلی از مقامات عمده حکومتی به نفع آقای کرزی در برگه های رأی دهندگان تقلب نمودند و با همین شیوه ای غیرقانونی از هر طرف داخلی و خارجی بلاخیره آقای حامد کرزی بار دوم به کرسی مقام ریاست جمهوری تکیه کرد.
هرچند که جناب کرزی قبل از برگزاری انتخابات دوره دوم؛ رأی اقوام تاجیک، هزاره، پشتون، اوزبیک و سایرین را با توافق کتبی از رهبران اقوام مربوطه کشور نیز گرفته بودند؛ ولی مضاف برآن، در زیر نظارت سازمان ملل متحد و جامعه مدنی نیز از حد اکثر تقلب برای پیروزی خویش در انتخابات مقام ریاست جمهوری استفاده برد و بر سرهمه مؤتلفین خویش نیز کلاه گذاشت و عملآ به آن ها دروغ گفت که وعده هایش را هرگز عملی نکرد.
در انتخابات شورای ملی آخر، بنده به صفت ناظر در کمیسیون شکایات انتخاباتی افغانستان کار می کردم که مدت یک ماه تمام را در مقر ریاست مستقل انتخابات افغانستان با شخص آقای فضل احمد معنوی به حیث یکی از ناظرین داخلی و خارجی، بر صندوق های رأی مهرشده از ولایت انجام وظیفه نمودم. در این زمینه شخصآ از نظارت سازمان ملل متحد، جامعه مدنی و دیگران کلآ راضی بودم که در به صورت ممکن، شفافیت را مراعات می کردند. اگر متخصصین خارجی، نهادهای جامعه مدنی و سایرین در این انتخابات حضور نمی داشتند، با یقین کامل که حلقات ویژه ای حکومتی و غیر حکومتی جناب کرزی با طرفداری از قبیله گرایان محترم کرزی دست به تقلبات بیشتر و گسترده تر می بردند.
علاوه برآن، تا جائیکه من در کمیسیون شکایات انتخاباتی هم شاهد بودم؛ شفافیت در مورد ارزیابی نتایج انتخابات شورای ملی از سوی دو متخصص سازمان ملل متحد و سه کمیشنر داخلی آقای شاه سلطان عاکفی، آقای قاضی اشرفی و آقای رفعت رعایت گردید. با وجودی که این پنج نفر کمیشنر زیر فشارهای حلقات حکومتی، خارجی، کاندید شده گان، زورمندان وغیره نیز قرار داشتند؛ ولی با آن هم، از تقلبات گسترده جلوگیری صورت گرفتند و تا جائیکه ممکن بود، قسمآ شفافیت رعایت گردید.
جناب کرزی به خصوص در مورد نتایج انتخابات برخی از ولایات و خاصتآ در قسمت نتیجه انتخابات شورای ملی در ولایت غزنی شدیدآ مخالفت نمود و تأکید کرد که باید مشارکت قومی رعایت گردد. زیرا، طالبان در ولایت غزنی مانع صندوق های رأی دهی در مناطق مظلوم پشتون نشین گردیدند و آن وقت بود که برخی از کاندیدان دیگر اقوام در انتخابات شورای ملی برنده شدند و این امر باعث خشم تباری آقای کرزی و حلقات مربوطه اش نیز گردید. اگر ناظرین سازمان ملل متحد در کمیسیون شکایات انتخابات افغانستان نمی بودند؛ یقینآ که آقای کرزی با زور بالای سه نفر کمیشنر داخلی می قولاند تا چند نفر خاص خویش را در پوشش قانون در جمله وکلای برنده ولایت غزنی شامل پارلمان می کرد و آن گاه به زعم جناب کرزی، مشارکت ملی عملی می شد. از این جهت بوده که حال جناب کرزی از حضور دو متخصص سازمال ملل متحد در کمیسیون شکایات انتخاباتی سال 2014 میلادی جلوگیری کرده و می خواهد که شخص دلخواه محترم کرزی بدون نظارت نمایندگان قانونی سازمان ملل متحد، جامعه مدنی، شورای ملی وغیره در ریاست جمهوری آینده برنده اعلان گردد.
آیا تا کنون قسمت از بودجه های انکشافی، عمرانی، عادی، نظامی، تخنیکی وغیره توسط کمک های بین المللی تمویل نمی گردند؟ آیا تجربه انتخابات 2009 میلادی مقام ریاست جمهوری را فراموش می کنیم که با وجود ناظران بین المللی، جامعه مدنی وغیره؛ تقلب گسترده ای به نفع آقای کرزی صورت نگرفتند؟
محترم کرزی بار دیگر در یک کنفرانس خبری مشترک با صدر اعظم ایتالیا در پاسخ یک خبرنگار فارسی بی بی سی مجددآ تأکید ورزید و مخالفت شدید خود را نسبت به حضور دو متخصص بین المللی در کمیسیون شکایات انتخاباتی آینده افغانستان تکرار نمود. آقای کرزی با بهانه بی بنیاد گفت که با حضور دو متخصصین خارجی، حاکمیت ملی افغانستان رعایت نمی گردد. آقای کرزی گفت که: حضور متخصصین خارجی در کمیسیون شکایات انتخاباتی مغایر حاکمیت ملی افغانستان می باشد.
حال یک پرسش این است که آیا حضور بیش از دوهزار مشاورین خارجی در دولت جمهوری اسلامی افغانستان، مخالف حاکمیت ملی کشور نمی باشد؛ تنها دو متخصص سازمان ملل متحد در کمیسیون شکایات انتخاباتی مغایرت به حاکمیت ملی و قانون افغانستان دارد؟
وقت که در هردو انتخابات ریاست جمهور قبلی، نمایندگان سازمان ملل متحد و سایرین به پروسه انتخابات و کمیسیون شکایات انتخاباتی حضور داشتند، چرا آن وقت آقای کرزی از نقض حاکمیت ملی سخن نگفت که حال چون نه خودش حق کاندید شدن را دارد و نه چانس پیروزی تقلبی را به نفع وابستگان خویش می داند. و از این رو، به دو متخصص سازمان ملل متحد در کمیسیون شکایات انتخاباتی مخالفت می ورزد. چون در جریان حاکمیت 12 ساله خویش در مقابل مردم افغانستان و جامعه جهانی کاملآ بی اعتبار گردیده است.
زیرا، در صورت عدم حضور ناظرین خارجی و به خصوص متخصصین سازمان ملل متحد در کمیسیون شکایات انتخاباتی؛ آن گاه میدان برای دست کاری غیرقانونی و تقلب طرفداران جناب کرزی در انتخابات خالی خواهد شد.
آقای کرزی، چانس قانونی را بار سوم در نامزاد شدن انتخابات مقام ریاست جمهوری ندارد. حال با نحوی از انحاء بازی های غیرقانونی را روی دست گرفته که با یک توطه، یا حیات حاکمیت خود را به صورت غیر قانونی تمدید نماید و یا اینکه زمینه های پیروزی برادرش آقای عبدالقیوم کرزی و یا شخص دلخواه تباری دیگرش را در صورت نبود متخصصین سازمان ملل متحد در انتخابات ریاست جمهوری آینده کشور مساعد سازد.
اگر جامعه جهانی با همه ساز و برگ خویش در افغانستان نباشد؛ آن گاه آقای حامد کرزی و حلقات مختلف شان، بار دیگر پاسبانان و میراث داران فرهنگ ماقبل قرون وسطایی را با آرایشگران مدنی در محور کرسی های دولت جمهوری اسلامی افغانستان خواهند آورد و هم چنان کشور ما را به مرکز وهابیزم و تروریزم کهنه و نو تبدیل خواهند نمود .
بازهم تقریبآ ناوقت نیست. اگر جناب حامد کرزی و حلقات انحصارگر شان از عقلانیت سیاسی سازنده و دموکراتیک به نفع آینده کشور استفاده نکنند و باز هم در تخطی از قوانین نافذه ای کشور ادامه بدهند؛ بلاخیره با خشم طوفنده، مبارزات مدنی و قانونی آحاد مردم و آن هم تحت رهبری آزادی خواهان ملی و دموکراتیک جامعه افغانستان به سرنوشت دیکتاتوران عصر مبتلا خواهند شد. پس، خوب خواهد بود که همه و همه مشترکآ چنگ به ریسمان خدا بزنیم و خودها را آگاهانه وقف خدمت گذاری مردم مظلوم و آبادی افغانستان عزیز نماییم.

تأسیس مرکز وهابیت در کابل

2012-11-03T20:00:00Z

اگر به تاریخ اسلام اندکی مکث گردد، مغرضین وقت با نحوی از انحاء در برابر ظهور دین محمدی، گوهر قرآن، علم برادران آگاه و متعهد آن ها، صف آرایی نموده و هر آنچه که در قوه داشتند به فعل درآورده اند که هر عمل ضد انسانی خودها را در قبای دین انجام می دادند و منافع خصوصی و سیاسی خویش را دنبال می کردند. پس، در این صورت انحرافات از دین و بدنام ساختن دین مبین اسلام توسط دین فروشان یک بحث گسترده و علمی است که از توان این قلم خارج می باشد.

Sommaire

اما نفوذ و عملکردهای وهابیت در مورد افغانستان

تنها در ارتباط عنوان مقال خویش باید تأکید نمود که وهابیت در جریان قریب سه قرن آخر است که در برابر مذاهب اصیل اسلامی: حنبلی، شافعی، مالکی، حنفی و جعفری در عربستان سعودی به جود آمده که عملآ علیه دین خدا، سنت محمدی، خلفای راشدین، امامان برحق و انسانیت تا کنون ایستادگی می کند. هرچند مذاهب پنجگانه اسلامی با تفاوت فروعات اندکی که با همدیگر دارند؛ ولی پیروان اصلی محتوای قرآنکریم، دین محمدی، خلفای صدر اسلام و سعادت برای بشریت می باشند. پس، در باور این سطر؛ سنی، شیعه است و هم چنان شیعه، سنی است که همین مذاهب پنجگانه برحق جهان واحد اسلام می باشند.

همه به خوبی می دانند که این فرقه وهابیت به خاطر حفظ نظامی سلطنتی ستمگر و ماقبل قرون وسطایی در عربستان سعودی به وجود آمده که در عقب این نظام فرتوت؛ برخی از کشورهای استعماری قرار داشته که مانع جدی خیزش عادلانه مردم در برابر سیستم استبداد شاهی آل سعود در این کشور ارتجاعی می باشند.

وهابیزم، حافظ منافع نظام شاهی در عربستان سعودی می باشد که تا کنون هیچ گونه حقوق مدنی، آزادی های سیاسی، اجتماعی، مذهبی و حقوق زنان جامعه را رعایت نکرده و کشورهای که حامی آل سعود و وهابی ها هستند، از نقض حقوق بشر در این کشور عملآ اغماض می نمایند.

گرچه که وهابیان در ظاهر امر، خود را سنی وانمود کرده؛ ولی در عمل به جز از تحمیق مسلمانان جهان چیزی دیگری نیست و در عملکرد خود، علیه همه اهل سنت و جماعت و خاصتآ بر ضد شیعیان سراسر جهان است که در برخورد های سیاسی و عملکردهای وهابیت کاملآ ثابت گردیده اند. در فتاوی، اعلامیه ها و کنش های وهابیان به صورت واضح تثبیت شده که شیعیان را با توهین بزرگ «رافضی» نام گذاری کرده و آن ها را «کافر» معرفی نموده و جنگ را علیه شیعیان اعلان کرده و لحظه ای هم از کشتن این ها دریغ نمی ورزند.

اما نفوذ و عملکردهای وهابیت در مورد افغانستان

چهار دهه قبل میهن فقیر ما در بستر از جنگ سرد ابرقدرت های جهان، نه تنها محل رقابت کشورهای بزرگ امریکایی شمالی و اروپایی قرار گرفت؛ بلکه مورد رقابت ایدولوژیک وهابیت عربستان سعودی و جمهوری اسلامی ایران نیز واقع شد که به جز از «قربانی کردن افغانستان» به خاطر تحقق منافع استعماری غرب و ایدیولوژیکی کشورهای منطقه و همسایگان، کدام سودی برای مردم و سرزمین آبایی ما نداشت.

در جریان بیش از سه دهه جنگ و بحران افغانستان؛ از جمله وهابیان عربستان سعودی به طور خاص در پاکستان با هرگونه امکانات اقتصادی، سیاسی، لوژیستکی وغیره خود، وهابیت را در صفوف گروه های مجاهدین کشور ما در پیشاور پاکستان جاه سازی نمودند که نه تنها باعث افزایش تنش های مجاهدین گردید؛ بلکه سبب تشدید اختلافات مذهبی بین سنی و شیعه در پاکستان و افغانستان نیز شد.

آل سعود در سایه انگلیس و استخبارات پاکستان بیش از سی و پنج هزار مدارس دینی را در ظاهر به نام اسلام در پاکستان تأسیس کرد و هرگونه کمک های مادی، سیاسی، تخنیکی، استخباراتی وغیره را در اختیار این مدارس وهابی گذاشت و سالانه هزاران وهابی را تربیت کرد. یکی از نتایج همین محصلین وهابی از مدارس اسلامی، باعث تشدید اختلاف بین سنی و شیعه پاکستان شد که از جمله خیلی از شیعیان بیگناه پاکستان را به جرم شیعه بودن شان به قتل گاه برد و برعکس، حلقات خاص شیعه نیز به دفاع از موجودیت فزیکی و حریم مذهبی خویش در مقابل حلقه های مختلف وهابی به نبرد پرداختند.

متأسفانه همین جنگ های مذهبی با حمایت عربستان سعود و ایران در پاکستان هنوز هم ادامه دارند که هر کدام، مقاصد سیاسی خاص خود را دنبال می کند. در واقعیت امر، سنی و شیعه پاکستان، قربانی اهداف شوم بیگانگان تا هنوز در این کشور می گردند.

در وقت که جنبش مقاومت خود جوش ملی مردم افغانستان علیه اشغالگران ارتش سرخ آغاز گردید؛ آن وقت وهابیان از طریق احزاب مجاهدین از پاکستان در صفوف مجاهدین وارد شد و هزاران عرب وهابی نه تنها خطوط سیاسی ویژه ای خویش را در میان سران و افراد مجاهدین ترویج می دادند؛ بلکه تشنج و جنگ های مذهبی بین سنی وشیعه را نیز مدیریت می کردند.

بهتر است گفته شود که سیاست و ایدیولوژی وهابیت از طریق استخبارات پاکستان در صفوف مجاهدین کشور ما رهبری می گردید که از یک سو، مانع اتحاد شیعه و سنی در افغانستان در نبرد علیه اشغالگران ارتش سرخ روسی گردید. و از سوی دیگر، جنگ مردم ما را بر ضد اشغالگران تا مدت 14 سال تمدید کردند و به این صورت از پیروزی زود ثمر مردم ما جلوگیری کرد. البته، ناگفته نماند که کشورهای همسایه ما نیز کدام دل سوزی خاص نسبت به مردم و تمامیت ارضی افغانستان نداشتند و هر کدام از آن ها، منافع خاص سیاسی خود را در افغانستان بحران زده و بی دفاع تعقیب می کردند که در رأس آن پاکستان قرار داشت و هنوز هم دارد.

عربستان سعودی، کمک های نهایت چشم گیر اقتصادی وغیره را در دسترس احزاب پیشاورنشین مجاهدین افغان که همه ای شان سنی مذهب بودند و هستند، گذاشت. با هر پیمانه ای که عربستان سعودی و سایر کشورهای وهابی تلاش ورزیدند که اهل سنت و جماعت افغانستان را به فرقه وهابیت و وهابیزم متمایل سازد، خوش بختانه موفق نشد. سنیان کشور ما هرگز فریب وهابیان عربی را نخوردند و در آینده هم نخواهند خورد و هم چنان سنی و شیعه کشور ما مشترکآ بر اصل جوهر و پیکر شکست ناپذیر اسلام متعهد خواهند ماند.

در دهه ای هفتاد خورشیدی با استقرار دولت اسلامی مجاهدین در کابل، به صورت عمده وهابیان با استخبارات پاکستان نقش محوری را در ایجاد تنش ها و جنگ های داخلی در کابل داشت که محصول آن بیش از هفتاد و پنج هزار انسان های بیگناه به قتل رسیدند و کابل به خاک یکسان شد.

علاوه برآن، القاعده در وجود وهابیت از طریق استخبارات پاکستان، عامل بس بزرگی در خلق تنش ها و گسترش تعصبات مذهبی، گروهی، سمتی، زبانی و فرهنگی در میان مجاهدین و مردم افغانستان گردید که از این جهت صدمات جبران ناپذیر به کشور ما وارد گردیدند. شوربختانه که مجاهدین هم با نحوی از انحاء ابزار دست دشمنان خارجی و به خصوص وهابیان، القاعده، پاکستان، انگلیس، ایران وغیره شدند و منافع ملی مردم و کشور جنگ زده افغانستان را در برابر دشمنان گوناگون حفظ کرده نتوانستند.

وهابیت در جریان بیش از دو دهه در بین احزاب اسلامی مجاهدین افغانستان در پاکستان رخنه نمود و القاعده را در میان آن ها ایجاد و گسترش داد تا اینکه با ایدیولوژی وهابیزم؛ تروریزم بین المللی را در آن سوی خط دیورند به وجود آورد که تا کنون در افغانستان فاجعه های جبران ناپذیر را بار آورده است.

این بار وهابیان عربستان سعودی، پاکستان، انگلیس، کویت، امارات متحده عربی و... از بدنه احزاب مجاهدین، بلاخیره «گروه طالبان» را در پاکستان سازماندهی، تربیت و تسلیح کردند و تا اینکه توسط آن، دولت اسلامی مجاهدین را در کابل سقوط داد و طالبان با تسلط خویش در سراسر کشور به بزرگترین نقض حقوق بشر اقدام ورزیدند که حتا مجسمه های تاریخی بامیان را نیز با افتخار تمام خویش منفجر ساختند.

پس از سال 2001 میلادی که جبهه متحد ملی کشور با جامعه جهانی تحت رهبری ایالات متحده امریکا، نظام ماقبل قرون وسطایی طالبان را در افغانستان سقوط دادند. در آغاز یک نوید بود که مردم و کشور ما از شر وهابیزم ، القاعده و طالبان نجات یافته اند؛ ولی دیری نگذشت که بعد از سال 2003 میلادی صدای طالبان از جنوب و شرق کشور ما بلند شد تا کنون موانع بزرگی را در جهت تحقق قانون، تأمین امنیت، بازسازی، استقرار سیاسی و آبادانی افغانستان به وجود آورده اند.

در این مدت، مجاهدین که کرسی های محوری و سایر امتیازات باد آورده را در انحصار خویش درآوردند، مبارزه علیه تروریزم وهابی را فراموش کردند و یا شاید غافل شدند. از طرف دیگر، جامعه جهانی هم در تحقق منافع ویژه ای خویش مصروف شد، علم مبارزه در مقابل تروریزم را به زمین گذاشت که هردو مسأله باعث گردید که وهابیت بار دیگر نقش بس مهمی را در ترتبیت و آموزش مجدد اعتقادی طالبان و تجهیز انتحارکنندگان بازی نمود و جنگ جدید را در مقابل چشمان نیروهای ناتو بالای مردم افغانستان تحمیل کرد.

در طی این 12 سال آخر، عوامل استخبارات پاکستان، آل سعود و حلقات مختلف تروریستی در درون دولت جمهوری اسلامی افغانستان، مؤسسات خارجی و نهادهای خصوصی کشور موقعیت های محوری را اشغال کردند که همه ای شان نه تنها عاملین فساد اداری، کشت کوکنار، تولید مواد مخدر، چاقچاق، غارت و کشتارهای زنجیری در کشور شده؛ بلکه حامیان وهابیت، تروریزم داخلی و خارجیان نیز می باشند.

مرا بدین اندیشه است که آل سعود از یک سو در مقابل ارزش های مدنی در سراسر جهان و به خصوص در افغانستان می باشد و از سوی دیگر، وارد رقابت جدید با ترکیه، مصر، ایران، اندونیزیا و... گردیده که شبکه های وهابیت و سلفی را در همه کشورهای اسلامی به ویژه در افغانستان با پشتوانه «خرجین نفت» تأسیس و نهادینه سازد.
در همین رابطه بود که آل سعود اجازه در ظاهر تأسیس مرکز بزرگ اسلامی را از سوی آقای حامد کرزی بدست آورده که قرار است در تپه مرجان در شهر کابل احداث شود. مصارف این مرکز وهابیزم که در پوشش «مرکز بزرگ اسلامی» تشهیر گردیده به مبلغ چهل و پنج تا یکصد میلیون دالر امریکایی تعیین شده است.
آیا جناب حامد کرزی با صدور مجوزه ای تأسیس مرکز اسلامی برای وهابیان، بازهم مانند گذشته ها از مصلحت زیانبار سیاسی کار نگرفته است؟

در صورت که این مرکز وهابیت در کابل تأسیس گردد، آن گاه غرض تربیت تروریستان جدید اقدام کرده و بزرگ ترین مانع در برابر مدرنیه، تحقق عدالت اجتماعی، قانونیت، ترقی، مشارکت ملی شایسته سالاران در هرم دولت و نهادینه سازی نظام مردم سالاری در آینده افغانستان خواهد بود.

همه خوب به حافظه دارند که در مدارس دینی پاکستان با سرمایه های وهابیان عربی تا کنون مرکز اصلی تعلیم، تربیت و آموزش نظامی طالبان بوده و می باشند که حلقات مختلف تروریستان از این کشور با وجود حضور قوای ناتو، غرض سوزاندن مکاتب، نابودی عمارات، سربریدن جوانان، عملیات انتحاری و سایر جنایات به افغانستان آمده و بحران و جنگ تحمیلی را در کشور ما ادامه می دهند. آیا وظیفه و مسؤلیت ناتو در این زمینه چه چیزها اند؟
جناب حامد کرزی در ادامه سایر اشتباهات و ضعف مدیریت خود، این بار بازهم خلاف منافع انسانی، اسلامی، مدنی و حقوقی مردم افغانستان، تن به تأسیس مرکز اسلامی آل سعود در شهر کابل داده که به جز از تربیت و آموزش تروریزم وهابی؛ هیچ کدام سودی به حال آینده مردم و افغانستان نخواهد داشت و کشور ما را بیشتر بی ثبات خواهد ساخت. این مرکز در ظاهر اسلامی به هدف تعلیم جوانان در جهت آگاهی از گوهر اسلام محمدی، تحقق آزادی، مدنیت پروری، همبستگی مذهبی، وحدت ملی، مشارکت عادلانه شایسته سالاران اقوام در حاکمیت و... تحقق نظام مردم سالاری هرگز نخواهد بود. برعکس، خواستگاه و پرورشگاه تروریزم جوان و نوین خواهد شد.

نگرانی های تمام مردم ما، نهادهای جامعه مدنی، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، نهادهای حقوقی بین المللی، سازمان ملل متحد، اندیشمندان دموکراتیک ملی کشور ما و... از تأسیس مرکز اسلامی وهابیان در کابل این اند که این مرکز در جوار مراکز دینی پاکستانی، در آموزش و تربیت تروریزم جدید نقش بزرگ را بازی خواهد کرد که نه تنها افغانستان را به مرکز تروریزم بین المللی مبدل خواهند نمود؛ بلکه کشورهای همسایه، منطقه و جهان هم از شر تروریستان پیر و جوان در امان نخواهند ماند.

پس، در قدم نخست این وظیفه ملی و حقوقی مردم، نهادهای جامعه مدنی، آزاد اندیشان، دیگرپذیران و ملی گریان دموکراتیک کشور ما است، تا با هر شکلی که ممکن می گردد، از نفوذ وهابیت و تروریستان آن در افغانستان جلوگیری نمایند تا کشور از این جهت در امان بماند. مضاف برآن، کشورهای کمک کننده، سازمان ملل متحد و میثاق های بین المللی باید بالای آقای کرزی و حکومت دارانش فشار وارد کنند تا از تأسیس نهادهای وهابی و گسترش تروریزم در افغانستان جدآ جلوگیری نمایند تا پیش زمینه های استقرار صلح، تأمین امنیت، بازسازی، نوسازی و دموکراسی در افغانستان تدریجآ خلق گردیده و دست آوردهای مثبت 12 سال آخر هم در کام تروریستان و حامیان شان از بین نرودند.

نخستین مسابقه مشت زنی برای استقرار صلح در افغانستان

2012-10-30T20:00:00Z

از چهار دهه به این سو بوده که افغانستان در عمق بحران ویژه ای ناامنی، جنگ، بی خانمانی، ویرانی و قتل های جبران ناپذیر قرار گرفته و از هر دشت، کوه، مزرعه، بیابان و سراسر افغانستان تا کنون جریان ریزش خون مردم بی دفاع ما قطع نگردیده و مردم تشنه ای صلح، امنیت، ثبات سیاسی، رفاه اجتماعی، خودکفایی اقتصادی، حاکمیت ملی و... تحقق نظام مردم سالار در این حیطه خونبار می باشند.
با وجود که از سال 2001 میلادی تا کنون قوای نظامی ناتو با اشتراک بیش از چهل کشور جهان در مبارزه علیه تروریزم در جوار حکومت و نیروهای نظامی افغانستان وجود دارند؛ ولی تا هنوز پیش زمینه های صلح در کشور ما به نظر نخورده و همه مردم خواهان صلح پایدار در کشور می باشند.

در همین رابطه مراسم مشت زنی دو قهرمان به خاطر استقرار صلح و مبارزه برای تحقق صلح در افغانستان توسط حمید رحیمی و سعید ام بلوا از تانزانیا به روز دوشنبه 8 عقرب 1391 برابر با 29 اکتوبر 2012 میلادی در کابل برگزار گردید که در مرحله هفتم، مسابقه مشت زنی قهرمانی به نفع حمید رحیمی به پایان رسید و حمید رحیمی کمربند قهرمانی مشت زنی برای صلح را به نام افغانستان از آن خود کرد. در ضمن، حمید رحیمی گفت که این کمربند قهرمانی از من نیست و این برای افغانستان می باشد که نهایت وسعت نظر ملی و خردمندی وی را در راستای برقراری صلح به اثبات می رساند.
سایت بی بی سی در مورد معرفی مختصر این دو قهرمان مشت زن بین المللی چنین گزارش می دهد:
«دو بوکسوری که در این مسابقه با هم مبارزه می کنند حمید رحیمی مشت زن افغان متولد آلمان و سعید ام بلوا از تانزانیا هستند که امروز در وزن کشی شرکت کردند.
سعید امبلوا که ۲۳ ساله است در ۳۱ مبارزه قبلی حرفه ای خود ۱۹ بار برنده بوده، هشت بار مقابل حریفان خود شکست خورده و ۴ بار هم مساوی کرده است.
رحیمی که شش سال از حریف‌اش بزرگتر است، در۲۱ مبارزه حرفه‌ای پیشین خود، ۲۰ بار پیروز بوده است.
او باور دارد که تنها ورزش می تواند جامعه قومیتی افغانستان را کنار هم قرار دهد. او امیدوار است که "مبارزه برای صلح" بتواند این کار را انجام دهد.
او گفته است:" کودکان نباید اسلحه در دست گیرند، آنها باید وارد ورزش شوند و من ورزش را باور دارم.
من می دانم که ورزش قدرت و کشش این را دارد که همه مردم را جذب کند. من امیدوارم این مسابقه صلح را به شهر من بیاورد"
هدف اصلی از برگزاری این مبارزه، ارائه تصویری از صلح و آزادی در کشوری است که چهل سال با جنگ و تروریسم دست به گریبان بوده است.» سایت بی بی سی/ فارسی افغانستان
گزارشگر بی بی سی محل تولد حمید رحیمی را آلمان معرفی کرده است که کاملآ اشتباه می باشد. این مسأله من را ناگزیر نمود تا اندکی حمید رحیمی را معرفی نمایم که هم اشتباه رفع گردد و در ضمن، هویت حمید رحیمی به صورت واضع برای همه و به خصوص برای مردم افغانستان روشن گردد:
پدر حمید رحیمی، مرحوم انجنیر امین الله رحیمی بود که سه ماه قبل در شهر هامبورگ آلمان داعی اجل را لبیک گفت. امین الله رحیمی متولد شهر باستانی هرات و در ضمن هزاره تبار بود. مادر حمید رحیمی، فاطمه رحیمی است که از طرف پدر هزاره ارزگانی و اطرف مادر جاغوری می باشد. علاوه از آن، فاطمه رحیمی خواهر بزرگ خانم من نیز می باشد.
حمید رحیمی هنوز به مکتب راه نیافته بود که بنا بر شرایط ناگوار و جنگ افغانستان؛ همرا با پدر، مادر، دو خواهر، یک برادر بزرگ و کاکایش پناهنده آلمان شدند. او در شهر هامبورگ به مکتب رفت و بعد بنا بر ذوق خاص خویش به ورزش مشت زنی روی آورد که تا کنون دست آوردهای زیادی ورزشی را به نام افغانستان و برای مردم افغانستان کمایی نموده است.
حمید رحیمی و یا هر قهرمان ورزشی افغانستان که مدال ها، کمربند قهرمانی و سایر دست آوردهای را که شخصآ در مسابقات ملی و بین المللی بدست آورده اند صرفآ به نام خانواده، یا قوم، یا منطقه، یا مذهب و سایر تعلقات خرد ثبت و مسمی کردن، یک اشتباه می باشد. ورزش کاران و یا کسانی که در سایر بخش ها، مدال ها، کمربندهای قهرمانی جهانی و سایر امتیازات را در زیر بیرق افغانستان به دست آورده اند به صورت خاص مربوط به مردم و کشور مقدس ما افغانستان می باشد.
اگر کسی، چنین قهرمانان ملی و بین المللی افغانستان را تنها در محور خانواده کوچک، یا قبیله، یا سمت، یا قوم، یا نژاد، یا مذهب خاص محدود نماید، یک جفا در حق هنر ورزشی و قهرمانان کشور ما می کند. پس، معرفی هویت اصلی حمید رحیمی و خاصتآ قهرمانی او دارای افتخارات انسانی، اسلامی، ملی و ورزشی می باشد که در گام نخست به بشریت تعلق دارد و بعد به افغانستان ارتباط می گیرد.

رعایت کرامت انسانی؛ متضمن تحقق نظام انسان سالاری

2012-10-26T12:55:36Z

قسمت دوم:

Sommaire

زمانیکه چندین سال قبل، برای نخستین بار مقالات خویش را در بعضی از سایت های انترنتی از قبیل: آریایی، گفتمان، کاتب هزاره، سرنوشت، مشعل، کابل ناته، آریانانت، جنبش ملی اسلامی و... خارج از کشور و در چند نشریه معتبر داخل افغانستان ارسال می کردم؛ در خیلی از نبشته های خود از آیات قرآنی، حدیث، اشعار، ضرب المثل ها و هم چنان منابع مستند تاریخی، فرهنگی، سیاسی، علمی و اجتماعی استفاده می بردم.

اینجاه بود که مورد اعتراض شفایی چند شخصیت محترم اکادمیک، دانشمند و نویسنده افغانستان در خارج قرار گرفتم. همه ای شان اعتراف می کردند که ارزگانی، جذاب ترین عناوین را در مقالات خویش انتخاب نموده و اصل موضوع را خیلی خوب کاوکاری، تحلیل و تحقیق می نماید که بسیار برازنده در قلب ها چنگ میزنند؛ ولی در آخر «اسلام بازی» می کند. بدین معنا که با استناد از منابع اسلامی و دینی، محتوای مقالات خویش را «سبک» می کند.
من هم به صورت شفایی برای آن ها، رساندم که من اول انسان هستم، دوم مسلمان می باشم، سوم عدالت طلب هستم، چهارم وطن دوست می باشم، پنجم بر ضد هر گونه استبداد هستم و بالاخیره طرفدار نظام مردم سالاری در کشور قبیلوی افغانستان می باشم.
از اینکه من اکثرآ در مقالات خویش از منابع دینی استفاده می کنم، نخست کاملآ معتقد هستم که خداوند متعال دین را برای انسان و هم چنان در خدمت انسان آورده تا انسان بر مبنای دانش و عقل، از قرآن و دین در خدمت بشریت عالی ترین بهره را ببرد.

اما اینکه یک تعداد کسان، چه روحانی و چه غیر روحانی حتا تا کنون از دین محمدی و قرآن، استفاده سیاسی و شخصی را به سود خود و دستگاه های فرعونی برده و هم چنان مسلمانان را نیز تحمیق نموده اند؛ که بزرگ ترین خیانت و جنایت را در قسمت بشریت، مسلمانان و به خصوص مردم افغانستان کرده اند. از این رو، باید با زیر بنای علم و خرد، «دین» را از «دست برد» دلالان مذهبی، قباپوشان دموکراسی و سایر معامله گران نجات داد تا دین به مردم عامه تحویل گردد و آن گاه مردم بر اساس آگاهی دینی، فهم دوران ساز ساسی- فرهنگی و عقلانیت سیاسی خویش مستقیمآ با خدای خویش عرض، نیاز، نیایش و... نمانید. یعنی دیگر، دکانداران دینی از هر قماش که باشند به مثابه واسطه میان خدا و مردم نباشند. از جمله این وظیفه نویسندگان، روشنفکران، کثرتگرایان، تحول طلبان، مدنیت خواهان و کلیه اقشار اجتماعی مردم است که با نقل قول از قرآن، دین را به صورت شعوری و مسؤلانه از نزد دین فروشان بگیرند و به مردم مستحق تقدیم نمایند تا دین از اسارت فرعونیان و سایر جبران زمان نجات یابد.
از سوی دیگر، 99 در صد مردم افغانستان مسلمان می باشد. و همچنان مسلمانان ما به گوهر اصلی و آگاهی لازم از دین محمدی نیاز شدید دارند تا از دین خویش در تحقق «عدالت» برای همه مردم مسلمان و غیر مسلمان افغانستان بهره اساسی را ببرند.

به این ترتیب، نقل قوم من از متون اسلامی و قرآنی، هرگز متن مقالات را مرا «سبک» نکرده؛ بلکه وزمین و پرمحتوا نیز نموده است که انشاالله این روش در خدمت وطن مقدس و مردم عزیز افغانستان ادامه خواهد داشت.

نقش عقل از نگاه دینی در جهت حرمت به کرامت انسانی:

از آن وقت که خداوند منان با قدرت بی همتایش، حضرت آدم و بی بی حوا را به عنوان اشرف المخلوقات در زمین خلق فرمود، نسل انسان تکثیر یافت و تا حضرت محمد (ص)، پیغمبران زیادی را غرض «آگاهی دهی کلام الهی» و «تکمیل عقل انسان» در زمین معبوث داشته است. هر پیغمبر نظر به شرایط مکانی و زمانی خویش، کلام و دستورات خداوندی را به انسان های وقت رسانیده و انسان های بدوی را به طرف طلوع فکری، خود باوری، خردورزی، خود سازی و ... مدنیت رهمنایی نمود.

در این مرجع از حضرت پیامبر گرامی اسلام (ص) اینگونه نقل قول گردیده است:

« خدا به بندگانش چیزی بهتر از عقل نبخشیده است ... .» ( اصول کافی، کلینی، جلد اول ص 14) (1)

هرچند که خداوند متعال، نعمات بیشماری را برای انسان آرزانی فرموده است؛ ولی با این کلا دینی، ماندگار و عالمانه ای نغز حضرت رسول اکرم با درستی درک می گردد که عقل در وجود، پیشرفت و شگوفایی محتوای انسانی، دارای عالی ترین مقام می باشد. فرضآ، اگر همین قوه درک که عبارت از عقل و یا خرد می باشد؛ در وجود انسان نمی بود، آیا از طرف خداوند لایزال، تا این حد کرامت، حرمت، عظمت، اختیار، آزادی، ارجمندی و نظایر این چنین صفات خجسته و نعمات به انسان داده می شدند؟

پس معلوم است که بعد از پروردگار عالم؛ حضرت رسول اکرم، خلفا، امامان، شعرا، دانشمندان، علما و فرهنگیان و سایر هوشمندان مطابق داشته های فکری وعلمی خویش به انسان نهایت احترام گذاشته و دین خودها را من جمله نسبت به ارج گذاری به کرامت انسانی و انسانیت اداء نموده اند که نهایت قابل ستایش می باشد.

خداوند، انسان را به تسخیر نیروهای طبیعت، کهکشان ها و عمق بحرها نیز گواهی داده که مبارزات فکری، عقلی، علمی و سایر داشته های کنونی علما و دانشمندان از جمله در ابعاد فضایی، زمینی و آبی تا این حد توفیق حاصل کرده و آسایش را برای انسان ها فراهم نموده اند. اما؛ شوربختانه که من جمله، حکام قبیلوی افغانستان از کوچک ترین خدمات به مردم شان سرباز زده و مردم را در اسارت ساختار و فرهنگ منحط قبیلوی- قومی تا حال نگهداشته اند.

پس وقتی که الله تعالی، انسان را به عنوان اشرف المخوقات نسبت به سایر موجودات و مخلوقات خلق کرده است. در این صورت، عقل نیز در «هرم» تمام نعمات الهی در وجود انسان و برای انسان می باشد که این «حرمت ویژه ای» است که خالق تنها به انسان عنایت فرموده است، نه به سایر مخلوقاتش.

همچنان جناب حامد کرزی، حلقات ارگ ریاست جمهوری و خارج از آن نیز سیاست های حاکمان خودکامه و دولت های قبیلوی گذشته را در برابر مصالح ملی مردم افغانستان به کار می برند. در حالیکه تا این حد جامعه جهانی از هیچ یک کشور و دولت دیگری در جهان حمایت و کمک نکرده که طی این 12 سال آخر برای افغانستان نموده است. چرا زمامداران ما از عقل های خویش با دستورات دینی، علمی، مدنی، منطقی، قانونی و خردورزی در جهت حل بحران کنونی کشور استفاده عملی و صادقانه را نمی کنند؟

نقش پیغمبران به خاطر تکمیل عقل انسان ها:

در این مدرک از حضرت محمد (ص) در مورد تکمیل عقل انسان ها چنین نقل قول می شود:

«خدا، پیغمبر و رسول را جز برای تکمیل عقل مبعوث نسازد.» ( اصول کافی، کلینی، جلد اول ص 14) (2)

حضرت محمد (ص) می فرماید که پیغمبر و رسول از سوی خداوند حق به غرض «تکمیل عقل انسان» معبوث گردیده است. برای اینکه از حضرت آدم علیه السلام تا حضرت محمد (ص) پیام رسانان خداوند متعال برای آدمیان بودند تا عقل را در محتوای انسان و انسانیت به کمال و جمال برساند و آن گاه انسان با خودآگاهی فکری، خود باوری، خود سازی، ارتقای سیاسی- فرهنگی، عملی و ... غنامندی معنویت خویش، تعیین سرنوشت خود را نماید و تا آن مرحله به مقام والای معنویت برسد که شایستگی وکالت خدا را در روی زمین حاصل کند .

وقتی که خداوند لایزال، پیغمبران را به غرض پیام رسانی خویش برای انسان ها معبوث فرموده و این خود دلالت بر این بوده تا «عقل انسان ها» مبنی بر کلام وحی الهی در بستر فعل و انفعالات و تکامل قرار گیرد و تا آن گاه انسان ها صاحب آزادی، اختیار، آگاهی، فرهنگ سازنده، خرد تکامل یافته و... حق تعیین سرنوشت خویش به سمت عالی ترین کمال و جمال گردند.

آیا معبوث کردن پیغمبران در مقاطع گوناگون زمانی از سوی خدا به منظور پیام دهی برای انسان ها، موئید صریح تدریجی «تکمیل عقل انسان» و «احترام بخشیدن خداوند به کرامت انسانی و انسانیت آدمیان» نمی باشد؟
پس، پیغمبران و سیله پیام رسانی وحی الهی برای انسان ها بوده تا اینکه عقول انسان ها در بستر شگفتن، طلوع و بالاخیره تکامل شایسته قرار گفتند و «انسان وحشی» به «انسان مدنی» کنونی مبدل گردید که این بزرگترین حرمت و ارزش ذات اقدس الهی نسبت به کرامت انسانی و انسان ها می باشد.

ایامیکه پروردگار عالم این چنین کرامت انسانی را احترام گذاشته، آیا بدین مفهوم نبوده و نیست که انسان ها از این نعمت الهی حد اعظم استفاده را برده و عمیق ترین احترام به هم دیگر را نمایند تا انسان و انسانیت محور اصلی سعادت، محبت، دیگرپذیری، پارسایی، بشردوستی و شگوفایی های لازم و محوری برای تمام افراد جوامع بشری گردد و بالاخیره صاحب «نظام انسانی سالاری» در روی زمین گردند؟

در ضمن، علم امروز در زمینه تکامل انسان و جوامع بشری گواهی می دهد که انسان اولیه مطابق خصوصیات طبیعی خویش محرک و جوینده بوده که برای بقا و تداوم حیات خود، دست و پنجه را با نیروهای طبیعت نرم می کرده که نه تنها تغییرات و تکامل را در «درون» خویش به وجود آورد؛ بلکه در خارج از جهان خود نیز خلق نمود تا اینکه قادر به تولید ابزارها شد، مبنای نخستین مدنیت را گذاشت و وارد «مرحله تکامل تاریخ» گردید.
پس به این وسیله، انسان عقل خود را به فعالیت انداخت و تا اینکه عقل در آزمون روزگار، تکامل نمود. لذ؛ در این جهش خودجوش و مبارزه انسان بود که انسان از حالت «عقل ایستاده و تکامل نیافته» به «حالت تکامل یافته» ارتقا یافت و تا اینکه انسان عامل اصلی مدنیت های گوناگون تا حال می باشد.

در قرآن کریم در مورد تعیین سرنوشت انسان چنین می خوانیم:

«ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم. خداوند متعال در این آیه شریفه برای بندگانش گوشزد می کند و می فرماید که سرنوشت مردم و قومی را تغییر نمی دهد مگر که خود آن مردم و آن قوم سرنوشتش را تغییر دهند» (3)
در این صورت نیز به مشاهده می رسد که انسان، عامل تعیین کننده و اصلی در حیات مادی، اجتماعی و معنویش جامعه خویش باشد و اگر از عقل خود بر مبنای دانش و منطق استفاده برد، نه تنها باعث خوش بختی خودش در هردو جهان می شود؛ بلکه سبب سعادت دیگران نیز می گردد.

این سرایشگر در مورد عقل این کلام زیبا وعبرت دهنده را به یاد گار گذاشته که باهم می خوانیم:

خدایا آن را که عقل نداده ای پس چه داده ای؟
و آن را که عقـل داده ای پــس چـه نــداده ای؟

این به این مفهوم نبوده و نیست که خداوند در حق انسان ها تبعیض روا داشته و یکی را عقل نداده و دیگری را عقل اعطا فرموده است. خداوند، انسان را از یک مرد و یک زن خلق نموده و هم چنان ایزد متعال، به هر انسان زن و مرد عقل مساوی داده و تفاوت در بین شان نیست.

مادامیکه انسان از عقل خویش استفاده منفی نماید؛ آن گاه گفته می شود که او عقل ندارد. در حالیکه او عقل دارد؛ ولی بهره نادرست از عقل صورت گرفته است.

از مصرع دوم شاعر چنین بر می آید وقتی که خدا، به انسان عقل بخشیده است؛ بدین معنا که تمام نعمات خویش را برای انسان اعطا فرموده است. از این جاه به خوبی درک می گردد که عقل در وجود انسان در «رأس» سایر نعمات الهی قرار دارد، مشروط بر اینکه مبتنی بر دانش و علم از عقل در راه های نیک، رعایت کرامت انسانی و سعادت بشریت استفاده شود.

معمولآ در کشورهای محصول استعمار و فقیر به خصوص مردم ما؛عقول، اندیشه ها و فکرهای مردم حتا تا کنون نهایت عقب مانده می باشند. برای اینکه زمامداران و دولت های این کشورها نه انتخابی بوده و نه در خدمت مردم شان. اگر احیانآ برخی از چنین کشورها، انتخابی هم باشند؛ ولی مثل آقای حامد کرزی از رأی مردم استفاده سیاسی و شخصی برده و ممثل اراده و خواست مردمان خویش نشده اند.

من جمله، تأسیس و نهادینه سازی متوازن معرفت، مکاتب و دانشگاه ها توسط زمامداران کشور ما در کلیه ساحات جغرافیوی و قومی افغانستان بوده که جای بی سوادی را تعلیم، تربیت، دانش و غنای فرهنگی- سیاسی بگیرد و «خرد جمعی» مردم ما در پرتو علوم عصری ارتقا یابد و زمینه های رعایت کرامت انسانی، قومی، مذهبی، زبانی و سمتی مساعد و بعد به طرف جلال و کمال شایسته برسند تا «فرهنگ ملی»، «وحدت ملی و « ملت واحد» تولد گردند.
آیا بر دست اندرکاران امور دولت جمهوری اسلامی افغانستان واجب نیست که پیغمبرگونه به مردم کشور خدمت بنیادی نمایند تا فرهنگ منحط قبیلوی، نادانی، جهل، تروریزم و بی سوادی، فقر اقتصادی وغیره از جامعه از بین بروند و معنویت در رأس امور جامعه ما قرار گیرد؟

وظیفه پیغمبران نسبت به انسان ها:

وظیفه پیغمبران از حضرت آدم (ع) تا حضرت محمد(ص) رساندن پیام های الهی با امانت داری و خردورزی تمام برای انسان های زمان شان بوده است که تاریخ بدان شاهد می دهد. در این مرجع، در مورد وظیفه، مسؤلیت و نقش پیامبران به خاطر خدمت به انسان ها و شکوهمندی های جوامع بشری چنین می فرماید:

«مقتضای نبوت و رسالت انبیا بیش از این نیست كه پیام الهی را به مردم برساند و نقش واسطه ای امین را در میان خلق و خالق ایفا كنند. نتیجه برهان عقلی بر لزوم بعثت پیامبران نیز اسلام" است كه باید كسانی باشند كه پیام خدا (وحی) را دریافت كنند و به مردم منتقل سازند. پس اصل نبوت و رسالت اقتضایی بیش از این ندارد. مردم نیز موظف اند پیام الهی را از انبیا بگیرند و آن را بپذیرند و به دستورات خدا عمل كنند. در واقع، پیروی از انبیا در این پیامها همان اطاعت از خداست، چون آنان در این میان نقشی جز پیام رسانی ندارند:

«ما علی الرسول الا البلاغ...؛[10] بر پیامبر (خدا، وظیفه ای) جز ابلاغ (رسالت نیست... » (4)

آیا پیام رسانی کلام الهی توسط پیغمبران در راستای احترام گذاری به انسان ها، باعث تکامل مغز، خرد و فکر انسان ها در محتوای انسانیت و شگوفایی جوامع بشری نگردیده است؟ آیا رساندن علم با آگاهی لازم و امانت داری تمام به فرزندان جامعه و مردم؛ سبب غنامندی عقلانیت، سعادت، محبت، ترقی و خردورزی در کلیه مناسبات اجتماعی جامعه نمی گردد؟

در این منبع معتبر در مورد وظیفه پیامبران الهی چنین می خوانیم:

«ما پییغمبران را جز به عنوان بشارت دهندگان و بیم دهندگان نمی فرسیتیم.» (الانعام/48) (5)
خالق حق، وظیفه پیغمبر را این گونه تعیین فرموده است:
«بر فرستادۀ ما جز رساندن پیام روشن و روشنگری نیست.» (التغابن/12)
«بر ما جز تبلیغ روشن و روشنگری نمی باشد.» (بس/17)
«ای پیغمبر! ما تو را به عنوان گواه و مژده رسان و بیم دهنده فرستادیم.» (الاحزاب/45) (6)
در این مدرک، رسالت پیغمبر را این چنین ملاحظه می نماییم:
«وظیفه پیغمبر جز تبلیغ روشن و روشنگر نمی باشد.» (العنکبوت/18)

و یا:

«پیغمبر وظیفه ای جز تبلیغ ندارد.» (المائده/99) (7)

پیغمبران یگانه عضو رابطه میان خدا و انسان ها بوده و پیام ها و دستورات الهی را با امانت داری تمام برای فرزندان حضرت آدم و حوا رسانده و تا اینکه عقل خام انسان را به بستر پختگی و سمر قرار دادند.

به کار گیری خرد یا عقل به وسیله بصیرت و دانش، باعث سعادت دنیا و آخرت انسان می شود. برعکس اگر از خرد توسط جهالت استفاده شود؛ نتیجه آن دنیا و آخرت دوزخی خواهد بود. پس، پیغمبران آورنده پیام الهی بوده تا راه سعادت را از راه بدبختی برای انسان ها تفکیک کند.

آیا خودکامگان جهان تا کنون مغایر ارشادات و دستورات ادیان توحیدی، قانونی، مدنی و کرامت انسانی؛ بالاترین جفا را در حق انسان های فرودست روی زمین نکرده اند؟ آیا زمامداران ستمگر کشورهای اسلامی عمیق ترین جنایت و بی رحمی را در قسمت مسلمانان ننموده اند؟ آیا زعمای مستبد تک قبیلوی افغانستان؛ هارترین تجاوز را به حقوق، کرامت و سرنوشت تمامی مردمان تحت ستم افغانستان انجام نداده اند؟ آیا حلقات مشخص از بالا تا به پائین در جمهوری اسلامی افغانستان؛ خلاف دستورات دینی، قانون اساسی، اعلامیه جهانی حقوق بشر و... مصالح ملی مردم کشور ما عمل نمی کنند؟

آیا وظایف دینی، انسانی، مدنی و قانونی حکام مسلمانان جهان در مورد مردم شان و به خصوص زمام داران کنونی جمهوری اسلامی افغانستان در جهت حل اساسی بحران ها در کشور ما چه می باشد؟

امت اسلام در خدمت بشریت:

در این آیه شریفه نیز مفهوم و معنای «رب العالمین» با وضاحت کلام درک می گردد که مقصد اصلی ارج و خدمت گذاری خاص نسبت به بشریت از طریق مسلمانان می باشد. در قرآنکریم، وظیفه امت اسلامی احترام به کرامت انسانی و خدمت به بشریت چنین تأکید گردیده است:

«شما بهترین امتی هستید که به سود انسان ها آفریده شده اید.» ( آل عمران/110) (8)

در اینجاه خداوند در قدم نخست مسلمانان را توظیف فرموده تا در خدمت بشریت پیش قدم باشند که به این صورت قبل از همه احترام به شأن انسان و کرامت انسانی بدوش امت اسلام می باشد که با کسب آگاهی لازم و مسؤلیت اساسی و علمی، آن را انجام دهند.

در این جاه پرسشی به میان می آید که آیا «عقل تکامل نیافته» می تواند که مسلمانان را در راستای خدمت به انسان های روی زمین یاری رساند؟ نه و به هیچ صورت. باید عقل بر بنیاد علم از حالت ایستایی به حرکت افتد و تکامل لازم یابد. قبل از همه زماماداران امور باید زمینه های آموزش، دانش، تربیت، بیصرت و علم را برای افراد جامعه به صورت اساسی و بدون هر گونه تبعیض و ملحوظات دیگری سیاسی آماده سازند تا مردم عملآ «عالم» و صاحب «دانش دورانساز» گردند. در این برهه انسان به کمک «عقل تکامل یافته»، نه تنها به خود شناسی اساسی خویش نایل گردیده؛ بلکه به خدا شناسی و جهان شناسی نیز توفیق حاصل خواهند نمود و بدین وسیله پیش شرط های حرمت به کرامت انسانی و انسانیت برای انسان ها عملآ مساعد خواهد گردید.

تا زمانیکه در رأس کشورهای اسلامی، شایسته ترین، مجرب ترین، صادق ترین، آگاه ترین، فنی ترین و با تقوا ترین شخصیت های طراز نوین جامعه قرار نگیرند و در قدم نخست مظهر اراده، خواست و آرامان های والای کلیه جوامع اسلامی نگردند؛ هیچ گاه مسلمانان قادر به خدمت گذاری نسبت به سایر انسان های این کرۀ خاکی نخواهند شد.
تا وقت که در هرم اصلی قدرت دولتی جمهوری اسلامی افغانستان، شایسته ترین شخصیت های مسلکی، متقی، آزمون دیده، صادق، انسان دوست، میهن خوا، دیگرپذیر و مردم سالار قرار نگیرند و از عقل و دانش به صورت قانونی، مدنی و عملی در خدمت مردم استفاده عظمی را نکنند؛ بحران کنونی کشور ما قابل حل نخواهد بود و با نحوی از انحاء مثله کردن تمام مردم ما ادامه خواهد داشت.

ابعاد رعایت به کرامت و شأن انسانی:

آیا رعایت به کرامت انسانی والای انسان و انسانیت همه شمول و چند بعدی نیست؟
در اندیشه ای این سطر، شمه ای از احترام و رعایت به ارجمندی، بزرگی و کرامت انسانی، در ابعاد ذیل خلاصه می گردد:

1- عدالت سیاسی:

دستگاه سیاسی دولت های مستبد باید مبنی بر اراده، خواست دموکراتیک مردم، از بنیاد اصلاح و عادلانه گردد. یعنی، «عدالت سیاسی» در تمام بدنه ها و ارگان های دولتی هر کشور باید تحقق یابد تا همه دولت ها و به خصوص دولت جمهوری اسلامی افغانستان مظهر بنیادی نیازها، خواست ها و ارادۀ دموکراتیک مردمان شان شوند.
در این زمینه، مهم ترین وسیله رعایت به کرامت انسانی تمام شهروندان افغانستان، «عادلانه ساختن سیاست» در محور قدرت دولتی می باشد تا باعث راهبر و راه گشای تحقق عدالت سیاسی در سایر مسایل امور جامعه ما نیز گردند.

2- عدالت اقتصادی:

اگر حقوق اقتصادی همه انسان های یک جامعه، یک کشور و... همه انسان های روی زمین و به ویژه حقوق عادلانه اقتصادی مردم ما، به صورت اساسی و یکسان رعایت گردند. آن گاه شاهد «عدالت اقتصادی» به مفهوم اصلی کلام در کلیه مناسبات اقتصادی هر جامعه و هر کشور خواهیم بود.

3- عدالت اجتماعی:

عقب ماندگی اجتماع و جوامع بشری به خصوص در کشورهای فقیر و از آن هم خاص تر در افغانستان قبیلوی نهایت عمیق است. اجتماع هر جامعه و هر کشور نظر به شرایط حاکم در آن، باید به صورت تدریجی و مسالمت آمیز گسترش یافته و زیربنای آن عادلانه و مدرنیزه گردد. یعنی همه حقوق اجتماعی به صورت عادلانه در میان انسان ها حل و فصل گردند تا تبعیضات و فقر اجتماعی از این جهت نیز تدریجآ کاهش یافته و بالاخیره از بین بروند.

4- عدالت فرهنگی:

جوامع کنونی جهان دارای فرهنگ های گوناگون می باشند. تغییرات اساسی در زیر بنای فرهنگی به سمت جمال و کمال باید با توجه به سوابق تاریخی و شرایط موجود هر جامعه، هر کشور به وجود آیند و فرهنگ ملی هر کشور با آن حد از عظمت و شایستگی خویش نایل گردد تا مجموع فرهنگ های ملی به «فرهنگ فرا جهانی» ارتقا یابند.
خیلی بعدهای دیگری نیز در جوامع بشری وجود دارند که همه ای آن ها، که اگر بر اساس دانش و عقلانیت سیاسی- فرهنگی مزین گردند و از آن ها در خدمت احترام نسبت به کرامت انسانی استفاده بیشتر شده می توانند.
آیا در طول تاریخ افغانستان به جان، مال، حرمت و حقوق همه ای زنان و مردان ما تجاوز عریان از سوی دولتمدارن ستمگر قبیلوی و استثمارگران بومی صورت نگرفته اند و فجایع جبران ناپذیر انسانی را به جامعه تقدیم نداشته اند؟ آیا از طرف خیلی از خارجیان، زورمندان داخلی و سایر قانون گریزان؛ نقض حقوق بشر اکنون در افغانستان ادامه ندارد؟ آیا بسا از کشورهای جهانی، منطقه و همسایه های افغانستان به حریم مقدس وطن و کرامت انسانی مردم ما، مغایر اعلامیه جهانی حقوق بشر و قوانین بین المللی تجاوز نکرده و به جنگ و بحران در افغانستان ادامه نمی دهند؟

آیا تا اکنون همین مفسدین اداری، دزدان مسلح، قاچاقبران، قانون گریزان، تولیدکنندگان مواد مخدر، مافیای اقتصادی، اسلام نماها، طالبان نکتایی پوش، ناقضین حقوق بشر و سایر دشمنان مردم بی دفاع افغانستان در مقامات محوری جمهوری اسلامی افغانستان و سایر نهادهای خصوصی؛ بزرگترین تجاوز را به حریم کرامت انسانی و حقوق تمام اقوام و مردم افغانستان نکرده و هنوز با شدت تمام نمی کنند؟ آیا تغییرات و اصلاحات بنیادی در سیستم و ارگان های اصلی دولت کنونی، یکی از مبرم ترین نیازها و خواست های تمام اقوام و مردم افغانستان نمی باشد؟

ادامه دارد

منابع:
(1) - ص 83 «دین، فرهنگ، سیاست»/ مؤلف: دای فولادی/ نوبت چاپ: اول اسد 1382
(2) - ص 83 «دین، فرهنگ، سیاست»/ مؤلف: دای فولادی/ نوبت چاپ: اول اسد 1382
(3) – ص 13 و 14 «احیای هویت» چاپ اول: زمستان 1374 / ناشر: انتشارات سراج / تهیه کنند: مرکزفرهنگی نویسندگان افغانستان
(4) – سایت اندیشه قم «مقامات و اختیارات پیامبران در قرآن»
(5) – ص 61 «ایمان و آزادی (تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت) »/ مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(6) – ص 115 «ایمان و آزادی (تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت) »/ مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(7) – ص 122 «ایمان و آزادی (تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت) »/ مؤلف: دای فولادی/ چاپ اول: بهار 1382
(8) (34 )- ص 37 « دین، فرهنگ، سیاست»/ مؤلف: دای فولادی/ نوبت چاپ: اول اسد 1382

رعایت کرامت انسانی؛ متضمن تحقق نظام انسان سالاری

2012-10-20T18:05:53Z

قسمت اول:
«ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم. قرآن: الاسراء/70» (1)

Sommaire

مخاطب اقدس الهی، از آغاز خلقت آدم (ع) تا روز قیامت تمام انسان های زمین می باشد که از طرف خداوند من جمله صاحب عزت، کرامت، خرد، شوکت، جهش، رشد، انتخاب، آزادی و... ویژه ای شده که دیگر مخلوقات از آن ها محروم می باشند. یعنی خداوند؛ انسان را به عنوان اشرف المخلوقات آفریده و به او کرامت خاصی را عنایت فرموده است.

در این نعمات الهی توجه نماییم که مظهر رعایت انسانی، عظمت انسانی، مقام انسانی، زیبایی انسانی و نظایر این ها برای خق الله می باشند:

«خدا کسی است که شما را جانشین روی زمین کرده است.» ( فاطر/ 39)
« به فرشتگان گفتیم آدم را سجده کنید.» ( البقره/ 70)
«خدا آن کسی است که همۀ موجودات و پدیده های روی زمین را برای شما آفرید.» (البقره/ 2)
«خداوند زمین را برای انسان ها آفریده است.» (الرحمن/ 10)
«من انسان را جانشین (خلیفۀ) خود بر روی زمین قرار دهم.» (البقره/ 30)
«خداوند مهربان، قرآن را یاد داد، انسان را بیافرید، به او بیان آموخت.» الرحمن/ 1-4)
«انسان را در بهترین شکل و زیباترین سیما آفریده ایم.» التین/4) (2)

از همین نعمات قرآنی با صراحت تمام فهمیده می شوند که حق تعالی «بالاترین حقوق، ارزش، عزت، بزرگی، آزادی، عقل، ارج وغیره» را به انسان اعطا فرموده تا انسان ها با آگاهی سازنده از اوصاف و دستورات الهی، خود را از نظر فکری «مسلح» کرده و بعد صفات خداوندی را در وجود خویش ایجاد و نهادینه سازند؛ با یقین که آن گاه انسان ها «خلیفه خدا» در روی زمین خواهد گردید.

بحث انسان؛ موضوع شخصی، حزبی، قبیلوی، خانوادگی، طائفوی، مذهبی، دینی، قومی، ملی وغیره خاص و منجمد نیست؛ بلکه موضوع انسان در برگیرنده تمام بشریت از آغاز تولد حضرت آدم و حوا (ع) تا که انسان در کرۀ زمین است، می باشد.

وقتی که انسان و انسانیت را محور و اصل قرار می دهیم، بدین معنا که تعلقات مجرد، ضرر و نفع تکی بی مورد یک فرد، یا یک خانواده، یا جمع و... خاص را کنار گذاشته و فقط کرامت انسانی، مصالح انسانی، سرنوشت انسانی، تکامل انسانی و نظایر این ها را برای همه ای انسان های روی زمین مد نظر می گیریم که از «من» گرفته تا «ما» را احتوا می کند. به این صورت، هرگونه حصارها، دیوارها و سایر وابستگی ها عملآ باطل و مردود گردیده و صرفآ « تحقق آرمان والای انسان و انسان اسالاری» در محور حیات انسان ها در سراسر جهان بشریت مطرح می باشد.

یعنی با عشق ناب عملی نسبت به انسان و ارج گذاری به کرامت والای انسان و انسانیت؛ همه وابستگی های تنگ سیاسی، جغرافیوی، خونی، خصوصی، فرهنگی و خواسته های زیانبار باطل گردیده و انسان ها با کسب آزادی عادلانه در هرم کلیه حیات مادی، معنوی و اجتماعی جوامع بشری در سراسر جهان بشریت مطرح خواهند شد.
بدین وسیله است که اگر آدمیان خود ها را با ناب ترین زیربنای دانش و خرد تکامل یافته از هر گونه بند و قید خصوصی، سیاسی، قبیلوی، سمتی، ایدیولوژیکی، قومی، نژادی، ملی، مذهبی، سلیقوی، دینی، قاروی و... ویژه ای نجات دهند، آن گاه به مفهوم واقعی کلام «آزاد» می گردند و در روند پلورالیزم های مختلف قرار گرفته که بالاخیره غنامندی رعایت کرامت انسانی را برای تمام بشریت به ارمغان خواهد آورد.

آیا رعایت کرامت انسانی؛ متضمن عادلانه ساختن نهادهای مادی، اجتماعی و معنوی جامعه در جهان بشریت و من جمله در افغانستان قبیلوی نخواهد شد؟ آیا رعایت کرامت انسانی در شرایط کنونی، الهام آور صلح استوار، تأمین امنیت، همبستگی ملی و بالاخیره تحقق پیش زمینه های لازم حل کلیه بحران های کنونی کشور ما نخواهد شد؟ آیا احترام به حقوق قانونی و کرامت والای انسانی تمام مردم افغانستان، عدالت سیاسی را جاگزین نظام متمرکز سیاسی کنونی در کشور جنگ زده ما نخواه نمود؟ آیا رعایت کرامت انسانی در هر کشور، بالاخیره رعایت کرامت انسانی در سراسر جهان را در قبال نخواهد داشت؟ آیا احترام به شأن یک انسان به معنای ارج گذاری به سایر انسان های این کره ای خاکی نخواهد بود؟ آیا کرامت بخشیدن خداوند متعال به انسان و انسانیت، پیام آور عدالت الهی در میان بشریت نمی باشد؟

تعریف انسان:

از وقتی که انسان تولد یافت و در نظام اجتماعی- سیاسی و اقتصادی- فرهنگی شامل گردید، سپس او در صورت هستی خویش از خود دارای تعریف و صفات ویژه ای نیز می گردد تا از سایر موجودات و مخلوقات تفکیک گردد. یعنی، انسان از روز تولدش تا لب گور در روابط گوناگون مادی، معنوی و اجتماعی جامعه قرار گرفته و آنچه وجود اورا احتوا نموده است، آن هم خود دارای اوصاف، ساختار و تعریف می باشد که در سایر موجودات و مخلوقات کمتر به نظر می رسند.

خلقت انسان از منظر دینی به این قرار است که انسان بعد از این، دارای اوصاف گوناگون شده که قابل تعریف، شناسایی، بزرگی، شوکت، کرامت، کثرت وغیره نیز می گردد:
«انسان را از گل چسپیدۀ ناچیز آفریده ایم.» ( الصافات/ 11)
«خداست که از آب انسان ها را آفریده است.» (الفرقان/54)
«خداوند شما را از خاک بیافرید، سپس شما را از نطفه خلق کرد و آنگاه شما را به صورت زوج ها در آورد.» (فاطر/11)
«ما انسان را از نطفۀ آمیخته آفریده ایم.» (الانسان/2)
«او (انسان) از آب جهندۀ ناچیزی آفریده شده است. آبی که از میان استخوان پشت و استخوان های سینه بیرون می آید.م (الطارق/7) (3)

وقت که انسان با عزت و کرامت ویژه ای خلق شده و چرا تا کنون حریم شأن، ارجمندی و کرامت او تا کنون مورد تجاوز فرعونیان گیتی و هم چنان جاهلان هر وقت و مکان قرار می گیرد؟
در این صورت، هر کدام دانشمندان در هر وقت و مکان، تعریف و برداشت ویژه ای خویش را نسبت به انسان داده که در کلیت خود، ارج گذاری به خصوص در مورد عظمت، حقوق، کرامت، شناخت و عزت والای انسانی می باشد که نمونه چندی از آن ها قرار زیر می باشند:

«ارسطو: «انسان حیوانیست اجتماعی»
بنیامین فرانکلن: «انسان حیوانیست ابزار ساز، سخت معروفست.»
سقراط: «خویشتن را بشناس»
دیکارت: «چون می اندیشم پس هستم.»
جلال الدین محمد مولوی:
« ای برادر تو همــان اندیشه ای
مابقی خود استخوان و ریشه ای» (4)

اگزیستانسیالیستها: «انسان چیزی نیست جز آنچه خود از خویشتن میسازد.» (5)

محی الدین بن عربی: « سراسر جهان صورت تفصیلی وجود انسان است و انسان کتاب جامع هستی و روح کاینات است و جهان همچون پیکر او. هر گاه جهان را بدون انسان در نظر گیریم همچون پیکریست بی روح.» (6)
سارتر می گوید: «در بشر کلیتی است که پیوسته در حال ایجاد است.» (7)

در این جاه از «انگاره انسان سالاری جلال الدین محمد و اندیشه های او در پیرامون ماهیئت و سرنوشت آدمی»، کلامی نغز و ماندگاری در زمینه همگرایی و دیگر پذیری انسان ها بوده و انسان را به عنوان عالی ترین مظهر شگوفایی، پویایی و تکامل احترام می نماید که خود یک ارج گذاری ویژه ای نسبت به گوهر انسان و گسترس ارزش های انسانیت می باشد:

باده در جوشش گدای جوش ماست
چرخ در گردش اسیر هوش ماست
بــــاده از ما مست شــدنی ما از او
قالب از ما هست شـــدنی ما از او» (8 )

و بازهم این گونه می گوید:

خود ز فلک برتریم و ز ملک افزون تریم
زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست» (9)
از این منظر به تعریف و معرفی انسان نگاه کنیم:

«براستی انسان چیست؟ در منطق به راحتی انسان حیوان ناطق تعریف می شود. در عرفان انسان موجودی متصل به خدا و با توجه به خدا تعریف می شود و در برخی دیگر از اندیشه ها ابعاد حیوانی انسان را پررنگ می کنند.» ( 10)

در این زمینه دو تعریف متضاد نسبت به انسان چنین آمده است:

«در حالی که در نظریه داروین تمام اختلافات اساسی بین انسان و حیوانات نفی می شود. بطور کلی می توان گفت نظریه داروین انسان را نوع تکامل یافته‌ای از حیوانات ناقصتر می داند. اختلافات میان انسان و حیوان اساسی نیست و به همین دلیل است که یک حیوان ناقص می تواند به انسان تبدیل شود.

در دیدگاه دینی انسان از قوه عقل برخوردار است و این ویژگی منحصر به فرد انسان شمرده می شود در حالی که در نظریه داروین حتی مغز و هوش انسانی نیز حالت تکامل یافته مغز میمون است. سیر تکامل چنین است که میمون در مرحله نخست به انسان های بدوی تبدیل می شود و انسان بدوی به انسان دارای هوش و خرد (در مقاله پیشین این سیر تکامل را توضیح داده ایم) تبدیل می شود.

داروین با توجه به شباهت های جسمی و روانی میان انسان و میمون نتیجه می گرفت که هیچ دلیلی وجود ندارد انسان را از مجموعه موجودات طبیعی‌ استثنا کنیم و او را یک موجود استثنایی بر شمریم. این دیدگاه در مقابل دیدگاه دینی قرار دارد که معتقد است تمامی جهان و موجوداتش آفریده شده اند تا مخلوق ویژه خداوند (انسان) به سوی تعالی حر کت کند. به بیان دیگر در دیدگاه دینی، جهان برای انسان و انسان برای رسیدن به کمال آفریده شده است. » ( 11)
در این مرجع سایت انترنتی در مورد ابعاد انسانی چنین می خوانیم:

انسان موجودی است چند بعدی:

انسان از نظر قرآن موجودي دو بعدي يعني ملكي و ملكوتي، خاكي و آسماني، داراي روح رحماني و نفس شهواني و مجمع اضداد نيك و بد است. البته وجود اين صفات در انسان به صورت ذاتي غير قابل تغيير نيست. در حقيقت قرآن کريم به زمينه ها و استعداد هاي انسان اشاره کرده است. اين صفات در انسان به تعبير فلسفي به صورت اقتضا وجود دارد و نه عليت. اقتضايي که فعليت آن بدست خود انسان است.

انسان موجودي است که مي تواند با آگاهي و آزادي راه خويش را از ميان اين دو گرايشي که در نهاد او هست انتخاب کند. در اين زمينه بايد توجه نمود ارجمندى و كرامت انسان، هرگز به معناى يك بعدى بودن او و حركت جبرى وى به سوى كمال نيست، بلكه انسان از آن رو شايسته آفريده شدن معرفى شده است كه هر دو گرايش خير و شر در او به صورت اقتضا وجود دارد و او است که مى تواند آگاه شود و انتخاب كند.

انتخاب بر اساس آگاهى، آن گاه است كه انسان نيز در درون ساختار وجودى خود زمينه انتخاب را داشته است و در بيرون وجود خود، يعنى جهان عينيت و خارج نيز از اين زمينه برخوردار باشد.

زمينه انتخاب، تنوع و چند بعدى بودن و دست كم دو بعدى بودن است. انسان در استعداد وجودى خود زمانى مى‏تواند انتخابگر باشد كه دست كم از استعداد تعالى يافتن و يا منحط شدن، الهى شدن يا شيطانى شدن، نورانى شدن و هدايت يافتن يا ظلمانى شدن و گمراه گشتن برخوردار باشد و ابزار و امكانات حركت در اين دو مسير را نيز دارا بوده و در عينيت زندگى نيز متناسب با آن گرايشهاى درونى و ابزار و امكانات، طريق و گذرگاه داشته باشد.» (12)

در باور دیگری نیز توجه به رعایت حقوق، آرمان های کرامت انسانی و انسانیت صورت گرفته که در مرحله نخست حل اساسی معضلات انسانی را از طریق برآوردن خواست ها و نیازهای بنیادی طبقات مظلوم و محکوم جامعه در هر کشور ودر همه جوامع طبقاتی مطرح داشته که در این مأمول قبل از همه قدرت دولتی از «طبقات حاکمه مستبد سیاسی» به نمایندگان واقعی «طبقه کارگر مؤلد و مظلوم» در اثر یک انقلاب اجتماعی و سیاسی مطرح بوده تا حقوق استثمارشدگان، تهی دستان و کلیه توده های ستمکش تأمین شوند و عدالت اجتماعی و دموکراسی در جامعه تحقق یابند. این هم یک نوع احترام به کرامت والای انسانی به حساب می آید.

عنصر انسان از جمله با تعاریف گوناگون بالا بیان گردید که انسان دارای اوصاف، خصوصیات و ابعاد گسترده ای است که حیات معنوی، اجتماعی، مادی وغیره او را شامل می شوند. و یا به عبارت دیگر، انسان عالی ترین مخلوق ذات اقدسی الهی است که دارای والاترین کرامت، عزت، ارجمندی، بزرگی، آزادگی، خردورزی، انتخابی، پارسایی، ویژه گی های تکاملی و... بوده و آن چنان خصوصیات و سرمایه در انسان وجود دارند که با ناب ترین تقوا و تکامل خویش بالاخره «انسان»، نمایندگی خدا را در زمین کسب خواهد نمود.

تعریف انسان از دیدگاه های مختلف، الفاظ متنوع و هم چنان از طریق ضرب المثل ها، نثر و نظم؛ بیانگر ارج گذاری به کرامت، عزت، ارجمندی والای انسان و انسانیت به خاطر «تحقق عادلانه سازی نهادهای مادی، اجتماعی و معنوی جامعه» برای همه اقشار طبقاتی جوامع بشری در گیتی می باشد.

با این گونه احترام که به کرامت انسانی در آیات قرآنی، داشته های بلند و ناب سرایشگران، علما و دانشمندان در طول تاریخ بشریت صورت گرفته است، آیا تا کنون چند در صد ارج گذار و احترام به کرامت انسانی انسان های روی زمین و به خصوص از سوی حکام تک قبیلوی افغانستان در مورد تمام مردم کشور ما صورت گرفته اند؟ آیا یکی از عوامل عقب گذاشتگی افغانستان؛ تجاوز حاکمان خودکامه و دولت های ارتجاعی تک قبیلوی کشور ما بر حریم مقدس انسان و انسانیت تمام اقوام و مردمان این میهن خونبار حتا تا کنون نمی باشد؟

پس، من جمله تعریف و تشخص جامعه ما عبارت از آن است که 99 در صد مردم از حقوق خداداده ای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی خویش نه تنها از قرون متمادی به این طرف محروم می باشند؛ بلکه در اسارت طبقات ستمگر، مافیای اقتصادی، استثمارگران محلی، جنگ سالاران، ناقضین حقوق بشر، اسلام نماها، قاچاقبران، تولید کنندگان مواد مخدر، عوامل خارجی و سایر جنایت کاران می باشند که یک تجاوز عمیق به «حریم انسانی و انسانیت» تمام اقوام و مردم تحت ستم افغانستان صورت گرفته است.

آیا هم اکنون با این گونه فقر اقتصادی، ناامنی، بی سرنوشتی، عدم بهداشتی، عملیات تروریستی، قبیله گرایی، خویش خوری، قانون گریزی، منطقه گرایی، قوم سالاری، گروه گرایی، فساد اداری، کشت کوکنار، قاچاق مواد مخدر، غصب دارای عامه و هزاران جنایت غیر انسانی که توسط ناقضین حقوق بشر، جنگ سالاران، قاچاقبران، تولیدکنندگان مواد مخدر، مافیای زمین، نقاب پوشان دینی، آرایشگران دموکراسی و سایر قانون گریزان در هرم قدرت دولتی و اطراف آن در تمام روابط جامعه صورت می گیرند، یک فاجعه بزرگ جبران ناپذیر در مورد انسان های جهان و مردم بی دفاع افغانستان نمی باشد؟

تشخیص انسان:

انسان با گفتار، پندار، فکر، اراده، اندوخته ها و... کردار خویش شناسایی شده و صاحب شخصیت انسانی می گردد:
«شخصیت انسانی عبارتست از مجموعۀ استعدادهای عملی ارگانیسمها، مانند استعداد مهر ورزیدن، بیزاری و کوشش برای دست یافتن بر خواستنی ها، هنگامی که در باب شخصیت انسان سخن میرانیم هدف یک رشته علاقه های خاص، ذوقها، شورها، هیجانها، باورها، گرایشها، کینه ها، ترسها و عادتها آدمی است.» (13)

انسان بعد از تولد خویش و قدم گذاشتن در روابط اجتماعی- سیاسی و فرهنگی- اقتصادی با ابزارهای مادی، محیطی، معنوی، اجتماعی جامعه وغیره قرار گرفته و هر آنچه که اورا احتوا می کند، انسان از همه محیط ماحول خویش رنگ گرفته و همه هستی درونی و بیرونی او متأثر از آن ها می شود. پس، شناسایی و تشخص عملی انسان چه گونه ممکن خواهد بود؟

انسان، خود به خود قابل شناسایی نیست. انسان با وسیله دانش و خرد شناخته شده و این حیوان ناطق از حیوان غیرناطق تشخیص می گردد. به عبارت دیگری: انسان با زیر بنای خرد و دانش از سایر مخلوقات و موجودات قابل تشخص، شناخت، تشخیص و تکامل می باشد. یعنی؛ انسان بر مبنای علم و خرد به عالی ترین قله ترقی و مقام نیز می رسد که شیخ سعدی مقام شامخ و تکاملی آدمیت را اینگونه به تصویر می کشد:

رسد آدمی به جای که به جز خدا نبیند
بنگر که تا چه حـد است مقــام آدمـیت
و یا به این کلام شاعر که چنین گوید:
درخت تو گر بار دانش بگیـرد
به زیر آوری چرخ نیلوفری را (14)

آیا انسان با دانش خویش تا حال به خیلی از رازهای طبیعت پی نبرده است؟ آیا انسان به وسیله علم خویش سینه فضا را چاک نکرده؟ آیا انسان با خرد، دانش و پیکار خود این جهان پهنآور را به «دهگده ای» کوچک تبدیل نکرده و عظمت شأن انسان و انسانیت را نسبت به سایر مخلوقات به اثبات نرسانده است؟

پس تشخیص انسان بدون وسیله «خرد» قابل درک، شناخت، ارزیابی و تکامل نیست؛ ولی بازهم خرد هم بدون «دانش» در شناخت، تعریف و تشخص انسان کارآیی مثبت ندارد؛ زیرا در این صورت خرد بدون دانش، سودمند نیست. یعنی در مفهوم واقعی کلام، خرد با زیربنای دانش و یا علم بوده که از جمله دست رسی به شناسایی، تشخیص، جلال و تکامل محتوای انسان پیدا می کند و احترام به کرامت انسانی و انسانیت را به عالی معراج می رساند.
و اگر خرد و یا عقل بر مبنای دانش و مبارزه انسان به جریان و آزمایش قرار نگیرد، آن گاه همین عقل و یا خرد به گمراهی خواهد رفت. یعنی، مادامیکه جهل و یا نادانی بالای عقل انسان «سوار» شد؛ آن زمان جهان درونی و بیرون انسان به مراتب بد تر از حیوانات درنده خواهد شد. به عبارت دیگر که اگر عنصر عقل زیر تأثیر مطلق جهل قرار گرفت، بدین معنا که «هوس شیطانی» بالای «نفس» انسان تسلط پیدا می کند و او در این صورت خلاف انسانیت عمل خواهد نمود. چنانچه شاعر در این چنین می گوید:

انسان پیش هوس کور و کر است
هر کی دنبال هوس رفت خر است

و خلاصه اینکه این خرد است که به وسیله دانش و بصیرت؛ خوب و بد، ظالم و مظلوم، خان و غریب، ستمکش و ستمگر، زشتی و زیبایی و امثالهم را از هم تشخیص می نماید، شیوه و رسم شکوهمندی های مادی، اجتماعی و معنوی جامعه را برای گسترش محتوای انسان و انسانیت به کاخ های بلند ترقی رهنمایی می دارد.

کرامت چیست؟

«کرامت- ع. (بفتح کاف و میم) بزرگی و ارجمندی، بخشندگی، امر خارق العاده که از کمی غیر از پیغمبر و اماما دیده شود.» ( 15)

از اینکه خداوند، انسان را اشرف المخلوقات آفریده و به او عزت و کرامت خاص نیز اعطا فرموده است که در این صورت، «سر تاج» سایر مخلوقات می باشد. پس، انسان پاکیزه خلق شده و این پاکیزگی او نه تنها قابل حفظ شایسته ای بوده؛ بلکه محتوای انسان و انسانیت باید مبنی بر خرد و دانش نیز به طرف عظمت، سعادت، پارسایی، عقلانیت ورزی، خود باوری، خود سازی، تکامل معنونیت گسترش داده شود که تا به مفهوم واقعی کلام، رعایت به کرامت انسانی به صورت آگاهانه و خردورزی در جامعه و جهان تطبیق و علمی گردد.

آیا اکنون، کرامت انسانی در جهان بشریت رعایت می گردد؟ آیا آن عده از کشورهای که داد از احترام به حقوق بشر، قانون مدنی، رعایت به کرامت انسانی، آزادی و دموکراسی می زند؛ در جوامع خویش و به خصوص در کشورهای فقیر جهان تا چه حد از اصل حقوق قانونی ملت ها و مردمان ممالکت استعمار زده «رعایت» کرده و یا اینکه با نحوی از انحاء حقوق همه مردمان متضعف و طبقات محروم جوامع فقیر از قبیل افغانستان را با شدت تمام پامال نمی کنند؟ آیا در طول تاریخ افغانستان؛ حقوق مردم ما و کرامت انسانی آن ها از سوی زمامداران شؤنیزم قبیلوی بیگانه پرست و تمدن ستیز با ناانسانی ترین شیوه پامال نگردیده اند؟

آیا هم اکنون، میراث داران برادران سلطنتی منحط قبیلوی در قبای دین و دموکراسی «بزرگ ترین» خیانت و جنایت را در حق مردم افغانستان قبیلوی نکرده و خون مردم بی دفاع را به صورت عریان نمی چشند؟ آیا حلقات ویژه ای دولت جمهوری اسلامی افغانستان از گوهر انسانی، دینی، قانونی و مدنی به نفع سیاسی، شخصی، خانوادگی، طائفوی، سمتی، قبیلوی، قومی، نژادی، مذهبی و فرهنگی خودها استفاده غیر مشروع نکرده و هنوز هم با حدت تمام نمی کنند و آیا به این وسیله، مقام آدمیت، کرامت انسانی و انسانیت را به آخرین نردبان اجتماعی تنزیل نداده اند؟

پس، ما با احترام پرعمق شعوری و آگاهانه به کرامت انسانی، نه تنها خودها را تدریجآ از حیوانات درنده تفکیک خواهیم نمود؛ بلکه با رعایت کرامت انسانی و انسانیت انسان؛ پیام آور صلح، محبت، پارسایی، خردورزی و شکوهمندی نهادهای مادی، معنوی و اجتماعی جامعه برای انسان های در هم کفته و مظلوم خویش در جهت تحقق باورهای عدالت سیاسی در دولت، عدالت اجتماعی در متن جامعه و... نظام انسان سالاری نیز خواهیم شد.

عقل و یا خرد عامل؛ تکامل محتوای انسان و انسانیت:

واژه عقل در فرهنگ عمید این گونه بیان گردیده است:

«عقل- ع- (بفتح عین) خرد، قوۀ دریافت و ادراک حسن و قبح اعمال و تمییز نیک و بد امور.» (16)
مقوله های «عقل و خرد» از نگاه شکل با هم متفاوت بوده؛ ولی در معنا باهم یکسان می باشند. تعریف خرد در فرهنگ عمید چنین آمده است:

«خرد- (بکسر خا و سکون را) عقل و هوش، قوۀ دریافت و ادراک حسن و قبح اعمال و تمییز نیک و بد امور.» (17)
در این صورت، اگر از هر کدام آن مقوله نام ببریم، مفهوم و معنای آن یکی می باشد. یعنی، عقل و یا خرد یک وسیله ای از جمله شناخت خوب و بد، دوزخ و بهشت، قاتل و مقتول، خدمتگار و خائین، سیاه و سپید و نظایر این ها می باشد.
این مرجع در مورد تعریف عقل اینگونه می نگارد:

«عقل عبارت است از: قوه ای که با آن خوبیها از بدیها تشخیص داده می شود و در همه انسانها وجود دارد.» (18)
اگر گفته شود که عقل، یک وسیله است که با آن من جمله از قبیل: زشتی و زیبایی، بی سواد و با سواد، جنگ و صلح، ویرانی و آبادی، جهل و دانش و نظایر این ها سنجش و تشخیص می گردد، پاسخ درست در مورد واژه های عقل و خرد می باشد.

باید پذیرفت که عقل بدون وسیله علم کاربرد مثبت و مدنی ندارد؛ یعنی عقل توسط دانش به جریان افتاده و از جمله آب را از آتش تشخیص می نماید و این جاست که عقل نه تنها از جمله در خدمت احترام به کرامت انسانی قرار گرفته؛ بلکه انسان را تا آن حد به کاخ بلند دانش، پرهیزگاری و معنویت می رساند که آن گاه به اشغال کرسی نمایندگی خدا در روی زمین نایل گردد.

دیگر اینکه، وقتی که یک انسان کار نادرست را انجام می دهد، معمولآ به او انسان بی عقل می گویند. این بدین معنا نیست که او عقل ندارد، نه! او عقل دارد. چون عقل او با زیربنای علم آراسته نشده؛ از این جهت به کار نادرست عمل کرده است. و اینکه، عقل او به وسیله جهل، نادانی و بیسوادی در جهت منفی تکامل نموده و از این رو، عقلش به گمراهی می رود و در قدم نخست مقام آدمیت را نسبت به حیوانات درنده خوی نیز پائین تر می آورد.

و یا کسی که یک عمل خیر را به نفع یک انسان و یا جامه انجام می دهد؛ بدین معنا که عقل خام او در پرتو دانش تکامل نموده و او صاحب تشخیص از جمله: خوب و بد شده و الهام آور کار خیر نسبت به خویشتن، انسان و یا گروهای اجتماعی می گردد. درهمین رابطه است که عقل بر مبنای دانش در خدمت بشریت قرار گرفته و با هر اندازه ای که عقل و یا خرد به زیور علم معاصر آراسته گردد با همان اندازه، گراف رعایت کرامت انسانی را بلند می برد و تدریجآ باورهای «انسان محوری» به زایش و پویش گرفته می شود و روزنه های «انسان سالاری» تدریجا به روی عالم بشریت باز خواهند شد.

این شاعر در مورد کارکرد عقل های مشترک انسان ها چنین می گوید:

عقــل را بـا عقــل یاری یار کن
امرهم شوری بخوان و کار کن

یعنی در این جاه، شاعر به صورت آگاهانه و مسؤلانه هر انسان را با یاری یک دیگری دعوت نموده تا عقول خودها را به صورت مشترک و آن هم مبنی بر دانش به کار گیرند و درخت انسان و انسانیت را بارور و غنامند بخشند. در ضمن، حضرت پامبر گرامی (ص) نیز انسان ها را در امور اجتماعی، مادی و معنوی جامعه به «مشوره» دعوت نموده تا نتیجه شوری و مشوره حاصل مثبت را برای انسان ها به بار آورد.
آیا هرگونه خدمت به انسان؛ عبارت از ارج گذاری به کرامت انسانی در پیشگاه خداوند و بشریت نیست؟

مادامیکه عقل و یا خرد بر مبنای دانش دوران ساز در محک تجربه قرار می گیرد؛ آیا عقل در محتوای خود تکامل نکرده و «انسان وحشی» را به «انسان مدنی و خلاق» تبدیل نکرده است؟
پس، «عقل» به وسیله «علم» تکامل کرده و باعث غنامندی محتوای کرامت انسان و انسانیت در روی زمین می گردد که قبل از همه باید دولت ها، مردمان کشورهای فقیر و به خصوص دولتمردان و مردم افغانستان قبیلوی از عقل خودها بر مبنای دانش و مطابق ضرورت زمان استفاده نمایند تا عملآ هم از «گوهر دین» آگاهی حاصل نمایند و هم احترام به حقوق و کرامت انسانی تمام افراد جامعه صورت گیرد و تا افغانستان از این «بحران سرطانی» و «میدان بزکشی» دشمنان درونی و بیرونی مردم بی دفاع ما، تدریجآ نجات یابد.

اگر تا حال در تاریخ بشریت، عقول انسان ها بر اساس دانش به طور لازم و بنیادی مزین می گردیدند؛ آیا در طول این مدت این قدر انسان ها به کدامین منظور به قتل می رسیدند و از کشته ها، پشته ها و کله منارها اعمار می شدند؟ اگر در تاریخ خونین افغانستان؛ متولیان سیاسی و حکام تک قبیلوی کشور ما صاحب عقلانیت دینی، مدنی، علمی، فرهنگی، سیاسی دروانساز و تعهد انسانی می بودند؛ چرا تا این حد انسان ها قتل عام می شدند، بقیه اتباع کشور فقیر، اسیر و بی سرنوشت می ماندند و به آبرو، کرامت انسانی و آینده همه مردم کشور ما تا این عصر بازی های غرض آلود سیاسی و جنایات جبران ناپذیر صورت می گرفتند؟

چرا هیچ یک از حکام و دولت های تک قبیلوی ما تا حال؛ عقول مردمان افغانستان را با زیر بنای تعلیم، تربیه، دانش در راستای آبادی کشور، سعادت مردم، توسعه اقتصدی مدرن، غنای فرهنگی- سیاسی وغیره انکشاف نداده و اکثریت مردم را بی سواد، فقیر، عاطل و باطل نگهداشته اند؟
آیا این پیمانه ناقضین حقوق بشر، قاچاقبران، تولیدکندگان مواد مخدر، دزدان مسلح، جاسوسان اجانب، بی سوادان و نظایر این ها بر مبنای به خردی، ملحوظات سیاسی و روابط در محور قدرت سیاسی دولت جمهوری اسلامی افغانستان نصب نشده اند؛ پیش از همه کرامت انسانی مردم افغانستان را با ناانسانی ترین شیوه قربانی سلایق، علایق منحوس سیاسی و شخصی خودها نکرده اند؟

و یا سرایشگر دیگری در مورد ارزش و نقش عقل چنین نظر اندازی می کند:

عقل خود بین دیگرو عقل جهان بین دیگر است
بــال بلبل دیــگرو بــازوی شاهــین دیــگر است

آیا از یک عقل، چندین عقل تأثیر سالم را در شگوفایی جامعه و یا هر کار دیگری نخواهند گذاشت؟ آیا کشورهای متمدن و صنعتی بزرگ جهان کنونی، من جمله از عقول مشترک خودها در آبادانی کشور و ترقی جوامع شان همت نگذاشته اند؟

باید گفت که در کشور ما ظرفیت های وجود داشته و اکنون نیز وجود دارند؛ اما متأسفانه که زمامداران قبیله گرا، انحصارگر، خودکامه و بیگانه طلب از عقل ها، استعدادها، سرمایه بشری و نیروهای جوان کشور ما به غرض حل بحران کنونی افغانستان نمی کنند و هنوز هم بحران کشور مردم ما را به نفع شخصی و سود باداران خارجی خویش ادامه می دهند.

با توجه با کلام الهی و شاعران کهن که اگر دولت مردان کنونی ما با زیربنای خرد و دانش بر سر عقل آیند و به صورت شعوری و آگاهانه چنگ به «ریسمان خدا» بزنند و به خواست و اراده قانونی مردم کشور عملآ ارج گذارند، با یقین که نه تنها عامل حد اقل خدمت برای مردم کشور خواهند گردید؛ بلکه لکه های ننگین از قبیل آدم کشی، فساد اداری، تولید مواد مخدر، قاچاق، خویش خوری، قبیله نگری، غلامی، قوم پرستی، تمدن ستیزی، قانون گریزی، قتل های زنجیری و سایر جنایات را از دامان خودها قسمآ خواهند شست.

ادامه دارد

منابع:
(1)- ص 67 دیموکراسی چیست؟/ مؤلف: دای فولادی
(2) – ص 54 و 55 «ایمان و آزادی (تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت»/ مؤلف: دای فولادی؟ چاپ: اول، بهار 1382
(3) – ص 52 «ایمان و آزادی (تیوری آیدیال و واقعیت در شریعت»/ مؤلف: دای فولادی؟ چاپ: اول، بهار 1382
(4)- ص 136 و 137« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(5)- ص 140« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(6)- ص 146« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(7)- ص146« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(8 ) - ص 153« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(9) - ص 153« سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
( 10)- گوگل
( 11)- سایت تبیان
(12) – گوگل
(13)- ص 138 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
(14)- ص 160 « سپاس کرامت انسانی در فرهنگ کهن ما» ناشر: مرکز تعاون افغانستان (متا) / تاریخ: میزان 1378 ش. اکتبر 1999 میلادی
( 15)- ص822 «فرهنگ فارسی عمید» تألیف: حسن عمید/ چاپ هجدهم: 1362 / ایران
(16)- ص 733 «فرهنگ فارسی عمید» تألیف: حسن عمید/ چاپ هجدهم: 1362 / ایران
(17)- ص 445 «فرهنگ فارسی عمید» تألیف: حسن عمید/ چاپ هجدهم: 1362 / ایران
(18)- «مکث مختصر در مورد انتخابات» / تألیف: غلام سخی ارزگانی / ماه دلو 1389 خورشیدی برابر با (ماه جنوری سال ۲۰۱۱ میلادی)/ کابل / افغانستان