کابل پرس

حقایق پشت پردۀ تمدن باستانی چین قدیم

غلام سخی سخا — 2014-03-10T20:37:26Z

« من انسانی را که به نادانی اش اقرار دارد به تاریک اندیشی متهم نمی کنم، بلکه کسی را متهم می کنم که آگاهی اش حتی در حد درک نادانی اش توسعه نیافته است. » ( کارل گوستاویونگ )
چندی قبل در سایت وزین " کابل پرس " میناتور های زیبا و ظریفی از جانب مسئول آن آقای میرهزار نشرشد. این عمل، عکس العمل های در قبال آورد و عدۀ بلادرنگ طی پیام های خویش حکم به چینائی بودن میناتور های نشر شده، صادر کردند. یکی از آن ها پارا فراتر گذاشته، با گستاخی تمام نوشت که این میناتور ها به اتراک ربطی ندارد. معلوم نشد که این آدم ها بر پایۀ کدام دانش تخصصی و حرفوی خویش حکم به چینائی بودن آن ها صادر کردند؟ بنده های خالی الذهن خدا با این ادعا های عناد آمیز و بی بنیاد شان ثابت ساختند که مذکوران نه با کلمات دلیل، برهان و مفاهیم مشابه آن آشنائی داشتند و نه هم به هنر میناتور ی و از روی پیام های شان می توان گفت که پیام گذاران مستغرق در تعصب و تنفر فقط شنیدند که یکی از تمدن های قدیم جهان باستان از سرزمین چین برخاسته است ولی بیشتر ازاین چیزی در چنته های خود نداشتند که با خوانندگان پیام های شان در میان گذارند. البته بر هیچ کس پوشیده نیست که تمدن چین قدیم یکی از چند تمدن معدود جهان باستان می باشد اما در زمان شکل گیری و پیدایش و حتی در زمان اوج و شگوفائی تمدنی که امروز به نام " تمدن چین " مشهور ساخته شده، کشوری به نام " چین " وجود خارجی نداشت. این کشور زمانی تاسیس شد که از اوج و اعتلای تمدن چین بیشتر از هزار سال می گذشت. قبل از آن، سرزمین کنونی چین متشکل بود از فرهنگ های قابل ملاحظه و مستقل از هم متعلق به اقوام مختلف از آن جمله تورکان.( تفصیل آن سطوری بعد خواهد آمد. ) همان طوریکه امروز میناتور های تورکان چینائی پنداشته می شود و چینائی ها هم مثل برخی کشور های همسایه مال متعلق به تورکان را به نام خود در جهان معرفی کرده اند که و یک نمونۀ آن همین ارابه است که در نتیجۀ حفریات از مقابر برآمده است.این هم تصویری از ارابه هایی است که بعدا به تقلید از ارابۀ بدست آمده تورکان از حفریات، ساخته شده است.

»Recent excavations have brought to light burials in which up to eighteen chariots with two or four horses were found together with the owners of the chariots. The cart is not a Chinese invention but came from the north, possibly from Turkish peoples. « (Wolfram Eberhard, History of China, P.40 )
ترجمه: « در نتیجۀ آخرین حفاری ها مقابری کشف شد که هجده ارابه با دو یا چهار اسب که یکجا با صاحبان شان دفن شده بودند. ارابه یافت شده اختراع چینی ها نیست، از شمال [ چین ] آمده احتمالاً متعلق به مردم تورک بوده باشند. »
این هم چند نمونه از میناتور های چینائی:

https://www.google.chineseminitures
در مورد تقلبات، جعل کاری ها، افتراآت و شرارت های مورخان چینائی مطالب داریم که ادامه خواهد آمد، واما قبل از آن ذکر این نکته را لازم می دانم که طرح ادعا های پوچ و بی اساس و بذل و بخشش از جیب دیگران نه به این آقایان بی نام و نشان و از خود راضی، محدود است و نه هم اولین بار شنیده می شود و نه هم آخرین آن خواهد بود. دقت کنید به دو نمونه از اظهار نظر های خصومت آمیزی مورخین معروف کشور که با واقعیت ها هزاران فرسخ فاصله دارد.
« اما احفاد تیمور که دل باختۀ تمدن و فرهنگ محلی بودند پس از مرگ او در سال 1404 میلادی، به تلافی مافات برخاستند و شهر های این سامان را سر از نو آباد نموده با حمایت از دبستان هنری جدیدی که از آمیزش هنر های محلی با هنر چینی پدیدار شده بود، در ایجاد یک رنسانس واقعی اما کوتاه مدت در خراسان و ماوراءالنهر کمک کردند. » ( صفحه 43 افغانستان در پنج قرن اخیر، فرهنگ )
« اما قبایل بدوی ترک که در ماوراءالنهر و افغانستان و ایران سرازیر شدند – نیز به تدریج تحت تاثیر تمدن این کشور ها واقع شده... تمدن و فرهنگ و زبان این کشور ها را قبول و در نتیجه در ملیت آن ها تمثل کردند. » ( صفحه 57 جلد اول افغانستان در مسیر تاریخ، غبار )
این نوشته ها افسانۀ بیش نیست نه منبع دارد و نه هم محققانه است. عناد و تعصب شدید نویسنده های آن را را نشان می دهد.
" احفاد تیمور " و تورکان دیگر از " دیدگاه " مورخان موصوف به کلی از تمدن و فرهنگ بیگانه بودند و به محض تماس و مشاهدۀ " تمدن و فرهنگ محلی " جاذب و دلربا و محیرالعقول! این سرزمینی که امروز ( افغانستان ) می نامند، د ل از دلخانۀ شان می برآیند و عاشق و شیفتۀ آن می گردند. تمدن و فرهنگی که نه آثاری از آن به جا مانده و نه هم صاحبان و سازندگان آن معلوم است و نه هم گواه دانشمندی را سراغ داریم که تحقیقات صحیح و دور از حب و بغض وی همچو ادعا را تائید و تصدیق نماید. آدم با خواندن نوشته های ازاین قبیل شاخ می کشد، صفحات کتاب ها از ادعا های مبنی بر موجودیت " تمدن و فرهنگ محلی " و تحلیل مهاجمین به این فرهنگ و تمدن ها پر است ولی نشان و آثاری از آن به چشم نمی خورد مگر به ابتکار و همت دلباختگان بی تمدن؟! فرهنگ های محلی بناء های برپا می شود که امروز در قطار هشت اعجوبۀ جهان محسوب می گردد.
« اگر زمانه عقل و هوش می داشت، آنچه را پیش از تاج محل بنا شده بود نابود می کرد و، برای تسلای دل آدمی، تنها این نشان گرانمایه اصالت انسانی را برجای می گذاشت. » ( ویل دورانت، تاریخ تمدن، ج.1 بخش هند )
همان طوریکه می خوانیم و می شنویم به هر آثار فرهنگی متعلق به تورکان، تاپۀ چینی، ایرانی و هندی می زنند. اما در مورد " تاج محل " و دیگر بنا های تاریخی دیر کردند و نتوانستند چنین کاری بکنند و به مغولان بخشیدند هرچند که به آن ها نیز روا داری ندارند و در هیچ نوشتۀ شان ملاحظه نگردیده که مغولان " متمدن " خطاب شده باشند. با خواندن قول خود بابر بنیاد گذار امپراطوری تورکان هند بازهم به سخاوت افراطی خود ادامه دهند و امپراطوری تورکان را، امپراطوری مغول قلمداد نمایند در اصل این مردم با حقیقت مشکل و عناد دارند. نوشتۀ زیر را بخوانید که از صفحه 8 متن انگلیسی کتاب " بابر نامه " استخراج شده است، موصوف چگونه خودرا معرفی می نماید. هیچ کدام از اشخاص مورد اشارۀ وی مغول نیستند.
.
ظهیرالدین محمد بابر بنیاد گذار امپراطوری تیموریان هند بن عمر شیخ میرزا [ تورک ] - بن سلطان ابوسعید میرزا [ تورک ]- بن سلطان محمد میرزا [ تورک ] - بن میران شاه میرزا [ تورک ]- بن تیمور بیگ یا امیر تیمور [ تورک ] بن تورغای ( استخراج از صفحه 8 متن انگلیسی بابر نامه )
« ما میدانیم که او [ تیمور] فرزند امیر تورغای رئیس شعبۀ گورگان برلاس یک طایفۀ اصیل و نجیب ترک و پسر برادر حاجی برلاس بوده است. » ( سرپرسی سایکس، تاریخ
ایران، جلد دوم، ص. 169) « مورخین اورا از احفاد یکی از همکاران و همراهان چنگیز می دانند و بعضی از آن ها حتی اورا به خاندان چنگیز خان منسوب می نماید ولی در حقیقت تیمور اصلاً و ابداً مغول نبوده و عنصری است ترک. »(ر. گروسه تاریخ امپراطوری صحرانوردان، ص. 668 )

در فوق ملاحظه نمودید که " احفاد تیمور دلباختۀ فرهنگ و تمدن محلی بودند " حالا به سراغ شاهدی دیگری می رویم که مشاهدات و چشم دید های شخصی خویش را در بارۀ فرهنگ و تمدن تیموریان چنین توصیف می کند:
« سلسلۀ تیمور که تقریباً یک قرن و نیم دوام کرد در میان آن افراد زیادی هستند که مربی و سر پرست علم و هنر بودند. درمشرق زمین نفوذ تیمور خیلی زیاد است و ما از جمله صنعت نقاشی را که مورد علاقه و دوست داشتنی است مدیون این مرد می باشیم. از حیث کتاب دوستی و ایجاد کتب کسی بالاتر از آن ها نیست و حتی معروف ترین فرهنگ خواهان اروپا با فرهنگ خواهان سلسلۀ او نمی تواند رقابت و همسری نمایند. بر اثر حمایت و تشویق او بود که زیبا ترین نقاشی ها، کتاب ها، قالی ها، اسلحه و آلات حرب و دیگر چیز های صنعتی ایجاد گردید. تربیت و تهذیب و خدمات شایان این امیران و شاهزادگان به اقسام و دانش هنر روشن ترین و هوشمند ترین مردان عصر را به خود جلب می کند و در نظر آن ها به خصوص نگارنده که افتخارات مسافرت در آسیای مرکزی را دارا می باشد نام سمرقند و بخارا خاطرات شیرین و محو نا شدنی ازین سلسلۀ مفتخم و معظم بر می انگیزد و مشاهدۀ عمارات با شکوه آن ها با اینکه در حال خرابی و فرو ریختن است فوق العاده ما را به حیرت انداخته بی اختیار زبان به تحسین و آفرین می گشایم. » ( صص. 204-205 جلد دوم تاریخ ایران، سرپرسی سایکس )

«... صنعت نقاشی را که مورد علاقۀ دوست داشتنی است مدیون این مرد می باشیم. » امیدوارم این نوشتۀ مورخ انگلیسی که سال های طولانی عمر خویش را در آسیای میانه و ایران سپری نموده است، اذهان تاریک شکاکان و منکران را که متکی بر پندار واهی خویش اصرار دارند، هنر و میناتور های تورکی را چینائی جلوه کنند، کمی روشن کرده باشد.
« باری، به لحاظ صداقت تاریخی باید این نکته را پذیرفت که نخستین دخالت ترکان در تاریخ سبب شگوپایی تحسین بر انگیز هنر شد و حتی هنر چینی را از بیخ و بن تازه و احیا کرد. »
این حرف کسی است که در هر صفحۀ از کتابش که از فرهنگ و تمدن تورکان ذکر میکند، بلا فاصله آن را به چین، هند و ایران نسبت میدهد. دراینجا هم کوشیده منشاء این هنر را به چینی ها نسبت دهد. اما حین تحریر این جمله « حتی هنر چینی را از بیخ و بن تازه و احیا کرد. " از خود نپرسیده که مردم چین با این نفوس بزرگ، تمدن پیشرفته و بنابر قول دیدرو فیلسوف مشهور فرانسوی دارای " خرد و هوش برتر از دیگر اقوام آسیائی " چرا سهل انگاری و غفلت کردند و گذاشتند که هنر شان تا " بیخ و بن " سقوط کند؟ سوال دیگر اینکه، مورخان مغرض چینی، تورکان را در جهان، صحرانورد معرفی کرده اند، چگونه این صحرانوردان بدون داشتن تجارب قبلی هنری موفق به احیای مجدد هنر چینی گردیده اند، نشود که همین تورکان اساس گذاران نخستین هنر چینی باشند؟ توضیحات دانشمندان باستان شناسی چون ( ت . ژ . تارن "T . J . Tarn سویدنی ، سواجی اومه هارا Sueji Umehara جاپانی و کارلگرن Karlgren فنلندی ) در بارۀ تاثیرعظیم و فوق العادۀ هنر تورکان بر هنر چینیان در صفحه 64 کتاب " امپراطوری صحرا ها " تالیف رنه گروسه انعکاس یافته قابل ملاحظه می باشد.

« باید گفت با تشویقی که این تورکان از هنرمندان به عمل می آوردند و اعتقاد شان به کیش بودایی، مجسمه ها و نقوش برجستۀ غار های یون کانگ از سال ( 453 ) و لونگ من به وجود آمدند و این ها بزرگترین شاهکار های هنر مذهبی هستند که در چین پدید آمدند و ضمناً از بزرگترین آثار مذهبی هستند که بشر آفریده است. » ( صفحه 56 چهرۀ آسیا، رنه گروسه، ترجمه غلام علی سیار )
همین مورخ در صفحه 57 " امپراطوری صحرانوردان " در بارۀ تقلید چینی ها که چگونه شلوار تورکان را نسبت به لباس طویل و فراخ خودشان ترجیح میدهند، و نیز از تقلید و اقتباس کلاه تورکان به واسطۀ سواره نظام چینی یاد آوره شده است. اینجاست آقای رنه گروسه با توضیح و انعکاس این واقعیت ها در کتاب خود حرف های ضد تورکی خودرا تلافی و تا اندازۀ وجدان خودرا آسوده ساخته است.
پروفیسور دکتور جواد هیئت دانشمند برجستۀ ایران در کتاب خویش " سیری در تاریخ و لهجه های ترکی " نوشته است: « مستشرق مشهور المانی، فون لو کوک (Von Le Coq ) بعد از سال ها تحقیق در ترکستان شرقی، اطلس رنگی زیبائی از آثار تمدن ترکان اویغور تهیه کرده و در کتاب اطلس مصور در بارۀ هنر و تمدن آسیای میانه می نویسد که نمونۀ لباس های اروپائی در قرون وسطی و قرن های بعدی در ترکستان موجود بوده و از آنجا لباس های حاضر از جادۀ ابریشم به اروپا آورده شده است.
پروفیسور مونتاندون Mont Andon استاد قوم شناسی پاریس و مولف کتاب قوم شناسی فرهنگی ... معتقد است که کت و شلوار از ترکان آسیای مرکزی به چین و اروپا رسیده ( با حملۀ آتیلا ) و کلاه قالپاق یا بورک، و همچنین چکمه به وسیلۀ ترکان به ایران آمده است. » ( صفحه 48 )

حقایق چند در مورد تمدن قدیم چین: از برکت بررسی ها و تحقیقات عمیق و همه جانبۀ که دانشمندان حوزه های مختلف علوم ( مردم شناسی، قوم شناسی، باستان شناسی و جامعه شناسی ) در سرزمین چین انجام داده اسرار زیادی که سال ها عمداً و قصداً مخفی نگاه داشته بودند، افشاء گردیده است. نتائج و کشفیات کاوش ها و بررسی ها در کتاب " تاریخ چین " تالیف ولفرام ابرهارد چین شناس برجستۀ آلمانی انعکاس یافته است که مشروحاتی که در زیر آمده مرتبط به تاریخ تورکان است و از نظر من کاملاً جدید بود. همین مطالب از مقدمه و فصل اول کتاب متذکره برای ترجمه انتخاب و گلچین گردیده است.

پروفیسور ولفرام ابرهارد مقدمۀ " تاریخ چین " را با این پرسش آغاز می کند، در مورد تاریخ چین قدیم آثار و تالیفات بی حساب موجود است، آیا هنوز لزوم تالیف کتاب دیگری دراین باره احساس می گردد؟ مولف یکی از دلایل خویش را چنین توضیح داده است:

« موقع فرا رسیده اقتضا می کند که هر چیز باید از نو شروع شود، زیرا نویسندگان یکی پس از دیگری، به طور مستمر و مستدام اذهان و افکار عامه را از اراجیف و افسانه های خیالی [ در مورد تاریخ چین ] انباشته اند و اکنون بر ما است که به تطهیر و تمیز آن ها بپردازیم. » ( مقدمۀ تاریخ چین، صفحه 15)
ابرهارد در مورد محتوی کتاب خویش چنین ارقام داشته است:

« آنچه که دراین کتاب راجع به تاریخ چین آمده است بر مبناء اسناد و مدارک اصلی قدیمی چینی، نتایج حفریات به عمل آمده و تحقیقات اخیر دانشمندان چینائی، جاپانی و غربی به شمول تحقیقات و بررسی های خودم قرار دارد. » ( ص. 18 همان کتاب )
پروفیسر ولفرام ابرهارد ( 1909 – 1989 ) 30 جلد کتاب و 185 مقاله و شورت نوت های در لسان های چینی، تورکی، انگلیسی و آلمانی نوشته است. در دو یونیورسیتی پکن و یونیورسیتی های انقره و بارکلی-کلیفورنیا نیز به عنوان پروفیسور اجرای وظیفه نموده است. آثار و تالیفات وی در بارۀ تاریخ چین و تاریخ تورکان ماخذ و مورد استفادۀ خاورشناسان و موسسات علمی خاور شناسی می باشند. مورخ دانشمند و چین شناس و تورکلوگ نامی جهان در حقیقت احتیاج به معرفی ما ندارد و این مختصر هم به دلیلی آمد که ممکن است عدۀ بنابر نبود امکانات و عدم دسترسی به لسان های خارجی به نام این دانشمند والامقام آشنائی نداشته باشد. پروفیسور ابرهارد، در مورد " تمدن چین " که به محض بحث از آن تصویر فرد چینی بر ذهن ما مجسم میشد، چنین توضیح داده است:

« این ادعا که، تمدن عالی چین به طور کلی محصول زحمات و ذکاوت خود " نژاد چین " است، مانند تئوری دیگری که مدعی است، تمدن شرق دور را مهاجرین غربی با خود از غرب ( اروپا ) آورده اند، سست بنیاد و غیر قابل پذیرش می باشد.» ( ص. 16متن انگلیسی تاریخ چین، و. ا )
مورخان چینی و به تبع آن ها خاور شناسان عقده مند و مغرض غربی یکجا با شاگردان شرقی خود از حرفۀ تاریخ نویسی که شرایط آن صداقت، انصاف، بیطرفی، و تواضع و فروتنی است، استفادۀ ناجایز نموده و هزاران صفحه را به مقصد تحریف و جعل تاریخ تورکان سیاه کرده اند. برای حقیر نشان دادن و بدنام ساختن تورکان از هیچ اتهام و افترا، اکاذیب و اراجیف دریغ نکردند.

برتراند راسل فیلسوف نامدار و ریاضی دان مشهور انگلستان، مورخان برجستۀ را که مضر و شریر اند با لحن تند چنین انتقاد می نماید:

« بسیاری از تاریخ نویسان برجسته بیش از خیر شر رسانده اند، زیرا که امور واقع را از دریچۀ تعصبات خود شان مورد بررسی قرار داده اند. »

یکی از شرارت ها و رذالت های مورخان مامور بالاخره آفتابی شد و در شرح ذیل انعکاس یافته است
« شناخت و معرفت کنونی ما از چین و همسایگان اش مانند تورکان، مغولان، تبتی ها، تانگوزی ها و تای ها ، تنها محدود و متکی به نوشته های چینایی ها نیست که پیوسته همسایگان خویش را " بربر ها " خطاب می کنند. بر اساس اطلاعات و معلومات تازۀ ما در مورد چین، این کشور از طلیعۀ تاریخ بدین سو، مناسبات و مراودات نزدیک با همسایگان خویش داشته و در عرصه های مختلف بسیار زیاد مدیون یکدیگر بوده است. چین نه تمدن بسیار عالی داشته و نه هم از جانب " بربر ها " احاطه شده، مطالعات و بررسی های اخیر صریحاً نشان می دهد که همسایگان چین، از تمدن پیشرفتۀ هم سطح تمدن چین ولی متفاوت از آن برخوردار بوده است..» ( صص. 16-17، تاریخ چین)
بنابر نوشتۀ چین شناس نامی آلمان « در سال 2500 قبل از میلاد قلمروی به نام چین وجود نداشت و دراین سرزمین فرهنگ های عمده و قابل توجۀ محلی وجود داشتند که هر کدام آن ها مستقل و جدا از دیگری سیر تکاملی خودرا می پیمودند. مهمترین آن ها عبارت اند از فرهنگ شمال شرق، فرهنگ شمال، فرهنگ جنوب ( که خود از سه فرهنگ متشکل می باشد) فرهنگ غرب دور و شمال غرب، و فرهنگ غرب می باشند آگاهی از سیر پیشرفت و توسعۀ کلی بعدی شرق دور، به شناخت عمیق فرهنگ های متذکره منوط و مربوط می باشد. »

در ردیف هشت فرهنگ عمدۀ یاد شده، فرهنگی به اسم " فرهنگ چینی " به ملاحظه نمی رسد.

از میان فرهنگ های هشت گانۀ فوق الذکر، فرهنگ غرب دور و شمال غرب به اجداد و اسلاف طایفۀ از تورکان متعلق می باشد که در آن زمان ساکنین ایالات کنونی قان- سو و شن - سی چین امروزی بوده اند، بر گزیده شد.
« مردم این فرهنگ در ابتدای مرحله شکارچی بودند و سپس به مرحلۀ گام گذاشتند که شالودۀ زندگی شان بر اقتصاد مختلط دامداری و زراعت ابتدایی ( گندم و ارزن کشت می کردند. ) مبتنی بوده است. آخرین حیوان بزرگی را که این گروپ اهلی نمودند، اسب بود و اسب حیوان مخصوص آن ها بوده است. اهلی شدن این حیوان در شرق دور معلوم نیست. صاحبان این فرهنگ که به احتمال قوی اجداد و اسلاف تورکان بوده و به نظر می رسد که ایشان در 2500 قبل از میلاد [ یعنی 4500 سال قبل از امروز ] حتی پیشتر از آن دارای اسب بودند و اسب وسیلۀ " تجملی " و حیوان با ارزش آن ها بود که پرورش آن توجه و مراقبت خاصی را می طلبید. اظهار نظر در مورد اینکه، آیا ایالات قان- سو و شن – سی، سرزمین اصلی تورکان بوده و یا خیر مشکل است ولی می توان گفت که این مناطق سرحدی تحت تصرف و سیطرۀ تورکان قرار داشتند.» ( ص. 26 ) در قسمت بعدی نگاهی داریم به چگونگی شکل گیری " تمدن چین " و نقش عمدۀ فرهنگ های اقوام غیرچینائی در پیدایش تمدن مذکور. ادامه دارد.

به تائید نامۀ سر گشادۀ استاد میمنگی

غلام سخی سخا — 2013-11-18T15:28:27Z

دانشمند آقای میمنگی شده و آخری اینکه، شخص بی نامی در پیام چهل تکۀ خویش از ما خواسته که حضور تورکان را در آسیای میانه و افغانستان به اثبات برسانیم.
اول: محترم مدیر مسئول سایت وزین کابل پرس^?! لطف نموده توضیح دهید که آزادی بیان چیست؟ آیا حد و حدودی دارد و یا خیر؟ اگر شما حدودی به آن قایل اید، آیا به نظر شما، تحقیر و توهین، فحش و دشنام اشخاص و افراد و اقوام و استعمال الفاظ و کلمات زشت و غیر اخلاقی که من از نقل و تکرار آن شرم دارم، دراین حدود می گنجد ؟ آیا فکر نمی کنید، برخی ها سایت وزین کابل پرس را به مجراء تخلیۀ عقده های حقارت خویش تبدیل کرده اند؟
دوم : به نظر می رسد که تغیر و تحول اخیر افغانستان اعصاب برخی ها را به هم ریخته و ایشان را سراسیمه و خشمگین ساخته اند. این نا آرامی و هیاهو به گمان من، ناشی از ترسی است که مبادا با از دست دادن امتیازات انحصاری در حاشیه گذاشته شوند. استجواب بجا و منطقی استاد میمنگی به نوشته های خشن و حقارت آمیز جناب دای فولادی، به شدت و حدت غیظ و غضب آن ها افزوده است. به همین دلیل برخی پیام نویسان و پیام گذاران ازعصبانیت غیر قابل کنترول، این نوشته را با فحش و دشنام استقبال کردند. به الفاظ و کلماتی مراجعه کردند که استعمال آن بر انسان های که خودرا مدنی و متمدن می نامند، شرم آور است. هنوز که کسی نمی داند چه چیزی از توبرۀ آینده می برآید، پس چرا این ها پیش از پیش اینقدر خشمگین و عصبانی اند و به هر طرف و به هرکس حمله می کنند؟ راستی هم در حالت خشم و غضب، احساسات بر عقل و اراده حاکم شده و عقل را از کار می اندازد. دراین حالت تعمق و تامل و منطق و استدلال از انسان به دور می گریزد. اینجا است که منطق در تقابل با منطق قرار نمی گیرد و استدلال با استدلال پاسخ داده نمی شود. جای خالی منطق و استدلال با مفاهیم ضد عقل و منطق چون فحش و دشنام و تحقیر و توهین پر می شود. عملاً به ملاحظه رسید که نوشتۀ حاوی حقایق تلخ و منطق کوبندۀ استاد میمنگی، با موج عظیمی از حملات تند و تیز روبرو شد. دشنام چی ها تنها به فحش و دشنام های رنگارنگ اکتفا نکردند بلکه معذرت خواهی آقای میمنگی را خواسته اند. هیچ فهمیده نشد که کدام گناه نا بخشودنی را ایشان مرتکب شده که از بردران فارس زبان معذرت بخواهند؟ اگر به گناه دفاع از تحصیل به زبان مادری باشد این دلالت بر گستاخی و بی منطقی شخصی است که خواهان معذرت از استاد می باشد. برادر هموطن! اگر تو به لسان خود ارزش قایل هستی و به آن عشق می ورزی ما خوش می شویم. لطفاً همین رواداری و حق را بر ما هم قایل شو ما هم لسان مادری خویش را مانند مادر خویش دوست داریم و می پرستیم. میدانید یا نه، هیچ کس را در دنیا نمی یابی که لسان مادری خویش را دوست نداشته باشد و هر گز حاضر نمی شود که داوطلبانه به جای لسان مادری خویش به لسان تحمیلی دیگران درس بخواند. همین سوال را از خودت می کنم آیا به طور ارادی حاضر هستی به عوص لسان مادری خویش به لسان تحمیلی دیگران درس بخوانی؟ اگر کسی به ضروت لسان واسط در کشور چند فرهنگی تاکید کند، این لسان، اولاً داوطلبانه انتخاب شود و ثانیاً لسان الکن نباشد بلکه لسانی باشد که پاسخگویی نیازمندی های علمی، فلسفی و تخنیکی باشد. این شعر مولانا را بخوان چه معنی دارد.
و آنچه نپسندی به خود از نفع و ضر – بر کسی مپسند هم ای بی هنر.
گمان می کنم که منشاء این شعر همان گفتۀ قدیمی باشد که: آنچه که بر خود نپسندی به دیگران مپسند. به هر حال، پیام من بر گروهی از مردمی که برای تسکین و آرامش روح و روان بیمار خویش درمانی جز فحش و دشنام نمی شناسند، قول آموزندۀ بودا است که از جلد اول کتاب " تاریخ تمدن " تالیف ویل دورانت برگزیدم، می باشد:
( وقتی ساده لوحی اورا دشنام گفت بودا، ساکت و خاموش گوش داد؛ اما چون آن مرد از دشنام گفتن باز ایستاد، بودا از او پرسید: « ای فرزند اگر مردی نخواهد پیش کشی را که به او می دهند بپذیرد، آن پیش کش از آن کی خواهد بود.» مرد پاسخ داد: « از آن پیش کش آورنده.» بودا گفت « پسرم من نمی خواهم دشنامت را بپذیرم، تمنا دارم که آن را در خود نگاه داری. » تاریخ تمدن، ویل دورانت )

تقسیم بندی مقام ها بر مبناء اکثریت و اقلیت تخیلی از جانب کسانیکه ادعای " روشنفکری " دارند، کاملاً مضحک و مسخره است. طبق این نظر، نفوس قومی که فرض مثال از هزار نفر بیشتر نباشند، حق این را ندارند که به مقام های عالی دسترسی پیدا کنند. صاحبان این افکار و اندیشه باید سال ها زیر تعلیم دانشمندان انسان شناس و جامعه شناس قرار گیرند که تا یاد بگیرند انسان ها برابر آفریده شده اند و حقوق مساوی دارند.
پاسخ سوال اول: گفته اند که سیر از دل گرسنه و سواره از دل پیاده نمی آید. این یک حقیقتی ساده و آموزنده است که همه میدانند و به آن اعتراف دارند ولی بسیاری آن را تجربه نکرده اند. به همین دلیل، در پیام های کنایه آمیز نوشتند که اگر این مقاله به لسان ازبکی نوشته میشد، خواننده پیدا نمی کرد. این پیام گذاران و هر آنکه چنین ذهنیتی دارد، اشتباه می کنند. برادران! اگر امکان تحصیل به لسان مادری ( تورکی ازبکی ) به ما هم مثل برادران دری زبان و پشتو زبان میسر می بود، اگر ما هم مانند آن ها از الطاف و مراحم حکومت بر خوردار می شدیم و ملیون ها ملیون پول بیت المال که در راه رشد و انکشاف لسان های پشتو و دری مصرف شده و می شود در راه رشد و انکشاف لسان ما نیز مصرف می شد، و اگر ما هم کلیه دورۀ تحصیلی ( مکاتب و پوهنتون ) به لسان شیرین مادری خویش به پایان می رساندیم، حرف های بی مزۀ ازاین نوع را هرگز نمی شنیدیم. به اطلاع این هموطنان عزیز می رسانم که علیرغم ممنوعیت ما به لسان مادری صد ها شاعر و نویسنده داریم که به لسان شیرین مادری خویش می نویسند. آن ها فراموش کردند که که در ازبکستان، تورکمنستان، قزاقستان ، قیرغیزستان، آذربایجان و تورکیه، نشریات به دری نیست. تنها اگر تورکیه را در نظر بگیریم، نشرات این کشور صد برابر بیشتر از نشرات افغانستان می باشد و همه به لسان تورکی است. چنانچه در فوق اشاره شد که آدم ها در حالت غیظ و غضب قادر به فکر کردن نمی باشند روی همین سبب اعمال زشت و شنیع را مرتکب می شوند که در وضع و حالت عادی از نزدیکی به آن اجتناب می کردند. بازهم تکرار می کنم که قصۀ سیر و گرسنه دراینج کاملاً صدق می کند به راستی هم کسیکه در عمر خویش طعم گرسنگی را نچشیده باشد، معنی و مفهوم واقعی گرسنگی را نمی داند. برادران تورک و غیر تورک که از تحصیل به لسان مادری محروم اند از جنگ و جدل سر کلمات " پوهنتون " و " دانشگاه " درس آموزنده و غیر قابل فراموش گرفته باشند پس دقت کنند به مطلب زیر که در کتاب " خنده و فراموشی " تالیف میلان کوندرا نویسندۀ و داستان نویس چک انعکاس یافته است.
« نخستین گام برای از میان برداشتن یک ملت پاک کردن حافظۀ آن است. باید کتاب هایش را، فرهنگ اش را، تاریخ اش را از بین برد. بعد کسی را داشت که کتاب های تازۀ بنویسد، فرهنگ تازۀ جعل کند و بسازد، تاریخ تازۀ اختراع کند. کوتاه زمانی بعد ملت آنچه را که بوده فراموش میکند. دنیای اطراف آن را نیز همه چیز را حتی با سرعت بیشتری فراموش می کند.

« پس به سر زبان چه میاید؟ »
« لزومی ندارد برای از بین بردن زبان ما خود شان را به زحمت بیندازند، زبان خیلی زود به چیزی از مقولۀ فرهنگ عوام تبدیل خواهد شد و به مرگ طبیعی خواهد مرد.»
پاسخ به سوال پیام گذار بی نام، اکتبر، 40: 16
آقا و یا خانم بی نام بی نام طی کامنت آشفته و چهل تکه و پارۀ خویش به تحقیر و توهین استاد میمنگی و دیگر ترکان پرداخته است که به هیچ وجه باورم نمی آید که که متن از خود کامنت گذار بوده باشد. یکدست نبودن آن به خوبی نشان می دهد که کامنت گذار درقیچی کردن ماهر بوده اما در وصله کردن ناشی. چند پره گراف مندج این کامنت را دراینجا می آورم که تا خواننده بداند که کامنت گذار نویسندۀ اصلی متن نیست. می خوانیم که:

( من به عقل جناب توردیقل خان ویکتعداد پان ترکیستها میخندم زمانیکه می بینم که ایشان وهمفکران شان نیمی ازجهان را تورک قلمداد میکنند باید متوجه بود که نمی شود همه اقوام مربوط نژاد زردپوست را یکسره ترک خواند چگونه می توان مغولان یا تاتارها را ترک خواند؟ ترک خواندن مغول ها مانند این است که هندوها را امریکایی بخوانیم.

این که بعضی ها می فرمایند، مردمان ترک زبان شامل یک کل می شوند، منظور آنها چیست؟ می خواهند بگویند که که همه زردپوست اند؟ روشن است چنین چیزی درست نیست. چون آمیزه یی هستند از نژاد زرد و سپید پوست. اگر می خواهید آن ها را ترک بخوانید باز هم درست نیست. چون آمیزه یی اند از اقوام مختلف زردپوست و سپید پوست. چرا همه را مغول نمی خوانید؟

پش از آمدن سپاهیان مغول در آسیای میانه، روشن است باشندگان بومی با آن ها آمیزش یافتند. در واقع می بینیم که باشندگام بومی در اساس تاجیک یعنی سپیدپوست بوده اند که با اعراب، ترک ها، مغول ها، چینی ها و چونغارها و اویغورها آمیزش یافته اند و بافتار تباری و نژادی ناب ندارند. حال چگونه می شود، آن ها را ترک خواند. اشتباهی را که در تاریخ رو داده بود، علم اصلاح نموده است. کنون در جهان صدها انستیتوت علمی- اکادمیک وجود دارد که سرگرم تحقیقات در این زمینه ها است

د ر اثر اشتباه بزرگ کاتبان عرب که شناخت درستی از آسیای میانه نداشتند، پس از افتادن ماورا النهر به دست ایشان، همه باشندگان آن سرزمین را به اشتبا ه ترک خواندند و در کتب خود به همین نام یاد کردند. این اشتباه بعدا یک هزار سال آزگار از سوی همه از جمله فردوسی و حافظ و دیگر بزرگان تکرار شد. پس از پیدا شدن علوم نوین تبارشناسی، زبان شناسی، باستان شناسی، مردم شناسی و.... تاریخ ترک ها روشن گردید. صدها دانشمند در زمینه های گوناگون تحقیق کردند و به تفکیک و شناسایی اقوام و تیره های گوناگون پرداختند »

همان گونه که نوشته ام، هیچ سند و مدرک علمی-اکادمیک در دست نیست که حضور اقوام مربوط نژاد زردپوست را پیش از سده ششم میلادی در پشته ایران و آسیای میانه نشان بدهد. این سخن من نیست. پروفیسور بارتلد که بزرگترین ترک شناس تاریخ بوده است و بسیاری دیگر از ترک شناسان جهان همه بر این قول اتفاق دارند. حال اگر کسی از دیدگاه علمی چنین حضوری را ثابت بسازد، بفرماید. شما از روی چه می نویسید هزاران سال؟

من در کجا گفته ام که ترک وجود نداشته است. ترک وجود داشت. اما با گذشت زمان در میان باشندگان ایرانی ذوب شدند. با آمدن ترک ها و اعراب، سه نژاد زردپوست، سپیدپوست و سامی باهم آمیزش یافتند. از سوی دیگر، در مرزهای ایران و چین، تیره های زردپوست دیگری مانند چونغارها، چینی ها و... هم با باشندگان مناطق مرزی آمیزش یافتند

درست است که سلسله های ترکی در آسیای میانه و پشته ایران سال های زیاد فرمان رانده اند. اما آن ها با گذشت زمان هم دین ایرانیان را پذیرفتند و مسلمان شدند و هم فرهنگ و زبان شان را پذیرفتند و در میان آن ها ذوب شدند. در این حال با این که به شدت از ایرانیان تاثیر پذیرفتند، تاثیرات بزرگی هم بر باشندگان بومی برجا گذاشتند)

مطمئن نیستم که جناب کامنت گذار مفهوم این کامنت آشفته و متناقض را به درستی درک کرده باشد. محترم استاد میمنگی و دیگر پان ترکیست ها در کجا نوشته اند که همه اقوام نژاد زرد و مغول ها و نیمی از جهان تورک اند؟ کامنت گذار، خواننده را مثل خود، ساده لوح زود باور فکر کرده، اگر جز این می بود متوجه این سفسطه میشد.

« تورکان دین ایرانیان را پذیرفته مسلمان شدند »

و ازاین هم بدتر، می نویسد که:

« اشتباهی را که در تاریخ رو داده بود علم اصلاح کرد.» حالا اختیار خواننده است که به عقل کی می خندد.

من که خود را با سواد می پنداشتم ولی از درک و فهم برخی جملات پیچیدۀ این کامنت گذار عاجز ماندم و از آن جمله:

" اشتباهی را که در تاریخ رو داده بود علم اصلاح کرد" چه معنی دارد. کدام اشتباه تاریخی ذریعۀ چه علمی؟

این بندۀ خدا، ما را از تحقیق صد ها دانشمند خبر داده ولی توضیح نداده که نتایج تحقیقات این دانشمندان چه بوده است؟ فقط از بارتولد نام برده و ادعای را به او نسبت داده است. آقا و یا خانم کامنت گذار بارتولد را " بزرگترین ترک شناس تاریخ " معرفی کرده است. فکر می کنم که تنها نام اورا را شنیده اما کتاب های اورا حتی ندیده است.

بارتولد در صفحۀ 41 " تاریخ ترکان آسیای میانه " تنها از کلمۀ " ترک " بحث کرده است نه حضور تورکان. او می نویسد:

« ظهور ترک ها، به معنای مردمی که به زبانی سخن می گویند که امروزه آن را ترکی می نامیم، بدون تردید به دوران های بسیار قدیمی باز می گردد. » همین مورخ در صفحه 42 کتاب متذکره نوشته است: « تومسن ( ) در آخرین کار تحقیقاتی خود نظری ابراز کرده است که بر اساس آن واژۀ " ترک " به یک قبیله ( ایل ) یا به احتمال قوی تر به مردمانی که در قلمرو فرمانروایی یک خان قرار داشته اند اطلاق می شده است. »

بارتولد در همان کتاب از ورود پارس ها به ترکستان چنین نوشته است:

« بدیهی است که شمار کثیری از پارس ها همزمان با عرب ها وارد ترکستان شدند و در آنجا رحل اقامت افگندند. » ( ص. 56 )

تورک شناس بودن بارتولد به مفهوم این نیست که تمام نوشته های اورا چشم بسته قبول کنیم. عقل و منطق به کدام روز بکار می آیند. به دو نمونه از نواقص کار و نوشته های ضد و نقیض بارتولد که مورد انتقاد شدید مترجم فارسی کتاب " تاریخ ترکان آسیای میانه " قرار گرفته، اشاره می کنم تا خواننده و شخص کامنت گذار به ماهیت تاریخ نویسی این " ترک شناس بزرگ " دقیقاً آشنا شود.

« دلایلی که نویسنده برای رد نظریات مارکوارت ارائه می کند، سست و غیر محققانه است...در هر حال از محققی مانند آقای بارتولد انتظار آن هست که برای رد نظریۀ مورخ دیگر، دلایلی مستند و مستدل ارائه کند...» ( صص. 146 – 147 تاریخ ترکان آسیای مرکزی، مترجم دکتور غفار حسینی )
« مترجم فارسی ناگزیر است یاد آوری کند که استدلال نویسنده[ بارتولد] دراین بخش چندان قانع کننده به نظر نمی رسد. از سویی می گوید اشراف ترک برای حفظ امتیازات خود تن به سازش با چینی ها می دادند، و چند سطر بعد می گوید که از نفرت افراد ایل نسبت به بیگ ها استفاده کردند و مردم را بر ضد چینی ها شوراندند و دولت ترک تاسیس کردند، دراین بیان تناقضی نهفته است...» ( حاشیۀ صفحه 20 " تاریخ ترک های آسیای میانه " )

1- مطلبی که در نوشته های قبلی اشاره نشده و آن نوشتۀ آمارتیاسن دانشمند هند، برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد 1998 می باشد. وی در صفحه 87 کتاب خویش " هویت و خشونت " ترجمۀ فریدون مجلسی چنین نوشته است:

« بودائیان هندی، که در قرن هفتم کوشیدند چاپ را توسعه دهند، دراین زمینه ناموفق تر بودند، اما آنها به تدارک مواد و محتوای نخستین کتاب چاپ شده در جهان کمک کردند، که اثر کلاسیک سانسکریت بودایی بود... نزد عامه به نام الماس سوترا شهرت دارد، که در 402 میلادی به وسیلۀ دانشمندی نیمه هندی – نیمه ترک از سانسکریت به چینی ترجمه شد.» آقا و یا خانم بی نام می تواند ازاین دانشمند مشهور هندی که خوشبختانه هنوز در قید حیات می باشد، بپرسد که نوشتۀ وی بر کدام " دیدگاه علمی " مبتنی است. و نیز توضیح بخواهد که این دانشمند از کدام راه وارد هند شده است.

2- در مورد همسایگی در به دیوار تورکان و هندی ها این مطلب جالب مندرج صفحات 40 و 41 تاریخ ترک های آیسای میانه تالیف بارتولد، دانشمند مورد نظر کامنت گذار بی نام قابل دقت می باشد:

« شاوان در رابطه به فرضیه اش در بارۀ خاستگاه ترکی زمان بندی دوازده ساله بر اساس دوازده حیوان، فاتحان قرن دهم پیش از میلاد ( قرن 10 قبل از میلاد ) را ترک میداند. اینان همان قومی هستند که در آسیای میانه امپراطوری مقتدری تاسیس کردند که چند قرن دوام آورد و چند ناحیۀ هند را هم در بر می گرفت. این فاتحان برای یونانیان بنام هندو سکا شناخته می شدند. وقتی توجه آقای شوان را به این نکته جلب کردند که برخی از حیوانات از جمله میمون که در موطن ترکان وجود ندارد، در دوره بندی دوازده ساله داخل شده بوده است، وی پاسخ داد که این امکان وجود داشته است که ترکان به مناسبت فتح هند در قرن اول پیش از میلاد میمون را شناخته باشند. گرچه بعد از شوان ( Chavannes ) باز هم چین شناسان بزرگی مانند فریدریک هرت ( Friedric Hirth ) خودرا طرفدار این فرضیه اعلام کردند. »

همین موضوع در صفحات 12 و 13 کتاب " باکتریا: تاریخ امپراطوری فراموش شده " تالیف اچ . ج. راولینسون، نیز انعکاس یافته است. (در نوشته های قبلی به آن اشاره شده است ) از مطالعۀ صفحات مذکور بر می آید که « قبل از ظهور و پیدایش آریایی ها و قبل از تهاجم و اشغال کوروش، باکتریا تحت تصرف اسکیت ها یا تورانیان بودند. »

اما، آقای بارتولد، مورخ مشهور، بدون ارائۀ و توسل به کوچکترین مدرک، نظر چندین چین شناس و از آنجمله دو چین شناس مشهور و نامی جهان را رد کرده است. در حالیکه، ف. هرث بیشتر از بیست تالیف در بارۀ چین دارد. و اگر آدم عقل و منطق کار نگیرد نوشتۀ زیر بارتولد را بدون چون و چرا قبول می کند. توجه کنید به موضع گیری جانبدارانۀ وی. در کلیه کتب تاریخی مورخان عربی و ایرانی در جنگ ترمز که از جنگ موسی جنگندۀ عرب با لشکریان ترک و تبت و هیاطله ذکر شده و کلمۀ " ایرانیان" در هیچ یک ازاین کتب دیده نمی شود اگر کسی دیده باشد ما را هم در جریان بگذارد،اما این مورخ منصف؟؟ و " ترک شناس بزرگ " " کلمۀ " ایرانیان " را در پهلوی تورکان افزوده است.« موسی لشکر انبوۀ ترکان، ایرانیان و هیاطله را شکست داد. ص. 410 ج. ا. ترکستان نامه » در حالیکه طبری مورخ مشهور، خود از طبرستان ایران بود اگر ایرانی دراین واقعه اشتراک می داشت در تاریخ خویش انعکاس می داد.

3 – جواهر لعل نهرو نویسندۀ کتاب " نگاهی به تاریخ جهان " که از شهرت جهانی برخوردار است و هیچ با سوادی نیست که نام این سیاست مدار آریایی را نشنیده باشد. او در صفحه 173 جلد اول کتاب متذکره چنین نوشته است:

« سکا ها یکی از قبایل تورک های صحرا گرد بودند. » نهرو در همین صفحه در مورد حکومت ترکان باز چنین نوشته است:

« ... این حکمرانان باکتریایی و ترک که در قسمتی از هند مستقر شدند و حکومت کردند و با اجتماع هندو آریایی محلی تفاوت نمایانی نداشتند. »

4- رامش چاندرا مجومدار، مورخ مشهور هند رئیس انتخابی انجمن تاریخ هند (ده هزار عضو دارد. ) نتایج تحقیقات بیست و شش سالۀ خودرا در بارۀ تاریخ مردم هند یعنی از دورۀ ودیک تا عصر حاضر به یازده جلد کتاب انتشار داده ودر سال های 1958 – 1959 در یونیورسیتی های شیگاگو و پنسلوانیا تاریخ هند را تدریس نموده در صفحه 121 " تاریخ هند " نوشته که ترجمۀ آن را بخوانید: « کوشانیان یکی از مهاجمین خارجی که متعلق به قبیلۀ بادیه نشین تورک که یوچی خوانده می شود، بوده اند. آن ها ساکنین اصلی ولایت کانسو واقع دز شمال غرب چین، می باشند. »

5- آگوستس فردریک رودولف هورنل (1804-1882 )هند شناس، استاد در یونیورسیتی های بنارس و کلکته در کتاب خویش " تاریخ هند " می نویسد: « تورک ها که اغلب بنام اسکیت خوانده می شوند، ساکنین آسیای میانه می باشند... سکا ها بخشی از تورکان بوده در سال 180 قبل از میلاد در نتیجۀ فشار همتباران خویش یو – چی ها مجبور به مهاجرت می شوند. همین ها بودند که بعداز سقوط دادن حاکمیت یونانی های بکتریا، قلمرو خویش تا قسمتی از شمال گسترش دادند. » ( صص.38 – 40 )

6- زاپلیکا ( Czaplica Marie Antoinette) دانشمند مشهور پولندی مولف کتاب " تاریخ تورکان آسیای میانه " و متبحر در حوزۀ مردم شناسی فرهنگی ( Cultural Anthrapology ) می باشد. وی یک عمر در مورد اقوام کهن آسیای میانه و سایبریا تحقیقات و مطالعات انجام داده است. در سال 1914 در راس یک هیئت مشترک جهت انجام تحقیقات و بررسی های علمی وارد روسیه شده است.هیئت شامل نماینده های یونیورسیتی آکسفورد، دیپارتمنت مردم شناسی و باستان شناسی یونیورسیتی پنسلوانیا و خاور شناس انگلیسی بنام مود دوریا هاویلاند (Maud Doria Haviland ) و مردم شناس امریکایی بنام هنری آشر هال ( Henry Usher Hall) بودند. این دانشمند پولندی در صفحۀ 63 کتاب متذکره در مورد تورکان قبل از میلاد چنین نوشته است که ترجمۀ قرار ذیل می باشد:

« تورکان غربی متشکل است از ووسون های ساکنین جنوب بالقاش، کانگلی های باشندگان غرب دور تا دریای آمو و یوچی های باشندگان جنوب غرب تا بحیرۀ کسپین و یا و-چی باشندگان شمال. »

7- « سه هزار سال پیش از میلاد، در استپ های وسیع شمال فلات ایران، و به عبارت دقیق تر، اراضی واقع میان قفقاز و فلات پامیر جریاناتی شکل گرفت که مورخین غالباً با عبارت « تمدن اسب » به آن اشاره کرده اند.... اولین ساکنان مناطق یاد شده که از آن ها آگاهی های در دست داریم سیت ها ( سکاها) بوده اند.... ذوب آهن و بعد فولاد از ابداعات آنان، زمانی رواج یافت که اسرار آن از روی حسادت حفظ میشد و شکست ناپذیری قبیله یا عشیره را تضمین می کرد که بر دیگران اولیت داشت.... به همین دلیل ترک های همان قبایل چند قرن بعد لقب آهنگر گرفتند. واژۀ ترک مترادف قهرمان یا سوار کار است.» ( تاریخ امپراطوری اشکانیان- صص 7- 9 تالیف آندره ورستاندیک ترجمه محمود

معلومات پیرامون دانشمندان از ویکی پیدیا ترجمه شده است.

کامنت گذار محترم! دراینجا به شهادت همین هفت شخصیت دانشمند آریایی شما اکتفا می نمایم اگر تمایل به آگاهی بیشتر در مورد حضور تورک ها داری به قسمت های پنجم و ششم مقالۀ تحت عنوان " واقعیت ها را نباید مکتوم گذاشت " نوشتۀ راقم این سطور می باشد، مراجعه کو.

ب - به آقا و یا خانم کامنت گذار را باید تبریک گفت بعد از هزار سال، از کشور افغانستان دانشمندی!!! پیدا شده که با جسارت بی مثال از اشتباه مورخان عرب نوشته و آن ها را " کاتبان عرب " عنوان داده است. توجه کامنت گذار به این نکته جلب می کنم همه " کاتبان عرب " علیرغم اینکه به عربی نوشتند، عرب نبودند. گمان نمی کنم که عرب ها مثل دیگران این عادت و جرئت را داشته باشند هر آن دانشمند و یا شاعری که به لسان عربی نوشته باشند، به خاطر نوشتن به این لسان، ادعا نمایند که آن ها متعلق به قوم عرب بودند.

یکی از مورخانی که قسمت اعظم نوشته هایش مورد مراجعۀ خاور شناسان می باشد، طبری است که از ایران بود. این کامنت گذار اگر کتاب دو جلدی " ترکستان نامۀ " بارتولد را می خواند، میدانست که بارتولد در جلد اول " ترکستان نامه " 133 صفحه کتاب خویش را به معرفی منابع خویش اختصاص داده است. بیشتر از 90 در صد آن را آثار و تالیفات به اصطلاح " کاتبان عرب " می باشد. و محتوی بقیه صفحات نیز از همین منابع استفاده شده است. " تاریخ طبری " تالیف طبری مورخ ایرانی بود نه پان ترکیست . همین مورخ دانشمند در چندین جلد کتاب خود از جنگ های متواتر لشکریان عرب با تورکان در مناطق شمال و جنوب هندو کش یعنی از طخارستان تا هرات و از کابل تا سیستان به تفصیل گزارش داده است. این واقعیت تاریخی را هنوز نویسندگان چیز فهم به دنبال کتمان آن اند. حسن ختام این نوشته، به کلام خواجه عبدالله انصاری است که: که اگر بی انصاف نداند که انصاف چیست – انصاف داند که بی انصاف کیست.

ملاحظاتی در مورد "دولت ملی و مستقل خراسان"

غلام سخی سخا — 2013-10-29T05:04:08Z

در تالیفات و آثار تاریخی از موجودیت سه دولت چون " دولت بزرگ خراسانی" ابومسلم، حکومت ملی خراسان " طاهر بن حسین، و " دولت آزاد بومی اسلامی خراسان و سیستان " یعقوب لیث بحث و استدلال شده که این سه شخص با رهایی از سلطۀ عرب به تشکیل دولت مستقل خویش پرداخته اند. دراین قسمت نگاهی داریم به این مطلب که، آیا سرزمین کشورما (افغانستان کنونی) شاهد استقرار همچو دولت های مستقل و فارغ از نفوذ عرب بوده است یا خیر؟

« بعد از آنکه ایالات مسلمان شده را از تسلط عرب آزاد ساخت، و ایران را از طرفداران دولت اموی پاک کرد، در سال 752 به ماوراءالنهر سوقیات کرد و حاکم عربی " زیاد " را بکشت، و به این ترتیب یک دولت بزرگ خراسانی تشکیل نمود که خود [ ابومسلم ] در راس آن قرار داشت.» ( م. غلام محمد غبار، افغانستان در مسیر تاریخ، صفحه 78).

« طاهر بعداز وصول به خراسان اولاً در توحید اداره و استقرار مرکزیت کوشید و در مدت دو سه سال کرمان، سیستان، هرات، نیشاپور، مرو، جوزجان، بلخ، طخارستان را به مرکز خود وصل کرد، و تا 205 هجری – 820 میلادی ازاین فتوحات مهم فارغ گشت و نقشۀ استقلال را طرح نمود... روز جمعه 24 جمادی الاخری سنه 207 هـ- 822 م بود که طاهر اعلان استقلال خراسان بداد، و در خطبه جمعه نام مامون را ذکر نکرد... این روز تاریخی در تاریخ خراسان اولین روزیست مساعی دو قرن این مردم در راه تحصیل آزادی بار داد و نخستین اساس حکومت ملی در خراسان به دست طاهر پوشنجی گذاشته شد. » ( حبیبی، صص. 113 – 114، تاریخ افغانستان قبل از اسلام، نشر انترنت ).

« تقریباٌ دو سدۀ دیگر سپری گردید تا اینکه یعقوب لیث صفاری، بنیاد گذار اولین دولت آزاد بومی اسلامی در سیستان، کابل را به طور نهایی فتح نموده دین اسلام را در آن رایج ساخت... صفاریان اولین دولتی بودند که در شرق اسلامی از سلطۀ مستقیم عرب آزادی یافتند و دولت مستقلی را که مرکز آن شهر زرنج بود در سیستان و خراسان بنیاد نهادند» ( میر محمد صدیق فرهنگ، صص. 39-40-41 افغانستان در پنج قرن اخیر چاپ نزدهم ) .
به قول آقای غبار، ابومسلم، کشور خودرا از وجود عرب تصفیه و به تشکیل " دولت بزرگ خراسانی " پرداخت. نوشتۀ آقای حبیبی حاکی است که خراسان، هیچگاه مستقل نبوده است و در نتیجۀ مساعی دو قرنۀ مردم، " حکومت ملی " در خراسان تاسیس گردید. بر اساس نوشتۀ آقای فرهنگ " اولین دولت آزاد بومی اسلامی " بعداز دو سده به دست یعقوب لیث بنیاد گذاشته شده است. این گفته می رساند که قبلاً دولت مستقل اسلامی بومی وجود ند اشته است. بنابراین، ابومسلم و طاهر بن حسین، نه تنها دولتی تشکیل نداده بلکه " بومی " نیز نمی باشند. همین مورخ در صفحه 51 کتاب خویش چنین خبر داده که: « ... بازهم خراسان بود که با تاسیس دولت های طاهری و صفاری و سامانی به تسلط مستقیم عرب پایان بخشید. » دراین نوشتۀ آقای فرهنگ، دو نکته قابل توجه می باشد اولاً، موصوف از موجودیت " دولت بزرگ خراسانی " ابومسلم ذکری به عمل نیاورده است و ثانیاً ، این دولت ها به " تسلط مستقیم عرب " پایان داده اما هنوز از تسلط غیر مستقیم عرب رهایی نیافته است.

الف: " دولت بزرگ خراسانی " ابو مسلم!
در مورد ابومسلم اظهار نظر های گوناگون و متناقض وجود دارد. به درستی معلوم نیست وی در کجا تولد شده و در چه محیطی بزرگ شده و اسلاف او کیست؟ به قول ابن خلکان مندرج صفحه 209 جلد دوم ترجمۀ وفیات الا عیان، ابومسلم از کنیزی متولد شده و پدرش، قبل از تولد وی، خوابی می بیند که در اثنای رفع حاجت، آتشی از بدن اش خارج و به آسمان میرود و کل زمین را روشن نموده و به سرزمین شرق می افتد. وی خواب خویش را به عیسی بن معقل عجلی تعریف می کند. عیسی می گوید که کنیز، کودک به دنیا می آورد. پدر ابومسلم، منتظر تولد وی نشده، راهی آذربایجان می شود و در آنجا وفات می کند. ابومسلم، زیر سرپرستی عیسی در کوفه پرورش می یابد. همین منبع می گوید که پدر ابومسلم از روستایی بنام " ماخوان " بوده است. معلوم نیست او در کدام یکی ازاین مناطق تولد شده است. ( سرپل، مرو، اصفهان، و کوفه )
روایات دیگر:
« ابوعاصم یونس با عیسی بن معقل عجلی در زندان بود، که ابومسلم نیز با عیسی بود که خدمت او می کرد. بکیر آن ها را دعوت کرد که مسلک وی را پذیرفتند، به عیسی بن معقل گفت: " این پسر کیست؟ " گفت: " مملوک است. " گفت: " اورا می فروشی؟ " گفت: " از آن تو باشد. " گفت: " خوش دارم که بهای اورا بگیری. " گفت: " به هر بها که خواهی از آن تو باشد. " گوید: پس بکیر چهارصد درم بدو داد. وقتی از زندان درآمدند ابو مسلم را پیش ابراهیم فرستاد که ابراهیم اورا به موسی سراج داد که به نزد وی به استماع و حفظ کردن پرداخت. پس از آن سرانجام وی چنان شد که به خراسان افتاد. » ( صص. 4300 – 4301 جلد دهم ترجمۀ ؟تاریخ طبری، نشر انترنت )

« ابومسلم که نامش پیش از آن که محمد بن علی اورا عبدالرحمن بنامد، ابراهیم بن عثمان بود خدمت گذاری عیسی بن معقل را داشت...» ( صفحه 300 جلد دوم تاریخ یعقوبی، نشر انترنت )
« عیسی اورا [ ابومسلم ] را در هفت سالگی به کوفه برد و چون با ابراهیم بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس ( رهبر ) دیدار کرد، به او گفت نامت را دیگر کن زیرا بر پایۀ آنچه در نبشته ها خواندم، کار ما جز با دگرگونی نام تو سامان نیابد. او خودرا ابومسلم بن عبدارحمن بن مسلم نامید و به راه خویش رفت. » ( صفحه 3105 جلد هفتم تاریخ کامل، نشر انترنت )
اما حکایت آقای غبار که در صفحۀ 77، جلد اول افغانستان در مسیر تاریخ، قید می باشد، طور دیگری است.
« وقتیکه این مبلغین در افغانستان؟! می آمدند، مردم به سخنان شان گوش میدادند و در مقابل عمال اموی از آن ها حمایت می کردند... ابومسلم تمام این چیز ها را میدانست و می خواست عباسیان را، که به پیغمبر اسلام منسوب و در نزد ملل مسلمان معتبر بودند و سیلۀ انهدام شهنشاهی اموی قرار دهد، و از آن بعد عرب را در افغانستان بر اندازد و دولت ملی تاسیس کند. دراین وقت ابراهیم پسر امام محمد متوفی به حیث امام عباسیان در کوفه میزیست، پس ابومسلم در سال 741 به کوفه رفت و با امام مذاکره نمود و قرار هایی گذاشت، بعداز آن به افغانستان برگشت و خودش را " امیر طرفداران بنی عباس " معرفی کرد ... در هر حال او [ ابومسلم ] توانست به سرعت، مردم بسیاری از طبقۀ ناراضی و محروم، از علاقه های هرات، پوشنگ بادغیس، مرو، مرغاب، نسا، ابیورد، توس، سرخس، بلخ، چغانیان، تخارستان، غور، ختلان، کش، نسف. و سایر علاقه های نزدیک – در حدود صد هزار نفر اسب سوار و خر سوار به دور خود جمع کند. دراین وقت نصر بن سیار والی اموی افغانستان، از مرو غایب و در جنگ با جدیع کرمانی مشغول بود. ابو مسلم ازاین فرصت استفاده کرده در پنجم رمضان سال 129 هجری مساوی 746 میلادی در مرو پرچم سیاهی بر افراشت، خود لباس سیاه پوشید و در بین هزاران نفر از داوطلبان آزادی خواه و جنگجو، خلع خلفای اموی را از سلطنت و نصب عباسیان را به خلافت اعلام کرد و وخودش را شهنشاه خراسان خواند. »
نکات آتی در رابطه به نوشتۀ آقای غبار، قابل توضیح پنداشته می شود.
نکتۀ اول: نوشتۀ فوق می رساند که، ابومسلم، در سن رشد و بلوغ که قادر به تشخیص اهمیت تبلیغات مبلغین آلعباس، بوده، از خراسان در سال 741 به کوفه میرود تا با امام ابراهیم مذاکره نماید. اولاً این توضیح با توضیحات طبری، یعقوبی، ابن اثیر و ابن خلدون هم آهنگ نمی باشد. مطابق اظهار نظر آن ها ابومسلم در کوفه بزرگ شده است. ثانیاً آقای غبار در صفحه 76 کتاب خویش سال تولد ابومسلم را 720 میلادی گفته است. بناءً زمانیکه او به کوفه میرفت، بیست و یک ساله بوده، در حالیکه طبری و ابن اثیر می گویند که وی نزده سال داشت که به خراسان آمد.
نکتۀ دوم: در نوشته آمده است که ابومسلم، به کوفه رفته تا در مورد " تاسیس دولت ملی " و " بیرون راندن عرب " از خراسان، با امام عرب مذاکره کند. ابومسلم هزاران فرسنگ فاصله را طی کرده تا در مورد " تاسیس دولت ملی " در خراسان با امام مذاکر کند. تاسیس دولت ملی، هدف ابومسلم می بود می باید به دولت های تخارستان که پایتخت اش در قندوز قرار داشت و کابل مراجعه می کرد و از تجارب آن ها بهره مند میشد. یا با مردمی که در ماوراءالنهر و خراسان با عرب در حال جنگ بوده می پیوست. ابومسلم به اهمیت تبلیغات مبلغین آلعباس پی برده ولی به این نکته متوجه نشده که رهایی از سلطۀ عرب به واسطۀ عرب ناممکن است. ارتباط ( جنگ تورکان با عرب در منطقۀ خلم صفحه 4190، جنگ تورکان با عرب در نواحی بلخ صفحه 4193، جنگ تورکان با عرب در گوزگان، جنگ تورکان با عرب در مروالرود صفحه 4191 جلد دهم ترجمۀ تاریخ طبری چاپ انترنت مطالعه شود.) این جنگ ها در سنۀ 119 هجری در زمانی که ابومسلم در خراسان بوده است.)

نکتۀ سوم: در نوشته از صد هزار اسب سوار و خر سوار ذکر شده است که چگونگی جمع شدن اینقدر مردم، جا و خوراک آن ها مسایلی است که ایجاب توضیح را می نماید.
الف: مبلغین آلعباس در مدت سی سال تبلیغات خویش در خراسان سی نفر خراسانی را نتوانسته، متشکل سازند، پس ابومسلم با کدام نفوذ و پایگاۀ اجتماعی خویش قادر به جمع آوری صد هزار اسب سوار و خر سوار شده است؟ . اگر گفته های طبری و ابن اثیر را بپذیریم در آن صورت، ابومسلم در کوفه بزرگ شده، بنابراین، نه شناختی از محیط و مردم خراسان دارد و نه قوم و خویشی. ( در سطور بعد ی خواهد آمد که دیگران در مورد تعداد افراد ابومسلم چه گفته اند ).
ب: ابو مسلم، این خیل عظیم را که سه برابر لشکر اسکندر مقدونی بوده است در کجا مستقر ساخته و با کدام پشتوانۀ مادی و مالی خویش به تامین خوراک آن ها، قادر شده است؟
پ: اگر هدف و آرمان ابومسلم، تاسیس " دولت ملی " و آزاد سازی خراسان از سلطۀ عرب می بود، اولاً فرمانروایی عرب را نمی پذیرفت، چه فرقی داشت که امویان حکومت می کرد و یا عباسیان. ثانیاً ابومسلم با این صد هزار داوطلب جنگی خویش می توانست ضمن مطیع ساختن امویان و عباسیان، کشور های هند و چین را نیز تسخیر نماید. مع الاسف، او قادر نشد وطن خودرا آزاد سازد چرا؟
نکتۀ چهارم: دراین نوشته ادعا شده که ابومسلم در میان هزاران آزادیخواه خویش امویان را از قدرت خلع و عباسیان را نصب نموده و خودش را " شهنشاه " خوانده است. خواننده اگر به مفهوم عبارات " خلع خلفای اموی " و " نصب عباسیان " و " وخودش را شهنشاه خراسان خواند" دقیق شود متوجۀ این نکته خواهد شد که چطور ممکن است، ابومسلم به نفع و نصب عباسیان لباس سیاه پوشیده در عین حال خودرا شهنشاه اعلام نماید؟ ثانیاً اینکه " شهنشاه " یعنی " شاه شاهان "! دانسته نشد که شاهان چند کشور مطیع و منقاد شاهنشاهی ابومسلم بوده اند؟
نکتۀ پنجم: آقای غبار گفته است که در سال 129 هجری، ابومسلم با استفاده از غیابت نصر بن سیار، یکجا با هزاران نفر آزادی خواه خود لباس سیاه پوشیده خلع امویان را اعلام داشته است. صحت این گفته مورد تردید است زیرا به قول طبری، در سال 130 هجری مرو در تصرف نصر بن سیار بود. توجه کنید به توضیح زیر که، چگونه ابومسلم وارد مرو شده است.
« ... علی بن کرمانی به ابومسلم پیغام داد که از آن طرف که هستی وارد حصار [ مرو ] شو و من و عشیره ام نیز ازاین طرف که هستیم وارد میشویم و بر حصار تسلط می یابیم.
ابو مسلم بدو پیام داد بیم دارم که تو و نصر بر نبرد من اتفاق کنید، تو وارد شو و میان خودت و او و یارانش جنگ انداز. پس علی بن کرمانی وارد شد و جنگ انداخت، آنگاه ابومسلم، ابو علی و شبل بن طهمان نقیب را با سپاهی فرستاد که وارد حصار شدند... » ( صص. 4549-4550 جلد دهم ترجمۀ تاریخ طبری ) این واقعه در سال 130 هجری اتفاق افتاده است.
پیام حاکی از بیم و هراس ابومسلم، گویای این حقیقت می باشد که کسی با صد هزار اسب سوار و خر سوار خویش از داخل شدن به حصار مرو اجتناب کرده، اما چگونه توانسته اموی ها را سقوط دهد؟
کلیه گزارش ها و روایات در مورد ابومسلم سوال بر انگیز است. در یک گزارش آمده است ابومسلم، در سال 129 هجری به خراسان می آید و پیام امام را که اورا رهبر داعیان آلعباس مستقر در خراسان تعیین کرده بود، ابلاغ می کند. اما مبلغین مستقر در خراسان، به پیام امام اعتنا نکرده و از اطاعت رهبر تازه جوان سر باز می زنند. سال دیگر ابومسلم، امام را در مکه ملاقات می کند و عرض حال می نماید و رهبر، بار دیگر چنین دستور میدهد:
« پس ابراهیم به آن ها [ مریدان مسن و آزموده ] خبر داد که ازاو [ ابومسلم ] شنوایی و اطاعت کنند. سپس گفت: " ای عبدالرحمن تو یکی از ما خاندانی، سفارش مرا به یاد داشته باش، این قبیلۀ یمنی را بنگر و حرمت بدار و در میان شان اقامت کن که خدا این کار را جز به کمک آن ها به کمال نمی رساند. ... اگر توانستی زبان عربی را از خراسان براندازی، انداز. هر نو سالی را که به پنج وجب رسید اگر از او بدگمان شدی خونش را بریز، با این پیر، سلیمان بن کثیر مخالفت مکن و چون کاری به نظر تو پیچیده آمد از من به او بس کن." » ( صص. 4500 4501 جلد دهم ترجمۀ تاریخ طبری نشر انترنت )
از گزارش های طبری و ابن اثیر بر می آید، زمانیکه ابومسلم، مشغول دعوت مردم به نفع عباسیان بود، نصر بن سیار عامل اموی خراسان با جدیع کرمانی و شیبان در منطقۀ مرو در حال زدوخورد بودند. طرفین جنگ هم، مانع کار ابومسلم نشده است. ابومسلم بر خلاف نوشتۀ آقای غبار، از شریط مساعد استفادۀ لازم را نکرده، اهمال وی سبب خشم و غیظ رهبر قرار گرفته است. دقت کنید!
« ابراهیم ضمن نامۀ ابومسلم را لعن می کرد و دشنام میداد که چرا فرصتی را که نصر و کرمانی به وی داده اند از دست داده و بدو دستور میداد که همه عربان خراسان را بکشد.» (صفحه 4538 جلد دهم تاریخ طبری)
امام خشمگین، برای گرفتن انتقام اهمال ابومسلم، فرمان کشتار کلیه عربان خراسان را صادر کرده است. همین آدم، قبلاً به ابومسلم هدایت داده بود که وقتی به خراسان میرود میان مردم عرب قبیلۀ یمن اقامت کند. زیرا بدون کمک و مساعدت قبیلۀ مذکور کامیابی ناممکن است. دشنام و صدور دساتیر متناقض و امر کشتار نو سالان مظنون از یک رهبر سالم، آدم را به وادی تحیر فرو می برد. تحیر آور تر اینکه، ابومسلم در راس مبلغینی قرار می گیرد که بیشتر از عمر او مصروف تبلیغ بوده اند.
روایت دیگر حاکی است که ابومسلم در سال 129 هجری به خراسان می آید. در همین سال از امام ابراهیم رهبر خویش دستور دریافت می کند که به خاطر ارائۀ گزارش به سوی او روان شود و زمانیکه وی به قومس می رسد بیرق نصرت رهبر را با مکتوبی که شامل امر بازگشت دوباره وی بود به دست می آورد. بر اساس فرمان رهبر، ابومسلم بر می گردد و در یکی از دهات مردم خزاعۀ بنام سپیدنگ مستقر شده و طبق دستور رهبر دعوت خودرا آشکار می نماید. بعداز چهل روز اقامت در آنجا، به " ماخوان " نقل مکان نموده، قیام می نماید و مردم مرو از او حمایت می کنند. روایات گوناگون و متناقض در بارۀ تعداد کسانیکه به دعوت او لبیک گفته، وجود دارد. در یک روایت، 900 نفر با چهار سوار، در روایت دیگر، در شب فراخوانی به دعوت از جانب ابومسلم، مردم شصت قریه حاضر می شوند. مطابق روایت دیگر، صد هزار اسب سوار و خر سوار با وی ملحق می شوند. روایت دیگر حاکی است که زمانیکه وی در منطقۀ بنام " ماخوان " مستقر می شود، هفت هزار مرد جنگی داشت.
ابومسلم با هزاران مرد جنگی خویش در اردوگاه ماخوان بود، مردم قبایل عرب ( یمن، مضر و ربیعه ) با کنار گذاشتن کلیه اختلافات و منازعات قبیلوی خود، علیه ابومسلم متحد شده در سال 130 هجری اورا با همه پرسونل اش از ماخوان بیرون انداختند. ( صفحۀ 4533 جلد دهم تاریخ طبری )
ابومسلم با هفت هزار مرد جنگی و صد هزار اسب سوار و خر سوار خود، ماخوان را که چهار ماه در آنجا ساکن بود، از دست می دهد، اما دعوتچی او شخصی بنام ابوداود تا طخارستان فتح می کند. مردم بلخ و ترمز و طخارستان که در گوزگان ( جوزجان ) به خاطر جنگ گرد آمده بودند به محض نزدیک شدن موصوف، به سوی ترمذ فرار میکنند و ابوداود وارد بلخ می شود. وی به خاطر دعوت رفته و یا به جنگ، با لشکر رفته و یا بدون آن، هیچ نوع اخبار و گزارشی پیرامون جزئیات این فتوحات در هیچ کتابی وجود ندارد. بنابراین، سفسطۀ فتوحات ابوداود مانند قهرمانی ابومسلم در بیرون انداختن عرب از خراسان، تاسیس دولت ملی و انتقال قدرت از امویان به عباسیان، دیگر کسی را گمراه کرده نمی تواند.
در واقعیت امر، اموی ها، هفت سال قبل از رویکار آمدن عباسیان، اقتدار خودرا از دست داده بودند. سه خلیفۀ آخر اموی به خصوص، مروان بن محمد که با شکست دادن خلیفۀ پیشین خود، قدرت را غصب کرده بود، پنج سال دورۀ زمامداری خویش را نه در ادراه بلکه یکجا با برادرانش در میدان های نبرد جهت سرکوب قیام های مردم سپری کردند. قیام کنندگان نه خراسانیان بلکه خوارج و مردمان حمص، غوطه، فلسطین، شام، اندلس، کوفه، موصل، مکه، مدینه بودند. این قیام ها که با گذشت هر روز عرصه را بر مروان تنگ و تنگتر می ساخت، و بالاخره اورا به فرار وادار کرد، نمی تواند خود جوش بوده باشد. خواهی نخواهی همان تشکیلاتی که به مقصد کسب قدرت در سال 100 هجری یعنی در زمان خلافت عمر بن عبدالعزیز، اساس گذاری شد، در سازماندهی این جنبش ها نمی تواند نقشی نداشته باشد. در سال اول خلافت اولین خلیفۀ عباسی، مردم جزیره علیه او شورش می کنند و در حران با سه هزار مرد جنگی ابو عباس سفاح تحت قوماندانی موسی بن کعب در آنجا مستقر بودند، نبرد می کنند. در همین سال خلیفۀ مذکور دوازده هزار مرد جنگی را به قوماندانی برادرش یحیی بن محمد به موصل می فرستد. این دو مثال به خاطری ذکر شد که عباسیان برای گرفتن قدرت آمادگی قبلی داشتند. ( صفحات 3298 – 3309 جلد هفتم تاریخ کامل مراجعه شود. )
برای معلومات مزید در بارۀ جنبش های ضد اموی، لطفاً از صفحه 4453 به بعد جلد دهم طبری، از 3179 تا 3199 جلد هفتم تاریخ کامل، از 214 تا 236 جلد دوم ابن خلدون مطالعه شود.

ب: " حکومت ملی " طاهر بن حسین
« طاهر بعداز وصول به خراسان اولاً در توحید اداره و استقرار مرکزیت کوشید و در مدت دو سه سال کرمان، سیستان، هرات، نیشاپور، مرو، جوزجان، بلخ، طخارستان را به مرکز خود وصل کرد، و تا 205 هجری – 820 میلادی ازاین فتوحات مهم فارغ گشت و نقشۀ استقلال را طرح نمود... روز جمعه 24 جمادی الاخری سنه 207 ه- 822 م بود که طاهر اعلان استقلال خراسان بداد، و در خطبه جمعه نام مامون را ذکر نکرد... این روز تاریخی در تاریخ خراسان اولین روزیست مساعی دو قرن این مردم در راه تحصیل آزادی بار داد و نخستین اساس حکومت ملی در خراسان به دست طاهر پوشنجی گذاشته شد. » ( حبیبی، صص. 113 – 114، تاریخ افغانستان قبل از اسلام، نشر انترنت )
قبل از بحث روی نوشتۀ فوق الذکر، لازم است توضیح مختصری در مورد چگونگی انتصاب طاهر بن حسین در خراسان، ارائه گردد.
زمانیکه طاهر به ملاقات مامون رفت، مامون با دیدن او اشک ریخت. طاهر که نتوانسته بود علت را از زبان خود مامون بشنود، بناءً در صدد برآمد تا بداند که مامون چرا با دیدن او گریه کرده است. به این منظور خادم مامون را تطمیع کرد و ازاین طریق به کشف سبب اشک ریختن مامون موفق شد. بنابراین، موصوف بودن خودرا در نزدیکی مامون مصلحت ندید. موضوع را با امین بن ابی خالد در میان گذاشت و از او خواست که چارۀ باندیشد و اجازۀ رفتن اورا از مامون بگیرد. امین بن ابی طالب، به حضور خلیفه آمد و درخواست طاهر را مستقیاً با او در میان نگذاشت. طوری وانمود کرد او از ناحیۀ، غسان ولایتدار منصوبۀ خلیفه در خراسان نگران است و به مامون گفت: « برای آنکه غسان را ولایتدار خراسان کرده ای که او همراهانش خورندگان یک سر اند، بیم دارم یکی از ترکان بر ضد او برخیزد و درهمش کوبد». خلیفۀ بغداد از امین پرسید، چه کسی باید برود. امین جواب داد طاهر بن حسین. همین بود که فرمان طاهر به عنوان عامل بغداد در خراسان صادر شد. بر اساس فرمان دیگر عبدالله بن طاهر را در جای پدرش به " رقه " برای جنگ با نصر بن شبث و مردم مضر، فرستاد. طاهر در سال 205 هجری آهنگ منزل کرد و دوسال بعد داعیۀ اجل را لبیک گفت. مامون، پسر طاهر را به مقام پدرش منصوب نمود.
توضیح واضحات است که تشکیل " حکومت ملی " اینقدر ساده و بسیط نیست که تنها با ذکر نکردن نام خلیفه در خطبۀ جمعه، بتوان به ایجاد آن موفق شد؟
در فوق اشاره شد که عبدالله ؟ در " رقه " به خاطر مامون، علیه نصر بن شبث و " مضریان " پنج سال جنگید و سپس به جنگ دیگری فرستاده شد. پس، چطور ممکن است که پدر اعلان استقلال کند و پسر در خدمت خلیفه باشد؟ آیا " اعلان استقلا ل " از جانب پدر به قیمت جان پسر تمام نمی شد؟
طاهر، اگر استقلال خواه می بود، از فرصت مناسبی که چندین سال قبل یعنی بعد از خلافت امین مساعد شده بود، استفاده نموده اعلان استقلال می کرد. بر عکس، او تا پیروزی نهایی مامون در خدمت وی بود. فداکاری های طاهر در جنگ های ری، مداین و اهواز علیه سپاهیان امین ( خلیفۀ بغداد ) زمینۀ موفقیت مامون را فراهم نمود. اولین پیروزی در جنگ ری علیه سپاهیان خلیفه بود که طاهر لقب " ذوالیمینین " را کسب کرد. مامون قبل از غلبه بر برادرش، طوریکه خودش می گوید، دو انتخاب داشت؛ رفتن نزد برادرش امین و یا صرفنظر کردن از همه چیز و پنا بردن به شهریار تورک. دقت کنید به مکالمۀ وی با فضل بن سهل که با وی بود. در صفحۀ 3759 جلد 8 ترجمۀ تاریخ کامل تالیف ابن اثیر چاپ انترنت:
« مرا نرسد که با او ( امین ) ناسازگاری کنم به ویژه آنکه بیشترینه فرماندهان با او هستند و دارایی اش بسیار است و مردم به درم و دینار گراینده تر ند تا با پاسداشت پیمان و سپرده ، و هم اینک توان آن را ندارم که از خواست او سرباز زنم، مردم جبغویه هم سر کشیده اند و خاقان شهریار تبت از فرمان برون رفته، و شهریار کابل میرود تا خودرا برای یورش به مرز ها آماده کند و شهریار اتراد بنده از پرداخت باز سرباز زده، و برای یکی از این ها گریزم نیست، باید آنچه را دارم بگذارم و به خاقان شهریار ترک پناه برم تا مگر جان خویش بدر برم. »
این گفتار منتهای ضعف و ناتوانی مامون را نشان میدهد. آیا طاهر نمی توانست با استفاده ازاین فرصت طلایی، خود و کشور خودرا مستقل سازد؟ چرا وی اعلان استقلال را به زمانی موکول نمود که بیش از یک روز به مرگ اش نمانده بود؟ همان جانفشانی که طاهر برای مامون کرد اگر به خاطر خود می کرد می توانست کشور خودرا مستقل ساخته ارباب خویش گردد. توجه کنید به مشورۀ فضل بن سهل به مامون که در صفحات 3759 - 3760 کتاب فوق الذکر درج میباشد:
« رفتن بی توان و توشۀ تو سوی برادرت به سری می ماند بی پیکر. تو نزد او چنان یکی از مردان خواهی بود. فرمان او بر تو رانده خواهد شد بی آنکه در ستیز با او شکست خورده و نا گزیر باشی. نامۀ به جبغویه و خاقان بنویس و هر دو را بر سرزمین شان بدار، و برای شهریار کابل نیز ارمغان های از خراسان پیش فرست و با او نرمی در پیش گیر، چشم از باژ شهریار اترادبنده نیز فروبند و نیرو های جای جای خراسان بسیج کن و به سپاهت پیوند شان ده. اسبان در برابر هم بیارای و پیادگان نیز هم، اگر فیروزی یافتی چه نیکو وگرنه به خاقان می پیوندی. » همین مکالمه در صفحات 424 – 425 جلد دوم تاریخ ابن خلدون نیز قید گردیده است.

پ: " اولین دولت آزاد بومی " یعقوب لیث صفاری
آقای فرهنگ، یعقوب لیث را " بنیاد گذار اولین دولت آزاد بومی اسلامی در سیستان و خراسان " لقب داده است، او می نویسد:
« صفاریان اولین دولتی بودند که در شرق اسلامی از سلطۀ مستقیم عرب آزادی یافتند و دولت مستقلی را که مرکز آن شهر زرنج بود در سیستان و خراسان بنیاد نهادند». ( صص 41.39 افغانستان در پنج قرن اخیر چاپ نزدهم )
کلیه توضیحات مؤلف در یک کتاب پر حجم راجع به " اولین دولت آزاد بومی ..." و موسس این دولت، به دو سطر فوق خلاصه شده است. از مطالعۀ صفحه 1286 کتاب " افغانستان در پنج قرن اخیر " بر می آید که نامبرده در سال 1940 بنابر سفارش " انجمن تاریخ " کتابی در مورد " صفاریان " تحریر و تقدیم انجمن مذکور نموده است. قسمتی ازاین کتاب مورد تائید انجمن قرار گرفته و چاپ گردیده است و قسمت دیگر آن بنابر نوشتۀ خودش رد شده است. چقدر عالی میبود، خلاصۀ مهمترین نکات همان قسمت پذیرفته نشده، دراین کتاب که سال ها بعد تحریر گردیده، انعکاس می یافت تا معلوم میشد که یعقوب لیث چگونه موفق به راندن عرب از مناطق خراسان و سیستان گردیده است.
حمدالله مستوفی قزوینی مولف " تاریخ گزیده " در بارۀ یعقوب لیث چنین می نویسد:
« ... لیث رویگر بچۀ سیستانی بود. چون در خود نخوتی میدید به روگری ملتفت نشد به سلاح ورزی و عیاری و راهزنی افتاد... شبی خزانۀ درهم بن نصر بن رافع بن لیث بن نصر بن سیار که والی سیستان بود ببرید و مال بی مقیاس بیرون برد. پس چیزی شفاف یافت. تصور گوهری کرد. برداشت و زبان امتحان بدو زد: نمک بود. حق نمک پیش او بر قبض مال غالب آمد و مال بگذاشت و برفت. شبگیر خازن از آن متعجب شد. به درهم بن نصر باز نمود. درهم منادی کرد و دزد را امان داد تا حاضر شود. لیث صفار پیش او رفت. درهم پرسید که چون بر اموال قادر شدی نا بردن را موجب چه بود. لیث نمک و حق آن یاد کرد. درهم را پسندیده آمد. اورا به درگاه خود راه داد. نزدیک او مرتبه و جاه یافت و امیر لشکر شد. بعد از او پسرش » ( تاریخ گزیده، سایت تخصصی تاریخ اسلام )

دیوان و تشکیلات لازمۀ دولت ها است، اما قبل از آن اندیشۀ آن را باید در ذهن داشت. از شخصی چون او بسیار بعید به نظر می رسد که کوچکترین تصوری دراین مورد داشته باشد، زیرا از نوشتۀ فوق دانسته شد که وی به ترتیب چه نوع تشکیلی مهارت دارد. در کتب تاریخی، به طور کلی از دولت، فتوحات، خرابکاری ها، هدیه های ارسالی وی به بغداد و نامۀ تضرع آمیزش عنوانی خلیفه، بحث شده، مگر در بارۀ تشکیلات و دولت داری او حرفی به میان نیامده است. آقای غبار در صفحه 91 کتاب " افغانستان در مسیر تاریخ " از یک طرف از بی اعتنایی یعقوب لیث " به فورمالیته دفتری و تشریفات بوروکراسی " سخن رانده و از جانب دیگر در صفحۀ 95 همین کتاب از تشکیلات منظم دولت صفاری یاد نموده است. توضیح داده نشده که یعقوب لیث به کمک کدام وزیر کار فهم خویش دارای تشکیلات منظم دولتی شده است. به جای کلی بافی، دو نفر اعضای این دولت به استثناء یعقوب لیث و برادرش نام گرفته میشد تا خواننده میدانست که واقعاً چنین دولتی وجود داشته است.
« در۲۵۷ هجری ( ۸۷۱) او [ یعقوب لیث] قاصدی به نزد موفق [ برادر معتمد خلیفهء وقت بغداد] فرستاد و پیغام داد که وی خودرا یکی از غلامان پست خلیفه میداند و مصمم گشته که شرایط خدمت را بجا آورده وشئون و احترامات خلیفه را کاملاً حفظ نماید... لهذا خلیفه حکومت بلخ و طخارستان و سایر نواحی و قطعات دوردست شرق را به او واگذار نمود. » ( سرپرسی سایکس، تاریخ ايران، جلد دوم ، صفحه 22. )
قربانی این انتصاب نا میمون در قدم نخست مردم بلخ و سپس مردم کابل بود. قصر " نوشاد" که در بیرون از شهر بلخ توسط داود بن عباس بن بانیجور والی بلخ توسط یعوب لیث تخریب گردید. بر اساس اطلاعات مندرج " تاریخ سیستان " و " تاریخ گزیده " شش هزار نفر مردم کابل به دست یعقوب لیث و لشکرش، قتل عام گردیدند و سی هزار نفر هم اسیر شدند. معابد را ویران و آثار با ارزش تاریخی را غارت نمودند. از جمله پنجاه بت طلا و نقره که جزو سرمایۀ فرهنگی این سرزمین بود تا تسلط یعقوب لیث در کابل نگاهداری میشد، از جانب وی طور هدیه به خلیفۀ بغداد ارسال گردید. در صفحه 110 " تاریخ سیستان " آمده است که :
« و پنجاه بت زرین و سیمین که از کابل آورده بود به سوی معتمد فرستاد... چون هدیه ها و بتان به معتمد رسید، شاد شد به غایت. »
در صفحه 6404 جلد پانردهم ترجمۀ تاریخ طبری نیز از آوردن بت های به غنیمت گرفته از کابل به بغداد ذریعۀ فرستادۀ یعقوب لیث سخن رفته است. نوشتۀ طبری در صفحه 723 کتاب " تاریخ افغانستان بعد از اسلام " تالیف حبیبی نیز منعکس شده است. همین موضوع در صفحه 4308 جلد دهم تاریخ کامل تالیف ابن اثیر، صفحات 195 و 196 " ایران شهر در جغرافیۀ بطلیموس تالیف مارکوارت و صفحه 58 کتاب " یعقوب لیث " تالیف باستانی پاریزی نیز امده است. اما با کمال تاسف، هیچ توضیحی در در مورد کشتار جمعی مردم کابل و بلخ و اهدای مجسمه های طلاه و نقره به خلیفۀ بغداد در کتب تاریخی " افغانستان در مسیر تاریخ " و " افغانستان در پنج قرن اخیر " تالیفات مورخان محترم غبار و فرهنگ، ارائه نشده است. دانسته نشد چرا؟
آقای فرهنگ در صفحه 42 کتاب " افغانستان در پنج قرن اخیر " با انعکاس تخریبات و کشتار چنگیز و تیمور کار درستی نموده و اعتراضی به آن وارد نیست. ولی در مورد غارت و چپاول آثار تاریخی، تخریبات و قتل عام بنیاد " اولین دولت آزاد بومی اسلامی خراسان و سیستان " خاموش اند.
همان طوریکه یعقوب لیث در خدمت خلیفۀ بغداد بوده است و برادرش عمر لیث نیز بعد از مرگ وی اطاعت و انقیاد خودرا به خلیفۀ بغداد اعلام میدارد. نوشته های زیر طبری و ابن خلدون و " تاریخ سیستان " را میتوان برای تائید و ثبوت این ادعا شاهد آورد.
« و هم دراین سال [ 265 هجری ] یعقوب لیث به اهواز در گدشت و برادرش به جایش نشست. عمرو به سلطان نوشت که شنوا و مطیع است...» ( صفحه 6481 جلد 15 ترجمۀ تاریخ طبری ) در صفحۀ بعد همین جلد از توظیف عمرو لیث بر خراسان و فارس و اصفهان و سیستان و گرگان و سند به واسطۀ ابو احمد تذکر رفته است.
« چون یعقوب بمرد، برادرش عمرو لیث به معتمد نوشت و فرمانبرداری کرد.» ( صفحه 576 جلد دوم ترجمۀ تاریخ ابن خلدون ) در مورد اظهار اطاعت عمرو لیث از خلیفۀ بغداد در صفحه 121 " تاریخ سیستان " نیز چنین نوشته شده است: « عمرو نامه نبشت سوی معتمد، به سمع و طاعت. »
مارکوارت در صفحه 197 کتاب خویش " ایران شهر در جغرافیۀ بطلیموس " در بارۀ خیانت بزرگ و نابخشودنی عمرو لیث چنین نوشته است: « عمرو لیث از دادن غنایم بدست آمده از " سکاوند " به متولیان خود که در سال 283 هجری/ 896 میلادی در بغداد ملاقات کرده بود، خودداری نکرد. آنچه که به خصوص باعث تحسین زیاد گردید، اهدای مجسمۀ زنی به چهار بازو، با کمر بندی از سنگ های قیمتی سرخ و سفید بود. بین دسته های مجسمه، مجسمه های کوچکتری وجود داشت که دست ها و صورت های آنان مزین به زیور و آلات و سنگ های قیمتی بود. این ستون مصور بر روی عرابۀ قرار داشت که به اندازۀ طبیعی آن تهیه شده بود و بر روی شتری حمل می شد. »
" قصر سکاوند " بر اساس نوشتۀ بیرونی در لوگر و مطابق قول مقدسی بین کابل و غزنی واقع است. ( صفحه 232 همان منبع )
عمرو لیث یکی از دو عضو " اولین دولت آزاد بومی اسلامی خراسان و سیستان " و " دولت صفاری " بود که جانشین برادرش یعقوب لیث شد و شخص خودش، شتر حامل مجسمه های با ارزش تاریخی کشور را تا بغداد همراهی کرده و به دستان خویش تقدیم خلیفه نموده است. اما فهمیده نشد که چرا مولفین کتب تاریخی "افغانستان در مسیر تاریخ" و " افغانستان در پنج قرن اخیر" دراین مورد سکوت کرده اند؟

منابع:
1. افغانستان در مسیر تاریخ، میر غلام محمد غبار، چاپ ششم.
2. تاریخ افغانستان قبل از اسلام، عبدالحی حبیبی، نشر انترنت ( سایت کتابخانۀ فارسی )
3. افغانستان در پنج قرن اخیر، میر محمد صدیق فرهنگ، چاپ نزدهم.
4. وفیات الا عیان، جلد دوم، ابن خلکان، ترجمه احمد بن محمد بن عثمان...
5. تاریخ طبری، جلد های دهم، پانزدهم ترجمه ابوالقاسم پاینده نشر انترنت
6. تاریخ کامل، جلد های هفتم و دهم، عزالدین ابن اثیر، ترجمۀ دکتور سید حسین روحانی، نشر انترنت
7. تاریخ ابن خلدون، جلد دوم، ترجمه محمد آیتی، نشر انترنت
8. تاریخ یعقوبی، جلد دوم ترجمه محمد ابراهیم آیتی، نشر انترنت
9. ایران شهر در جغرافیۀ بطلیموس، یوزف مارکوارت، ترجمه دکتر مریم احمدی، چاپ اول.
10. تاریخ ایران، جلد دوم، سرپرسی سایکس، سید محمد تقی فخر داعی گیلانی، چاپ هشتم.
11. تاریخ سیستان، چاپ دوم، ویرایش متن: جعفر مدرس صادقی
12. یعقوب لیث، محمد ابراهیم باستانی پاریزی، نشر انترنت.

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت

غلام سخی سخا — 2013-03-05T08:00:00Z

Sommaire

تقریباً سه هفته پیش کتابی بنام " بدخشان در تاریخ " تالیف آقای صاحبنظر مرادی از طریق دوست دانشمندی در دسترسم قرار گرفت. بر حسب عادت، نگاهی به فهرست مطالب آن انداختم. مؤلف در چند صفحۀ کتا ب مسائلی را مورد بحث و بررسی قرار داده بود که اتفاقاً تمایل شدیدی به کسب اطلاعات پیرامون آنها داشتم. بناءً مطالعۀ خویش را از همین عناوین شروع کردم. در جریان مطالعه این صفحات محدود به مطالب و موضوعاتی بر خوردم که در پذیرش آن آدم باید جرئت و شجاعت نویسندۀ این کتاب را دارا باشد، لاغیر... موضوعات و مسایلی که درین چند صفحۀ محدود از نظر من قابل بحث و بررسی دانسته می شود، ازین قرار است: " لسان مردمان بهشت و ملائک آسمان چهارم " ، " کوروش مؤسس حقوق بشر " ، " تأیید و تأکید هویت تاجیکی غزنویان و سواتی ها " ، " تحریف نوشته های البیرونی و غبار" ، " تمدن ایرانی آسیای میانه پیش از آمدن تورک ها " ، " تعبیر نادرست از کتیبه های سرخ کوتل و رباتک و اعلام کنیشکا به عنوان شهریار آریایی" و بالاخره مهمتر از همه " نفی تاریخ تورکان و انتساب اتهام هویت سازی به آن ها "

بحث مستقیم ( یعنی بدون نقل گفتار نویسندۀ کتاب ) روی مطالب فوق الذکر با اینکه از طولانی و ملال انگیز شدن نوشته جلوگیری می کند، اما به این طریق نمیتوان، طوریکه لازم است به اقناع خواننده پرداخت. بنابراین، نخست به نقل اصل نوشتۀ نویسنده، سپس به جواب آن خواهیم پرداخت.

قبل از آن این نکتۀ ضروری را قابل تذکر میدانم، تا جائیکه ملاحظه می شود، نویسنده ها با دو هدف خاص، گفته های دیگران را، در نوشته های خویش نقل می نمایند: اول اینکه گفتار نقلی مورد تائید و قبول نویسنده می باشد و او برای تقویت و مستند ساختن نوشتۀ خویش آنرا اقتباس مینماید، ثانی اینکه، در گفتۀ نقل شده جای ایراد و اعتراض فراوان وجود میداشته باشد و او می خواهد با ارائۀ ادله و اسناد موثق و مدلل نقاط ضعف و نقص آن را روشن نموده در معرض مطالعه و قضاوت خوانندگان قرار دهد.
حالا می پردازیم به بررسی مسائلی که مؤلف کتاب آورده است.

اول: لسان مردمان بهشت و ملائک آسمان چهارم!

در صفحه 244 کتاب "بدخشان در تاریخ" تالیف دکتر مرادی می خوانیم :
( فضایل بلخ : " ... و زبان بهشتیان فارسی دری است و ایوب شهید می گوید که پارسی دری زبان اهل بلخ است و در زمان سابق مدت هزار سال پیوسته معمور بوده است، و باز خراب گشته و هامون شده و در ایام شاهی قباد بن اردشیر باز آبادان کرده اند." (263) و باز " ... و در آثار آمده است که: ملائکه در گرد عرش عظیم اند، کلام ایشان به فارسی دری است، و حسن بصری ( رح ) می گوید که اهل بهشت را زبان پارسی است، و نضر بن شمیل می گوید که پارسی دری زبان اهل بلخ است... (264 )
آقای قادری در صفحه ( 243 ) در کتاب خویش آورده است:
( برهان قاطع: زبان فارسی، " زبان اهل بهشت و زبان ملائک آسمان چهارم است، وضع این زبان در زمان جمشید " ... و بعضی گویند دری زبان اهل بهشت است که رسول اکرم صلی الله و آله و سلم فرمودند که " لسان اهل الجنه عربی و فارسی" و ملائکه آسمان چهارم به لغت دری تکلم می کنند، و طایفۀ بر آنند که مردمان درگاه " کیان " بدان متکلم میشدند ". ... بلخ در تاریخ و ادب فارسی: " ... اینکه بعضی ها بخود بودا هم کتابی به فارسی منسوب دانسته اند، حاکی از ارتباط دیرینۀ بودائیان با بلاد و مردم فارسی زبان بوده است")
آقای دکتر مرادی! اولاً از اینکه متکلم به لسان بهشتی هستید برای تان تبریک می گویم. ازین مژده نیک، ما هم از شوق زدگی و هیجان زیاد در لباس نمی گنجیم که از برکت این زبان بهشتی و زبان ملائکه، چندی است با آن مانوس استیم و بدون ارادۀ خود ما، با آن درس خواندیم، در زمرۀ آدم های بهشتی محسوب می گردیم. خدا کند که این لسان بهشتی تعصب و تنگ نظری برخی محدود متکلمین خو را نداشته باشد که ما را از صف شما جدا ساخته و در برزخ قرار دهد. ثانیاً اگر ازین یاد آوری آزرده نمی شوید، شماره های 263- و 264 فوق الذکر با شماره های 263- 264 صفحۀ منابع و ماخذ که از کتاب ماد دیاکونوف است، مطابقت دارد. آیا دیاکونوف همچو چیزی را که شما آوردید، گفته است و یا اینکه خواننده را پشت نخود سیاه فرستاده اید؟ ثالثاً افزون بر لسان فارسی، قرار اطلاعات موجود، شش هزار لسان دیگر که مخلوق خداست در جهان وجود دارد، پس از نظر شما همۀ اینها لسان ها، لسان های مردمان دوزخی اند؟ رابعاً حدیثی که از پیغمبر اکرم نقل کردید، لطف نموده منبع ثقۀ آن را تصریح نمائید .خامساً بودا که به باور شخص شما کتاب فارسی داشته، یاد تان رفته که بگوئید مانند سواتی ها تمام مردم هند هم زمانی فارسی زبان بوده اند. همیدطور نیست؟ آیا فکر نمی کنید که این حرف ها و باور های ساده لوحانه به آدم های پخته و رسیده ای چون شما دارندۀ عنوان علمی دکتورا که به داشتن آن غبطۀ شما را میخورم و باید اینگونه سند علمی انسان را از تعصب و تنگ نظری به دور نگاه دارد، در تباین و تقابل قرار دارد؟ و بالاخره اگر فرصت داشته باشید به صفحۀ (356 ) تاریخ زبان فارسی تالیف دوکتورپرویز ناتل خانلری (که پیدایش آن را به اواسط قرن چهارم هجری و تبدیل آن را به عنوان لسان ادبی در زمان غزنویان میداند ) و صفحه 34 جلد اول "ترکستان نامه تالیف" بارتولد- ترجمۀ کریم کشاورز ( از قرن چهارهجری به تدریج فارسی، زبان ادبی بخش شرقی جهان اسلام گشت...) و مقالۀ لیتونیسکی مندرج جلد سوم "تاریخ تمدن آسیای مرکزی" که تاریخ پیدایش زبان فارسی دری را قرن یازده میلادی گفته است، مراجعه کرده با دقت مطالعه نمائید. اگر اعتراض و استدلال منطقی جهت تردید و تکذیب گفته های آن ها دارید، برای معلومات ما و خوانندگان ارائه دارید. ضمناً کتاب « تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام » تالیف دکتر احمد تفضلی دانشمند ایرانی را مطالعه کنید. شما که همه چیز را به ایرانی ها بخشیده اید، نامی از فارسی دری درین کتاب به نظر من نخورد. فکر نمی کنید که عدم یاد آوری ایشان ( آقای تفضلی ) مفهوم انکار موجودیت لسان دری به عنوان لسان مستقل در زمان قبل از اسلام باشد؟

دوم: کووش به عنوان موسس حقوق بشر!

در سطر اول صفحه 156 کتاب تان در مورد کوروش آمده که: « بر اساس روایت مذهبی مسیحی خداوند می گوید، که من دست راست کوروش را افراشته ام، او دولت ها را مطیع گرداند ( عیسی مسیح 14 – 1 ) متکی بر یادداشت های مورخین باستان بدون شک یکی ازگمردان جهان باستان بوده است. » این کاملاً اشتباه است. کوروش پیش از میلاد مسیح می زیسته است، بناءً اگر به جای " روایت مذهبی مسیحی " کلمۀ " مذهبی یهودی " بیاید،
درستتر خواهد بود. جای تعجب است در ین صفحۀ کوروش به عنوان " مؤسس حقوق بشر " معرفی شده وشرح و تفصیل صفحۀ مابعد پیرامون اعمال کوروش ( یعنی حملۀ کوروش به کشور ماساژت ها و رد پیشنهاد صلح ملکۀ ماساژت ها از طرف کوروش و کشته شدن "مؤسس حقوق بشر" درین جنگ ) به طور غیر مستقیم این لقب از او زایل ساخته شده است. پادشاه خون آشامی که در میدان نبرد، آن هم درحالت تهاجم و تجاوز به یک کشوری که از طرف یک زن بهادر اداره میشد، و نه در حالت تدافع، کشته شده باشد، به اساس کدام
اصول و ضوابط غیر از اصول کوروش پرستان، مطابقت دارد که اورا موسس حقوق بشر خطاب نمائیم.
ویل دورانت بعداز تعریف و توصیف شاهان پارس در مورد بیرحمی و قسی القلب بودن این مؤسس حقوق بشریعنی کوروش چنین می نویسد: " نقص بزرگی که بر خلق و خوی کوروش لکۀ باقی گذاشته بود که گاهی بی حساب قساوت و بیرحمی داشته است. این بیرحمی به پسر نیمه دیوانۀ وی کبوجیه به ارث رسید.. " ( ویل دورانت، ج 1 تاریخ تمدن )
نجات پادشاه لیدیا از زنده سوزانیدن ( ص 53 تاریخ هردوت ) و تهاجم کوروش بر کشور ماساژت ها و رد پیشنهاد صلح ملکۀ ماساژت ها از جانب کوروش ( ص 99 همان منبع ) و قساوت و بیرحمی بی حساب کوروش ( تاریخ تمدن، بخش " پارس ها "، ویل دورانت ) این ها صفات و خصایل لاینفک شخصیتی است که با تأسف، لقب مؤسس حقوق بشر گرفته است. بخشایندگان لقب " موسس حقوق بشر " به کوروش، متاسفانه تا کنون مفهوم حقوق بشر را نمی دانند، یا اینکه خودرا به نادانی انداخته اند. نوشتۀ تحت عنوان « اگرعمر منشور کوروش بیش از 200 سال باشد، گردنم را با گیوتین می زنم » در سایت گوگل قابل دسترسی است. جهت آگاهی بیشتر از صفات و خصایل کوروش به یوتیوب زیر مراجعه شود.

از ایران باستان چه آثاری بجا مانده است؟ http://www.youtube.com/watch?v=BkyjIk9Q4WU )
http://www.youtube.com/watch?v=L0j1yorCojIکورش کبیر پایه گذار حقوق بشر).

سوم : هویت جدید غزنویان!

آقای مرادی در صفحه ( 427 ) کتاب خویش با استفاده از دو منبع که، یقیناٌ مورد تائید شان نیز واقع گردیده است، در بارۀ هویت غزنویان چنین نوشته است. ( در طبقات ناصری چنین آمده است: از جلادت و سخاوت او ( سبکتگین ) محمد علی ابوالقاسم عمادی در تاریخ مجدول چنین آورده: امیر سبکتگین از فرزندان یزدجرد شهریار بود و در آن وقت یزجرد در بلاد مرو در آسیا بی کشته شد. در عهد خلافت امیر المومنین عثمان ( رض ) و اتباع ( اشیاع ) یزد جرد به ترکستان افتاد(ند) و با ایشان قرابتی کردند و چون دو سه بطن بگذشت، ترک شدند. . . »
از تاریخ یوسفی می خوانیم: " در نسب سلطان محمود غازی نورالله مرقده، اصحاب تحقیق نوشته اند، که نسب آن سلطان غازی " کیانی " است، و سلسله نسب او به یزدجرد ( یزگرد ) ملک عجم میرسد. چون یزجرد در ایران کشته شد و ملکش به تصرف اهل اسلام در آمد، فیروز بن یزجرد در ایران کشته شد و ملکش به تصرف اهل اسلام در آمد، فیروز بن یزد جرد نجوف جان به ترکستان افتاده، اولادش در آن دیار بودوباش ورزیده با ترکان وصلت گزیدند و بعد از چندی ترک نامیده شدند و به انقلاب زمان به بیع در آمده غلامی منسلک گردیدند. » )
متون فوق الذکر عیناً در کتاب " تاریخ در بدخشان " آمده است. اگر در آن کلمات غیر مفهوم می بینید، از مولف کتاب توضیح بخواهید. مرادی درین صفحۀ کتاب خویش نوشته است: « همینطور تاریخ یوسفی معلومات دیگری را در زمینه به دسترس اهل تحقیق قرار میدهد: و فرقۀ تاجیک به سبب هم قومی همراه سلطان محمود غزنوی در اضلاع غزنی می بودند و بعداز تسلط غوریه در مملکت سوات مسکن گزین شدند و به سبب اختلاط با اقوام افاغنه مشهور گردیدند. آباء و اجداد نواب عبدالغفور خان از قوم افغان سواتی، باشندۀ قدیم سوات اند و در هندوستان سواتی به اعتبار ملک مشهور شده اند، اما در اصل سواتی قومییست تاجیک و بعضی مورخین در وجه تسمیۀ تاجیک چنان نوشته اند که یکی از شاهان تاتاری سرداران را از قوم خود در صله خدمت تاجی بخشید و از آن زمان اولاد او به تاجیک مشهور شد، و بعضی اولاد شاهان مغلیه تورانی را تاجیک می گویند که در اکثر کتب فارسیه ذکر ترک و تاجیک در تذکرات مغلیه تورانی دیده می شود»
ادعاهای یکسره باطل و غیر واقعی دو منبع فوق الذکر در مورد هویت محمود غزنوی بدون شک طرف تأیید و تصدیق جناب مرادی قرار گرفته است در غیر آن در موجودیت و گواهی ده ها سند و مدرک معتبر و موثق که مسلماً آقای مرادی نیز از آن ها بی اطلاع نیست، تکرار و تاکید روی حرف های دروغین چه لزومی داشت؟ در قسمت قبلی ادعای مشابه را که از جانب دانشمند تاجکستان آقای یوسف شاه یعقوب اف مطرح شده بود، مورد رسیدگی قرار گرفت. در آن وقت این کتاب را نداشتم و فکر می کردم که آقای یعقوب اف تنها کسی باشد که در بارۀ هویت سلسلۀ غزنویان معرفت ناقص دارد. آقای دکتر مرادی، اگر سواتی ها و غیر سواتی ها و حتی پاکستانی ها را هم تاجیک بگوئید، بنده یک حرف اعتراضی هم ندارم که چرا اینطور گفتید؟ اما حین نوشتن در بارۀ تورکان و تاریخ شان حزم و احتیاط را فراموش نکنید. مقصد این حرف را تعبیر بد نکنید و مراد من ازین هشدار آن است که کتب و منابع زیادی را درین باره به طور تطبیقی مطالعه نمائید و به نوشته های سراپا مغرضانه و دور از واقعیت دانشمندان ترک ستیز ایران خواه تاجکستان، اکتفا نکنید. طوریکه قسمت اعظم منابع و ماخذ کتاب تان را نوشته های آن ها تشکیل میدهد.
خوانندگان با هوش توان تشخیص و تمییز گفتار درست از نا درست را دارند. به این گفتۀ سید احمد کسروی که می گوید: « ما تاریخ آن را نمی گوییم که هر کسی هر چه نوشته بپذیریم بلکه در آن ها نیز باید به سنجش بپردازیم. شما اگر تاریخ بیهقی را بخوانید در یک بار خواهید در یافت که او مرد راستگوی بوده است و اگر گاهی پارۀ چیز ها را فراموش می کند از خودش دروغ نمی سازد و به چاپلوسی نمی پردازد.» ( صفحه 22 در پیرامون تاریخ )
بناءً بار دیگر از شما تقاضا دارم در صورتیکه معلومات مستند و موثق راجع به تاریخ تورکان نداشته باشید، چیزی از زبان دشمنان شان تحویل خواننده ندهید. این یاد آوری برای همه است آنچه که تا کنون در منابع فارسی راجع به تورکان نوشته یا ترجمه شده، قسمت اعظم آن مغرضانه و از حقیقت فرسنگ ها فاصله دارد و اکنون این اکاذیب و اباطیل به جای راست در اذهان برخی رسوخ کرده است. متاسفانه این اذهان مسموم شده هم بنابر گفتۀ سید احمد کسروی قادر به سنجش درست از نادرست نیستند و تردید و تکذیب یکایک آن ها هم مستلزم امکانات فراوان می باشد که با تاسف ما از آن محرومیم. در حیطۀ توان محدود خویش، آنچه که از ما ساخته است، آن بد خواهان از خود راضی را که نوشته های بی مایۀ شان توام با احساس غرور و تفاخر جهت گمراهی اذهان بی خبرمی باشد، بی پاسخ نخواهیم گذاشت. البته این پاسخ نه با حرف میان تهی و نه با کلمات زشت و رکیک که قلم از آن کراهت دارد، بلکه با دلایل و براهین قوی و مستند که نشانۀ معقولیت است، همراه خواهد بود.
ادموند کلیفورد باسورث خاور شناس و مولف " تاریخ غزنویان " طوریکه از روی نوشته هایش به نیکی پیداست که به ایران و ایرانی حسن توجه بی حد و حصر داشته، در صفحه 38 کتابش ( ترجمۀ حسن انوشه، چاپ چهارم انتشارات امیر کبیر ) در بارۀ اصلیت غزنویان می نویسد: « بنابر پند نامه، سبکتگین از قبیلۀ برسخان بود که قبیلۀ ترک بودند. بر سخان[ علیا ] بنابر تلفظ محمود کاشغری در دیوان لغات الترک... برسغان محلی بود واقع در کرانه های ایسی – گل ... پدر کاشغری از مردم آن ناحیه بود. ازآنجائیکه حدودالعالم می گوید که پادشاه بر سخان از قرلق است، نکتۀ جدی این است که شاید غزنویان و رقبای شان هر دو از یک قبیلۀ ترک بوده باشند. تبارنامه نویسان متملق نتوانستند این حقیقت را که سبکتگین در میان ترکان کافر متولد شد ندیده بگیرند. اما ترتیبی دادند که قوم او به یزگرد سوم آخرین امپراطور مقتول ساسانی مرتبط شود... بارتولد به استناد به قرینۀ معتقد است که مولف تاریخ مجدول در اوایل قرن دوازدهم ( قرن ششم هجری ) در اوج شهرت بوده است. از سوی دیگر محمود را به خاطر داشتن نسب ترکی ستوده اند. »
افزون بر این، در آثار و تالیفات که در بارۀ تاریخ هند به قلم محققین و مورخین هند شناس غربی و مورخان هندی نوشته شده سلطان محمود غزنوی را با هویت اصلی خودش یعنی تورکی معرفی کرده اند.

چهارم: نوشته ای که به نظر من واقعیت ندارد!

آقای دکتر مرادی در صفحۀ 193 کتاب خویش که منبع آن نیز نا معلوم است، نوشته است :
« زمانیکه جنگ های فراوانی بین یفتلیان و شاهان ساسانی در جریان بود، مورخ چینی چانک کی از بازرگانان چینی روایت کرده است که از طرف ( کارخانه های ) فغفور چین ( ظروف نفیس سفالی ) می ساختند نمایندۀ نزد یوچی های تخارستانی رفته و از آن ها خواسته است که به مساکن قدیمی خود باز گردند. زیرا آن ها امید وار بودند که با ضدیت اینان، هون ها ( یفتلی ها ) راه کاروانرو از چین به بدخشان، باختر و رخج باز شود، ولی یوچی ها آنقدر از وطن جدید شان در ساحات باختر و بدخشان راضی بودند که به این دعوت رضایت ندادند. چینی مذبور از موجودیت دولت یونانی باختر در سرزمینی سخن گفته است که آن را تاهیا Tahia- ( بدخشان ) نامیده است. او یاد آور گردیده که در شمال باختر بعد از تاهیا یوچی ها قرار دارند، و تا سرزمین ان سی ( پارت ) مردمانی زندگی می کنند که چشمان شان گرد، ریش های انبوه، و سبیل های ( بروت ) پر پشت دارند و به لهجه های مختلف سخن می گویند ولی زبان همدیگر را میدانند.»
محترم دکتور مرادی! نام اصلی این سفیرچانک کین است و بر مبنای گزارشات مورخان، جنرال چینی است نه مورخ. وی از جانب امپراطور چین موظف شد تا به در بار یوچی ها رفته، آن ها را علیه دشمن مشترک شان یعنی هیونگ – نو ها به جنگ ترغیب نماید. برای این منظور در سال 138 قبل از میلاد چین را ترک نمود و بلا فاصله اسیر تورک ها شد و به مدت ده سال در اسارت باقیماند. به هم انداختن دو قوم تورک یکی از سیاست های رسمی و چین بود. نمونۀ دیگر آن صص 252-253 کتاب رنه گروسه بنام " امپراطوری صحرانوردان " ترجمه عبدالحسین میکده را بخوانید که در آنجا چنین نوشته شده است: « آقای مینورسکی اخیراً آثاری بدست آورده که گواهی می دهد دربار ختا از پکن سفیری نزد سلطان محمود غزنوی فرستاد و مقصود داشته است که با او علیه قراخانیان تبانی و سازش کند. »
هدف و تاریخ سفر چانگ کین در صفحات 80 و 81 همین کتاب رنه گروسه، صفحه 86 کتاب " تاریخ ایران و ممالک همجوار... " تالیف آلفرد فن
گوتشمید ترجمۀ کیکاووس جهانداری و صفحه 221 " تاریخ هند " به زبان انگلیسی تالیف (Vincent Arthur Smith ) تشریح شده است.
تاریخ سفر چانگ کین به در بار یوچی ها در کلیه منابع تاریخی تا جائیکه به من معلوم است، قبل از میلاد ثبت شده است. و ساسانی ها با سقوط اشکانی ها در سال 226 میلادی یعنی سه صد (300 ) سال بعد به قدرت میرسند. بناءً سخن راندن از ساسانی ها و جنگ فراوان آن ها با یفتلی ها قبل از سال 226 میلادی خطای محض بوده و با حقیقت مطابقت ندارد.

پنجم: تحریفات نوشته های ابوریحان بیرونی و غلام محمد غبار!

آقای مرادی در صفحه 227 کتاب خویش تحت عنوان " ورود ترکها به تخارستان " کوشش نموده از زبان ابوریحان البیرونی تاریخ ترکان را به باد تمسخر بگیرد. در حالیکه بیرونی و دیگران به ریش خود شان خندیده است!
در صفحۀ فوق کتاب " تاریخ در بدخشان " نوشته شده است که:
« منابع تاریخی بعضاً موجودیت ترکان را درین سرزمین به دورۀ اساطیری " ایران " و " توران " نسبت میدهند، و تورانیان را ترک میدانند. کلمۀ " ترک " اسمی ست عام، که به اجداد همه اقوام کنونی شامل خانوادۀ ترک زبانان مثل اوزبکها، قزاقها، ترکمنها، تاتارها، ارمنیها ، آذریها و سایر شعب و تیره های نژادی آن ها میشود. آن ها ساکنین سرزمین های میان دریای سیاه تا دیوار چین بوده اند. در نزد مورخان دورۀ اسلامی عمدتاً کاربرد و جایگاه " ترکان " و " تورانیان " مترادف و همسان قلمداد گردیده است، که به گفتۀ ابوریحان حکایت ها و افسانه هایست که عقل آن را نمی پذیرد و گوش از شنیدن آن اباء می ورزد. ولی مقصد آنست که تاریخ را بدست بیاوریم، نه اینکه این گفته ها را انتقاد کنیم.197 »
ما به اساطیر که دلخوش کنندۀ ساده لوحان است، کاری نداریم. در میان اقوام تورک که منابع تان ذکر نموده تا حال در هیچ کتاب هم نخواندم که ارمنها تورک بوده باشند. برای آگاهی شما که نمیدانم در چه حالتی نوشتۀ بیرونی را مطالعه نموده اید، لازم است بنویسم که بیرونی، تاریخ تورکان را نه، بلکه تاریخ ایران را به باد تمسخر گرفته است و ضمناً نقل نوشتۀ البیرونی که مستقیماً و یا از هر منبعی که اخذ شده، آن منبع غیر قابل اعتماد می باشد زیرا اصول و ضوابط امانت داری را رعایت ننموده و نوشتۀ البیرونی را با زیر پا گذاشتن این اصول، مغرضانه تحریف کرده است.
خوانندگان محترم دقت بفرمایند ، اصل نوشتۀ البیرونی در صفحه 142 آثارالباقیه چاپ پنجم 1386 انتشارات امیر کبیر، ترجمۀ اکبر دانا سرشت، به قرار ذیل می باشد:
« ایرانیان را در بخش اول از سه بخش تاریخ خود از اخبار ملوک و اعمار مردم گذشته و کار های ایشان حکایت ها و افسانه هایی است که عقل آن را نمی پذیرد و گوش از شنیدن آن ابا دارد ولی مقصود ما آن است که تواریخ را بدست آوریم نه آنکه گفته ها را انتقاد کنیم...» می توانید مجدداً به آثار الباقیه البیرونی مراجعه نموده، اطمینان خودرا حاصل نمائید. قابل ذکر است که بیرونی، تنها و یگانه کسی نیست که تاریخ ایرانی ها را مضحک می پندارد. یعقوبی مورخ و جغرافیه نویس قرن سوم در صفحه 193 جلد اول تاریخ خویش بنام تاریخ یعقوبی (مترجم محمد ابراهیم آیتی)، در مورد تاریخ پارس ها چنین تحریر داشته است: « پارسیان برای پادشاهان خود چیز های بسیاری ادعا می کنند که قابل قبول نیست...» تاریخ ایران از انتقاد طبری نیز مصون نمانده است، او ( طبری ) چنین می نویسد: « گفته ایم که صحت تاریخ را از مدت عمر شاهان ایران توان شناخت.» ( عنوان: سخن ار پادشاه پارسی بابل پس از منوچهر ص 367 جلد دوم محمد بن جریر طبری – تاریخ طبری یا تاریخ الرسل و الملوک ترجمه ابوالقاسم پاینده، )، صفحه ( 531 ) فصل ( 35) طبری با این نوشتۀ خویش از ما و شما دعوت کرده که صحت و سقم تاریخ ایران را که از روی پادشاهان ایرانی ها که هر کدام صد ها سال پادشاهی نموده، بسنجیم.
جلد اول تاریخ ایران تالیف سر پرسی سایکس را مطالعه کنید که از قول مورخان، تاریخ ایران پیش از ساسانیان را که شما به آن افتخار می کنید، افسانه دانسته و در بارۀ اصلیت ساسانی ها نیز شک و تردید خویش را پنهان نداشته است.
ابن اثیر نیز بار بار به تاریخ ایران تاخته است و در صفحه 282 جلد اول تاریخ کامل در مورد تاریخ ایرانیان چنین می گوید: ( همه این ها از دروغ های خنک ایرانیان است. ) بلاخره حوصلۀ مترجم یا ناشر لبریز می شود و از خشم و غضب در حاشیۀ همان صفحه می نویسد:
" ابن اثیر را می سزید که یا در بارۀ ایرانیان سخنی نمی گفت یا به تاریخ رسمی ایشان شاهنامۀ فردوسی نگاهی می افگند تا گرفتار این کژ نگری نمی گشت".
به نوشتۀ اعتراضی فوق الذکر توجه نمودید که شاهنامۀ فردوسی که آگنده از داستان های تخیلی و دلخوش کنندۀ خیالبافان می باشد، اساس " تاریخ رسمی ایران " قلمداد شده است. به صفحه ( 320 ) کتاب " جلد اول تاریخ ایران " سرپرسی سایکس مراجعه کنید که از زبان فردوسی نوشته شده است که "اسکندر مقدونی ایرانی بوده است. « اما از نظر ایرانی چون ملاحظه کنیم مهمترین کتابی که از اسکندر گفتگو می کند منظومۀ معروف فردوسی است، آن شاعر بزرگ در شاهنمامه اسکندر را از خانوادۀ سلطنتی ایران بیان و قلمداد می کند که دارا یعنی داریوش دختری از فیلقوس روم ( یعنی فیلیف یونانی ) را تزویج کرده بعد اورا مطلقه ساخت از وی اسکندر بوجود آمد داریوش کدمان پسر دوم دارا و از زوجۀ دوم بوده، بنابر این پادشاه مقدونی برادر صلبی پادشاه ایران میشود. » مواردی ازین نوع سفسطه های مغایر عقل و منطق در شاهنامه ( یعنی اساس تاریخ رسمی ایران ) به فراوانی یافت میشود. « زندگی قانون بخش ایران، چیزی مگر رشتۀ از افسانه ها نیست و تا کنون تمام کوشش هایی که برای بیرون کشیدن برخی بنیاد تاریخی از میان این افسانه ها مبذول شده، بی نتیجه مانده است... » ( ص 191 ایران و تمدن ایرانی کلمان هوار ترجمه حسن انوشه ).
افزون بر البیرونی، ابن اثیر، طبری و یعقوبی هر آن که درک اندک و ناچیزی از مفهوم واقعی تاریخ داشته باشد، افسانه های مندرج شاهنامۀ فردوسی چون تقسیمات اراضی به پسران سه گانۀ فریدون و جنگ آن ها، پادشاهی پنجصد ساله یا هزار سالۀ پادشاهان ایرانی یا ضحاک مار به شانه وغیره وغیر را در ردیف وقایع و حوادث تاریخی قرار نمی دهند. تاریخی جلوه دادن چنین افسانه ها و قبول آن به حیث رویداد های تاریخی از جانب اشخاص و افراد به خصوص از جانب صاحبان عناوین علمی تعجب انگیز می باشد. هر ملت افسانه های خاص خودرا دارد که نباید آن را بنیاد تاریخ آن ملت محسوب داشت. چنانچه از صفحه 65 تا صفحه 144 کتاب " بدخشان در تاریخ " به این قصه ها که جنبۀ تاریخی ندارد، اختصاص داده شده است.
تحریف دیگر: به پره گراف زیر دقت کنید چگونه از نوشتۀ آقای غبار کلمات حذف و اضافه شده است. به صفحه ( 158 ) کتاب " تاریخ بدخشان " می خوانید که:
(" کوروش کبیر با چنین قدرت فوق العاده متوجه تسخیر باختریان هم تبار و ثروتمند ( تخارستان، بلخ و سغد ) نیز گردید و از سال ( 545-539 ) ق.م. در ساحات باختر و مرکز افغانستان کنونی به مدت شش سال جنگید، و ایالات پارتیا، باختر، ستاگیدیا یا ( هزاره جات )، سکستان ( سیستان)، بلوچستان و گندها را تسخیر و در کاپیسا جنگ های سختی نمود. مگر خودش در سال 529 ق.م. در یکی ازین جنگ ها کشته شد." 20 )
برای آشنایی با منبع نویسنده به فهرست منابع که مندرج صفحه 316 کتاب مذکور می باشد، مراجعه شد. شمارۀ نشان داده شده در متن به شمارۀ 19 فهرست منابع [ 19- میر غلام محمد غبار، افغانستان در مسیر تاریخ، ص. 40 ] مطابقت دارد. از مطالعۀ چند صفحۀ محدود کتاب متذکره معلوم شد که شماره های نشان داده شده در متن کتاب با شماره های ماخذ و منابع مطابقت ندارد. این خود باعث سرگردانی خواننده می شود.
نوشتۀ اصلی آقای غبار مندرج صفحه (40 ) " افغانستان در مسیر تاریخ "چنین می باشد:
" کوروش با چنین قدرت متوجه تسخیر باختریان ثروتمند گردید و از سال 545 تا 539 ق.م. به افغانستان که فاقد دولت مرکزی بود جنگ کرد. مردم افغانستان شش سال در برابر سپاه کوروش جنگیدند. مهذا کوروش ایالات کرمان، پارتیا، باختر، ستاگیدیا ( هزاره جات )، سیستان، بلوچستان و گندهارا را تسخیر و در کاپیسا جنگ های سختی نمود. مگر خودش نیز در سال 539 قبل از میلاد در یکی ازین جنگ ها کشته شد. » ( (منبع نامعلوم).
آقای مرادی در پهلوی کلمۀ " قدرت " کلمۀ " فوق العاده " را و بعد از کلمۀ " باختریان " کلمۀ " همتباران " را اضافه نموده است. و کلمۀ " افغانستان " هم از اصل متن حذف شده است.
آقای دکتور! " لقمان را حکمت آموختن غلط است." شما بهتر از من می دانید که نقل کنندۀ گفتار دیگران حق و صلاحیت ندارد جملات نقلی را حسب دلخواه خود اضافه و کم و یا اصلاح و تعدیل نماید. این عملی است ناپسند و غیر مطبوع.
در صفحه (163 ) کتاب شما نوشته شده است: (میر غلام محمد غبار مینویسد: " ... تخار ها در حدود دو قرن قبل از میلاد در بلخ نفوذ پیدا کردند و بعد از صد سال سکونت در باختر طایفۀ از آن ها بنام " کوشانی " ترقی کرده و به تدریج قسمت عمدۀ هندوستان را مسخر ساختند. 32و33).
بعداز مراجعه به ماخذ شما مندرج صفحه ( 317 ) کتاب تان، از صفحۀ مورد اشارۀ شما یعنی ( 31 ) تا صفحه ( 56 ) کتاب " افغانستان در مسیر تاریخ " تالیف آقای غبار چاپ ششم انتشارات جمهوری سال 1374 بار ها مورد مطالعه قرار گرفت. متاسفانه به همچو عبارتی که در کتاب شما خواندم، بر نخوردم. غبار دو باریکی در صفحه ( 47 ) و بار دیگر در صفحه ( 51 ) کلمۀ " زبان تخاری " را بکار برده و فقط یکبار هم در صفحه ( 49 ) کتاب خویش کلمۀ " تخار ها " را ذکر کرده است. هر خواننده را دعوت می کنم جهت آگاهی از صحت و سقم ادعای من و پی بردن به خدعه های آقای دکتر که به چه دلیل و منطق حرف های خورا به دیگران نسبت میدهند، به صفحات کتاب آقای غبار " افغانستان در مسیر تاریخ " مراجعه نمایند.
از سطر نهم تا عنوان " فتوحات اسکندر در باختر " صفحه ( 167 ) " بدخشان در تاریخ ) که منبع آن بیان نشده بود در نتیجۀ کنجکاوی دریافتم که متن مذکور با اندک تفاوت در کلمات و پس و پیش کردن سطر ها با متن مندرج صفه ( 43 ) پاره گراف آخر عنوان " در زمان اسکندر مقدونی ) " افغانستان در مسیر تاریخ " مطابقت دارد. مثلاً در کتاب آقای مرادی آمده است که: « در سال (330 قم ) به عزم تصرف باختر که درین زمان دارای دولت منضبط مرکزی نبود، به راه افتید و مدت چهار سال با رنج و مشقت های زیادی در برابر مقاومت مردم این خطه مبارزه کرد. "
به جملۀ مشابه آقای غبار مندرج صفحه ( 43 ) " افغانستان در مسیر تاریخ " توجه نمائید. « ... در سال 330 ق.م از ایران به افغانستان که فاقد دولت مرکزی بود مارش نمود. سکندر در افغانستان بر خلاف امید و انتظارش با مقاومت مسلح مردم کشور مواجه شد و مدت چهار سال در تسخیر افغانستان و سغدیانا، با قبول زحمات و جنگ های بسیاری مشغول ماند...» آقای مرادی نوشته است: « موصوف در شرق باختر با همکارش بطلیموس زخم بر داشت، اما خودرا به کنار جیلم ( پوروس ) رسانید و پادشاه پنجاب را مغلوب نمود، و تا دریای " بیاس " تاخت،...» نوشتۀ مشابه آقای غبار درین باره : « گرچه خود او با بطلیموس در شرق افغانستان زخم بر داشت و سپاه او در جنگ های دفاعی و قیام های متعدد مردم افغانستان در طوس و هرات، غزنی، بلخ و ماوراءالنهر چار سال خسته شده بودند، مهذا توانستند رود سند را عبور و در کنار جیلم ( پورس ) پادشاه پنجاب را مغلوب نمایند. از آن بعد اسکندر تا دریای " بیاس " پیشرفت.."

ششم: " کشفیات " تازۀ آقای مرادی!

خواننده در صفحه ( 325 ) کتاب " بدخشان در تاریخ " که شامل منابع و ماخذ است به اختراع جدید نویسنده اش روبرو می شود. ایشان گفته اند که " گمانی وجود دارد که نام " تاشکند " در اصل " تاجکند " !!!! بوده که معنی آن شهر تاجکیستان میباشد، بر اساس فرهنگ ستیزی و هویت زدایی هاییکه در روند تاریخ دامن زده شده است. این نام را به تاشکند، یعنی " شهر سنگی " تبدیل کرده اند. این در حالیست که سنگ و کوه به فرسنگ های طولانی ازین شهر دور واقع شده اند ".
" فرهنگ ستیزی و هویت زدایی " بر مبنای کدام مدرک منطقی؟

آقای مرادی! از جمله چیزهایی که مردم بیسواد افغانستان هم در باره اش میدانند اینکه در مسایل حقوقی ادعای بدون دلیل در محاکم قابل سمع نمی باشد. در عرصۀ تاریخ هم، کسیکه از تاریخ چیزی میداند، این قاعده جاری است. نا گفته پیدا است خوانندۀ سختگیر و با هوش، ادعاهای بدون مدرک و پوچ را به هیچ وجه نمی پذیرد. آیا در " سرچشمه های چینی " که شما از آن ها در کتاب خویش یاد نموده اید و یا در کتب تاریخی که از جانب خاورشناسان غربی در بارۀ آسیای میانه تالیف شده، همچو ادعایی وجود دارد که طرح نمودید و یا شما یگانه کسی استید که به این مهم پی بردید؟ سوالی است که پاسخ مستدل را می طلبد.
کشف دیگر ایشان را در صفحه ( 256 ) کتاب " بدخشان در تاریخ " بخوانید: « نام " آی خانم " برین شهر یقیناً نام اولی نیست... " آی خانم " ( مه بانو ) یک نام ترکیست که شاید بعد از حاکمیت ترکان بر تخارستان به جای اسم اولی آن ترجمه و بکار گرفته شده است".
شما که به یقین از وجود نام اولی خبر دارید، پس معطل چه می باشید؟ نه تنها با افشای نام اولی، اعمال خلاف ترکان را بر ملا می کنید، بلکه با این خدمت بزرگ، نام خودرا برای همیشه در صفحات تاریخ جهان برجسته خواهید کرد. در صفحات کتاب شما همه چیز یافت می شود جز حذف عمدی نام تورکستان غربی و شرقی و جنوبی از جانب دولت های تورک ستیز شوروی سابق، افغانستان و چین. این سوالی است که پاسخ می طلبد.

هفتم: مهاجرت آریایی ها از سواحل سیحون و جیحون!

در صفحه ( یعنی 163 ) از قول گیرشمن، فوشه، سایکس، مجیر شیبانی و دیگران نوشتید که " مهاجرت آریایی ها اگر در مراحل اولیه از " ائیروانا ویجه " از سواحل سیحون و جیحون آغاز گردیده.."
متاسفانه نوشته های فوشه و مجیر شیبانی و دیگران؟؟؟ را در اختیار نداشتم و در مورد دو دیگر یعنی گیرشمن و سایکس، این نوشته دقیق نیست. در صفحه 127 جلد اول چاپ هشتم 1389 کتاب سایکس بنام " تاریخ ایران " چنین نوشته شده است: « در داستان های ویژه به یک منزل از دست داده آریانم ویجوا اشاره شده و چون بواسطۀ سرما مجبور به مهاجرت از آنجا شده به سغدا و مورو ( در زبان یونانی سغد یا نا و مرژیا نا ) رفته اند که اولی بخارا و دومی مرو حالیه خوانده میشود، به واسطۀ ملخ و طوایف دشمن مجبور شدند سغد را نیز ترک کنند و به باغدی کشور بلند رایت و بعد ها بلخ نامیده شد بروند، از بلخ به نیسایا رفته اند و این محل را با نیشاپور یکی دانسته اند...» در صفحه ( 49 ) تاریخ ایران از آغاز تا اسلام تالیف رومن گیرشمن چاپ چهاردهم 1381 دشت های اوراسی در روسیۀ جنوبی مرکز هندواروپایی ها قلمداد شده است و درین صفحه
میخوانیم که : « به نظر میرسد که هندواروپاییان، زادگاه خودرا – که به اغلب احتمال در دشت های اوراسی در روسیه جنوبی بود- بر اثر فشار اقوام دیگر از عقب، ترک گفتند. در طی مهاجرت، آنان ظاهراً بدو دسته تقسیم شدند: یک دسته که آن را شعبۀ غربی می نامیم... ( از شعبۀ غربی آن بنابر عدم لزوم صرفنظر شد.) شعبۀ شرقی – که بنام هندوایرانی معروف است – در سمت مشرق بحر خزر حرکت کرد.» آقای مرادی! ملاحظه کردید که اولی از سیحون و جیحون یاد نکرده و فقط متذکر شده که " مرکز از دست رفته " خدا میداند که این مرکز در کجا واقع است؟ و دومی هم مسکن آریایی های شرقی را در دشت های اوراسی گفته نه سیحون و جیحون . لازم به تذکر مجدد است که به ملاحظۀ نتایج تحقیقات و بررسی های دو صد سالۀ زبان شناسان، مردم شناسان و باستان شناسان، پیرامون مسکن اصلی هندواوپایی ها یا هندوآریایی ها می توان گفت که تا کنون به بیشتر از سی منطقۀ مختلف در جهان به عنوان خاستگاه اولیۀ این اقوام نا همگون انگشت مانده شده است. برخی از دانشمندان از عدم شباهت اقوام متذکره یاد کرده اند و برخی ها هم موجودیت آن ها را منکر شده اند. آقای مرادی در صفحه (21 ) کتاب خویش نوشته اند: « ایرانویج، یعنی مهد اولیه خیزش آریایی تباران، سرزمین میان آمو دریا و سیر دریا برای تمام آریاییان اعم از آسیایی، اروپایی وغیره سرزمین اجدادی ایشانست، ولی این سرزمین بدون تردید یکی از گهواره های تمدن باستانی و درخشان بشریت می باشد. این تمدن خود ترقیات فراوانی را در جنبه های گوناگون زندگی آریاییان و مناطق دوردست بوجود آورد.»
لازم است به این نکته اشاره شود که گفتار های ضد و نقیض نویسندگان و دانشمندان آریایی، در بارۀ تمدن و فرهنگ عالی آریایی ها کاملاً گیج کننده است. مشکل است فهمید که گفتۀ کدام شان درست است من باب مثال، آیا نوشته های ویل دورانت مورخ مشهور امریکایی- فرانسوی تبار و جواهر لعل نهرو را در ین باره بپذیریم یا آقای دکتر مرادی را؟ نوشته های ویل دورانت و نهرو در قسمت ششم آمده است که خوانندگان می توانند در صورت تمایل به آن نگاه کنند. یا به « تاریخ تمدن، بخش هند ویل دورانت و ( صص. 42- 53 ج. اول نگاهی به تاریخ جهان، جواهر لعل نهرو مراجعه نمایند. البته درینجا فقط به دو گفته به عنوان مثال اکتفا شد.

هشتم: کتیبه های سرخ کوتل و رباطک!

آقای مرادی در صفحه 203 کتاب خود در بارۀ کتیبۀ رباطک چنین می نویسد:
« در سال 1991 از محل رباتک در غرب سرخ کوتل نیز کتیبۀ با اهمیت دیگری در اثنای کندن سنگر جنگی توسط گروه های مخالف مجاهدین بدست آمد. کشف کتیبه ... که بنام کتیبۀ رباتک مشهور گردید، حد اقل به سه فرضیه تاریخی ذیل پاسخ روشن گفت:
1- کوشانیان به خصوص کنیشکا درین کتیبه خودرا آریایی نژاد و شهریار آریانا خوانده است. بنا بر آن فرضیۀ هویت ترکی این خاندان با هویت آریایی آن تشخیص و مسجل گردید.
2- در کتیبۀ رباتک، زبان فرضی ( باختری – تخاری ) در اصل بنام زبان " آری " یعنی آریایی نامیده شده است، که در تلفظ یونانی " اریو " آمده است. این واقعیت، عقیدۀ دکتر گوستاولوبون را که نام زبان باستانی ایریا نا ویجه را " آریک " خوانده بود، تائید نموده است....
3- در کتیبۀ رباتک نام " ویمه تکتو " که قبل ازین دارای ابهام بود، بنام سر سلسله یا موسس حکومت کوشانیان خوانده شده است. بناءً به گفتۀ معروف " با پیدایش آب تیمم باطل میشود " و دیگر نبایست فرضیه های موهوم به جای اسناد و مدارک مبرهن تاریخی قرار داده شوند. و کوشانیان باز هم در بستر توهمات و فرضیات گذشته هویت قومی و نژادی بخشیده شوند. »
اولاً به خدمت آقای مرادی بگویم که کتیبۀ رباطک نه در سال 1991 بلکه در سال 1993 کشف شده است. ثانیاً در هیچ سطری از کتیبۀ رباطک، نه کوشانی ها خودرا آریایی گفته و نه هم کنیشکا خودرا شهریار آریایی خطاب نموده است. اگر آنچه که در زیر می آید به فراهم نمودن قناعت شکاکان و خیال پردازان موثر واقع نشود در آنصورت میتوانند به خوانندۀ کتیبۀ رباطک نیکلاس سیمز ویلیامز که هنوز زنده است و در یونیورسیتی لندن در بخش مطالعات مشرق زمین و افریقایی مشغول وظیفه می باشد، مراجعه نموده با طرح پرسش های خویش از ایشان، معلومات ناقص خویش را در مورد کتیبۀ رباطک و آریایی بودن! کوشانی ها تکمیل نمایند.
در صفحه (146 ) " تاریخ افغان ها " ( The Afghans ) تالیف Willem Vogelsang از قول سیمز ویلیامز در بارۀ کتیبۀ رباطک چنین نوشته شده است: « خواندن متن کتیبه با مشکلاتی همراه بوده است.» خواندن کتیبه به مفهوم دانستن آن نمی باشد. در حاشیۀ همین صفحه آمده است که: « خواندن سیمز ویلیامز به استثناء برخی موارد، طرف قبول Fussman هند شناس فرانسوی قرار نگرفته است. »
آقای سیمز ویلیامز در لکچری که تحت عنوان New Findings in Ancient Afghanistan در بارۀ کتیبۀ رباطک در کنفرانس توکیو سال 1997 ارائه نموده، به کتیبۀ سرخ کوتل هم تماس گرفته است. او درین لکچر می گوید: « خواندن کتیبۀ سرخ کوتل با مشکلات همراه نبوده ولی ترجمۀ آن فوق العاده مشکل می باشد.»
در صفحه (158 ) کتاب The Dynastic Arts of the Kushans تالیف John M.Rosefield از عجز و ناتوانی آندره ماریق Andre Maricq و و . گ .هنینگ W . G. Henning در ترجمۀ کامل کتیبۀ سرخ کوتل یاد کرده و در صفحه ( 9 ) کتاب متذکره از قول والتر برونو هنینگ می نویسد که زبان کتیبه سرخ کوتل، زبان یوچی ها نمی باشد. خود والتر برونو هنینگ هم در صفحه ( 367 ) جلد اول کتاب " منتخبات خویش ( Selected Papers ) زبان کتیبۀ سرخ کوتل را مبهم توصیف کرده است. آقای دکتر مرادی نوشته بود که: بناءً به گفتۀ معروف " با پیدایش آب تیمم باطل میشود " و دیگر نبایست فرضیه های موهوم به جای اسناد و مدارک مبرهن تاریخی قرار داده شوند. و کوشانیان باز هم در بستر توهمات و فرضیات گذشته هویت قومی و نژادی بخشیده شوند. » آقای مرادی فراموش کردند که با پیدا شدن آب کثیف و لجن زار تیمم باطل نمی شود. ثانیاً با این حرف کاملاً با شما موافق ام که نبایست فرضیه های موهوم به جای اسناد و مدارک مبرهن تاریخی قرار گیرد. خوشحال می بودم اگر به مفهوم واقعی این جمله قبل از نوشتن توجه دقیق می کردید.

نهم: حکم قطعی آقای مرادی در بارۀ هویت کوشانی ها و یفتلی ها!

ایشان، اقای مرادی در صفحه (210 ) کتاب خویش، حکم قطعی خودرا در بارۀ هویت یفتلی ها و کوشانی بر مبنای کتیبه های سرخ کوتل و رباطک چنین صادر نموده است:
« کتیبه های سرخ کوتل و رباتک که در سال ( 1991) از دامنۀ کوتل رباتک بدست آمد، درین خصوص آخرین داوری تاریخی را در خصوص کوشانی ها و یفتلی ها رقم زده اند، که هر دو دودمان صاف و ساده هویت آریایی دارند. » اصطلاح عامیانه " آب ندیده موزه را کشیدن " همین را می گویند. اشتباه دیگر آقای مرادی درین نیز است که وقت نداشته که نوشتۀ خودرا بخواند. لسان اصلی شما فارسی است و بهتر خواهد بود این جملۀ تان را از سر بخوانید تا به اشتباه تان پی ببرید. به خدمت تان بگویم که هردو کتیبه در یک زمان آن طوریکه جملۀ شما نشان میدهد، کشف نشده است. همچنین، من که تازه به خواندن الفبای تاریخ شروع نموده ام نمی توانم با شما که ممکن است عنوان علمی خودرا در حوزۀ تاریخ کسب کرده باشید، در تاریخ فهمی رقابت کنم ولی همین قدر می توانم بگویم که در صدور حکم تان که بر هیچ مبنائی استوار نیست، بسیار شتاب کردید. " آخرین داوری تاریخی " که شما یاد نمودید زمانی خواهد بود که هر دو کتیبه به طور دقیق خوانده شود و توافق کلی اهل فن حاصل گردد، در آن زمان است که می توانیم از آخرین داوری تاریخی حرف بزنیم. تا آن زمان عقل و منطق حکم می کند که مباهات و فخر فروشی را یک سو نهاد. این فیصلۀ عجولانۀ شما که : " هر دو دودمان صاف و ساده هویت آریایی دارند". صاف و روشن خیالبافی است و با حقیقت هزار ها فرسنگ فاصله دارد. شما اگر اینقدر به گفتۀ خود اعتماد دارید لطفاً صورت انگلیسی متن کتیبۀ رباتک را که در سایت ها وجود دارد، صورت فارسی آن را یعنی به رسم الخط فارسی ( که اصلاً عربی است) از روی انگلیسی ترتیب نموده به سایت های پر بیننده بگذارید تا خواننده ها ببینند که کدام سطر آن موئید ادعای شما می باشد؟ یا اینکه کدام کلمۀ آن قابل فهم می باشد.

دهم: سر چشمه های چینی آقای مرادی!

آقای مرادی در صفحه ( 212 ) کتاب خویش از سرچشمه های چینی بحث نموده و چنین نوشته است: « سرچشمه های چینی بار ها قرابت نسبی کوشانیان و یفتلیان را ذ کر کرده اند، و آن ها را آریاییان " یویئجی " منسوب دانسته اند، و منسوبیت ترکی آن را رد کرده اند. »
آقای مرادی! سوالات زیر را جواب دهید:
1- کدام سرچشمۀ چینی مربوط کدام سال و نوشتۀ کدام مورخ یا نویسندۀ منسوبیت ترکی آن ها را رد کرده است؟
2- ممکن است به لسان چینی مسلط باشید درین صورت این را برای ما تصریح کنید که آیا سرچشمه های چینی آریایی ها را می شناختند؟ در کدام سرچشمۀ چینی گفته شده است که یوچی ها و یفتلی ها آریایی بودند؟
3- این را نیز واضح سازید که سرچشمه های چینی، چطور از کشوری بنام آریانای پانزده صد ساله، آن هم در چند قدمی اش خبر ندارد؟
4- پس یوچی ها و یفتلی های آریایی شما چرا و بر اساس کدام ضروت به جای لسان پیشرفته و متمدن ایرانی، از القاب و عناوین تورکی چون " یبغو " ، " ترخان"، "تگین " ، " خاقان " و " خان " استفاده می کردند؟
اگر شما به القاب و عناوین صریح و روشن تورکی توجه و دقت می نمودید به دنبال سرچشمه های چینایی که در مورد قرابت یوچی ها و تورکان چه گفته است، نمی رفتید. برخی ها فقط با یک کلمه از کتیبۀ سرخ کوتل که مسلماً و به هیچ وجه ترجمۀ دقیق آن نمی باشد، لسان خودرا به آن وصل می نمایند. اما چهار کلمۀ زنده تورکی را که مورد استعمال و استفادۀ روزمرۀ کوشانی ها و افتالیت ها بوده، نا دیده می گیرند. در آینده در بحث یفتلی ها منابع خودرا هم ذکر خواهم کرد که نام " توره مانا " یک کلمۀ تورکی است.
آقای دکتر! من که با کمال تاسف، مثل شما به سرچشمه های چینایی مستقیماً دسترسی ندارم، ولی نوشته ها و گزارشات زیررا که بر اساس منابع چینی، یوچی ها را تورک گفته است، غرض مطالعۀ شما و دیگران تقدیم میدارم. این مسئولیت شما بود که سرچشمه های چینی مورد اشارۀ خودرا یکا یک برای اقناع خوانندگان خویش می نوشتید.
1- Samuel Beal مترجم انگلیسی کتاب « سفرنامه های فا- هیان و سونگ یون زایرین چینایی از چین به هند » از لسان چینی به انگلیسی که مستقیماً به منابع چینایی مسلط اند، در پاورقی های صفحات ( 34 – 37 ) چنین نوشته است: « در تاریخ بودیسم کنیشکا و آسوکا از نگاه مقام و منزلت در یک ردیف قرار دارد. کنیشکا قائد یوچی ها یا تخاری ها بود طبق روایات و گزارشات چینایی ها این مردم متعلق به نژاد تارتار های شرقی ( یا تونگ نو ) می باشند.... یوچی ها یا تخاری قبیلۀ تارتار [ تورک ] می باشد که بعد از سرنگون نمودن پادشاهی یونانی – باختری در سال 126 قبل از میلاد، به هند مسقرشدند. » به کتاب زیر مراجعه شود.
Travels of Fah-hian and Sung-yun, Buddhist Pilgrims, from China to India (400 A.D. and 518 A.D.): Translated from the Chinese. By Samuel Beal (Google eBook)
2- به صفحات ( 131 -132-133-134) جلد چهارم کتاب " تحقیقات پیرامون تاریخ فزیکی نوع بشر " Researches into the Physical History of Mankind) ) تالیف "جیمز کاولز ریچاردز " که دارای معلومات سودمند می باشد، مراجعه کنید. مولف آن با ملاحظه و بررسی دقیق منابع یونانی، چینی، هندی و سالنامۀ کشمیری ( راجاتارنگینی ) یوچی ها را تورک گفته اند.
3- ادوارد چاوانس چین شناس فرانسوی و مسلط به لسان چینی و مترجم تاریخ سوماتسین در پنج جلد، یوچی ها یا کوشانی ها را تورک گفته اند. ص 518 ج دوم آذربایجان در سیر تاریخ، رئیس رحیم نیا ).
4- در صفحه (233 ) کتاب " تحقیقات در بارۀ مذهب چین " Studies in Chinese Religion تالیف " ادوارد هارپر پارکر " Edward Harper Parker چین شناس انگلیسی از چین شناس دیگری که چندین آثار و تالیفات در مورد چین دارد، بنام دکتر ایتل Dr. Eitel می نویسد که: « در سال 174 میلادی شخصی بنام امیتابا سوترا هندی از مرکز فرماندهی تخاری تارتار به چین آورده شد. مقصد دکتر ایتل از تخاری تارتار همانا یوچی ها ( کوشان ها ) می باشد.»
5- صفحه ( 61 ) " چهار گزارش باستان شناسی ارائه شده در سال های 1862-1863-1864-1865 " تالیف سر الکساندر کانینگهام، تحت عنوان " یوچی یا تخاری " قابل ملاحظه می باشد که در آن صفحه یوچی ها از قول نویسندگان چینی تارتار یا تورک گفته شده است.
6- سر هنری مایرز الیوت در صفحۀ ( 408 ) جلد چهارم " تاریخ هند... " از قول نویسندگان چینایی در بارۀ یوچی های تورک چنین می نویسد: « نویسندگان چینایی این معلومات را به ما میدهند که مردم تورک تبار بنام " یوچی " با عبور از مسیر هندوکش، در افغانستان مستقر شدند. »
7—در صفحه ( 87 ) کتاب " A Study in Hindu Social Polity " تالیف چاندرا چاکرابرتی، به استناد سالنامۀ چینایی یوچی ها را قبیلۀ تورک نوشته اند.
8 - صفحه ( 129 ) مجلۀ بنام ( The Literary Gazette... ) سال 1837- لندن ملاحظه نمائید که در پره گراف اول صفحۀ مذکور، بر طبق سالنامه های چینی، یوچی ها تورک خطاب شده است.
9- Frirdrich Hirth چین شناس مشهور امریکایی آلمانی تبار که آثار و تالیفات اش در بارۀ تاریخ و مردم چین مورد مراجعۀ خاورشناسان می باشد، یوچی ها را تورک گفته است. ( ص 518 جلد دوم آذربایجان در سیر تاریخ ایران ).
آقای مرادی! امید است نوشته های فوق الذکر که به اصطلاح شما سرچشمه های چینی، منبع آن ها می باشد، قناعت شما را فراهم گرداند.
البته ده ها مورخ دیگری بعد از تحقیقات و بررسی های همه جانبۀ خویش در مورد یوچی ها به نتایجی مشابه مورخان فوق الذکر رسیدند که به طور مفصل در قسمت پنجم بحث گردیده است. به موضوعات غیر مستند از نوع زیر در کتاب " بدخشان در تاریخ " به کرات به ملاحظه میرسد.

یاز دهم: تمدن یا توهم ایرانی در آسیای میانه !

در صفحه 229 "بدخشان در تاریخ" نوشته شده است: برتیلس در کتاب خود "جامی و نوایی" می نویسد: « خلق های ترک در آسیای مرکزی زمانی پیدا شدند که تمدن ایرانی در آنجا تشکل یافته و ادبیات و زبان فارسی به کامیابی های عظیم نایل آمده بود. 207 – ( شمارۀ 206 ص 321 تاجیکان در مسیر تاریخ ص 265. )
آقای دکتور مرادی! از شنیدن و خواندن حرف های اغراق گونه و ادعاهای های پوچ و دور از واقعیت از نوع فوق الذکر بسیار خسته شده ایم. فقط به این سوال جواب دهید که تا کنون چند شهر و یا چند قصبه و قشلاق و یا چند ساختمان قدیمی متعلق به تمدن ایرانی، در نتیجۀ کاوش و حفاری های باستان شناسان در آسیای میانه، از زیر خاک بیرون آمده است؟ شما که داعیۀ تمدن ایرانی را دارید حد اقل یک خر مهره متعلق به ایران متمدن خود را، نشان دهید که از مناطق مورد بحث در جریان حفریات از دل زمین بر آمده باشد؟ بهترین و منطقی ترین طریق اقناع خوانندگان، نه گفته های بی اساس بلکه ارائۀ اسناد و مدارک مستند می باشد. اکنون برخی ها نومیدانه دست و پا میزنند که مانند حوزه های مختلف تمدن های جهان چون حوزه های چین و هند وغیره حوزۀ را بنام " حوزۀ تمدن ایران " اختراع نمودند. خیالی است خام و تلاشی است بیهوده. اقای مرادی شما که در کتاب خویش بار بار از تمدن ایرانی یاد نمودید، مثالی مانند مثال زیر بیاورید که باور کنیم که ایران، واقعاً دارای تمدنی بوده است.
توجه نمائید به اعتراف صریح رنه گروسه مورخ فرانسوی که در ترک ستیزی استاد همه ترک ستیزان به شمول شماررفته است « باری، به لحاظ صداقت تاریخی باید این نکته را پذیرفت که نخستین دخالت ترکان در تاریخ سبب شگوفایی تحسین بر انگیز هنر شد و حتی هنر چینی را از بیخ و بن تازه و احیا کرد.... باید گفت با تشویقی که این ترکان از هنرمندان به عمل می آوردند و اعتقاد شان به کیش بودایی، مجسمه ها و نقوش برجستۀ غار های یون کانگ [ واقع در ایالت شان سی ] ( از سال 453 ) و لونگ من [ واقع در ایالت هونان ] بوجود آمدند و این ها بزرگترین آثار مذهبی هستند که در چین پدید آمده اند و ضمناً از بزرگترین آثار مذهبی هستند که بشر آفریده است." ( ص 56 چهرۀ آسیا، رنه گروسه، ترجمه غلام علی سیار)
این یک نمونه از زبان کسی است که در خصومت و دشمنی با تورکان سرمشق دیگران می باشد.
در صفحات ( 193 – 194) کتاب خویش که نوشتۀ مسیو آ. فوشه را نقل کردید و نوشتید که : ( اینکه مسیو آ. فوشه، هاکن و خانمش و دانیل شلومبرژه در تلاش های خود در ساحات بلخ گویا هیچ گونه نتیجۀ بدست نیاورده و مایوسانه نوشته اند: « هر جا کلند میزنیم جز خاک روی هم انباشته شده چیزی نمی یابیم، از هر جانب تا انتهای افق درای انبوه خاک نه یک ستون هخامنشی دیده میشود و نه یک قطعه از ستون های یونانی، نه یک اطاق شکستۀ دورۀ ساسانی، در هیچ نقطه ازین انبوه خاک یک قطعه سنگ تراشیده پیدا نمی شود، بنابر این امید یافتن کوچکترین آثار بنایی که توانسته باشد در برابر باد و باران یا خرابی های انسان ها مقاومت کرده باشد از بین میرود. » ماسیو فوشه با ابراز این تاثرات نشان داده است که گویا از قدامت آق کپرک در بلخ، هزار سم در سمنگان، خیار گنجشکان در تخار و دره کر در بدخشان و سایر ساحات باستانی مثل طلاه تپه، دلورزین تپه، حیرتان و غیره کانون های باستانی در ماحول بلخ کمتر اطلاع داشته و دیوار های هیولای بلخ قدیم ( دورۀ اسلامی )، برج عیاران، مسجد نه گنبد وغیره هیچکدام را ندیده است. »
آقای مرادی! آیا فکر نمی کنید که از نوشته باستان شناس فرانسوی برداشت نادرست نموده اید؟ اگر ما در تعبیر و تفسیر خویش اشتباه کنیم تا حدی معذوریم نه شما! باستان شناس فرانسوی از پیدا نشدن چیزی متعلق به هخامنشیان، یونانیان و ساسانیان در ساحات بلخ، شکایت دارد که در ذات خود تردید کنندۀ صریح و کامل تمدنی بنام تمدن ایرانی شما است. مقصدشما از یاد آوری قدامت آق کپرک در بلخ، هزار سم در سمنگان وغیره چه می باشد؟ آیا مصمم استید که دستاورد های فرهنگی مردم این کشور را که امید است روزی اسمای ایجاد گران واقعی آن کشف شود، بنام هخامنشیان و ساسانیان و یونانیان تمام کنید؟ این کاری است که از شما انتظار نمیرفت.
آقای مرادی! از آقای لاریجانی که هنوز از جمله اراکین با صلاحیت در دولت ایران است، بپرسید چرا ایرانیان قبل از اسلام را وحشی و بی فرهنگ توصیف کرده اند؟ قول او در صفحه 21 کتاب "ترکان و بررسی تاریخ ، زبان و هویت آن ها در ایران" تالیف حسن راشدی چنین آمده است: ( دکتر علی لاریجانی رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی در مراسم بزرگداشت میلاد پیامبر اسلام (ص) در سخنان پیرامون شرایط ایران قبل از اسلام گفته است: « ایرانیان قبل از اسلام مردمانی بی سواد، بی فرهنگ و وحشی بودند و خود نیز علاقه داشتند بی سواد بمانند.» وی هم چنین تمام پیشرفت های فرهنگی و علمی ایرانیان قبل از اسلام را دروغ خوانده و اندک فعالیت های نظیر تاسیس دانشکاه « جندی شاپور » را حاصل تلاش عدۀ مسیحیان دانسته
است. )

— دوازدهم: تلاش مذبوحانۀ آقای مرادی در نفی تاریخ تورکان!

در صفحه 229 کتاب " بدخشان در تاریخ " چنین می خوانیم:
« اساساً عناصر ترکی در قرن چهارم هجری تا سرحدات واقع در محل تلاقی گرگان و کوهستان (208) مرز گورگان نزدیکی رباط دهستان( 209) جیت در کنار سیحون سفلی ( خجند) نزدیک خوارزم(210) اوش در قیرغیزستان (211) منک از نواحی بلخ (212) واشگرد ( فیض آباد ) از نواحی بلخ(213) چغانیان نزدیک ترمز( 214)و بدخشان رسیده اند (215). آمده است. »
شماره هائیکه نویسنده در برابر اسمای یک یا دو منطقه گذاشته است که هر کدام دارای منبع مشخص می باشد. از نوشتۀ ایشان ( آقای مرادی ) بر می اید که تورک ها در قرن چهارم هجری به مناطق فوق الذکر دست یافته اند. قبل از اینکه ما به تکذیب گفتۀ موصوف بپردازیم، آقای دکتر، خودش با تکذیب گفتۀ خود تکلیف ما را آسان تر ساخته اند. اگر باور ندارید صفحه 220 کتاب « بدخشان در تاریخ » بخوانید در آنجا نوشتۀ را می خوانید به این ترتیب:
« با سقوط دولت یفتلی که بر 27 ولایت در شمال و جنوب هندوکش تسلط داشتند حوزۀ اقتدار شان به تورکان تعلق گرفت. بدین وسیله سرنوشت مردم تخارستان ( بدخشان ) پس از سقوط سلطنت یفتلی ها بدست اقوام ترک افتاد، با زدوخورد های باز هم طولانی متشنج گردید. در چنین وضعیت آشفته سیاسی بود که سپاه اسلام به ولایت شمالی خراسان ( تخارستان ) وارد گردید »
این بدان مفهوم است که قبل از قرن چهارم هجری یعنی قبل از تهاجم اعراب و بعد از سقوط یفتلی ها، مناطق شمال و جنوب هنوکش، متعلق به تورکان بوده است. آیا اعتراف صریح آقای مرادی مبنی بر تصاحب دو طرف هنوکش از طرف تورکان به خودی خود تردید و تکذیب کنندۀ نوشتۀ ما قبل یعنی آمدن تورکان در قرن چهارم هجری نمی باشد؟
شماره 15 متن که بعد از کلمۀ بدخشان آمده، نشان میدهد که تورکان در قرن چهارم هجری به این منطقه آمده اند. این گفته را در صفحه ( 232) کتاب خویش اینطور تکذیب نموده اند:
« در زمان اقتدار خاقان غربی ترک در عهد تونشخو ( وفات 630 ) م. تخارستان و بدخشان به تصرف آن ها در آمد. » تفاوت زمان بیشتر از چهار قرن می باشد. نظر شما در مورد حرف های متناقض چه می باشد؟
در نوشته های قبلی خویش مکرراً از خواننده ها تقاضا نموده ام و بار دیگر این تقاضا را تکرار کی کنم که تاریخ طبری، و تاریخ کامل ابن اثیر و تاریخ ابن خلدون را که دارای اطلاعات مفید در بارۀ حوادث و رویدادهای تاریخی قرون هفتم و هشتم یعنی در بارۀ جنگ های اعراب در سرزمین کنونی افغانستان و آسیای میانه می باشد، مرور نمایند تا به خوبی انصاف و صداقت نویسنده های کشور خویش پی ببرند. درین کتب حقایقی در بارۀ تاریخ آن عصر افغانستان بیان گردیده است که نویسنده های افغانستان جرئت باز گویی آن ها را در خود ندیده اند. شک ندارم که آقای مرادی این کتاب ها را نخوانده باشد، مگر از روی احکام شان بر می آید که چیزی ازین کتب نصیب شان نشده است. در قسمت های قبلی به تفصیل بیان شده و بازهم مختصراً عرض می کنم که یگانه قوایی که در شمال و جنوب هندوکش در برابر اعراب می جنگیدند، تورک ها بودند. مدافعین نخستین گرگان و کوهستان که آقای مرادی از آن ها ذکر نموده در برابر اعراب، تورکان بودند اگر مشکوک اید به کتاب های فوق الذکر مراجعه نمائید. بنابراین نوشته " آمدن عناصر ترکی در قرن چهارم هجری" گریز آشکار و طفره رفتن از حقیقت مسلم می باشد نه ناشی از عدم آگاهی نویسنده.
توجه کنید به این سند غیر قابل انکار که بیانگر حقیقت روشن می باشد و متاسفانه تا اکنون هیچ نویسنده یا تاریخ نویس غیر تورک کشور، حاضر به پذیرش آن نشده است چه رسد به اعتراف آن! چرا؟ زیرا بیهوده نگفته اند که حقیقت تلخ است. این گفتۀ نغز و پر معنای ژان ژاک روسو را برای چنین افراد تقدیم میدارم : " می توان حقیقت را دوست نداشت، اما نمی توان منکر آن شد".
« بقایای تورکهای غربی بودند که مقاومت های دوامدار را علیه اعراب سازمان دادند و از شهرهای محدوده افغانستان کنونی درمقابل عربها دفاع نمودند. »
(جلد سوم " تاریخ تمدن آسیای مرکزی که ترجمۀ پارسی قسمت مربوط " تورکان غربی " در سایت وزین « بابر کلتوری انجمنی » نشر شده است. )
گفتۀ فوق الذکرهر چند حقیقت دارد ولی ناقص است، و متاسفانه اغراض خاصی در آن نهفته است که علت آن در قسمت ششم به طور مفصل توضیح گردیده است. جملۀ فوق الذکر را می توان این طور تصحیح و تکمیل نمود که تورک های غربی با مساعت و همکاری تورکانی که قبلاً درین سرزمین ساکن بودند، از شهر های محدوده افغانستان کنونی در برابر اعراب دفاع می نمودند. مدافعین بادغیس تحت رهبری تیرک طرخان مشهور به نیزک و برادرش سولو از جملۀ تورکان غربی نبودند، ولی در یک صف با تورکان غربی در برابر اعراب مبارزه می کردند. تورک هایی که در کابل، زابل، قندهار ، سیستان ، سند و ملتان در برابر اعراب می جنگیدند به احتمال زیاد همگی شان از جمله تورکان غربی نبودند. " تاریخ تمدن آسیای مرکزی " طی شش جلد برای اثبات وجود ایرانی ها در آسیای میانه و نفی و انکار کامل تاریخ و موجودیت تورکان در آن منطقه بر اساس سفارش سمپوزیم سال 1977 شهر دوشنبۀ تاجکستان ذریعۀ قلم های اجیر یا ناچار به رشتۀ تحریر در آمده است.
البته همین جملۀ هر چند ناقص و آن هم به زبان و اعتراف صریح دشمنان نه تنها آنچه را که رشته اید، پنبه ساخته است، بلکه در حقیقت سند و مدرک محتوم ثبوت صحت و حقانیت ادعای ما مبنی بر سکونت و حضور فعال تورک ها در میدان جنگ و سیاست آن عصر در تمام نقاط کشور امروزی که بنام افغانستان یاد میشود، می باشد. هدف از یاد آوری این مطالب خدا نخواسته نه به مقصد فضل فروشی بلکه تصریح مکرر حقایق تاریخی کشوری بنام افغانستان است که تا حال به طور عمدی کتمان نموده اند.
نقشۀ که حالا آقای دکتر مرادی به اجرای آن کمر بسته اند، حدود هشتاد یا نود سال است که به طور جدی و هم آهنگ در سطح بین المللی (سمپوزیم بین المللی اکتوبر 1977 شهر دوشنبه تاجکستان یک نمونۀ آن است) شروع شده بود که حاصلی جز رسوایی و رو سیاهی برای دسیسه چینان و توطئه گران تاریخ ساز نداشته است. مورخان و باستان شناسان را استخدام نمودند و عدۀ را مجبور ساختند که خلاف اراده و رضائیت خویش علیه تورکان و بد نام ساختن آنها دروغ بنویسند. بر خلاف برخی ها که دروغپردازی و طرح ادعاهای پوچ و بیهوده، طبیعت ثانوی شان شده، نمیخواهم حرفی را که به مفت نمی ارزد، تحویل خواننده نمایم. و آنکه چنین می کنند و یا می اندیشند خودرا گول میزنند نه خوانندۀ با هوش و تیز بین را! چند نمونه از توطئه ها و جفا های که در سطح بین المللی علیه تورکان و تاریخ شان شده بر ضد هیچ قومی صورت نگرفته است.
صفحه (4) کتاب " یهودیان خزر " The Jews of Khazaria تالیف کوین آلن بروک Kevin Alan Brook را بخوانید که چگونه در دوران رژیم مطلقۀ و خودکامۀ استالین ( 1929 تا 1953 ) مورخان و باستان شناسان مشهور روسی چون ل . گومیلیف و مینورسکی مجبور ساخته می شوند تا هویت تورکی خزران را انکار کنند. کوین آلن بروک درین صفحه کتاب خویش چنین می نویسد: « بدون شک خزر ها تورک بودند و فرضیه ای که ادعا دارد خزر ها تورک نیستند و یا به طور کلی تورک شده اند، مردود و از اعتبار ساقط می باشد. » این یک نمونه کوچک از جفاکاری و سیاست آشکار ضد تورک استالین می باشد. نفاق انداختن بین اقوام مختلف تورک از جمله سیاست های دیرینۀ چینی ها بوده است. سیاست پارس ساختن تورکان در ایران و جریمه پرداختن اطفال شان در حین صحبت به لسان مادری خود در مکاتب و تحریف و نفی تاریخ آن ها در زمان شاهان پهلوی مثال روشن دیگری می باشد. به زنجیر کشیدن لسان تورکان و محروم ساختن ما از تحصیل به لسان مادری و تخریب آبدات تاریخی ما و تعویض نام های تاریخی تورکی مناطق و محلات به لسان پشتو و محو کلمۀ تورکستان نمونه های دیگر استبداد حاکمان جنایتکاری است که شما شاهد زندۀ آن می باشید. نوشته های مغرضانۀ برخی مورخان کینه توز و متعصب اروپایی علیه تورکان و تحریف و جعل تاریخ آن ها کمتر از استبداد میر غضبان شرقی نبوده است. و بالاخره در هند هم به خاطر سلطان محمود غزنوی روی خوشی از تورکان ندارند و آن ها را بنام هایی یاد کرده اند. آگوستوس فردریک رودولف استاد سابق در یونیورسیتی بنارس و سپس
یونیورسیتی کلکته و بالاخره رئیس " انجمن آسیایی بنگال " در صفحه ( 77 ) کتاب خویش " A History of India " در بارۀ محمود غزنوی و محمد بن قاسم چنین نوشته است: « اتهام قتل عامی که به محمود غزنوی و محمد بن قاسم نسبت میدهند به وسیلۀ اسناد و مدارک ثابت نشده است، بر خلاف، مدارک فراوانی وجود دارد که دلالت بر سیاست تحمل و بردباری آن ها می نماید.» بر می گردیم به اصل مطلب که درد دل با جناب دکتور مرادی است.
در صفحه 212 کتاب شما از خاور شناس دنمارکی بنام کرستن سن ( کریستن سین ) ذکر به عمل آمده است. به ظن قوی کتاب وی را مرور نمودید بار دیگر هر زمانیکه فرصت داشتید به صفحه 429 کتاب ایران در زمان ساسانیان ترجمۀ رشید یاسمی مراجعه کنید که این طور نوشته شده است: « پس از جنگ های خونین سپاه روم و ارامنه و اتباع موشل و ایرانیانی که به خسرو پیوسته بودند، وهرام را در حوالی گنزک آذربایجان منهزم کردند. وهرام به ترکان پناه برد و در بلخ بیاسود و در آن شهر چندی بعد ظاهراً به تحریک خسرو به قتل رسید. »
تاریخ این واقعه بر مبنای همین کتاب سال 590 میلادی به نظر میرسد. به استناد نوشتۀ کریستین سن، چهار صد سال قبل از آن تاریخ ( رسیدن عنصر ترک در قرن چهارم هجری ) حاکمیت تورکان در بلخ و سایر ولایات افغانستان امروزی مرعی بود.
در صفحه (227-228 ) کتاب " تاریخ در بدخشان " آمده است: « به منظور صراحت بخشیدن به موضوع کافی خواهد بود تا به نوشتۀ اکادمیسین استاریکف اشاره شود. " تورانیان اصلاً کیانند؟ " و کشور آنان در کجا است؟ بی شبهه وطن آنان در شمال شرق ایران بوده و سرحدش به طور واضح نشان داد ه شده است: " جیحون یعنی آمو دریا، به این جهت تورانزمین " ورازرود " یا ماورالنهر ترکستان است. آیا این معنی آن را ندارد که تورانیان ترک اند و با ایرانیان مقابل گذشته ( این کلمه درینجا بی ربط است. ت .م ) اند. اما اینگونه مقایسه هیچگونه اساسی ندارد. " استارکیف در ادامۀ سخن می افزاید که ماورالنهر و خوارزم الان حدود زندگی ترک زبانان می باشد. اما در زمان های قدیم سرزمین های قدیمی ایرانیان آسیای مرکزی یعنی اجداد خلق تاجیک بوده است".
1— جناب دکتر! در مورد افسانه های بافته شده در شاهنامه پیرامون جنگ های ایران و توران و آریایی پنداشتن تورانی ها از جانب استارکیف و یا هر کس دیگر بد فهمی بیش نیست. به صفحه ( 208 ) کتاب « تاریخ غزنویان » بخوانید که می گوید: « و محتملاً در ایام فردوسی تضاد میان ایران و توران یک پیش داوری ادبی و تاریخی شعور ملی ایرانی بوده است نه توصیف چگونگی یک امر واقع. »

اگر از نظر شما، آن تورانی ها آریایی باشند پس مشهورترین زبان شناسان و مورخان و مردم شناسان جهان ( چون ماکس مولر مولف ده ها اثر در عرصه های زبان شناسی و مردم شناسی، پروفیسر اوپر خاور شناس آلمانی و متخصص در لسان سانسکریت مولف کتب متعدد، رابرت کالد ول Robert Caldwell مولف کتاب « گرامر مقایسوی لسان دروایدی " و آثار متعدد دیگر، فلیپ سمیت Philip Smith نویسندۀ کتاب « تاریخ باستانی جهان »، لویس هنری مورگان مولف کتاب « جوامع باستان... »، ایزاک تایلر مولف کتاب « اصل و منشاء آریایی ها... » ، فرانسوا لونرمان آشور شناس فرانسوی، جورج راولینسن مورخ و زبان شناس انگلیسی نویسنده " تاریخ اشکانیان " و آثار دیگر و سر ویلیام ویلسن هونتر هند شناس و ده ها تن از نامداران عرصۀ تاریخ باستان و زبان های قدیم جهان ) با تائید و تصدیق حضور تورانیان در منطقه، قبل از پیدایش اقوام موهومی بنام آریایی به راه غلط رفته اند؟
تمامی این دانشمندان نامی جهان هندواروپایی بودند. نوشته های زیر که در قسمت پنجم نیز آمده است و شاید شما نخوانده باشید به عنوان مشت نمونۀ خروار که دلالت بر موجودیت تورانی های به اصطلاح آریایی قبل از پیدایش آریایی ها شما می کند، غرض معلومات تقدیم می گردد.
الف: براساس معلومات ومعرفت موجوده ازقدیم ترین ایام، می توان با قطعیت گفت که نوعی لسان که بنام تورانی شناخته شده است به طورکلی ازقفقاز تا بحرهند وازسواحل مدیترانه تا دهانهء گنگا رایج ومتداول بوده است. موصوف درحاشیهء صفحهء متذکره توضیح داده که اسناد کتبی وجود دارد که اشغال آسیا توسط نژاد تورانی را تائید می کند ودرین باره اتفاق نظر وجود دارد. زمانی که تورانی ها یا سیتی ها در هرجا غالب ومسلط بودند، نشانی ازفرهنگ آریایی ها وسامی ها وجود نداشت. George Rawlinson; The History of Herodotus; P, 523, Vol - I.
ب : حینی که تورانیان بزرگ درهرقسمتی از کرهء ارض پراکنده بودند و مقام و موضع مسلط دردنیا داشتند، نژادهای دیگر هنوزبسیارجوان بودند. آن ها قبل ازآریایی ها وسامی ها به مهاجرت خویش آغازنمودند. گروه های اخیرالذکر یعنی سامی ها وآریایی ها، حینی که به مهاجرت خویش شروع نمودند، درهرجا و مکانی که رفتند با تورانیان مواجه گردیدند.
E. A . Allen, The Prehistoric World:
ت— گزارشات " اکادمی و تایمز " از اجلاس انجمن بریتانیا و کنگرهء شرق شناسان سال 1874 در شمارۀ جنووری و اپریل جلد 103 " تحقیقات وستمینیستر سال 1875 لندن، در بارهء " متخصصین نخست ذوب و ترکیب فلزات " همچنین راجع به تمدن تورانیان آسیای مرکزی و محو و تخریب این تمدن به واسطهء آریایی ها، اشاره گردیده است. بنابر جالب بودن موضوع، خواستم خواننده را نیز درین رابطه مستحضر گردانم. در صفحه 170 آمده است: لازم به یاد آوری مجدد این فاکت نیست که تقریباً کلیه کتیبه های به دست آمده از آسیا به اثبات میر سانند که منشاء تورانی دارند. آقای لونرمان اعلام داشته که از تحقیقات و بررسی های خویش به نتایج بسیار با اهمیت وغیر قابل باور دست یافته است. این عبارت از کشف تمدن بسیار پیشرفتهء تورانی های آسیای میانه می باشد، منبعی که تمدن همسایه های سامی و آریایی از آن اقتباس گردیده است. آقای لونر مان ذوب و ترکیب فلزات و نیز اختراع هنر خط را به تورانیانی که میان کوه های آرال و آلتای ساکن بودند، نسبت داد ه . در صفحه 172 همین شماره عامل سقوط و انحطاط تمدن تورانیان تاخت و تاز آریایی های وحشی دانسته شده است. آریایی ها به تدریج آداب و رسوم و عرف و عنعنات آن ها را پذیرفتند و به مرور زمان صاحب تمدن پیشرفته گردیدند."
ث — پروفیسر" گ . س . اوپر" خاور شناس آلمانی و متخصص در زبان سانسکریت در کتاب خویش " تجارت در هند باستان " می نگارد" این یک واقعیت است که مدت ها قبل از آمدن هندو های آریایی، نژاد بزرگی که به نام تورانی مشهور اند، در سراسر جهان امپراطوری هایی تاسیس نموده اند. خاستگاه یا موطن اصلی آن ها یعنی تورانیان حوالی دریاچهء آرال می باشد. ایشان از همین منطقه در هر سو پراگنده شدند و به مدت پانزده صد سال فرمانروای بی رقیب دنیا بودند. اکنون به ثبوت رسیده است و رمز گشایی کتیبه های میخی هیچ گونه شک باقی نگذاشته است که گفته شود امپراطوری های تورانی ها دارای فرهنگ عالی و پیشرفته بودند. دراویدی های عصر ما که زمانی صاحب پرشیا بودند، به این گروه یعنی تورانی تعلق دارند.
– On the ncient commerce of India, ,p.8 Gustav Salomon Oppert Ph-D
حالا اختیار با شما است که تورانی های فوق الذکر را بنام آریایی صدا می کنید و یا لقب دیگر به آنها می چسپانید.
2— گفتار بلوشه که برای شما و یک تعداد ایرانی های از خود راضی ممکن است دلچسپ نباشد، در مورد منابع فارسی و عربی و نا آگاهی این منابع از سر زمین تورکان در صفحه (37 ) پیشگفتار نخستن کتاب فرهنگ دنیا یعنی " دیوان لغات الترک " تالیف علامه محمود بن حسین الکاشغری، آورده شده که: « در منابع فارسی و عربی، آگاهی از زبان های ترکی و سرزمین های ترک نشین موجود نیست. بویژه در فارسی نویسان خوی « خودنگری » شدیدی وجود دارد، هر چه می نویسند، فقط از خود شان می نویسند و به غیر فارس « انیرانی » می گویند و اغلب به بد گویی از آنان و خیالپردازی های خرافی دست میزنند. در کتب جغرافیۀ فارسی، آگاهی بایسته از کشور های غیر فارس وجود ندارد. فارس ها وقتی هم که در مباحث جغرافیه به خارج از مرز های خود می پردازند، اسیر قصه پردازی و افسانه سازی می شوند.» طوریکه از نوشتۀ یک عده دانشمندان تاجکستان بر می آید مرض علاج ناپذیر خیالپردازی های دلخوش کننده و افسانه سازی دروغین ایرانی های خود بزرگ بین، به آن ها نیز سرایت نموده است.
3— مولف « تاریخ غزنویان » در صفحه ( 209 ) کتاب خویش از قول علامه محمود کاشغری نخستین فرهنگ نویس جهان چنین نوشته است: روزگاری تمامی ماوراءالنهر دیار ترک بود، اما وقتی نفوس فرس افزایش یافت، این سرزمین به بلاد عجم شباهت یافت. "
4— از ایران دوستان خصوصاً از آقای استارکیف احترامانه تقاضا دارم برای آشنایی دقیق از سرحدات خیالی ایران زمین لطفاً شاهنامۀ فردوسی چاپ مسکو را به دقت از ملاحظۀ خویش بگذرانند.
5- صفحه ( 24 ) « تاریخ ایران و ممالک همجوار آن...» تالیف آلفرد فن گوتشمید ترجمۀ کیکاووس جهانداری چاپ چهار 1382 را بخوانید که به موجودیت تورکان در آسیای میانه که شما و همقطاران شما منکر آن استید، گواهی میدهد.
6 – آقای مرادی! شما با محققین تاجکستان وجود ترکان آسیای میانه را قبل از قرن ششم انکار می نمائید. آیا می توانید اسناد و مدارک چینی را هم انکار کنید. ماری. ا. زاپلیکا دانشمند عرصۀ مردم شناسی فرهنگی در صفحه 61 کتاب خویش « تورکان در تاریخ آسیای میانه » ضمن تقسیم بندی مراحل مختلف تاریخ تورکان آسیای میانه می نویسد که : « در سالنامه های سلسله های چینایی تانگ و یو از وجود تورکان در آسیای مرکزی در 2356 ـــ 2200 قبل از میلاد تذکر رفته است. "
7- « سخرانی ها در بارۀ تاریخ تورکان و مناسبات آن ها با مسیحیت » Lectures on the History of the Turks and) Its relation to Christianity by John Henry Cordinal) مراجعه کنید که صفحه ( 21 ) آن بحثی کرده است از جنگ اسکندر مقدونی با تورکان در سغدیانا.

بحث و بررسی پیرامون کتاب " بدخشان در تاریخ " هنوز تمام نشده است و ادامه دارد.
این هم لیست کتبی که از کتیبۀ سرخ کوتل بحث نموده است. علاقمندان می توانند به آن ها مراجعه نمایند.
1— Papers on the Date of Kaniṣka: Submitted to the Conference on the Date of ... edited by Arthur L. Basham 9 P. 121 )
2—Portraiture in Early India: Between Transience and Eternity By Vincent Lefèvre ( p 92-91 )
3—Indian Buddhism: A Survey With Bibliographical Notes By Hajime Nakamura ( P. 141 )
4-A History of India By Hermann Kulke, Dietmar Rothermund ( PP 82-83 ).
5 Acta iranica By Walter Bruno Henning ( PP 5o3 -504 ).
6—Buddhism In Central Asia By Baij Nath Puri ( PP 306- 307 ).
7- The Silk Road in World History By Xinru Liu ( PP 46-47 ).
8—History of Civilizations of Central Asia: The Crossroads of Civilization: A ...
By Vadim Mikhaĭlovich Masson, Unesco ( PP 117 – 118 ).
8==The Grandeur of Gandhara: The Ancient Buddhist Civilization of the Swat ... By Rafi U. Samad ( PP 89- 90 ).
9- Foreign Impact on Indian Life and Culture (c. 326 B.C. to C. 300 A.D.) By Satyendra Nath Naskar PP 75- 76 )

منابعی که از آن ها می توان در بارۀ کتیبۀ رباطک اطلاع اطلاع حاصل نمود و به صحت ادعای آقای مرادی پی برد.
1—The Khyber Pass: A History of Empire and Invasion By Paddy
Docherty ( PP. 86-87 ) Published in 2008 by Sterling Publishing Co.. Inc.
2— Arsacids and Sasanians: Political Ideology in Post-Hellenistic and Late ... By M. Rahim Shayegan ( PP.19 20 ) Cambridge University Press. First Published 2011.
3- Early Buddhist Transmission and Trade Networks: Mobility and Exchange within ... By Jason Neelis ( PP . 32- 33 )
4— Portraiture in Early India: Between Transience and Eternity
By Vincent Lefèvre ( PP 93- 92 )
5— The Grandeur of Gandhara: The Ancient Buddhist Civilization of the Swat ... By Rafi U. Samad ( PP. 86-87 )
6— Source Book Of Indian Civilization,A By Niharranjan Ray ( PP 600- 601 )
7— Different Types of History edited by Bharati Ray ( P . 38 )
8— The Great Empires of the Ancient World By Thomas Harrison ( P 242 )
9--- A History of India By Hermann Kulke, Dietmar Rothermund ( PP. 80-81 )
10— Afghanistan. Ediz. Inglese By Paul Clammer ( P.89 )
11—History & Civics 9 By Sudeshna Sengupta ( P. 66 )
12—Zoroastrianism: An Introduction By Jenny Rose ( P. 74 )
13—Historical Dictionary of Ancient India By Kumkum Roy ( P.260 )
14—General Studies History 4 Upsc By Reddy ( P. 60 )
15—Exegisti Monumenta: Festschrift in Honour of Nicholas Sims-Williams By Werner Sundermann, Almut Hintze, François de Blois ( P. from 332 to 342)

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت

غلام سخی سخا — 2013-01-24T22:54:49Z

این قسمت نیز چون قسمت های قبلی، حاوی برخی حقایق، تحریف ها، دستبرد ها، جعل های تاریخی برخی مورخان و نویسندگان می باشد که ایشان با نوشته های گمراه کننده و خلاف حقیقت خویش، پاسخ دهی توام با پرسش های متقابل را الزامی ساخته اند. امیدوارم این توضیحاتِ پاسخی و دفاعی که مخاطبین خاص خودرا دارد، سبب سوتفاهم در نزد دیگران نگردد. هر کس دیگر هم که در موقف ما قرار می گرفت، همین کار را می کرد و انصافاً حق هم با او بود. بنابراین آنچه که تا حال خوانده اید و یا در زیر میخوانید با وجود برخی نارسایی های شکلی و نقطه گذاریهای خود متضمن یک سلسله حقایق غیر قابل انکاری میباشد که تا کنون گفته نشده است. اذعان میدارم که کسیکه به عنوان وکیل مدافع مخاطبین مشخص این سطور جهت اثبات خلاف دلایل مندرج آن به میدان می آید، لطفاً اسناد و مدارک متقن خویش را جهت اقناع خوانندۀ آگاه که به عنوان شخص ثالث و بیطرف حق داوری و ابراز نظر پیرامون دلایل مطروحه دارد، از یاد نبرد و ضمناً از روی لطف و محبت، کاپی آن را در سایت هایی که، نوشته های تحقیقی راقم به نشر رسیده، به نشر بسپارند. طوریکه در فوق اشاره شد، محتوای مندرج کلیه قسمت ها صورت دفاعی داشته و و توسط آن به ادعاهای مثل ادعاهای زیر پاسخ ارائه شده است.
ادعای اول که از بیخ و بن تهی از اساس و در عین حال مضر و گمراه کنندۀ اذهان خالی و نا آگاه میباشد، این است: تا کنون، اگر دولت های قراخانیان، سلجوقیان و غزنویان را به خوبی نشناخته باشید، آقای یوسف شاه یعقوب اف عضو یا رئیس اکادمی علوم تاجکستان، آن اقوام را، به شما معرفی میدارد. موصوف در درمقالۀ خویش که مندرج صفحات (۲۷-۳۴) مجموعهء مقالات " جهان ایرانی وتورانی" به اهتمام مرضیه ساقیان ازانتشارات مرکز اسناد و تاریخ دیپلوماسی تهران-۱۳۸۱ میباشد، چنین می نویسد: ...دولت قراخانیان، سلجوقیان وغزنویان را دولت ترک نامیدن روا نیست. اگرما شجرهء سلطان محمود را بیاد بیاوریم، خودش را از اولاد بهرام چوبینه می نامد. مقالۀ موصوف، طوریکه دیده میشود، در کنفرانس تهران که بدون شک به مقصد تاریخ سازی تدویر گردیده بود، ارائه شده است.
این هم بضاعت تاریخی یکی از دانشمندانی؟ که دراکادمی علوم کشوری مشغول تاریخ سازی اند. ممکن است همین شخص یکی از اشتراک کنندگان فعال سمپوزیم تاریخ سازی شهر دوشنبه باشد. دنیا میداند که آن ها کی ها بودند، اما متاسفانه، موصوف علیرغم داشتن مقامی در بالا ترین موسسۀ علمی یک کشور، نتوانسته تشخیص دهد که آن اقوام چه هویتی داشته اند. ایشان توضیح ندادند که اگر آن ها تورک نبودند پس کی بودند؟ فرض محال اگر این ادعا ازطرف نویسندهء تورک مطرح می گردید میدانید چه می کردند؟ قیامت برپا می کردند. هویت و اصلیت اقوام فوق الذکر طوریکه شما میدانید، در دنیا شناخته شده است، ضرورت به شناسایی مجدد آن احساس نمی گردد. هدف اساسی درینجا معرفی و شناساندن چهرۀ واقعی تاریخ سازان است که جرئت و جسارت! شان درخور تحسین و تمجید می باشد.
طوریکه ملاحظه میشود یکی از بزرگترین مشکل عده ای از تاریخ نویسان مامور و پر مدعا، عبارت است از قایل نشدن ارزش و اعتبار به اسناد و مدارک تاریخی است. کسیکه ادعایی را مطرح می کند چه مربوط به مسایل تاریخی وغیر آن، برای اثبات صحت و حقانیت آن بایستی به ارائه دلایل و براهین بپردازد. در غیر آن، توضیح واضحات است که حتی نوشته های هزار صفحه ای هم، برای اشخاص آگاه، برابر یک پول سیاه از ارزش و اعتبار بر خوردار نمی باشد. از ایشان که مورخ! اند باید پرسید که سلطان محمود در کجا خودرا از اولاد های بهرام چوبین، گفته است؟ بالفرض اگر این حقیقت میداشت (معلوم است که حقیقت ندارد) باز هم سلطان محمود به عنوان یک تورک و مسلمان سرسخت، به آن کسیکه با خواهر خویش (گردوبه یا گردویه) ازدواج کرده ( ص. 115 در تاریکی هزاره ها، تالیف ایرج اسکندری، ص 322 کتاب ایران در زمان ساسانیان ) لعنت و نفرین می فرستاد چه رسد به اینکه ادعای اعقاب و اخلاف وی را نماید!

نمونهء دیگر غصب شخصیت مشهور تورک: درحاشیهء صفحه (۴۷۱ ) ترجمهء تاریخ تمدن تالیف آرنولد توین بی ترجمهء داکتریعقوب آژند درمورد ابونصر فارابی نوشته شده:

ازآنجا که ابونصرفارابی در وسیج، موضعی از ولایت فاراب ترکستان چشم به جهان گشوده اورا ترک نژاد قلمداد می کنند. این کارها هم از تحفه های ملی گرایانه سده های اخیراست".
معلوم نمی شود که حاشیه نویس شخص مترجم است یا ناشر. مورخ فرانسوی که زمانی رئیس انجمن دوستی ایران و فرانسه بوده، فارابی را درصفحه 47 کتاب خویش«چهرۀ آسیا» به ایرانی ها بخشیده است.
دربارهء این فیلسوف شهیر تورک، درصفحهء (۲۲۸ جلد سوم) ترجمهء " وفیات الاعیان" تالیف ابن خلکان چنین نوشته شده است: ابونصرمحمد بن محمد بن طرخان بن اوزلغ فارابی حکیم مشهور، صاحب تصانیف در منطق و موسیقی و غیر آن ازعلوم؛ و او درفلسفهء اسلام بزرگ بود، درفلاسفهء اسلام کس به مرتبهء وی نرسید وشیخ ابوعلی ابن سینا درتصانیف خود به کتب او نفع گرفت و ازان تخریج کرد. و او مرد ترکی بود، هم درشهرخود بزرگ شد وسفرها کرده، تا آنکه به بغداد رسید. زبان ترکی و عربی و دیگر زبان ها بسیار میدانست... درحلقهء او هرروز چند صد مرد جهت اشتغال منطق حاضر میشدند. کتاب " ارسطاطالیس" که در منطق است، می گفت وشرح آن به شاگردان املا می کرد، تا آنکه شرح در هفتاد( 70 ) جلد تمام کرد ودر آن وقت درین فن اورا مثل نبود".
ابن خلکان براساس نوشتهء مترجم " وفیات الاعیان" شرح حال (۸۴۶) تن ازبزرگان، امرا، وزرا، علما وعرفا را به ترتتیب حروف معجم تنظیم نموده است.
پس در مورد این شخصیت و فیلسوف بزرگ و والا مقام تورک، گفتهء ابن خلکان نویسندهء کتاب سرشار از اطلاعات ارزشمند را قبول کنیم یا گفتهء آقای حاشیه نویس را که از خوف خودرا معرفی ننموده است. خودش اعتراف دارد " این کارها هم ازتحفه های ملی گرایانهء سده های اخیراست." درین باره ما با شما توافق نظر داریم.
ادعای دیگر از آقای غبار است که ایشان در اهانت به تورکان و کتمان حقایق تاریخی شان نقش کمتر از همسلکان خویش نداشته اند، درصفحه ( ۱۷۷) جلد اول تاریخ خویش دربارهء شاعربلند آوزهء تورک میرزاعبدالقادر بیدل که از قوم برلاس ( طایفهء تورک) چنین می نویسد: « میرزا عبدالقادر بیدل ازمشهورترین شعرای دری زبان! هندوستان است که او به تنهایی می تواند تاریخ ادب دری هندوستان را تشکیل کند، البته سیطرهء استعماری اروپایی ها درهندوستان ازقرن هجدهم به این سو توانست که زبان وادب دری را مثل اسقلال ملی هند ازسرحدات آن کشور براند وجایش را به زبان انګلیسی بسپارد.» هیچ شکی نمی توان کرد که اگر ابوالمعانی بیدل هم مانند مولانای بلخی از شهرت جهانی برخوردار شود، یا با جنجال و دعوا های ایرانی های عظمت طلب و میدیای دروغ پراگنی مربوطۀ شان مواجه خواهیم شد و یا سازندگان هویت کاذب وطنی، از حضرت بیدل، شخصیت دیگری با هویت تازه ارائه خواهند داد. همین اکنون در اکثر سایت ها، بیدل یا مغولی معرفی شده یا اینکه در مورد هویت و اصلیت او عمداً سکوت اختیار گردیده است. همه میدانند که حضرت بیدل از قوم برلاس بود و برلاس هم طایفۀ از تورک بود نه مغول.

ادعای دیگر غبار که در صفحه 56 کتاب " افغانستان در مسیر تاریخ " اینطور درج شده است: « اصلاً وقتیکه قسماً مغلها با آریه های آسیایی مزج و مخلوط شدند، نام " ترک " به آن ها اطلاق شد". اهانت و اتهام زشت تر ازین نسبت به یک ملت نمی تواند وجود داشته باشد. برخی مقلدین کند ذهن و عقده ای برای انتقام جویی و تخلیۀ عقده های حقارت خویش، گاه گاه، حرف کین توزانه و خصمانۀ استاد خویش را نشخوار می کنند. می خواهم ازین آدم های دنباله رو که این گفتۀ حقارت آمیز را طوطی وار تکرار می کنند، بپرسیم که به جای آن مرحومی جواب دهند که بالفرض علیرغم نادرست بودن این گفته، برای یک لحظۀ بپذیریم حق با آقای غبار است، پس در کجا و در چه زمانی مغل های نژاد پست!!!!!! با آریه های نژاد برتر؟؟؟!!!!! با هم مزج شدند؟ عقل سلیم و آدم های بهره مند از سلامتی روحی از قبول همچو ادعای بی بنیاد و تحقیرآمیز و ناشی از تعصب کور، دوری می گزیند.

دو منبع بسیار مهم و معتبری که در تاریخ شناسی شرق مورد استناد و استفادۀ خاور شناسان قرار دارد، عبارت از منابع چینی و عربی می باشد که هر دوی آن از وجود " آریه ها [ی] آقای غبار و " آرین نژاد " آقای فرهنگ و " آریایی های سپید نژاد" آقای حبیبی و آریانای کبیر دیگران بی خبر اند. سفرنامه های زایرین چین و سالنامه های چینایی و نوشته های تاریخی دیگر مورخان کلاسیک چین کوچکترین اشارۀ مبنی بر بودوباش اقوام هندواروپایی و هندوایرانی در همسایگی نزدیک چین آن طوریکه برخی مورخان شجره ساز ادعا می نمایند، نکرده است. زایرین چینی از پارس های پرشیا اطلاعات کافی داشتند و بنابر نوشتۀ آرتور کریستین سن، هیوان – تسانگ زایر چینی رسم ازدواج آن ها را آشفته توصیف نموده است، اما زایر موصوف اشارۀ نکرده است که این آشفتگی ازدواج در آسیای میانه و سرزمین افغانستان کنونی رواج داشته است. این خود نشان دهندۀ بطلان قطعی ادعای باستان پرستان ایرانی مبنی بر ایران بودن این سرزمین ها می باشد. افزون بر این
زایرین مذکور هیچ گاه و در هیچ جا از بودوباش و سکونت ایرانی ها در همسایگی چین یا در آسیای میانه یا حتی در سرزمین افغانستان کنونی تذکری نداده اند. به احتمال قوی همین مسئله سبب شده که تا اکنون، هیچ خاور شناسی در هیچ کتابی با توسل و تمسک منابع فوق الذکر، مدعی نشده است که در همسایگی چین و یا در آسیای مرکزی، پارس های ایرانی مسکون بوده اند. بر خلاف همین منابع عربی و خصوصاً چینایی از سکونت تورکان در همسایگی چین و آسیای مرکزی، اطلاعات کافی در اختیار تاریخ نویسان گذاشته است. همین منابع با صراحت کامل بیان داشته است که تورکان یگانه مردمی بودند که در قرون هفتم و هشتم میلادی در شمال و جنوب هندوکش علیه اعراب می جنگیدند.

نمونۀ دیگر مساعی بی حاصل مورخ کشور آ قای حبیبی می باشد که چگونه ایشان قبیلهء ترکی را به ترَکی ( ت و ر به فتحه) و دراری را به اندری تبدیل می نمایند. درینجا صرف به یک یا دو مورد از کار روایی های ایشان اشاره می شود. موصوف در صفحهء پنجاه و پنج کتابش " تاریخ افغانستان بعد از اسلام " چنین می نویسد:
ابوالعباس شمس الدین احمد بن محمد مشهوربه ابن خلکان مورخ معروف زبان عربی (681—608) که ازبقایای خاندان برمکیان بلخ بود، درشرح حال یعقوب لیث می نویسد:« درحدود سیستان قبیله ای ازترک ( شاید ترک به فتحتین باشد قبیلهء معروف افغانی بین غزنه وقندهار) سکونت دارند که ایشان را الدراری ( شاید اندری قبیلهء افغانی ساکن حدود غزنی) گویند وپادشاه آن ها رتبیل است. یعقوب، شاه ایشان را بکشت وسه نفرشاهان ایشان را بعدازرتبیل قتل کرد، وهرشاه این سرزمین را رتبیل گویند. ملک ملتان وملک رخج وملک زابلستان وملک سند ومکران وغیرهم این را بدیدند، ازیعقوب بترسیدند وخاضع شدند".
در رابطه به قومی که آقای حبیبی از الدراری به " اندری" تبدیل نموده اند، مارکوارت در صفحه 161 کتاب " ایران شهر... " چنین نوشته شده است: به نوشتهء ابوعبدالله بن ازهراخباری، قبیلهء ترکی که یعقوب بن لیث صفار، حاکم آن « زنبیل» را به قتل رساند وبرآن حکومت کرد " دراری" نامیده میشد".
مورخ کشور در صفحه 75 « تاریخ افغانستان قبل از اسلام » می نویسد: « هفتالیان هم مانند کوشانیان و کیداریان و ساکیان با مردم بومی آریایی نژاد و پشتون های این سرزمین در آمیختند و چون خود هم آریاییان سپید نژاد آریایی و دارای فرهنگ آریایی بودند، در افغانستان نژاد قوی و مقتدری را بوجود آوردند، که بینی های کشیده و چهره های شاهان ایشان عیناً به جوانان قبایل غلجی و ابدالی افغانی می ماند، و نام قبیلۀ ابدالی و غلجی افغانی هم ازین ریشه به نظر می آید".
در همین صفحه، مورخ ما یک پره گراف قبل در مورد زبان هفتالی ها چنین نوشته بود: « ... به قول مورخان چینی زبان ایشان هم مغولی یا ترکی نبود، و شاید مخلوطی از لهجه های ترکی و آریانه باشد که نام خان = هون را درین اختلاط گرفته باشند و اصلاً همان یوچی اند".
برخی نویسندگان متعصب و کینه توز نسبت به تورکان، برخی کلمات تورکی را از آن جمله کلمۀ " خان " را همان طوریکه امپراطوری تورکان را تسلیم مغولان نموده، به مغولها بخشیده اند.« به نظر جرالد کلوزن [ تورکلوگ بریتانیایی] در زبان های آلتایی لغات مشترک وجود ندارد . کلماتی که در ترکی و مغولی مشترک و مشابه به نظر میرسند، کلماتی هستند که از ترکی وارد مغولی شده اند.» ( ص.21 کتاب " سیری در تاریخ زبان و لهجه های ترکی " تالیف دکتور جواد هیئت )
در صفحۀ 79 کتاب متذکره چنین می خوانیم: « آثار زبان و فرهنگ هپتالیان در السنۀ افغانی پشتو – دری و غیره باقی مانده، که از آن جمله لقب " خان " تا کنون هم جزو نام هر افغان بوده، و هر فرد افغان در هند بدین نام شهرت دارد، و تور خان و مهرگل هم نام های بسیار مروج افغانیست. هم چنین لغات اولس ( ملت ) و جرگه ( مجلس شورا ) و یرغل ( ایلغار ) در پشتو و دری و نام های سهاک ( = ساکه) و خلجی ( = غلجی ) و ابدالی ( = هپتالی ) و کشانی ( = کوشانی ) و میرویس ( = مهر ویسه = مهره کوله = از خاندان آفتاب ) وغیره در افغانستان از همان عصر ساکه ها و کوشانیان و هپتالیان باقی است".
اولاً کلمات باقیماندۀ آریایی های آقای حبیبی، اگر " خان " ، " اولس " ، " جرگه " ، و " ایلغار" باشند، ایشان سخت در اشتباه اند، زیرا کلمات آریایی قلمداد شدۀ حبیبی، کلمات سوچۀ و اصیل تورکی اند. ایشان کلمۀ پشتو " یرغل " را در پهلوی کلمۀ تورکی" ایلغار " گذاشتند، دارای معانی متفاوت می باشد. معنی کلمۀ ایلغار، چهار نعل؛ اسبی که چهار نعل می تازد. ( فرهنگ ترکی استانبولی- انگلیسی – فارسی تالیف دکتور قدیر گلکاریان ) ثانیاً اگر این کلمات، کلمات مورد استعمال هفتالی ها باشند، این به خودی خود ثابت می کند که آن ها به قوم موهوم آریایی تعلق ندارند. ثالثاً آقای حبیبی احتمال داده که لسان هپتالی ها مخلوطی از لهجه های ترکی و آریانه باشد، مگر ایشان به طور صریح و روشن بیان نکردند که منظور او از لهجۀ " آریانه " چه می باشد؟ از نظر حضرات آریایی ها و آرین نژاد ها دارای گروه ها و شعبات متعدد و بی حساب می باشند. معلوم نمی شود لهجۀ کدام یک ازین گروه های رنگارنگ و غیر قابل انطباق، با لهجۀ تورکی مخلوط شده، زبان هپتال ها را تشکیل داده است؟ عدم ذکر دلیل و نداشتن صراحت بیان یکی از مشخصات این آقایان تاریخ نویس می باشد. در قسمت بعدی راجع به افتالیت ها تفصیل بیشتری خواهیم داشت.

مغل ها هم طوریکه همه میدانند در قرن سیزدهم با آسیای میانه تماس حاصل نمودند. در همین مقطع از زمان بود که آن ها شروع نمودند به سواد آموزی نزد تورکان اویغور و خط اویغوری هنوز مورد استفادۀ مغل ها می باشد. درین باره بارتولد در صفحه 116 جلد اول کتاب خویش " ترکستان نامه " می نگارد: « مغولان پیش از چنگیز خان دارای خط و کتابت نبودند و پس از پذیرفتن الفبای اویغوری – پیش از هر کاری – از آن الفبا به منظور تدوین و تنظیم آنچه اصطلاحاً « مقررات چنگیزی » نامیده می شود... استفاده کردند".
ازین بحث به این نتیجۀ منطقی میتوان دست یافت که مغل ها نمی توانستند با موجودی شبح مانند یکجا شده باشند. هم چنین تورک ها قبل از آمدن مغل ها در منطقه حضور داشته اند، بناءً این گفتۀ غبار کاملاً پوچ و بی اساس بوده و استعمال حرف هایی ازین قبیل چه از جانب او و چه نشخوار کنندگان یا هر کس که باشد، جز دشمنی و تعصب کور نمی تواند سبب و انگیزۀ دیگری داشته باشد.

اخیراً درسایت " گوگل" به کتابی برخوردم که خواندن چند صفحۀ آن مرا به حیرت انداخت. نام این کتاب " از آریانا - خراسان تا افغانستان"
( . From Aryana – Khorasan to Afghanistan) تالیف حمید واحد الکوزی که در آن ادعای مطرح شده که در مضحک بودن اش کمتر از ادعا های فوق نمی باشد.
در صفحه 61 کتاب عکس عبدالرحمن خان دیده می شود که زیر آن چنین نوشته شده:
Amir al- mo-menin Leader of the Faithful Abdul rahman Khan
ترجمه: امیر المومنین عبدالرحمن خان
در صفحه 4 که مشمول مقدمۀ کتاب است، چنین آمده است: « هزار سال قبل از میلاد در باکتریا واقع در شمال افغانستان نسخۀ اصلی بایبل ( انجیل ) افغانی بدست زرتشت نوشته شده بود، بوسیلۀ چنگیز خان سوزانده شد".
درین کتاب، حرف های زیادی ازین قبیل به ملاحظه میرسد. در چند صفحۀ محدودی که در کتابخانۀ گوگل قابل دسترسی بود به موضوعاتی بسیار تعجب بر انگیز بر خوردم که نتوانستم از آن ها سرسری بگذرم. این مختصر در حقیقت پاسخ نیست بلکه یاد آوری به موصوف است که چگونه ممکن است یک تاریخ نویس آن هم به زبان بین المللی از واقعیت های روشن و مسلم تاریخی بی اطلاع باشد که هر تاریخ خوان با سواد از آن آگاه و با خبر است. توجه کنید به یک نمونه که از کتاب ایشان نقل می کنم:
... Two Tajik empire one in Heart and one in Delhi; Timure in Heart and Babur in Delhi...( P.21 )
ترجمه: امپراطوری های تاجیک در هرات و دهلی، تیمور در هرات و بابر در دهلی..
آگره پایتخت افغان – تاجیک Afghan-Tajik Capital Agra,
جهانگیر امپراطور افغان The Afghan empire Jehangir (P.21 )
بابر امپراطور افغانThe Afghan empire Babur Shah ( P.22 )
تاج محل ساخت افغانAfgha built 1632 Thj Mahal ( P.22 )
فن معماری امپراطوری افغان- تاجیکAfghan- Tajik empire architecture (P.22)

ایشان در صفحهء (۱۲) کتاب خویش ابومسلم را متولد سرپل مربوط ولایت سمنگان دانسته اند. مسلماً مکتب رفتگان ولایات شرقی یا جنوبی میدانند که سرپل در کجا واقع است. اگر هم ندانند، چیزی در باره اش نمی گویند. اما مورخ انگلیسی نویس ما، که کتاب تاریخی در مورد افغانستان تحویل خواننده میدهد از سرپل که فعلاً یکی از ولایت های افغانستان است و یکی از ولسوالی های سابق جوزجان بود، نمی داند در کجا موقعیت دارد. انتخاب زبان انگلیسی از جانب نویسنده، به احتمال قوی عمدی بوده باشد. موصوف خواسته که ازین طریق بتواند دروغ های مندرج کتاب خویش را به اذهان بی خبر القاء کند. راستی هم اذهان خالی مردم پرورش یافته در بیرون و بی اطلاع از افغانستان و آن هم از مسائل تاریخی، طعمۀ مناسبی است برای نویسندگانی که نوشته های بی مایه و غیر مستند شان، بازار داخلی ندارد.
مورخان گشاده دست نسبت به مال بیگانه ها، علیرغم آگاهی شان از موضوع، امپراطوری دارای اصل و نسب تورکی را دو دسته به مغولان بخشیده اند.در نتیجۀ همین سخاوت و حاتم بخشی تاریخ نویسان محیل و متعصب است که امپراطوری تیموریان هند، هنوز که هنوز است بنام امپراطوری مغول مشهور است. حالا عنوان دیگری بنام امپراطوری افغان به آن ها داده شده است؛ عنوانی که ممکن است بسیاری از آن بی خبر باشند. نمی دانم چه وقت القاب مغولی و دیگر القاب اعطاء مورخان القاب بخش و نویسندگان متعصب و کینه توز نسبت به تورکان، از سر تیموریان هند بر داشته خواهد شد؟
یکی از مورخانی که در رقابت ایران دوستی از ریچارد فرای یهودی پیشی گرفته، رنه گروسۀ فرانسوی است. وی همان قدر که ایران را دوست دارد بیشتر از آن به تورکان کینه می ورزد. میزان و اندازۀ خصومت و کینه ورزی مورخان القاب بخش نسبت به تورک ها از رنه گروسه هم شدیدتر معلوم می شود زیرا مورخ مذکور به این موضوع اعتراف دارد که آن امپراطوری مشهور ساخته شده بنام مغول، اصل و نسب تورکی داشته است. وی در صفحات 62 و 63 کتاب خویش " چهرۀ آسیا " ترجمۀ غلام علی سیار در بارۀ امپراطوری تورک هند چنین می نویسد:
" در هند نیز سلاطین گورگانی مستقر در دهلی بودند. اینان مظهر نظم و انظباط، که خوی ترکها است، به شمار می آمدند از زمان بر روی کار آمدن این نواده های تیمور( 1707- 1526 ) بود که موجبات وحدت هند ایجاد امپراطوری دراین کشور فراهم گردید. بدین سان در چندین خطۀ بزرگ آسیا که زایندۀ کشور های جدید این قاره بودند، ایجاد وحدت و نظم و تسهیلات اداری یادگار ترکان است و شم ادارۀ مملکت در شیوۀ حکومتی خاص آنان کاملاً محسوس است.
این ترکان نامدار که امپراطوری معتبری را بنیاد نهادند یا امپراطوری کهن را احیا نمودند، موسسان امپراطوری ترک ها نبودند. ( به این دو جملۀ متناقض دقت کنید! موصوف در جملۀ اول می گوید که این ترکان نامدار که امپراطوری معتبر را بنیاد نهادند و نیم سطر بعد گپ خودرا پس می گیرد و می نویسد که موسسان امپراطوری ترک ها نبودند. تاکید من ) فی المثل از میان سلاطین سلجوقی که ذکر شدند کسانی همچون الب ارسلان و ملک شاه در سرزمین ایران یا روم گرچه صفحاتی پر افتخار بر کتاب حماسۀ ترکان اضافه نمودند، و لی سلطنت های بنیان نهادند که ( دقت کنید ) از همان آغاز شکل و ظاهر شاهنشاهی ایرانی پیدا کرد. همچنین در هند شهریارانی چون بابر ( 1530- 1526 ) و اکبر ( 1605- 1556 ) در شمار منورالفکر ترین زمامدارانی بودند که نژاد ترک به آسیا عرضه کردند. لکن امپراطوری که مرکز آن دهلی بود، از لحاظ هنر و فرهنگ کاملاً امپراطوری ایرانی – هندی محسوب میشد".
در بارۀ " هنر و فرهنگ ایرانی " که مورخ موصوف مجذوب و مسحور آن شده است، توجه تان را به چند گفتار خاور شناسانی که به تاریخ ایران، حسن نظر دارند. معطوف میدارم.
از نظر ویل دورانت! « .... در خصوص هنر پارسی چیزی را می توان گفت که شاید برای هر جای دیگر نیز چنان بوده است؛ و آن اینکه عناصر آن از خارج به عاریه گرفته شده بود. شکل خارجی قبر کوروش از لیدیا گرفته شده؛ ستون های باریک نظیر ستون های آشوری است، که آن ها را تکمیل کرده اند؛ ردیف بندی ستون ها و نقش برجسته ها، خود، گواهی میدهد که از تالار ستوندار مصر و نقوش آن الهام گرفته شده؛ سر ستون ها به شکل جانوران همچون مرضی است که از نینوا و بابل به پارس سرایت کرده بود. ولی آنچه مایۀ هنر پارسی است، و آن را قائم به ذات و مستقل و مشخص از معماری های دیگر ساخته، همان جمع شدن این عناصر مختلف و همآهنگ ساختن آن ها با یکدیگر بوده است...» ( صص 197-201 جلد اول تاریخ تمدن).
هنر ایران از نظر هر تسفلد: " ایرانیان چند قرنی بود که پا به صحنۀ تاریخ گذارده بود، اما هنر آنان آغاز جریان نوینی نبود. درست است که دویست سال طول کشید تا هنر ایران هخامنشی به صورت نهایی در آمد، اما این هنر را نمی توان حاصل استعداد طبیعی و خصوصیت معنوی اصیل ایرانیان دانست ( !!!!!!! ) بخش عمدۀ آن، ادامۀ اقوام و ملل باستانی تر است. خلاصه آن که هنر هخامنشی آنچنان که بدست ما رسیده، هنری کاملاً درباری است، که بر پایه های بیگانه بنا شده است. نمی دانیم که آیا هنر دیگری که مردمی تر بوده وجود داشته است یا نه؟ مجموعۀ اشیای کوچکی بدست آمده که آن را به طور معمول
ایرانی – یونانی می نامند (!!!!!!!!) » ( ص 291 کتاب ساسانیان تالیف ناصر پور پیرار).

در مورد تصویر فوق در صفحۀ ( 92 ) کتاب " ایران و تمدن ایرنی " تالیف کلمان هوار خاور شناس فرانسه ترجمۀ حسن انوشه، چنین نگاشته شده است:
..." تصویری از اهورا مزدا که استنساخی از نسخ تصاویر خدایان آشوری است بر همه چیز بال گسرده است ".
سوال اینجا است که وقتی تصویر متعلق به آشوری ها باشد، پس چرا و روی کدام دلیل و منطق زرتشت پرستان این تصویر را از خود میدانند؟
ابراز نظر جورج کرزن ایران شناس انگلستان در بارۀ این تصویر!
اگر اهورامزدای بالدار سر شهریار در دستگاه های هخامنشی به حالت پرواز و نگهدار اوست. همین کار را پروردگار در بالای سر سلاطین نینوا نیز کرده است. مشخصات پیکرۀ پادشاه با هیکل بلند و مو های مجعد و ریش و جبۀ شاهی در نزد آشور نصیر بال و داریوش یکسان است و منظور غائی حجاری ها و اساس بنای کاخ ها در هر دو مورد یکی و دال بر عظمت خداوندی شهریار است.» ( ص.123 کتاب ساسانیان تالیف پور پیرار ).
مولف کتاب ساسانیان در صفحۀ (124) در مورد این تصویر می نگارد: « نقش خدای بزرگ آشوریان که بر گردونۀ خورشید سوار است. این نقش، که باستان پرستان ما به خدای زرتشتیان می بخشند، متعلق به حجاری های قصر آشور نصیر بال دوم در نیمرود از قرن نهم پیش از میلاد است، که از صفحۀ 36 کتاب « فرهنگ شرق میانۀ باستان » از انتشارات موزۀ لندن بر داشته ام".

اهورامزدای زرتشتی ها که بالای تصویر می خوانید، مانند تصویر از آشوری ها می باشد. « ... اهورامزدا که به شکل Assara mazas در فهرست خدایان کتابخانۀ آشور در قرن هفتم پ.م. مشاهده میشود.» ( ص 456 " پادشاهی ماد " تالیف اقرار علی یف ترجمۀ کامبیز بهاء )

تشکیلات ایرانی های باستان از نظر آرتور کریستین سن!
" شاهنشاه هخامنشی دنبالۀ سلطنت های آشور و بابل و عیلام به شمار میرفت. روش دستگاه سیاسی این سلسله همان بود که پادشاهان بابل و ماد داشتند و بعد در نتیجۀ کاردانی و کفایت و تدبیر سیاسی کوروش و داریوش به کمال رسید. (ص 27 ایران در زمان ساسانیان) این هم هنر و فرهنگ تقلیدی ایرانی های آقای رنه گروسه و دیگر ایران پرستان که هنر و فرهنگ آشوری را به ناحق به ایران منسوب کرده اند. هنر تقلیدی یا هنر مسروقه ؟ مثال های بالا در بارۀ هنر و فرهنگ غصب نمودگی ایرانی ها به عنوان نمونه ارائه شد. می گویند که در خانه کس است یک حرف بس است. وگرنه گفتنی های زیادی درین باره برای گفتن وجود دارد.

خوانندۀ محترم! تا اینجا دانستید که هدف از تهیۀ متن دفاعیۀ فوق چه بوده است؟ اگر اجازه داشته باشم این سوال را از شما می نمایم که عنوان " پان" در خور و زیبندۀ کی می باشد؟ کدام اشخاص و افراد اند که علاقه و تمایل شدید به جعل هویت کاذب برای شخصیت ها و اقوام غیر خودی دارند؟ غاصبین و سارقین فرهنگ و هنر امپراطوری آشور کدام مردم می باشند؟ آیا با تغیر دادن و جعل هویت و اصلیت شخصیت های غیر خودی وغصب وسرقت هنر و فرهنگ دیگران، می توان صاحب شخصیت و هنر و فرهنگ شد؟ از خود دانستن شخصیت های معروف دیگران، شعار و شیوۀ کی بوده است؟ مولانای بلخی را که امروز به یک شخصیت جنجال بر انگیز تبدیل شده می توانید از روی همین ادعا ها قیاس نمائید
ادامه دارد.

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت

غلام سخی سخا — 2012-12-20T15:45:20Z

در قسمت های قبلی، به ملاحظۀ آثار و تالیفات تاریخی، در رابطه به ادعای غیر قابل ثبوت آقای فرهنگ، مولف کتاب " افغانستان در پنج قرن اخیر " مبنی بر ترکیب ساکنین سرزمینی بنام خراسان در هنگام حملات اعراب ( اواسط قرن هفتم ) توضیحات مفصل ارائه گردید. به یاد دارید که ایشان در صفحه (52- 53) کتاب خویش تحت عنوان " باشندگان خراسان " ادعایی را مطرح کرده اند که: در هنگام گشوده شدن خراسان به دست مسلمانان، بخش بزرگ ساکنین این سرزمین را مردمانی تشکیل میدادند که از شاخۀ هندواروپایی آرین نژاد بودند و بعداً بنام تاجیک شهرت یافتند». ایشان علاوه نموده اند که : »علاوه بر تاجکان، در آن هنگام اقوام دیگری هم در خراسان زیست می کردند که بعضی، از بقایای مهاجمان سابق بودند و برخی از مردم خانه بدوش محلی مانند اجداد پشتون ها و بلوچ ها و نورستانی های کنونی». در بارۀ اینکه، باشندگان آن عصر سرزمین مذکور متشکل از کدام مردم بودند در نوشته های پیشین تماس گرفته شد و به اندازۀ کافی اسناد و مدارک معتبر تاریخی ارائه شد. مطلبی که تا اکنون به آن اشاره نشده عبارت است از ادعای مهاجرت اقوام منسوب به " نژاد آرین " یا " هندوآریایی " از یک محل نا معلوم بنام " آریانم وجوا " و در زمان نا معلوم به این سرزمین. تا کنون هزاران صفحه در بارۀ " نژاد هندوآریایی " نوشته اند، ولی از توضیح و تصریح این مطلب اساسی یعنی این که " خاستگاه اولیۀ " آنها در کجا واقع است و آنها در چه تاریخی سرزمین اصلی! را ترک کرده اند و در چه زمانی این اقوام رنگارنگ و نا متجانس با هم بوده اند، عاجز و بیچاره و درمانده اند! این ها موضوعاتی است که درین قسمت مورد بررسی قرار می گیرد. البته قابل یاد آوری است که مقصد از مراجعه به مآخذ و منابع متعدد و تمسک به اقوال دانشمندان، صرف فراهم کردن زمینۀ اقناع کامل آن عده خوانندگان محترم و پاک کردن اذهانی کسانی است که فریب اراجیف و لاطائلات تاریخ سازان را خورده اند. نخست از همه توجه کنید به دو گزارش از دو مورخ در بارۀ موطن اصلی! آریایی ها و نقل و انتقال شان از یک محل به محل دیگر و مزاحمت ملخ ها، بر مبنای متن اوستا. این داستان به افسانه ای می ماند که برای خواباندن اطفال بکار میرود.
سر پرسی سایکس مورخ انگلیستان در صفحه 127 جلد اول " تاریخ ایران " با توجه به متن اوستا، در مورد وطن اصلی آریایی ها یا " آریانم وجوا " توضیحی دارد بدین شرح: "در داستان های ویژه به یک منزل از دست دادۀ آریانم ویجوا اشاره شده است و چون به واسطۀ سر ما مجبور به مهاجرت از آنجا شده به سغدا و مورو ( در زبان یونانی سغدیانا و مرژیانا ) رفته اند که اولی بخارا و دومی مرو حالیه خوانده می شود، به واسطۀ ملخ و طوایف دشمن مجبور شدند سغد را نیز ترک کنند و به باغدی کشور بلند رایت و بعد ها بلخ نامیده شد بروند، از بلخ به نیسایا رفته اند و این محل را با نیشاپور یکی دانسته اند ولی به عقیدۀ من اشتباه است، چه ناحیۀ ناسا با نسا که در مغرب عشق آباد واقع است بهتر مناسبت دارد." منظور مورخ مذکور از " داستان های ویژه " همان اوستا است. اوستا است که از " آریانم وجوا" بحث نموده است.
در صفحه 28 " ایران و تمدن ایرانی" تالیف کلمان هوار خاور شناس فرانسوی، در مورد این داستان چنین نگاشته شده است: "خاطرۀ این کوچ ها در اوستا که به ابهام از سرزمین گمشده سخن می گوید حفظ شده است. این سرزمین، گونۀ بهشت خاکی است که ائیرنم وئجه نام داشت. اریایی ها در اثر سرد شدن آب و هوای مناطقی که زندگی می کردند، از مساکن اولیۀ خود رانده شدند و به سغدیانا ( بخارا و سمرقند)، مرگیانا ( مرو) آمدند. اما در آنجا نیز به واسطۀ ملخ و قبایل دشمن نتوانستند دوام بیاورند و به مناطق جنوبی تر به بلخ و سپس به خراسان سرازیر شدند و از آنجا در سراسر فلات ایران پراگنده گردیدند».
این حکایت را می توان بدون استثنا در هر کتاب تاریخی که در بارۀ تاریخ قدیم ایران و افغانستان نوشته شده باشد، یافت. طوریکه ملاحظه نمودید از روی این دو نوشته در مورد مکان و موقعیت اصلی آریانم ویجه و تاریخی که آریایی ها، سرزمین نا پیدای خودرا ترک نموده اند، نمی توان آگاهی لازم را کسب کرد. البته تنها این دو مورخ نیست که از دادن پاسخ مناسب راجع به تشریح محیط زیست اولیۀ اقوام فرضی بنام آریایی ها عاجز اند ، بلکه با اطمینان می توان گفت که جز خالق متعال، هیچ مورخ و باستان شناسی، قادر نیست به این پرسش حتی جواب بالنسبه متقاعد کننده ارائه دهد! علت اش کاملاً واضح است. همان طوریکه موقعیت اصلی " آریانم ویجه " را کسی نمی داند به همین شکل اوستا را که در چه تاریخی نوشته شده است، کسی نمی داند. به همین ترتیب زمان و مکان و اجتماع زرتشت نیز در هالۀ ابهام قرار دارد. « تقریباً در هیچ نکته ای اتفاق نظر وجود ندارد: زمان و مکان زرتشت، آئینی که از پدران اش به میراث برده بود،دعوت خود او، هدفش، اجتماعش، تحول دستگاه موبدان، تاریخ اوستا و جز آن از جمله نکاتی هستند که هر پژوهنده ای در این میان با پژوهندگان دیگر اختلاف نظر دارد. ( ص. 76، " زرتشت سیاستمدار یا جادوگر" تالیف والتر برونو هنینگ، ترجمۀ کامران فانی )
البته نوشته های فوق پیرامون «آریانم ویجه » و کوچ کشی آریایی ها از یک محل به محل دیگر (به فرض محال حقیقت هم داشته باشد) این مطلب را به خوبی به اثبات می رساند که بلخ، بر خلاف ادعای خیال پردازان، پایتخت کشور خیالی و ساختگی تاریخ سازان مزدور بنام « آریانای کبیر » نبوده است. سوال اینجا ست که آریایی ها بر اثر مزاحمت های ملخ و طوایف دشمن نتوانستند در بخارا ، مرو ، و سغد مستقر شوند! اما معلوم نیست که بر چه علتی بلخ را که درآن نه از مزاحمت ملخ ها گزارش شده و نه هم از طوایف دشمن، با داشتن سرزمین هموار و حاصلخیز، به عنوان مسکن خویش انتخاب نکرده اند؟ این سوالی است که جواب مستدل می طلبد.
سرزمینی را که اوستا، مسکن اولیۀ آریایی ها وانمود کرده، ده ماه زمستان و دو ماه تابستان، داشته است. هر آدم عاقل و هوشمند این پرسش را باید از خود بکند که آیا در سرزمینی با چنین شرایط و اوضاع سخت اقلیمی داشتن " بهشت خاکی " مقدور و میسر است؟ سوال دیگری که درین باره مطرح است و پان ایرانیست ها باید به آن جواب دهند اینکه بر اساس کتاب مقدس شما (اوستا ) طوریکه از دو گزارش فوق بر می آید، آریایی ها! از محل نا شناخته به بلخ، بخارا، سغد، و مرو کوچیده اند، پس به روی کدام عقل و منطق این مناطق را ایران یا جزو ایران میدانند؟
توجه کنید به قسمتی از اعتراف جالب یکی از آموزگاران سابقه دار زرتشتی و عضو انجمن زرتشتیان که سال ها به تدریس آیین زرتشت مصروف بوده بالاخره با آن وداع گفته است:
«من (نویسنده ی این وبلاگ)، یکی از آموزگاران آیین زرتشت و فرزند یـکی از موبَدان سرشناس و اکنون عضو انجمن زرتشتیان هستم. متخصصزبان پهلوی و اوستایی ام و آشنا با آقایان اردشیر خورشیدیان، جلیل دوستخواه، فاروق صفی زاده ( که در دوره ی کنونی، بیشترین دروغ ها را او به خورد جوانان خام و ناآگاه ایران می دهـد؛ و روزی که شناخته بشوم، این را در روی خودش و دردیدگاه همه ی زرتشتیان، بلند خواهم گفت)، فریدون بـدره ای ، بهرام فره وشی ، عـلی اکـبـر جعفری، ومهرداد بهار، ودوست صمیمی مرحوم احمد تفضلی (کشته شـده در 1375 خورشیدی) بودم. من شاگرد ژان دو مِناس(مرگ 1973 م)، در پـاریـس ، و ابراهیم پورداوود (م1347 ش) در دانشگاه تهران بوده ام، وخود دانستم که آتـش زدن اتومبیل شادروان دکتر منوچهر اقبال، ونیز گردهمایی و فریاد دانشجویان آن دوره و ستیز آنان با دکتر اقبال، همه وهمه، ناشی از نقشه ی اهریمنانه ی استادم ابراهیم پور داوود بوده و از آن تاریخ (1339ش) کینـه ی این استاد و دیگر زرتشتیان را در دل پروراندم...»
همین آموزگار زرتشت بعداز کشته شدن دوست دانشمندش آقای تفضلی، برای محو و نابودی آئین زرتشت و زرتشتیان چنین سوگند میخورد:
« در اینجـا سوگند می خورم کـه مــن...
(آشموغ راه یافته!!) دین وآیین زرتشت
را از صفحۀ روزگار ناپدید خواهم کرد
و کـار احمد تفضلی را به پایان خواهـم
رساند و آنگاه اسم و مشخصات خود را
علناً اعلام خواهم نمود ، تا تمامی انجمن
زرتشتیان، انگشت حیرت به دندان خود
بگـزند و شاگردان جوانی که اکنون نزد
من شاگردی می کـنند ، بفهمند که دین و
آیین ساختگی و افسانه ای زرتشتی ها،
تنها برای عوام فـریـبی و ایـجاد آشوب
در ایران عزیز ما بوده و ریشه ی ایـن
دین و آیین خرافی را از خانواده هاشان
بکنند. این را بدانید که حتـماً و حتماً پس
از انتشار این وبلاگ و متن این اثر، با
حواشی دوست دلبندم احمد تفضلی ونیز
افراد دیگری که نامشان یاد شد، پیروان
زرتشت افسانه ای خیالی، من (آشموغ)
را تکذیب خواهـند کرد و خواهند گفت:
چنین کسی در میان ما زرتشتیان نیست
ودروغ می گوید!! بگذار زرتشتیان این
را بگویـنـد؛ ولی پس از سالیـان آیـنـده،
هنگامی که نوجوانان وجوانان زرتشتی
امروز، نام فاش شده ی استادشان را در
همه جا می بینند و میخوانند، دیگراثری
از آیین زرتشت برجای نخواهد مانـد و
من از همیـن جوانان، آرام آرام، بـرای
زرتشتیان، اسکندرهایی بسـازم ، که با
یاری یکدیگر، زرتشت و زرتشتیان را
به زباله دان تاریخ افکنند... باش تا آیند
و ببینی!! و اگر گویند که گـُجَسته بودم
(یعنی: پلید و ناپاک و حرامزاده!)، این
ناسزا به خود ایشان بازگردد، چه مــن
پدر اندر پدر،موبَد و آتـُربان(مرد دینی)
زرتشتیان بوده...»
کلمان هوار، بومی بودن ایرانی ها را در ایران با قاطعیت تردید نموده و می نویسد که: "حتی اگر اصطلاح بومی را در مورد اقوام بدوی که می بینیم در باستانی ترین روزگار شناخته شده و حتی در ایام پیش از تاریخ از جایی به جایی کوچ می کنند تعمیم دهیم باز هم نمی توانیم ایرانیان باستان را بومیان فلات ایران بخوانیم.... زندگی قانون بخش ایران، چیزی مگر رشتۀ از افسانه ها نیست و تا کنون تمام کوشش هایی که برای بیرون کشیدن برخی بنیاد تاریخی از میان این افسانه ها مبذول شده، بی نتیجه مانده است،باز نمودن نام زرتشت به طریقی قانع کننده به هیچ وجه ممکن نیست... تعیین زمان زرتشت نیز دشوار است... در طی ده سال، پدیداری امشاسپند شش بار دیگر تکرار گردیده و در طی این ایام زرتشت در دو ناحیه بیرون از قلمرو ایران بود، یعنی در توران و سکستان به انتشار دینی خود پرداخت، اما در تمام این مدت کاری از پیش نبرد». (صفحات 191-192 فصل سوم کتاب " ایران و تمدن ایرانی" تالیف کلمان هوار ترجمۀ حسن انوشه)
بیرون کشیدن برخی بنیاد تاریخی از میان این افسانه ها " ممکن است برای مورخان منصف دشوارباشد اما، نه برای تاریخ سازانی از نوع ریچارد فرای ! دقت کنید به اغراق و گزافه گویی بی حد و حصر وی در مورد سرحدات و تمدن خیالی و دیده نشدۀ ایران!
« من همیشه گفتم که ازقدیم دو تا تمدن درمنطقۀ آسیایی اهمیت داشت یکی چینی بود و دیگر ایرانی، این ایران امروز نیست البته ایران بزرگ بود یعنی ازمجارستان تا مغولستان و چین غربی وازهند تا بین النهرین، ودرآن سرزمین چند خورده فرهنگ مثل ساکا، سغدی وغیره موجود بودند، وچنانکه مغول ها وابستگی به چین داشت همچنین ترک ها ارتباط به ایران بود. محمود کاشغری نوشت کلاه بیدن ( اصل متن) سر وترک بیدون تاجک وجود ندارد.» (ریچارد فرای ایران دوست).
« از مجارستان تا مغولستان و چین غربی »! آیا دروغی بزرگتر ازین میتواند وجود داشته باشد؟ یاوه سرایی، گفتار ناسنجیده و گزافه گویی بدون حد و حصر و جنون آمیز آقای " ایران دوست " دربارۀ سرحدات خیالی وتمدن ایران که پذیرش آن برای کسانیکه دارای تصورات اندک و ابتدایی تاریخی باشند، بعید از عقل می نماید. معلوم نیست که در چه زمانی، ایران دارای چنین سرحداتی بوده است؟ با مطالعۀ چند نوشتۀ زیر به چرند و یاوه سرایی آقای ایران دوست و دیگر تاریخ سازان پان ایرانیست، به خوبی واقف خواهید شد.
1- « در سفرنامهء یکی از زوار بودایی چین موسوم به هیوئن تسیانگ (هوان تسانگ) که در سنه 629- 630 مسافرت نموده، یادداشت کوتاهی راجع به ایران آن زمان مسطور است. ولی باید دانست که سیاح مزبور شخصاً ایران را ندیده و فقط شنیده های خودرا در بارهء این کشور و ساکنان آن یادداشت کرده است»( صفحه 95 ایران در زمان ساسانیان ).
شاید جملۀ « سیاح مزبور ایران را ندیده » مشکل خاورشناسان؟؟؟!!! دروغ نویس و فریبکار از نوع ریچارفرای و رنه گروسه ... و پان ایرانیست های خیالپرداز و متکبر و نوکران مقلد و کاپی گر " وطنی" آن ها را که لاف از " ایران بزرگ " و " ایران شرقی " میزنند، حل کرده باشد. زایر چینی اکثر مناطق آسیای میانه ( تاشکینت، بخارا، فرغانه، کاشغر، ختن وغیره ) و مناطقی چون تخارستان، بلخ، بامیان، بدخشان، کاپیسا، کابل، زابل ، غزنی ، قندهار وغیره را به رأی العین دیده است.
اگر مناطق متذکره آن طوریکه پان ایرانیست های پر مدعا و ایران دوستان خارجی ادعا می نمایند، ایران یا جزو ایران می بودند، اقای کریستن سن به عوض جملۀ فوق خویش می گفت که " سیاح مزبور شخصاً ایران را دیده " است.
در بارۀ ایرانی و اساس گذاران " ایران بزرگ " آقای ایران دوست ، باستان شناس و خاور شناس فرانسوی " رومن گیرشمن " در صفحه 70 کتاب " ایران از آغاز تا اسلام" چنین می نویسد:
2-"این سواران ایرانی با زن، بچه و گله وارد شدند، و مزیت تقسیم ناحیه را به ممالک کوچک متعدد به دست آوردند. بیشتر آنان، همراه گروه سواران خود، وارد خدمت امرای محلی گردیدند. آنان مردانی بودند که از راه شمشیر و به عنوان سرباز مزدور زندگی می کردند." ر. گیرشمن درصفحه 135 همین کتاب در باب توسعه و گسترش سریع امپراطوری هخامنشی توضیحی دارد بدین قرار: "هخامنشیان از یک پادشاهی گمنامیکه در دامنه های جنوب غربی ایران مستقر بود، بیرون آمدند، و شاهی وسیعی، فقط در دوران یک نسل بوجود آوردند؛ اما هر چه که به سرعت رو به ترقی گذارد، مشکل است برشالدهء ( اصل متن) مستحکمی دوام یابد."
ایشان ( گیرشمن ) یگانه مورخی است که سابقه و گذشتۀ تاریخی ایرانی ها را به سه جملۀ مختصر، خلاصه نموده است. سایر مورخان، آغاز و مبدأ تاریخ ایران را با به روی کار آمدن کوروش هخامنشی قلمداد کرده اند. ممکن است این بدان سبب بوده باشد که یا مورخین مذکور از سابقه و گذشتۀ تاریخی آن ها کاملاً بی اطلاع اند یا اینکه در سکوت کامل ایشان اسرار و ملحوظات دیگری نهفته است. همین مورخین در بارۀ تاریخ تورکان، ذره بین بدست سعی دارند که در کجای این تاریخ نقطۀ ضعفی موجود است. اما ایشان، تاریخ پارس های هخامنشی را از مابین آغاز نموده اند. چنانچه مورخ انگلیسی موسوم به ویلیام سندی رایت واکس (William Sandys Wright Vaux) ) در صفحه 148 کتاب خویش ( Persia From the Earliest Period To The Arab Conquest)) ضمن توضیح انتقال قدرت از پارت ها به ساسانی ها در بارۀ ابهام تاریخ اولیۀ پارس ها چنین می نویسد: «بدبختانه ما راجع به قسمت های اولیۀ تاریخ آن ها [ پارس ها ] معلومات درست نداریم». روشن نبودن تاریخ ایشان مورد بحث سرپرسی سایکس نیز قرار گرفته است. او در صفحه 531 جلد اول " تاریخ ایران " چنین می نگارد: "مورخین اروپایی دورۀ ساسانی را بدین واسطه مهم می دانند که وقایع تاریخی ایران درین دوره به جای افسانه، صورت تاریخی به خود می گیرد، هر چند درینجا هم می توان گفت که اصل و منشأ این خاندان، پشت پردۀ افسانه های قدیم مخفی و مستور است."
3- «از آنجا که انبوه دروغ‌ های تاریخی کوروش ‌پرستان برملا شده و دُم خروسشان بیرون افتاده است، بجز اشخاص معدودی که قوه تمییز و ادراک کافی ندارند، کس دیگری ادعاها و تاریخ‌ سازی‌ های کوروش‌ پرستانه را به جد نمی‌گیرد... »( رضا مرادی غیاث آبادی از سایت پژوهش های ایرانی)
4-خوانـندۀ محترم! یک ناسیونالیست نمی تواند کتاب من(منوچهر اقبال) را منصفانه مطالعه کند؛ پس از شما خواهشمندم، ابتدا تعصب"ایرانی بودن" را از دل زدوده و عینک ناسیونالیسم را از پیش چشمان واقع نگرخود بردارید، تا بتوانید آزادانه و از بیرون در مورد "تاریخ ایران" قضاوت کنید.... پس اگر شما خوانندۀ عزیز، پس از مطالعۀ کتاب من، به همان نتیجه رسیدی که من خود رسیده ام، دیگرهرچه در تاریخ ایران - از بزرگ گویی ها و گـنده بافی ها- شنیـدی، حتی اگر بعنوان "تحقیقات علمی" در جایی نوشته بودند، اصل را بر دروغ بودن آن بگذار، مگراینکه خلافش برتوثابت شود! ( " سه هزار سال دروغ در تاریخ ایران " تالیف دکتور منوچهر اقبال وزیر فرهنگ در زمان شاه )، (سایت گوگول). با خواندن این کتاب می توانید به یک نمونه از " کردار نیک " زرتشتیان که مورچه کشی است به نیکی واقف شوید.
5- "البته یکی ازشگرد های مشترک همۀ جباران تاریخ است؛ و درنتیجه، متاسفانه چیزی که به نام تاریخ دراختیار داریم جز مشتی دروغ و یاوه نیست که چاپلوسان و متملقان دربارۀ دوره های مختلف به هم بسته اند؛ واین تحریف حقایق وسفید را سیاه وسیاه را سفید جلوه دادن به حدی است که می تواند با حسن نیت ترین اشخاص را به اشتباه اندازد". (سخنرانی شاملو، نشر کارگری سوسیالیستی).
باز هم در بارۀ این داستان یعنی وطن اصلی آریایی های بی وطن! دو قرن است تحقیقات و بررسی های گسترده و بلاوقفه به مقصد تعیین مسکن اولیۀنژاد موهومی بنام " آرین" جریان دارد. بیل و کلنگ های کارگران مستخدم باستان شناسان در طی این دو صد سال اخیر شهر های خورد و بزرگ و هزار ها آثار پر ارزش تاریخی را که قدامت آن ها به هزاران سال می رسد، از زیر خاک بیرون آوردند. اما، و با تاسف اما، کاوش های مداوم و بلا انقطاع باستان شناسان و تحقیقات و بررسی های جدی مردم شناسان و زبان شناسان در یافتن پاسخ مناسب و قابل قبول برای همه در رابطه به " خاستگاه اولیۀ" آریایی ها به شکست و ناکامی نومیده کننده مواجه گردید. تا اکنون بیشتر از سی منطقه بر اساس حدس و گمان، نه بر اساس شواهد و مدارک باستان شناسی، به عنوان موطن اصلی آریایی ها معرفی گردیده است. " بلخ " ، " پامیر " و " هرات " هم در جملۀ این مناطق فرضی شامل است اما حضرات تا کنون نتوانسته اند، کوچکترین سند و مدرکی در اثبات فرضیۀ خویش، ارائه کنند. یاس و نا امیدی ناشی از ناکامی در جهت نشان دادن محل زیست اولیۀ این قوم موهوم، باعث گردید که تاریخ سازان جعل کار در عرصۀ ملی و بین المللی با استفاده از امکانات وسیع و گستردۀ مادی و معنوی دولت ها به تشکیل " انجمن های تاریخ سازی " در سطح ملی و تدویر سمپوزیم ها در سطح جهانی بپردازند.
یکی از مثال های برجستۀ آن به مقصد تاریخ سازی همانا تدویر سمپوزیم بین المللی اکتوبر سال 1977 شهر دوشنبۀ تاجکستان، می باشد. این سمپوزیم به ابتکار و مساعی مشترک هند – شوروی و به همکاری اکادمی علوم شوروی سابق و یونسکو بر گزار شد تا پیرامون مسئلۀ اتنیکی آسیای مرکزی بحث و بررسی نماید. سمپوزیم مذکور در احکام صادره اعلام نمود که در هزارۀ دوم و اول قبل از میلاد آسیای مرکزی و سرزمین میان هند تا سرحدات چین، مسکن هندواروپایی ها بوده و در قرن ششم و هفتم این مناطق تحت اشغال تورکان در آمده و مردم این مناطق را تورکی ساختند.؟؟؟!!! این هم کشف مسخره و منطق مضحک کسان برخوردار از القاب و عناویی علمی! در راستای نشان دادن اثر و نشانه های پای مردم هندواروپایی زبان در سرزمینی که به اعتراف اکثریت قریب به اتفاق خاور شناسان و مردم شناسان جهان، مسکن اصلی تورک ها می باشد.
اختراع اصطلاحاتی چون " تورکی شدن آسیای میانه " ، " ایران بزرگ " ، " ایران اصلی " ، " ایران خارجی " ، " ایران بیرونی " ، " ایران داخلی " ، " ایران شمالی " ، " ایران غربی " ، " ایران شرقی " ، " زبان های ایران شرقی " ، " زبان های ایران شمالی " ، " آریانای کبیر" یا کلمات تحقیر آمیز چون " اعراب سوسمار خور و بیابان گرد " ، " مغولان وحشی " ، " تورکان ایرانی شده " ، و "غلام تورک " ( راستی هم بنابر نوشتهء ویل دورانت « هیچ کس به نظر نوکرش قهرمان نمی آید.» ) وغیره محصولات فکری مؤسسین کینه توز و عقده ئی همین " سمپوزیم ها " و " انجمن ها " می باشد که به مقصد تاریخ سازی تاسیس گردیده بودند. از اخلاف آن هایی که بر اساس نوشته های مندرج صفحات 155-322 کتاب " ایران در زمان ساسانیان " تالیف آرتور کرستین سن، برای تطهیر به عوض آب از بول گاو استفاده می کردند و با محارم خویش ازدواج می نمودند، چه انتظاری غیر ازین می توان داشت؟ می گویند که استفاده از بول بدان سبب بوده که نزد ایرانیان آب مقدس بوده است! آب در میان مغولان چنگیز خان هم مقدس شمرده میشد ولی هیچ سندی از جانب هیچ مورخی ارائه نشده که مغولان در تطهیر خویش از بول گاو استفاده کرده باشند. در مورد ادعای پوچ و بی اساس سمپوزیم شهر دوشنبۀ تاجکستان و دیگر تاریخ سازان پان ایرانیست در بارۀ " تورکی شدن آسیای میانه در قرن ششم " لازم است نکات چندی باید گفته شود.
ابوریحان البیرونی که کتاب هایش مبانی و اساس نظریات مورخان ومحققان شرق شناس نیز می باشد، ازفرمانروایی طولانی تورکان، طوریکه در قسمت قبلی ملاحظه شد، خبرمی دهد که به مدت شصت نسل درکابل دوام داشته است. بنابرتخمین مورخ و هند شناس معروف انگلستان " سرهنری مایرز الیوت" نویسندۀ کتاب هشت جلدی تاریخ هندوستان، آغاز این حاکمیت به سال ۱۲۵ قبل از میلاد برمی گردد که مقارن است با تاریخ سقوط و فروپاشی سیادت و تسلط یونانی ها در باختر. اینکه ایشان عوض ( 25 سال) برای یک نسل، بر مبنای کدام استدلال دورۀ یک نسل را پانزده سال تعیین کرده، روشن نیست. من باب نمونه به نوشتۀ ویل دورانت در صفحه هفت « تاریخ فلسفه» دقت کنید: "در طی جنگ های پلوپونز که یک نسل طول کشید ( 409- 431 پیش از مسیح ) ودر آن قدرت نظامی اسپارت پیروز شد». بر اساس این معیار یعنی 25 سال برای هر نسل، پس آغاز حکومت و فرمانروایی تورکان درین خطه به سال 750 قبل از میلاد، درست در حدود تقریباً (300) سال قبل از تهاجم کوروش هخامنشی، بر می گردد. نتایج بررسی و مطالعات برخی خاور شناسان مشهور جهان نیز مؤید این امر می باشد.
بر حسب تحقیقات آن ها، باکتریا ( باختر) به شمول سایر مناطق افغانستان کنونی قبل از آمدن اشغال گران هخامنشی و مقدونی متعلق به سکا ها ( تورانیان ) بوده است. صفحات 12- 13 فصل اول کتاب " باکتریا : تاریخ امپراطوری فراموش شده " (Bactria: The History of a Forgotten Empire ) تالیف اچ . ج . راولینسون، صفحات 174-175 فصل هفتم کتاب " امپراطوری هندو ها " ( The Indian Empire: Its People , History, And Products. ) تالیف ویلیام ویلسن هانتر، (W . W . Hunter,) صفحه 170 کتاب " معابد شرق و پیام آن ها " ( temples of the Orient & Their Massage 1902 ) نشر شرکت انتشارات کیسینجر و صفحه 459 جلد سوم کتاب " لکچر در بارۀ تاریخ باستان " ( Lectures on ancient history, Vol. 3) تالیف ب. ج . نیبور، شایستۀ دقت می باشد. افزون بر این ها جان منوئل کوکJ.M. Cook مورخ و باستان شناس انگلستان در صفحه 37 کتاب خویش بنام « امپراطوری پرشیا » (The Persian Empire ) در مورد کلمۀ « تومیرس » نام ملک، ماساژت ها می نویسد که این نام، مانند کلمۀ « تیمور» به معنی آهن می باشد. به گواهی هرودوت مورخ یونانی، کوروش هخامنشی در میدان جنگ با ماساژت ها کشته شده است.
« سه هزار سال پیش از میلاد، در استپ های وسیع شمال فلات ایران، و به عبارت دقیق تر، اراضی واقع میان قفقاز و فلات پامیر جریاناتی شکل گرفت که مورخین غالباً با عبارت « تمدن اسب » به آن اشاره کرده اند.... اولین ساکنان مناطق یاد شده که از آن ها آگاهی های در دست داریم سیت ها ( سکاها) بوده اند.... ذوب آهن و بعد فولاد از ابداعات آنان، زمانی رواج یافت که اسرار آن از روی حسادت حفظ میشد و شکست ناپذیری قبیله یا عشیره را تضمین می کرد که بر دیگران اولیت داشت.... به همین دلیل ترک های همان قبایل چند قرن بعد لقب آهنگر گرفتند. واژۀ ترک مترادف قهرمان یا سوار کار است.» ( تاریخ امپراطوری اشکانیان- صص 7- 9 تالیف آندره ورستاندیک ترجمه محمود بهروزی- چاپ اول 1386 ).
ولفرام ابر هارد (Wolfram Eberhard ) خاور شناس و چین شناس معروف جهان در کتاب خویش " تاریخ چین " ( A history of China) بعد از تحلیل و بررسی همه جانبۀ عناصر تشکیل دهندۀ فرهنگ و تمدن چین در دوران ما قبل تاریخ، در بارۀ فرهنگ مناطق غرب چین پرداخته است. نوشته های او به صراحت نشان می دهد که: ایجاد کنندگان این فرهنگ که به عقیدۀ او جزء تشکیل دهندۀ چهار فرهنگ چین بوده است، اجداد تورکان می باشند. اسب آخرین حیوان بزرگی بود که آن ها، اهلی کرده بودند. در سال 2500 قبل از میلاد یعنی 4500 سال قبل از امروز، ایشان از اسب به عنوان وسیلۀ " تجملی " استفاده می نمودند. مطابق منابع چینی مرکز این فرهگ در " مناطق کان سو " و " شن سی " قرار داشت. مناطقی که از جانب تاریخ سازان وابسته به سمپوزیم شهر دوشنبه ، به هندواروپایی و هندوایرانی ها بخشیده شده اند!؟
« تورکان آسیای مرکزی در مسیر تاریخ » (The Turks Of Central Asia... ) کتابی است تالیف ماری انتونی زاپلیکا (Czaplicka,Marie Antoinette ) خاور شناس پولندی! درین کتاب تاریخ تورکان آسیای مرکزی به چهار دوره تقسیم گردیده است:
1 — از سال (2200 – 2350 قبل از میلاد) تا تشکیل امپراطوری تورکان غربی الی قرن ششم میلادی. این تاریخ در سالنامه های چینی ذکر شده است.
2 – از استقرار امپراطوری تورکان تا هجوم چنگیز خان در قرن سیزدهم میلادی.
3 — از قرن سیزدهم تا اوایل توسعه و گسترش روس ها در قرن هفدهم میلادی.
4 - از قرن هفدهم تا انقلاب اکتوبر سال 1917.
بر اساس نوشتۀ مورخ مذکور اسلاف تورکان در هزارۀ سوم قبل از میلاد در شمال چین زندگی می کردند، به این امر در سالنامه های چینی، اشاره به عمل آمده است. اما تورکانی که در شمالی ترین و غربی ترین مناطق چین بود و باش داشتند، کمتر مورد اشارهء سالنامه نویسان چینی قرار گرفته است. به قول مورخ مذکور اوسون ها، قانقلی ها و یوچی ها نیز جزو تورکان غربی بودند.
جورج راولینسون ( George Rawlinson ) در صفحه (31) کتاب خویش " تاریخ اشکانیان " ( The Story Of Parthia) )می نویسد که: « از زمان های بسیار قدیم، باشنده گان سرزمین پهناوری که از قفقاز و بحیرۀ خزر و از سلسله کوه های آسیای میانه تا قطب شمال، مردم التصاقی زبان بودند. ساکنین شمال این مناطق فنلندی ها یا ساموئید ها بودند و در جنوب این مناطق تاتار یا تورکان ساکن بودند». مورخ مذکور که " تاریخ هرودوت " را به انگلیسی ترجمه نموده است در مقاله ای که به این کتاب ضمیمه نموده در صفحه ( 645 ) چنین نوشته است: « تا جائیکه به ما معلوم است ساکنین قدیم و باستانی سرزمین های میان قفقاز تا بحر هند و از سواحل مدیترانه تا دهانۀ گنگا تورانیان بودند. این حدود را می توان تمدید کرد و گفت که تمام نیم کرۀ شرقی مربوط این نژاد بوده است».
در صفحه 72 کتاب " طلیعۀ تاریخ " ( The Dawn Of History) تالیف هنری می کری (Henry Mee Keary ) و چارلز فرانسیس کری (Charles Francis Keary) نوشته شده است که ساکنین اولیۀ هند، تورانیان یا نژاد زرد بودند که خاستگاه اصلی شان در شرق بحیرۀ آرال می باشد. ازمطالعهء صفحه 627 جلد چهاردهم (InternationaCyclopedia) سال 1890 چنین بر می آید که برخی نویسندگان قدیم، اسکیت های آسیا را تورکوی، تورکای و تورکا می نامیدند. به احتمال قوی همین اسکیت های کهن با تورکان عصر حاضر اشتراک خونی داشتند.
افزون بر دلایل فوق که تورکان را کهن ترین باشندگان آسیای میانه به شمول افغانستان میداند، اگر برای لحظه ای بپذیریم که ادعای آن ها درست است، درین صورت آن ها باید به این سوال پاسخ دهند که تورکان، چگونه توانسته اند ساحه ای به وسعت ( سه میلیون و هشت صدو شصت و یک هزار و صد کیلومتر مربع ) را که شامل چهار کشور آسیای میانه یعنی اوزبکستان، تورکمنستان، قزاقستان، و قیرقیزستان میگردد و بنابر ادعای پوچ و بی ارزش، همه ایرانی بوده اند، تورکی بسازند. اما کشور کوچکی چون تاجکستان به مساحت ( یکصد و چهل و سه هزار کیلومتر مربع که 90 در صد آن از کوه تشکیل شده، شاید در قرن ششم میلادی نفوس آن از چند ده هزار بیشتر نبوده ، چون خس در برابر سیلاب عظیم چگونه از تورکی شدن رهایی یافته است؟
تاریخ بهترین گواه است و هیچکس هم نمیتواند خلاف آن را ثابت کند. تورکان در جریان حاکمیت هزار سالۀ بعداز اسلام از میان ده ها قوم تحت حاکمیت خویش، هیچ قومی را وادار نساخته اند، لسان خودرا تغییر دهد. آن ها، علاوه بر این، هیچ کتابی را مانند دوران ظاهر شاه بابای ملت!!! و شاه پهلوی، نسوختانده اند و محلات را تغییر نام نداده اند و به محتوای کتاب ها دستبرد نزده اند. تبدیل تورکستان به شمال یکی از مثال هایی است که تاریخ سازان کشور انجام داده اند. به هر حال، ده ها مثال را می توان ارائه نمود که پوچ و غیر منطقی بودن احکام صادرۀ سمپوزیم شهر دوشنبه و سایر پان ایرانیست های تاریخ ساز را نشان میدهد.
اما در بارهء هندو های آریایی، طرز و روش زندگی کوچی گری آن ها در اوایل ورود شان به هندوستان، غارت و چپاول گری آن ها و بلایی که بر تمدن هند آورده، ویل دورانت مورخ مشهور امریکایی توضیحات دلچسپی دارد که شایان دقت می باشد. مورخ موصوف در جلد اول تاریخ تمدن بخش هند تحت عنوان " هندو ها و آریایی ها" می نویسد:
" این آریایی های چپاولگرکی بودند؟ آن ها خود شان لقب " آریایی " را به معنای نجیب و شریف بکار بردند، اما این اشتقاق، که بوی میهن پرستی از آن می آید، شاید یکی از اندیشه های بعدی باشد که بر علم زبان شناسی رنگ بد نام کنندۀ طنز می زند. خیلی احتمال میرود که آن ها از منطقه دریای خزر آمده باشند، که اقوام ایرانی آن را ایران وئجه می نامیدند، یعنی سرزمین آریایی ها... این آریایی ها هم، مثل ژرمن ها ی که به ایتالی هجوم بردند، بیشتر مهاجر بودند تا فاتح. ولی آن ها تن نیرومند، اشتهای زیاد برای هر گونه خوردنی و آشامیدنی، خشونت وافر و مهارت و دلاوری در جنگ داشتند؛ لاجرم دیری نگذشت که سروری بر شمال هند از ان ایشان شد. با تیر و کمان می جنگیدند؛ رهبران شان جنگاورانی بودند که زره بر تن داشتند و بر ارابه می نشستند؛ تبرزین می گرداندند و نیزه می افگندند... هند را منقاد کردند، بی انکه وانمود کنند که آن را تعالی می بخشند. زمین می خواستند و علف چرا برای گاو های شان؛ در زبان آنان واژۀ جنگ نشانی از افتخار نداشت، بلکه به معنی « آرزو های گاو های بیشتر » بود وبس. ویل دورانت در برابر این پرسش ( هندیان آریایی چگونه می زیستند؟) که خود مطرح کرده چنین پاسخ می دهد: در آغاز با جنگ و غارت، سپس با گله داری، کشاورزی، و صنعت به شیوۀ روستایی..."
باید به خاطر بیاوریم که آریایی هایی که به یونان رفتند مانند آریایی های که به هند آمدند در آن روزگار های بسیار سابق بسیار خشن و جنگجو بودند. آن ها بسیار نیرومند و دلیر بودند و مردمان آرام تر و متمدن تری را که بر سر راه خود شان می یافتند یا نابود می ساختند و از میان می بردند و یا آن ها را به خود جذب می کردند و در خود مستحیل می ساختند.... آریایی ها که قبایل صحرا گردی بودند و در جستجوی زمین های علفزار برای حیوانات اهلی خود دایماً جا بجا می شدند و در حرکت بودند، به اروپای مرکزیی رسیدند. به نظر می رسد که آن ها هیچ کار فوق العاده و قابل توجهی انجام ندادند.... احتمال دارد که مردمان متمدن یونان و نواحی اطراف دریای مدیترانه به آن مردم اروپای مرکزی به چشم وحشی می نگریستند. ( صص. 42- 53 ج. اول نگاهی به تاریخ جهان، جواهر لعل نهرو، ترجمه محمود تفضلی ).
آریایی ها، صحرا نورد و رمه دار بودند. به آرزوی یافتن زمین های علفزار برای احشام و مواشی خویش، پیوسته از یکجا به جای دیگر، در حرکت بودند. آن ها، سر انجام به هندوستان آمده، از کوچی گری خویش دست کشیده، به یکجا نشینی عادت نمودند. بعداً طرز زراعت کردن را آموختند. استقرار آن ها به قیمت نابودی و دربدری ساکنین بومی، تمام شد.
Global History Volume I: The Ancient World to the Age of Revolution,( P. 30) By Mark Willner , George Hero, Jerry Weiner.
خوانندگان محترم!
از بررسی مطالب و ابراز نظر های فوق بر می آید که هر نوع کوشش به مقصد دستیابی به افتخارات کاذب از طریق تاریخ سازی دروغین جهت فریب اذهان مردم، جز روسیاهی برای تاریخ سازان متقلب و رسوایی به انجمن ها و سمپوزیم های رسوایی که بدین منظور ایجاد گردیده باشد، حاصل دیگری ندارد. زرتشت این پیغمبر درغین و ساختگی تاریخ نویسان جعل کار، طوریکه در بالا خواندید، نه اجتماعی که در آن زندگی می کرد، معلوم است و نه هم هدف و موضوع دعوتش و اوستایی که در آن گفته میشود، موطن اصلی آریایی ها " آئرنم ویجه " نامیده میشده، بنابر عدم صراحت اوستا در بارۀ موقعیت اصلی این مکان، خواننده گیج و مبهوت شده و پشت نخود سیاه فرستاده شده است. دو قرن جستجو و کاوش های مداوم به مقصد یافتن این محل هم به نتیجۀ مطلوب منجر نشده است. پس چگونه می توان به این گونه سفسطه ها و ترهات سر هم بندی شده پیرامون نژاد موهومی که در صفحات تاریخ جای گرفته است، باور نمود؟ داوری با شما است.

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت

غلام سخی سخا — 2012-09-20T19:22:43Z

گزارشات زائران چینایی، روایات و اخبار مورخان و جغرافیه نویسان عرب، ارمن، یونان و تحقیقات و بررسی های خاور شناسان، مندجات سالنامه های چینی و کشمیری و هندی، سکه ها و کتیبه ها همه با هم با صراحت لهجه شهادت مید هند که طوایف و قبایل تورکان یا تورک زبانان، علیرغم ادعای بی بنیاد برخی، نه تنها در اواسط قرن هفتم میلادی در سرزمینی به نام خراسان اقامت داشتند ، بلکه قرن ها قبل ازین تاریخ نیز در دو سوی هندوکش، ساکن بودند. اما این مطالب بنابر مصلحت های گروهی و تعصبات کور در تالیفات و آثار تاریخی نوشته شده در کشور، انعکاس نیافته است.

مطالعات و بررسی های اوراق تاریخ نشان می دهد که اقوام و طوایف مختلف تورک در طول تاریخ بیشتر از دوازده امپراطوری بزرگی را زیر عناوین مختلف چون ( هون ها یا هونگ نو ها، کوشان ها، هون های غرب و هون های سفید یا هیاطله، اویغور ها، قرقیز ها، قره خانیان، خزران، غزنویان، سلجوقیان، خوارزمیان، تیموریان، عثمانیان، سلاطین قبچاق مصر، صفوی ها، شیبانی ها وغیره)تشکیل داده اند. اگر کسی از سواد تاریخی بر خوردار نباشد، (بی سوادان مکتب نه رفته یکطرف ) متاسفانه شمار این اشخاص حتی میان تحصیل کردگان، نیز کم نیستند، نمی دانند که امپراطوری های یاد شده به کدام ملت متعلق می باشند.

اساس آگاهی و اطلاعات ابتدائی تاریخی راجع به تاریخ یک کشور در مکاتب گذاشته می شود، کیفیت و محتوای کتاب های مکاتب به نظام های مسلط بستگی دارد. مهم نیست این نظام دموکراتیک باشد یا ضد دموکراتیک، شاهی باشد یا جمهوری، آنچه که برای متصدیان نظام بسیار مهم و با اهمیت است مصالح و منافع شان. اگر حقیقت تاریخی با این مصالح و منافع سازگاری و مطابقت نداشته باشد، هر گز در کتاب های تاریخی مکاتب جای ندارد. البته در کتاب های تاریخی مستقل از مکاتب نیز، اگر حقیقت با امیال نویسنده اش در تصادم باشد، انعکاس نمی یابد. تدارک کننده گان کتاب های بی مایهء تاریخی مکاتب و نویسنده گان کتاب های تاریخی به ظاهر مستقل، این را نباید فراموش کنند که حقیقت برای همیش و دائم زنده، پایدار و باقی است. خصومت، و کتمان آن هیچ دردی را درمان نخواهد کرد. موارد غیر قابل انکار از ضدیت با حقیقت و کتمان آن در قسمت های پیشین به وضاحت بیان شده است.تا جائیکه به خاطر دارم از صنف چهارم تا دوازدهم، کتاب های درسی تاریخ بر محور جنگ های محمد زی ها و سدوزی ها و حملات احمد خان ملتانی به هند، کشور ما آریانا و بیرق ما سیاه، سرخ و سبز رنگ و اعلیحضرت همایونی هم شاه ما و حرف های به درد نخور ازین قماش می چرخید. در بارهء تاریخ قدیم و و سطی کشور در کتاب های سفارشی و نیمه سفارشی بیرون از مکتب، جز توضیحاتی مختصر آن هم تحریف شده، به ملاحظه نمی رسد.

سه یا چهار امپراطوری های فوق الذکر اگر استثنا باشند، بقیه در سرزمین کشور افغانستان و سرزمین های همجوار، حکومت نموده اند.ازمیان آن ها، سکا ها، کوشان ها و هون ها علیرغم ده ها سند و مدرک غیر قابل تردید و سکه های که اسما و القاب تورکی در آن ها حک شده، بازهم از نطر برخی محدود نویسنده ها ، آریایی محسوب می گردند.( حتی ادعاء مبنی بر تورک نبودن قره خانیان، سلجوقیان کبیر و غزنویان مطرح گردیده که در جز دوم قسمت ششم به آن پر داخته می شود) فرضیهء آریایی وانمود شدن آن ها، تاریخ چندانی ندارد و محصول قرن بیستم می باشد. درطول این مدت دانشمندان وابسته و مغرض از هر نوع وسائل و امکانات استفاده نمودند تا منشاء قومی اقوام متذکره را به نفع ایرانی ها تغیر دهند. موازی با این جریان دستهء ازین تاریخ سازان، تمام تلاش خویش را به مقصد تحریف تاریخ تورکان و حقیر نشان دادن آن ها، متمرکز ساختند. در نتیجهء همین کوشش های مغرضانه، افکار و تصورات نادرست در بارهء هویت و اصلیت اقوام مورد بحث در اذهان شکل گرفت. درینجا ما گزارشات و اخبار فراوان موجود داریم که بر روشن ساختن حقایق و ممکن است در زدودن افکار نادرست و گمراه کننده از اذهان کمک کند.

به قول مارکوارت (دانشمند هندواروپایی)در سدهء سوم و چهارم میلادی، خراسان از لحاظ قومی و سیاسی غیر ایرانی بودند. اما موصوف این مطلب را در توضیحات خویش نیاورده که آغاز سکونت مردم غیر ایرانی، درین سرزمین چه زمانی آغاز گردیده است؟ ساکنین و باشندگان این خطه پیش از سدهء چهارم کی بودند؟ خوشبختانه، پاسخ این پرسش ها در گزارشات خاور شناس مشهور جهان که در زیر خواهند آمد، نهفته است.

آقای عبدالحی حبیبی درصفحه (۵۵) تاریخ افغانستان بعدازاسلام چنین می نویسد:

ابوالعباس شمس الدین احمد بن محمد مشهور به ابن خلکان مورخ معروف زبان عربی (681—608) که از بقایای خاندان برمکیان بلخ بود، درشرح حال یعقوب لیث می نویسد:« درحدود سیستان قبیلهء از ترک ( شاید ترک به فتحتین باشد قبیلهء معروف افغانی بین غزنه وقندهار) سکونت دارند که ایشان را الدراری(شاید اندری قبیلهء افغانی ساکن حدود غزنی) گویند وپادشاه آن ها رتبیل است. یعقوب، شاه ایشان را بکشت و سه نفرشاهان ایشان را بعداز رتبیل قتل کرد، وهر شاه این سرزمین را رتبیل ګویند. ملک ملتان و ملک رخج و ملک زابلستان و ملک سند ومکران وغیرهم این را بدیدند،از یعقوب بترسیدند وخاضع شدند.») « شرح حال یعقوب لیث» درترجمهء سه جلدی وفیات الاعیان تالیف ابن خلکان که در اختیار دارم یا ازچاپ باز مانده یا اینکه حذُف ګردیده است.

در رابطه به قومی که آقای حبیبی از الدراری به" اندری" تبدیل نموده اند، مراجعه می نماییم به صفحه 161 کتاب "ایران شهر... تالیف مارکوارت که در آن جا چنین نوشته شده است: به نوشتهء ابوعبدالله بن ازهراخباری، قبیلهء ترکی که یعقوب بن لیث صفار، حاکم آن « زنبیل»را به قتل رساند وبرآن حکومت کرد " دراری" نامیده میشد.»
درمقالهء « دولت سبکری حکومت ترکان درایران پس ازاسلام» نوشتهء آقای سیداحمد بیات ازقول عبدالله البکری الاندلسی درموردشهر کابل چنین نګاشته اند: «کابل مدینه معروفه فی بلاد الاتراک.» ( کابل شهرمعروفی درسرزمین ترکان اند.) اعراب قبل از اسلام به نام کابل آشنایی داشتند. شاعران دوران جاهلیت در عبارات خود، اصطلاحات کابل و تورک را مترادف یکدیگر قرار میدادند.

— Clifford Edmound Bosworth, Historic Cities of the Islamic World, p.256-257.

درمورد شهربلخ، ابن خلدون درصفحه (۱۱۷) جلد اول مقدمهء خویش ترجمهء محمد پروین ګنابادی منتشره درسایت فارسی، نوشته اند:... وشهربلخ پایتخت ترکان بوده است.»

کلمهء " بلخ" به عقیدهء وامبری نویسندهء " تاریخ بخارا"چیزی نمی تواند باشد جز کلمهء "بلیق" تورکی یعنی شهر می باشد. ورخانا که یونانی ها آن را به هیرکانا تبدیل نموده، کلمهء تورکی است.

Armin Vambery. History of Hokhara from the earliest period down to the present. P.5- -11.

درکتاب « ایران شهردرجغرافیای بطلیموس» تالیف پروفیسورمارکوارت، توضیحاتی هست که درروشن ساختن پارهء ازواقعیت های تاریخی کشور وساکنین خراسان وسیستان درزمان حملات اعراب کمک می کند. وی درصفحهء(۵۸) کتاب متذکره چنین می نویسد:

درسده های سوم وچهارم میلادی که ما می توانیم وضع قومی وسیاسی خراسان را مورد توجه قرار دهیم، ملاحظه می شود که ما تنها با اقوام غیرایرانی ( کوشانی ها وخیون ها) سروکار پیدا می کنیم. انسان ها عادت کرده اند داستان های قهرمانی قدیمی را بدون شک ازقرن ها پیش زنده نګاه دارند. نام های بیابانګرد غیرایرانی نیزمانند ساکاروک ها، طخارها، یوئه-چی ها، کوشان ها، خیون ها، هپتال ها و یا تورک ها وغیره ازنسلی به نسل دیګرانتقال یافته است.»
درصفحه (۱۶۰) همین کتاب چنین آمده است: اسکندر با اقوام بربر«الحر» و«الفرج» درهرات برخورد کرد و آنان را ازبین برد وتعداد بسیاری ازمردم را به قتل رساند. ګمان می کنم، درینجا منظور همان قبایل تورک باشد وازین رو«غوز» و«خولج» خوانده شده اند. ... قوم دیګر تورک که امروزشناخته تراست و در افغانستان امروزی به سرمی برند، قوم خلج است که دربارهء آنان اصطخری و به دنبال آن ابن حوقل به طور کامل ګزارش کرده اند ( اصطخری، ص ۲۴۴؛ ابن حوقل صص ۱۰-۳؛ ادریسی، ج ۱، صص ۴۴۴،۴۴۹،۴۵۷) راجع به سکونت تورکان در خراسان در زمان اسکندر مقدونی، مورخ ایران آقای رحیم رئیس نیا در صفحه 894 جلد دوم کتابش " آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام" از قول مورخ مشهور ذکی ولیدی طوغان نوشتهء به شرح زیر دارد.... به دریافت زکی ولیدی طوغان از اطلاعات موجود، بلغار ها و خزر ها در زمان اسکندر در خراسان سکونت داشته اند و سپس به حوضه ادیل ( ولگا) مهاجرت کرده اند.شاید هم بعضی از شاخه های آن ها پیش تر، همراه سکا ها به این ناحیه آمده بوده اند.در هر صورت در داستان حماسی اوغوز، بلغار ها پیش از اوغوز خان در حوضهء ادیل سکونت دارند و هم چنان بومیان آنجا به شمار آمده اند"

آرتور کریستین سن در صفحه 228کتاب خویش از موضوعی بحث کرده که می تواند مدرک دیگری از سکونت تورکان در خراسان باشد. درین صفحه آمده است: به موجب مندرجات کتاب پهلوی موسوم به شهرستان های ایران شهر ( بخش 15) شاپور در خراسان یک پادشاه " تورانی " پهلیزگ نام را مغلوب و مقتول نمود و در محلی جنگ رخ داده بود، شهر مستحکم نیوشاپور ( شاپور خوب، نیشابور فعلی ) را تاسیس کرد که کرسی ولایت ابر شهر یعنی ناحیهء اپرن شد."شاپور بر پایهء همین منبع در سال 242 تاج بر سر نهاده و در سال 272 فوت کرده است.
آنچه که در زیراز ملاحظهء شما می ګذرد توضیحاتی است که قسمت اعظم آن ها را خاور شناسان، زبان شناسان، مردم شناسان، عتیقه شناسان و سکه شناسان هندواروپایی یا آریایی دربارهء منشاء قومی اقوام مورد بحث ما یعنی اسکیت ها (سکاها)، کوشان ها و هون ها وسکونت وپادشاهی آن ها که، اریایی قلمداد می شوند، ارائه نموده است که خوشبختانه به هیچ عنوان و بهانهء نمی توان آن ها را " پان تورک " خطاب نمود. هر یکی از آن ها صاحب ده ها آثار و تالیفات مورد استناد و مراجعه بوده، عمر خویش را به تحقیقات و بررسی های علمی در زمینهء شرق شناسی سپری نموده اند. البته درین ضمن از توضیحات مورخان کشور نیز بهرهء خواهیم برد.

دو مورخ دانشمند کشور آقایان غبار و فرهنگ در مورد منشاء قومی و هویت اصلی اقوام متذکره چیزی توضیح ندادند و آقای حبیبی بدون ارائهء اسناد و مدارک آن ها را یکسره آریایی و سفید پوست وانمود کرده اند.

1— ویل دورانت مورخ مشهور امریکایی که نامش به علاقه مندان مطالعهء تاریخ کاملاٌ آشنا است، در بخش شانزدهم ( از اسکندر تا اورنگزیب) جلد اول تاریخ تمدن در باره هویت و اصلیت کوشانی ها چنین نوشته اند: در قرن اول عصری که ما آن را عصرمسیحی می نامیم، کوشان ها، طایفهء از آسیای میانه بودند که با تورکان خویشی داشتند، کابل را ګرفته آن را پایتخت خود کردند وازآنجا قدرت شان را برسراسر شمال باختری هند وبیشتر آسیای میانه ګسرش دادند." همین مورخ طوریکه درفوق خواندید سکوتیا « اسکیت ها» را مترادف با تورانیان قلمداد نموده است."
2— یوئه چیها دستهء ازترکان آسیای میانه بودند که از فشار هون ها (هیونګ نو) مساکن شان را ترک ګفته و به سوی غرب رانده شدند و با رسیدن به مغرب به نوبهء خود پادشاهی یونانی-باختری را به درون هند راندند.( ص ۱۲۲ تاریخ ایران وتمدن ایرانی تالیف کلمان هوار ترجمهء حسن کامشاد)

3— جواهرلعل نهرودرصفحه ۱۷۳جلد اول کتاب خویش « نګاهی به تاریخ جهان» ترجمهء محمود تفضلی در بارهء هویت سکاها نوشتهء بدین ترتیب دارد: سکاها یکی ازقبایل ترک بودند. به وسیلهء یک قبیله وایل بزرګ دیګر که کوشان ها نام داشتند ازسرزمین خودشان رانده شدند."

4— آلفرد فن گوتشمید خاور شناس آلمانی در صفحه 24 کتاب خویش " تاریخ ایران و ممالک همجوار آن از زمان اسکندر تا انقراض اشکانیان" ترجمهء کیکاووس جهانداری اسکیت ها را از نژاد تورک دانسته و می نویسد که: زیرا از کارتاسیس برادر پادشاه که طبق گفتهء کورتیوس در کتاب هفتم، بخش هفتم بر سکا های آن طرف سیر دریا فرمان می راند مراد مان قارداشی تورکی، یعنی " برادرش" باشد که از لفظ " داش" می آید و " تاش" صورت قدیمی تر آن به شمار رود."

5— ماکس موللر زبان شناس و خاور شناس مشهور آلمانی و یکی از موسسین هند شناسی و مسلط به زبان های یونانی، لاتین، عربی، پارسی، سانسکریت و نویسندهء ده ها آثار و تالیفات در زمینهء زبان شناسی و خا ور شناسی، ضمن تشریح و توضیخ پیرامون اسامی و شعبات مختلف ملت تورک، خاطر نشان ساخته که یو- چی ها ( هندو سیت ها ) معمولاً هون های سفید نیز نامیده میشود، در اثر فشار هیونگ – نو ها، باختر را در سال 128 قبل از میلاد تسخیر نمودند. سپس یکجا با تخاری ها، شمال هند را اشغال کردند. همین مورخ در کتاب دیگرش تخاری ها ی تورانی نژاد را عامل سقوط پادشاهی یونانی ها در باختر وانمود کرده، می نویسد که اشغال هند از جانب تورانی ها را نویسندگان چینایی گواهی داده است و گواهی موضوف با مندجات سکه ها و کتیبه ها مطابقت دارد. ماکس مولر می افزاید که کنیشکا یکی از فرمانروای تورانی ها، در سدهء نخست میلادی در هند حکومت می کرد.

– Friedrich . Max . Muller, M, The Science of Language: P. 413. Vol.1

—F. M. Muller. India what can it teach us. P. 274,86, 87.

6— داکتر رابرت گوردون لاثام مردم شناس و زبان شناس مشهور انگلیسی، مولف کتاب های متعدد چون " نژاد های بومیان امپراطوری روسیه " ، "مردم شناسی اروپا"، " مهاجرت های انسان ها " و ده ها آثار دیگر، درصفحه ۲۳۷ کتاب دیگر خویش بنام «روس ها وترکان» سابقهء تاریخی تورکان دراروپا و هم خونی وهم نژادی آوارها وهون ها با اسکیت های هرودوت مورد بررسی قرار داده چنین بیان می نماید: آوار ها و هون ها و اسکیت های زمان هرودوت نه تنها عضو خاندان بزرګ تورک می باشند، بلکه تاریخ آن ها درسرزمین ا سکیت های اروپایی دنبالهء اسکیت های زمان پدرتاریخ تا سدهء چهارم دلیل مستحکم برای اقناع نویسنده ګان عصرحاضرمی باشد.درصفحه ۵۱۵کتاب دیګر داکتر لاثام بنام «آسیای شرقی وشمالی» نیز اسکیت های هرودوت را عضو دودمان بزرګ ملت تورک معرفی نموده از موجودیت مغولان در میان اسکیت ها، یاد نموده است. موصوف درین صفحه نوشته است: می خواهم نشان دهم که تورکان نه تنها در میان مهاجرین و فاتحین از لحاظ فتوحات و مهاجرت فوق العاده بودند، بلکه رقم کلی پخش و پرگندگی ن ها به روی زمین، در ابتداء طلیعهء تاریخ، به مقایسهء قرون پنجم، ششم و هفتم در یک حد بالایی قرار داشتند.. اگر به ترکیب اتنیکی کشور های هند، پرشیا، سوریه و حتی در بخش های افریقا دقت شود، در زمان حکومت کوروش مانند دورهء سلجوقیان، به میزانی تورکان در این کشور ها، بودوباش داشتند."

Robert Gordon Latham; 1-" Russian and Turk: from a geographical, ethnological, and historical point of view"

2-" Eastern and northern Asia- Europe", )p 515.(

7— شرق شناس یهودالاصل هنګری موسوم به «آرمینوس وامبری» مسلط به لسان های هنګری ولاتین و فرانسوی وجرمنی و انګلیسی وسکاندیناوی و روسی و صربی وسلواکی و تورکی و فارسی در صفحه (۱۱) کتاب خویش « تاریخ بخارا...» دربارهء تشکیل امپراطوری تورکان به جای یونانی ها در باختر می نویسد: تورکان درسدهء دوم قبل ازمیلاد برجای مخروبه های پادشاهی یونانی- باختری، امپراطوری ایجاد نمودند که تا اواسط سدهء ششم میلادی دوام یافت.جهت تایید وتثبیت این مطلب افزون بر نام بلخ که بدون شک تورکی است وازکلمهء بلیخ یا بلیق به مفهوم شهراخذ شده است نام های شاهان حک شده درسکه های بلخ را نیز می توان به عنوان مدرک ارائه نمود. ثبوت دیگر مبنی بروجود تورکان درجنوب دریای آمو همانا نوشته های جغرافیه نویسان عربی است که ایشان ازساکن بودن قوم خلج طایفهء ازتورک درنواحی هلمند خبرداده اند. آن ها احتمالاً بقایای سکا ها می باشند که نام سکاستان یا سجستان ونام امروزی سیستان ازنام آن ها مشتق شده است.

Armin Vambery. History of Hokhara from the earliest period down to the present. P. 10.

8— سیر هنری مایرز الیوت نویسندهء هشت جلدی " تاریخ هندوستان..." در بارهء تسخیر سند و سرزمین های مجاور به واسطهء یوچی های تورک نژاد در نخستین سال های میلادی و تائید و تصویب این حادثه در گزارشات و روایت نویسندگان چینایی و یونانی، در جلد دوم تاریخ هندوستان توضیحاتی ارائه نموده و از قول زایر چینی می نویسد: عبور یوچی های تورک نژاد از کوه هندوکش و استقرار آن ها به این سو در نوشته های چینایی انعکاس یافته است. زایر چینایی موسوم به فا -هیان در سال 400 میلادی از هند دیدن می کرد، گزارش میدهد که مدت ها قبل ازین سنه پشاور تحت کنترول تورکان قرار داشت. بر اساس اظهارات ابو ریحان البیرونی، تورکان به مدت شصت نسل در کابل حکومت داشتند. با وجود اینکه حکومت کنندگان، بدون استثناء تورک بودند. اما نباید تصور کرد که همهء آن ها به یک فامیل واحد تعلق داشته باشند.احتمال میرود که قبایل مختلف تورک چون سکا ها، یوچی ها و دراری ها، یکی پس از دیگری به قدرت رسیده باشند. اگر هر نسل را به طور اوسط شانزده سال فرض کنیم، دقیقاً سال سقوط پادشاهی یونانیان در باختر یعنی سال 125 قبل از میلاد بدست می آید. دلیلی بر این فرض وجود دارد که اولین شاه دودمان تورک که باعث متلاشی شدن امپراطوری یونانی در شرق گردید، به قول البیرونی " بر هتگین " نام داشت.اظهارات البیرونی راجع به سکونت تورکان در کابل با اظهارات طبری و بلاذری و دیگر مورخین و جغرافیه نویسان عربی، مطابقت کامل دارد.

– Sir. H. M. Elliot, K.C.B., "The History of India As Told By Its Own Historians" )P. 409.Vol- II(

9— آگوستس رودولف، شرق شناس بریتانیا متولد در هندوستان، پروفیسر در یونیورسیتی های بنارس و کلکته و عمر خویش را پیرامون لسان های " هندو اروپایی" صرف نموده و نویسنده آثار متعدد می باشد. موصوف در کتاب خویش بنام " تاریخ هندوستان " نوشته است که در سال165 قبل از میلاد، قبیلهء از تورکان موسوم به سکاها به واسطهء طایفهء دیګری از تورکان بنام یوچی ها، از سرزمین خویش تورکستان شرقی رانده شدند. یوچی ها نیز به نوبهء خویش در اثر فشار سومین طایفهء از تورکان موسوم به اویغور(اوسون) ازجای خود بی جا شده به تورکستان غربی مهاجرت نموده دو طرف دریای آمو را اشغال کردند. یوچی ها به پنج قبیله تقسیم ګردیدند. قبیلهء بزرګ آن کوشان بود. درسال شصت میلادی کادفیسس اول رئیس قبیلهء کوشان با مطیع و منقاد ساختن قبایل دیگر زمینهء اتحاد مجدد را فراهم ساخته امپراطوری کوشانی ها را اساس گذاشته اند.

—A. F. Rudolf Hoernie , M. A ( Oxford) ,Ph. D."A History of India.)" P.43 (

10— « ل . د . بارنت»پوفیسرزبان سانسکریت وخاورشناس انګلیسی دربارهء سکاها و کوشان ها وقومیت ایشان چنین می نګارد: درعصر (۱۷۰-۱۶۰)قبل ازمیلاد سکاهای تورک نژاد در طرف شمال سیحون ساکن بودند در نتیجهء فشار قبیلهء دیګری از تورک بنام یوچی یا کوشان ها به استقامت جنوب رانده شدند کنیشکا رئیس کوشان قبیلهء یوچی یا تخاری درشمال هند بنیاد پادشاهی را ګذاشت که ساحهء نفوذش درشرق تا بنارس درجنوب تا سیند ګسترده بود.
Lionel . D. Barnett, " Antiquities of India:…) "P.41. New Delhi, 1999.(

11— مولف «تاریخ سه جلدی بنګال» پروفیسر رامش چندرا مجومدار که دکتورای خودرا درهند شناسی اخذ نموده در یونیورسیتی های کلکته و دکن و بنارس مقام استادی داشته و معاون رئیس کمیسیون بین المللی وابسته به یونسکو د ربارهء تاریخ بشر بوده از کوشان ها بحث نموده و آن ها را طایفهء ازتورکان دانسته است. از نوشته های وی بر می آید که قبیلهء از تورک به نام یوچی در نتیجهء فشار هون ها از موطن اصلی خویش کانسو رانده شدند و به نوبهء خویش، سرزمین سکا ها را که متصرف اشغال نمودند.

R. C. Majumdar; " Ancient India " )P. 121(.

12— جمز کاولز پریچارد مردم شناس، نژاد شناس و زبان شناس امریکایی انگلیسی تبار دارندهء آثار و تالیفات متعدد درین زمینه ها، در صفحه ۱۳۲کتاب خویش بنام «تاریخ فزیکی نوع بشر» بعداز بررسی ومطالعات ګسترده راجع به روایات و ګزارشات یونانی ها وهندی ها و چینایی ها پیرامون هندو-سیت ها به این نتیجه رسیده است که: سازګاری و مطابقت منابع متذکره باهم و اسناد تقویتی و تاییدی چون کتیبه ها و مسکوکات، این امر را مسلم ساخته که اسکیت ها یا سکا ها از نژاد تورک بوده اند.

– James Cowles Prichard, M.D., F.R.S., M.R.L.A. Researches into the Physical History of Mankind.

13—از مطالعهء کتاب " تاریخ مختصر هند "تالیف ویلیام ویلسون هانتر هند شناس و صاحب تالیفات درین زمینه، بر می آید که حدود سال 126 قبل از میلاد قبیلهء از تاتار ( تورک) به نام اسکیت و به زبان چینی "سو "، دودمان یونانی را از پادشاهی باکتریا، بر انداختند. مدتی بعد با عبور از کوه ها پنحاب را که یونانیان در آنجا مستقر بودند، فتح نموده در شروع عصر میلادی، در شمال هند امپراطوری نیرومندی را اساس گذاشتند. شاه بسیار معروف و مشهور آن ها موسوم به کنیشکا بود.

W . W . Hunter, A Brief History of Indian People, P. 79.

14— جورج راولینسن خاور شناس انگلیسی مولف آثار زیاد در باره شرق شناسی است. از آثار موصوف می توان " ششمین سلطنت شرق یا پارت ها "، " هفتمین سلطنت شرق یا ساسانی ها "، " منشاء انسان ها " و " تاریخ باستانی مصر" نام برد. مورخ مذکور در باره یوچی ها می نویسد: در سال 200 قبل از میلاد، دستهء از مردم تورانی که بنام " یو-چی " خوانده می شوند، در اثر جنگ با هون ها از سرزمین خویش رانده شدند. بعد از این حادثه ایشان به دو شعبه تقسیم می گردند. گروه کوچکتر آن ها به طرف جنوب یعنی تبت و گروه بزرگتر آن به طرف غرب رفتند. در جریان راه به " قبیلهء بنام" سو" [ سکا ] به نزاع پرداخته، آن ها را ناچار به ترک وطن شان نمودند.بنابرین منطقهء " ایلی " ( یعنی محل سکونت قبیلهء " سو" ) به اشغال یو چی ها درآمده و سکا ها به طرف فرغانه و سیحون مهاجرت نمودند."

George Rawlinson, M. A. The Sixth Great Oriental Monarchy; p. 115. & The Story Of Parthia; p. 107.

15— اظهارات اعتماد السلطنه به وضوح موید آن است که سکایان، اقوام تورانی و خاستگاه شان نیز آسیای میانه بوده است. به علاوه، گرچه شاخه و یا شاخه های از طایفه یا اتحادیه طوایف سکایی از طریق شمال دریای خزر و گذرگاه دربند به آذربایجان شمالی و جنوبی و آناتولی در آمده و شاخه های از آنان از سمت مرو و بلخ به جنوب سرازیر شده در غرب افغانستان و شرق ایران در سیستان کنونی مسکن گزیدند، لیکن بخشی از آنان هم چنان در موطن اصلی خود یعنی آسیای میانه باقی ماندند.( تاریخ دیرین ترکان ایران، پروفیسور دکتر محمد تقی زهتابی )

16— فیلیپ سمیت نویسنده «تاریخ جهان» درصفحه (۵۲۱) کتاب دیګرش بنام « تاریخ کهن شرق» سکاها را از نژاد تورک دانسته ومی گوید که آن ها در مناطق میان استرآباد و بلخ ساکن بودند. تورکمن ها و ازبک های امروزی بقایای آن ها می باشند.

Philip Smith; The ancient history of the east. New York, 1871.

17— قبل از اسلام، آسیای میانه موطن چندین دودمان مهم تورک بوده است. یکی از جملهء مهمترین آن ها کوشان ها می باشند. بخش اعظم منطقه در کنترول و ادارهء آن ها قرار داشت. در سدهء هفتم میلادی مناطق غربی تحت ادارهء کوشان ها را ساسانیان اشغال نمودند.

— Andrew Petersen ; Dictionary of Islamic Architecture, p,51.

18— بعد از فروپاشی امپراطوری موریا در سدهء سوم قبل از میلاد، شماری از قبایل تورک آسیای میانه، معروف به سکا در هند و اسکیت در غرب، به هندوستان آمده، ساکن شدند. در حقیقت سکاها بنابر فشار قبیلهء دیگری از ملت تورک آسیای میانه موسوم به یو چی ها، به هندوستان مهاجرت نمودند.

—K. Gajender Singh; Contribution of Turkic languages in the Evolution and Development of Hindustani Languages.) Essay.( internet)

19— قبیلهء از تورک به نام یو چی، بعد از شکست اسلاف خویش یعنی سکا ها، سرانجام باکتریا را صاحب و به سوی هندوکش پیش رفتند. در سال 165 قبل از میلاد یوچی ها بعداز رانده شدن موطن خویش واقع در شمال غرب چین، در جریان حرکت به سوی جنوب غرب با اسکیت ها در جنوب سیر دریا ساکن بودند، در تماس شدند .
Bactria : the History of a Forgotten Empire; Huge. G. Rawlinson. P.25. London,1912.
20— ب. و. راو مورخ هندی در کتاب خویش " تاریخ جهان..." تحت عنوان " کوشان ها" می نویسد. یوچی ها قبیلهء از تورک بعد از رانده شدن از سرزمین خویش در سال 165 قبل از میلاد به حوالی دریای آمو سکونت اختیار نمودند.آن ها به پنج امیر نشین تقسیم شدند. کادفیسس اول که از بخش کوشان مربوط قبیلهء یوچی بود، اتحاد آن ها را تامین نمود.کادفیسس اول باز حمله و شکست پارت ها ( اشکانی) ها کابل و سپس مناطق شمال غربی هند را را متصرف شد.

B . V . Rao, World History: From Early times to A.D. 200 ; third revised edition, 2006 ,p.99.

21— براساس توضیخ رامش چوندردوت مورخ دانشمند هند مشمول صفحه (۲۳) جلد اول کتاب خویش بنام «تمدن درهند کهن...» مهاجمین یوچی تورانی با برانداختن سلطهء یونان دربکتریا، هندرا تسخیر وسلالهء پر قدرتی را در کشمیر تشکیل دادند. کنیشکا بزرګ، شاه یوچی، امپراطوری پهناوری را درسده اول میلادی اساس ګذاشت که کابل وکاشغر و یارقند تا گجرات و آگره تابع این امپراطوری بودند.

Romesh Chundra Dutt ; A history of civilization in ancient India: Vol-1, London 1889.

22.--- اسکیت های که هرودوت مورخ یونان باستان در تواریخ خویش از آن ها بحث نموده است و سکا های که در هم جواری پارس ها می زیستند، اجداد و نیاکان اوزبک ها و ترکمن ها می باشند.اسکیت ها و تورک ها به یک نژاد تعلق داشتند.

Charles Ingham Black, The Proselytes of Ishmael, 25-26.

23— درصفحه ۵۳۷ « فرهنګ لغت کلاسیک هند...» دربارهء سکاها نوشته است. سکا (نویسندګان کلاسیک)، هندوسیت(بطلیموس) ازقبایل تورکان (تارتار) بودند. آن ها یک ونیم سدهء قبل ازمیلاد حکومتی را مستقرنمودند که نواحی غربی هند یعنی ازهندوکش تا دهانهء دریای سند را دربرمی ګرفت.

— ـJohn Garrett; A Classical Dictionary of India: Illustrative of the Mythology, Philosophy....

در صفحه 148 دیکشینری زیر کنیشکا، به عنوان شاه تورک آمده است. در صفحه 273 همین کتاب سکا ها را تورک گفته اند.

John Dowson; A classical dictionary of Hindu mythology and religion, geography, history ...London 1879.

24— میان اسکیت های مورد نظر یونانی و تورکان امروزی هیچ گونه فرقی وجود ندارد. اسکیت ها در منطقهء که بنام ماوراءالنهر یاد می شود، اقامت داشتند. هیاطله ( هون های سفید) قبیلهء از تورک بودند که در سدهء پنجم میلادی ماوراءالنهر را اشغال نمودند.

Samuel Griswold Goodrich, A history of all nations, from the earliest periods to the present ..., Volume 1, p. 357.

25— تاریخ کشمیر ( راجا تارانگانی)، اسمای سه پادشاه بودیست توروشکا ( تورک) را به نام های کنیشکا، هوشکا و جوشکا، ذکر کرده است. و نیز در سکه های یافت شده از شمال هند نام های دو شاه نخستین یعنی کنیشکا و هوشکا به ملاحظه می رسد. در سکه های یافت شده از « متهورا»، « مانیک یالا»، « بهاولپور» و « زدا» نام کنیشکا، و نام هوشکا در سکهء متهورا و نیز در گلدان یافت شده از وردک افغانستان، حک گردیده است.

—Surgeon General Edward Balfour, The Cyclopedia of India of Eastern and southern Asia, P.497.

26— کوشان ها قبیلهء ازیوچی ها بوده که باکتریا را ازسکاها ګرفتند. آن ها ازنژاد تورک بودند وبعداز تصرف باکتریا به جنوب افغانستان و پنجاب سرازیر شدند. شاه آن ها کنیشکا وپایتخت اش شهرقدیم تاکسیلا وپشاور امروزی بود. در ادبیات هندی او شاه گندهارا یعنی شمال غرب هند، نامیده شده است.

A.Yusuf Ali, The Making of India, P.47.

27—قبیلهء از تورکان به قول چینیان " هیونگ نو " همسایهء هم نژاد خویش یعنی یو چی ها را در سال 165 قبل از میلاد، شکست سختی دادند. در نتیجه، یوچی ها بناچار ولایت کا نسو واقع در شمال غرب چین را ترک به طرف غرب حرکت نمودند. شکست یوچی ها باعث بیجا شدن سکا ها و مهاجرت آن به سیستان و هندوستان شدند.
Vincent Arthur Smith; The Early History of India, from 600 B.C. to the Muhammadan Conquest, P. 217.

28—درصفحه ۱۰۹۷ فرهنګ جغرافیهء یونان وروم داکترویلیام سمیت ،ا سکیت های مورد بحث هرودوت متعلق به فامیل بزرگ تورک دانسته شده است. هم چنین درین صفحه بیان گردیده که تاریخ هون های قرن چهارم میلادی ادامهء تاریخ ا سکیت های قرن چهارم قبل ازمیلاد می باشد.

—"A Dictionary of Greek and Roman Geography" : Abacaenum-Hytanis edited by Sir William Smith

29—اسکیت های ساکن در آسیا را، نویسندگان باستان، به اسامی " تورکوی "،" تورکای" و " تورکا" یاد می کردند. اسکیت های قدیم، مسلماً اسلاف تورکان امروزی می باشند.

The International Cyclopedia, P. 627. Vol. XIV, New York, 1890.

30— در سال 126قبل از میلاد یوچی ها یکجا با دیگر اقوام تورک آسیای میانه به حیات پادشاهی یونانی– باختری نقطهء پایان نهادند. هاویشکا شاه یوچی ها در کابل و کشمیر حکومت می کرد.جانشین های او هاشکا و کنیشکای مشهور قدرت و اقتدار این دودمان را توسعه و گسترش دادند. کنیشکا فاتح بزرگ بود. قلمرو امپراطوری او از کابل و یارقند تا جمو و گجرات امتداد داشت.

R . C . Dutt, Romesh C. Dutt; Civilization of India; P. 56.

31—اقای هاورد (1) یکی از نویسندگان برجسته و صاحب نطر در بارهء تاریخ مردم آسیای شمالی معتقد است که ماساگت و سکا مترادف هم اند. ماساگت های تبتی اسلاف هندو-سیت می باشند که به نفوذ یونانی ها خاتمه دادند. او می گوید که سکا ها آریایی نبوده بلکه تارتار های تورانی می باشند.

James Bonwick; Who are the English? P. 60. (1 ) —Howorth.

32 – تورانی های شمال را پارس ها سکا و زند اوستا توریا و یونانی ها اسکیت می نامند.

Charles woodward Huston; The Beginnings of Civilization, P. 116.

تا اینجا به منابع مختلفی آشنا شدید که روایات و گزارشات مندرج آن ها در بارهء هویت اقوام سکا ها، کوشان ها و هون ها، و تاریخ و اسباب سقوط پادشاهی یونانی و جانشینی آن ها، در سرزمین افغانستان کنونی، هیچ گونه اختلافی با هم دیگر ندارند اما گزارشات و روایات فوق با دیدگاه ها و توضیحات مورخان کشوراختلاف فاحش دارد. مثلاً شما توضیح جناب فرهنگ را به ارتباط باشندگان خراسان در اواسط قرن هفتم میلادی را در قسمت های قبلی خواندید و یک بار دیگر به آن دقت کنید و آن را با نوشته ها و توضیحات فوق الذکر مقایسه نمائید.

در هنگام گشوده شدن خراسان به دست مسلمانان٬ بخشی بزرگ ساکنین این سرزمین را مردمانی تشکیل می دادند که از شاخهء هندواروپایی نژاد آرین بود وبعدا به نام تاجیک شهرت یافتند.... علاوه برتاجکان، درآن هنگام اقوام دیگری هم درخراسان زیست می کردند که از بقایای مهاجمان سابق؟!بودند وبرخی از مردم خانه به دوش محلی مانند اجداد پشتون ها و بلوچ ها و نورستانی کنونی.» مورخانی مثل ایشان به ندرت یافت می شوند که حقایق روشن و مسلم تاریخی تورکان را به جرات تمام انکار نمایند.

مورد دیگر اظهارات آقای غبار است که در صفحات 58-57 جلد اول " افغانستان در مسیر تاریخ " چنین آمده است که: در هر حال موج نخستین عنصر ترک از قرن ششم با کشور افغانستان در تماس آمد.... در بعضی کشور ها، عنصر ترک توانست به حیث یک قوت مسلط ، اکثریت فایق با دولت ترکی تشکیل نماید. مثلا در قسمت ماوراءالنهر و خوارزم و یا ترکمنان در آسیای صغیر ( ترکیه کنونی) ولی در بعضی کشور های دیگر عنصر ترک با ملت های اصلی آن ها در آمیختند و تمدن و فرهنگ و زبان این کشور ها را قبول و در نتیجه در ملیت آن ها تمثل کردند. مثلا در افغانستان و هندوستان و ایران.... البته مرور زمان و اشتراک در مذهب، با اشتراک در منافع بین ترکان نو وارد و مردم محلی- عامل عمده آمیزش با همی و در نتیجه تشکیل ملیت واحد گردید." به شهادت تاریخ واقعی، ملت اصلی مسلط در افغانستان تا بر آمدن سلسلهء سدوزایی به قیادت احمد شاه ملتانی، بادی گارد نادر افشار و در ایران امروز هم تا به روی کار آمدن رضاه شاه، تورک ها بودند. امامعلوم نیست، ملت های اصلی مورد بحث آقای غبار کی بود ند؟ آیا کسی است که راجع به این ملت های اصلی و فرهنگ و تمدن آن ها چیزی بداند؟ با کمال تاسف ایشان در قید حیات نیستند که با توضیحات خویش پیرامون پرسش های فوق را روشن نمایند. بناءً امید وار هستم، این تکلیف را شاگردان و پیروان آن بزرگوار و یا هر آن که درین باره معلومات دارند، به عهده بگیرند، تا با ارائه پاسخ مستدل و منطقی خویش، پرده ازین راز بر دارند. تاریخ گواه است که سرزمین های افغانستان کنونی تا عصر احمد شاه ملتانی ( البته فقط در جنوب هندوکش)، در هندوستان تا استعمار انگلیس، در ایران تا کودتای رضا شاه، تمام خاور میانه تا قرن بیستم، تورکان حکومت می کردند.

از مطالعهء اوراق تاریخ بر می آید که سرحدات افغانستان به مفهوم امروزی اش تنها در زمان سلطنت عبدالحمن،ایجاد گردید، آن هم در نتیجهء توافق دو کشور استعماری وقت یعنی روس و انگلیس. هر چند گفتهء بارتولد ( 1931- 1869 ) مورخ آلمانی الاصل روسی در قسمت اول آمده است، اما تکرار احسن است. به مقصد اینکه برای همیشه در اذهان باقی بماند یک بار دیگر توجهء تان را به اظهارات مورخ موصوف مندرج درصفحات (174-175) جلد اول کتاب خویش " ترکستان نامه" در بارهء سرحد شمالی افغانستان می باشد، جلب می کنم:
میان کابل و بامیان کوه ها و گردنه های بلند تر از آنچه بین خلم وبلخ و بامیان وجود دارد. معهذا گردنه های که برسرراه خلم قرارداشته دربیشترموارد مرزسیاسی را تشکیل می داده اند. ودرقرن حاضر هم سرحد میان متصرفات ازبکان وافغانان ( پیش ازآنکه ازبکان را امیران افغان مطیع سازند) ګردنهء آق رباط درشمال بامیان بوده است.»
33— گزارش های دیگری نیز موجود است که نشان می دهند، اقوام مختلف تورکان قبل ازین تاریخ وحتی پیش از تشکیل امپراطوری هخامنشیان واشغال باختربه وسیلهء کوروش درین ساحات بودوباش داشتند. جورج راولنسن، مورخ وشرق شناس انګلیسی طوریکه درفوق از او تذکر به عمل آمد در صفحه (۵۲۶) ترجمهء تاریخ هرودوت دربارهء کهن ترین ساکنین آسیا توضیحاتی دارد که قابل توجه می باشد:

براساس معلومات ومعرفت موجوده ازقدیم ترین ایام، می توان با قطعیت گفت نوعی لسانی که بنام تورانی شناخته شده است به طورکلی ازقفقاز تا بحرهند وازسواحل مدیترانه تا دهانهء گنگا رایج ومتداول بوده است. موصوف درحاشیهء صفحهء متذکره توضیح داده که اسناد کتبی وجود دارد که اشغال آسیا توسط نژاد تورانی را تائید می کند ودرین باره اتفاق نظر وجود دارد. زمانی که تورانی ها یا سیتی ها در هرجا غالب ومسلط بودند نشانی ازفرهنگ آریایی ها وسامی ها وجود نداشت.

George Rawlinson; The History of Herodotus; P, 523, Vol - I.

همین مطلب به شکل دیگر در صفحه 29 " ایران از آغاز تا اسلام " تالیف مورخ فرانسوی موسوم به گیرشمن انعکاس یافته است.

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت/ قسمت دوم

غلام سخی سخا — 2012-07-25T12:30:00Z

به تصریح و تصدیق مورخان نامی اسلامی که در قسمت قبلی از آن ها اسم برده شد، در سرزمینی که بنام خراسان یاد می شده است، لشکریان اعراب، مردمی را قتل عام نمودند که بنابر ادعای مورخ دانشمند کشور آقای فرهنگ شامل خراسانیان نبودند. اینکه قربانیان دسته جمعی در راه مدافعه از وجب وجب سرزمینی بنام خراسان کی بودند، موضوع اصلی این قسمت را تشکیل میدهد. لازم به توضیح است که نویسندهء این سطور به دنبال حقیقت در بارهء تاریخ ترکان درین سرزمین بخصوص است. حقیقتی که انکار شده، تحریف گردیده و سرپوش گذاشته شده است و حتی نام ترکان که در تشریحات مورخان اعراب آمده مگر با کمال نهایت تاسف، این نام در توضیحات مورخین کشور بدون رعایت اصل امانت داری از منبع اولی قیچی شده است.

برای اثبات این حرف دلایل و شواهد پر شمارموجود است. افشاء حقایق مسلم کتمان شدهء تاریخ پر افتخار ترکان بر اساس مدارک و شواهد غیر قابل انکار، نباید اهانت و اتهام به کسی تلقی گردد. اهانت و اتهام بی موجب، اسلحهء کسانی است که منطق سر شان نمی شود و تحت کنترول اراده و عقل سلیم قرار ندارند. با آگاهی و یقین کامل از کار مغرضانه و نا منصفانهء غیر قابل اغماض عدهء از مورخینی که در قید حیات نیستند، در حق ترکان، هنوزاز آن ها به احترام یاد می نمایم. شما خوانندهء محترم که با خواندن این حرف من، دارید از خشم و غضب دیوانه می شوید، نوشته را تا آخر مرور نمائید و سپس به ضمیر خویش که ظالم ترین و بی رحم ترین قاضی در آنجا موقعیت دارد، مراجعه نمائید. یا اینکه منابع مورد اشارهء من، جهت سهولت شما صفحات و مجلدات نیز روشن شده، با کتب تاریخی مورخینی که می پرستید، مراجعه و مفایسه نمائید تا خود تان به طور مستقیم ملاحظه نمائید که چگونه حقیقت را بدون کوچکترین خوف و هراس تحریف نموده اند. بعد از انجام مقایسهء منابع مختلف، لطفاٌ معلومات حاصلهء خویش را جهت آگاهی دیگران از طریق سایت های مورد علاقهء خود به نشر بسپارید.

قبل از پرداختن به بحث اصلی، نخست نگاهی مختصری داریم به نقطه نطر های مورخین در بارهء این مسئله یعنی حد ومرزخراسان درکجا وولایات های شامل آن کدام و ساکنین آن متشکل از کدام مردم بوده است؟ آقای فرهنگ در کتاب اش، ساکنین خراسان را به وضوح بیان نموده است، اما در بارهء حدود دقیق خراسان توضیحی ارائه نداده وصرف به شعر چند شاعراکتفا نموده است. ایشان در صفحه چهل و هفت کتابش " افغانستان در پنج قرن اخیر" در بارهء پیدایش این کلمه چنین می نویسد: چنانچه گفته آمد، در دورهء اسلامی تا اواسط قرن نزدهم افغانستان بیشتر به نام خراسان یاد می شد.»

در بارهء خراسان، آقای غبار در صفحه نهم جلد اول " افغانستان در مسیر تاریخ" چنین بیان داشته است: بعد از قرن سوم میلادی کلمهء خراسان که در معنی مشرق و مطلع آفتاب است پیدا شد، و از قرن پنجم میلادی تا قرن نزدهم مسیحی در طی یکنیم هزار سال نام مملکت افغانستان بشمار رفت.»

برمبنای ابراز نظر جناب فرهنگ، طوریکه ملاحظه نمودید، سرزمین فعلی افغانستان از دورهء اسلامی تا اواسط قرن نزدهم بنام خراسان یاد میشده است. برعکس آقای غبار، پیشینهء کاربرد این کلمه را مربوط قرن سوم میلادی دانسته و می نویسد که از قرن پنجم ( دو قرن به نوشتهء فرهنگ اختلاف دارد) تا قرن نزدهم نام این سرزمین خراسان بوده است.

جناب حبیبی در مورد نام خراسان در صفحه 140 کتاب اش " تاریخ افغانستان بعد از اسلام " عبارتی دارد بدین شرح: نام حصهء سرزمین افغانستان غربی و شمالی تا تخارستان و مجاری هلمند در قرن هفتم میلادی خراسان بود. و چنین به نظر می آید که این نام در عهد ساسانیان از قرن پنجم میلادی به بعد شهرت یافته با شد."

درینجا فقط به ګفته دو صاحب نظرودانشمند درمورد حدود وولایات مربوط خراسان که یکی با دیگری دراختلاف اند اکتفا می شود. درصفحه(۲۶۱)ترجمهء " ممالک ومسالک" تالیف ابواسحق ابراهیم اصطخری درمورد حدود وولایات خراسان نوشته است: ازطرف شرقی آن نواحی سجستان وشهرهند است، جهت آنکه درپشت غوراست ازصد دوقبیل دیارهند می گیرد، ودیارخلج [طایفهء ازترکان]درحدود کابل داخل است ووخان درپشت کوه ازنواحی شهرهند است. وغربی آن بیابان غزیه ونواحی جرجان است، وشمالی آن ماوراءالنهراست...وجنوبی آن بیابان فارس وقومس است...» موصوف جیحون وخوارزم را شامل ماوراءالنهردانسته است.

ازنظر" ادموند کلیفورد باسورث"مندرج صفحهء( ۱۴۵) فصل پنجم "تاریخ غزنویان" ترجمهء حسن انوشه عبارت انداز: خراسان ازلحاظ جغرافیایی بخشی ازمنطقهء کوهستانی و فلاتی است که ازآناطولی درمشرق آسیا آغاز و به کوه های البرز، افغانستان وپامیر منتهی می شود. خراسان ازمغرب، ازمشرق گرگان و قومس آغاز می گردید؛ وازمشرق، صاحب حدودالعالم قهستان، گوزگان، بادغیس و طخارستان را بخشی از خراسان میداند، اما غور، سیستان وماورای آن را تنها مرزخراسان به شمارمی آورد.درجنوب، بیابان های نامسکون دشت کویرودشت لوت یکی ازاستوارترین مرزهای طبیعی این ولایت را میسازد، درشمال، خراسان ازفلات ایران گذشته به سوی جیحون امتداد می یابد.»

**اما علیرغم توضیحات فوق، مورخین کشور و خاور شناسان مشهور غربی که در کتب خویش از نوشته جات مورخین و زایرین چینایی که از منطقه دیدار کرده، استفاده نموده است، هیچ یکی از آن ها نگفته اند که فلان زایر چینی در بارهء خراسان وولایت های مشمول آن چنین نگاشته یا گفته اند. بر عکس، طوریکه ملاحظه می شود، زایرین چینایی از ولایاتی چون با-دا-ها-شانگ ( بدخشان)، کو-بو-لی ( کابل)، با- لی- هی ( بلخ) وغیره ذکر نموده و از باشنده گان آن ها نیز یاد کرده است. البته این موضوع در قسمت سوم مورد بررسی قرار خواهد گرفت. هکذا زمارخوس سفیر روم به دربار ترکان، درعین حال مورخ نیز بوده، از خراسان چیزی ننوشته اند.

اکنون زمان آن فرا رسیده که است که بدانیم درین چند ولایاتی که مورخین و جغرافیه نویسان اعراب بنام ولایات خراسان معرفی کرده، لشکر مسلمان های عرب با کدام مردم زدو خورد و در گیری داشتند؟ با دانستن این مطلب، معلوم تان خواهد شد که ساکنین این سرزمین متشکل از کدام مردم بوده اند؟

جنګ اعراب درهرات درسال هجدهم هجری! این جنګ قراریکه ګزارشات مورخین عرب نشان میدهند نخستین جنګی است که احنف بن قیس نمایندهء خلیفهء دوم مسلمین جهت تسخیرهرات به راه انداخته است. بعدازاشغال هرات تا بلخ پیشروی می نماید. طبری وابن ثیروابن خلدون ودیګران توضیح نداده است که احنف درهرات با کی جنګیده وچګونه تا بلخ به فتوحات خودادامه میدهد.(ص ۱۹۹۸، ج پنجم ترجمهء تاریخ طبری وص ،۱۵۳۹ج چهارم ترجمهء تاریخ کامل) اما بعداً خواهد آمد که کدام مردم در هرات با مهاجمین جنګیده است.

جنګ عرب ها درابرشهر درسال سی ویکم هجری با هیاطله! بنابرنوشتهء طبری (ص ۲۱۵۶، ج پنجم تاریخ طبری)هیاطله که مردم هرات بودند درابرشهربا اعراب می جنګند وشکست می خورند. درمورد هویت هیاطله یا هون های سفید دردنبالهء این نوشته سخنانی مفصلی داریم اما درینجا فقط به توضیحات سعید نفیسی مورخ ایرانی اکتفا میشود. مورخ موصوف دردوکتاب خویش « جلد اول تاریخ اجتماعی وسیاسی ایران دروره معاصر»(درکتابخانهء سایت فارسی قابل دسرسی است) و« تاریخ تمدن ایران ساسانی»ترک بودن آن هارا تصریح نموده است. توضیح مندرج(۱۵۶) کتاب اخیرالذکرکه درصفحه(۵۲۴) جلددوم « آذربایجان درسیرتاریخ ایران» تالیف رحیم رئیس نیا نقل شده، چنین آمده است: «... عنصردیګرهمان اقوامی اند که مدت های مدید تاریخ نویسان درنژاد ایشان تردید واختلاف داشتند واینک شکی نمانده است که ازنژاد ترکان شرقی بوده و با ترکمانان وازبکان امروزوغزان قدیم از یک نژاد بوده اند. ایشان را ایرانیان، هفتال یا هپتال نامیده اند وهمین کلمه به زبان های اروپایی هم رفته، منتهی درزبان تازی معلوم نیست به چه جهت هیطل وجمع آن هیاطله شده است.» مورخین عرب نیزآن ها را ترک ګفته اند. علاوه بر آن ها خاور شناسان معروف غربی و مورخان هند بر تورک بودن ایشان تا کید نموده اند.

جنګ اعراب با ترکان درسال سی وسوم هجری! ابن خلدون درصفحه(۵۵۷) جلد اول تاریخ خویش ازجنگ ترکان با عرب درحوالی طبسین یاد کرده درین صفحه می نویسد: درسال (۳۳) ام هجری جماعت ترکان ازسوی خراسان آشکارشد. آن ها (۴۰) هزارتن بودند وسردارشان یکی ازپادشاهان شان بنام قارن بود. این سپاه به طبسین رسید مردم بادغیس وهرات و قهستان با قارن یار شدند.» این یکی ازجنگ های خراسان بود که به پیروزی عرب می انجامد.
جنګ اعراب با ترکان درمرورود درسال بیست ودوم هجری! طبری درصفحه ( ۲۰۰۰-۲۰۰۱ ) جلد پنجم وابن اثیر درصفحه( ۱۵۴۱ ) جلد چهارم و ابن خلدون درصفحه ( ۵۳۳ ) جلد دوم کتاب خویش ضمن شرح پیرامون چگونگی جریان جنگ ازمصاف شدن دو قوا یعنی قوای ترکان با قوای عرب وزدوخورد میان آن ها و عقب نشینی ترکان به بلخ تذکرداده اند.

جنگ اعراب با ترکان درگرگان (جرجان)! درصفحهء (۳۹۴۰) جلد نهم تاریخ طبری چنین شرح داده شده است: ... کمی پیش ازپسینگاه به اردوی ترکان حمله بردند، آن ها[ترکان] ازین سمت اسوده خاطربودند، یزید درسمت دیگر نبرد میکرد ناگهان ترکان ازپشت سربا نگ تکبیرشنیدند و همگی به قلعه پناه بردند و مسلمانان برآنان غلبه یافتند که تسلیم شدند وبه حکم یزید تن دردادند وزن وفرزندان شان را اسیر گرفت و جنگاوران را بکشت ودرطول دوفرسنگ ازراست وچپ جاده بیاویخت ودوازده هزارکس آن هارا به اندرهز برد که درهء گرگان بود ( و گفت: " هرکه انتقامی ازآن ها می جوید کشتار کند" و چنان شد که یکی ازمسلمانان چهاریا پنج کس را می کشت. آنگاه یزید روی خون ها آب به دره روان کرد که درآنجا آسیا ها بود، تا با خون ها گندم آرد کند وقسم خویش را عمل کند، پس آرد کرد ونان کرد وبخورد وشهرگرگان را بنیاد کرد. بعضی ها گفته اند که یزید چهل هزار کس ازمردم گرگان را بگشت.» درصفحه(۱۴۳) جلد دوم تاریخ ابن خلدون و صفحه (۲۸۵۰) جلد هفتم تاریخ ابن اثیرازکشتاروقتل عام ترکان به دست عرب شرحی مفصلی ارائه گردیده است.

ابن اثیر مکالمهء دلچسپی را درصفحهء (۲۹۶۵)جلد هفتم خویش آورده است. درزمان فرمانداری اسد بن عبدالله برخراسان درسال ۱۰۶) هجری به حسن گفتند:

ترکان با هفت هزارمرد جنگی برسرتو آمده اند. گفت: ایشان برسرما نیامده اند؛ ما برایشان تاخت آورده ایم وبرکشورشان چنگ انداخته ایشان را بردهء خود ساخته ایم.»

جنگ اعراب با ترک درسال پنجاهم هجری! راجع به این جنگ درصفحه (۲۰۸۰) تاریخ کامل تالیف ابن اثیرترجمهء دکترسید حسین روحانی ودرصفحات (۳۱۷۶-۳۱۷۷) جلد هفتم تاریخ طبری ترجمهء ابوالقاسم پاینده توضیح داده شده است. ابن اثیر تحت عنوان « جنګ غور» درین باره می گوید: مهلب همراه حکم بن عمرو درخراسان بود وبا اوبه جنگ دریکی از کوهستان های ترک شد. ترکان دره ها وراه ها را برایشان گرفتند. حکم به ستوه آمد ومهلب را به کارجنگ گمارد. اوچندان چاره جویی کرد که تایکی ازبزرگان ترک را گرفت. به او گفت: یا مارا بیرون آوری یا تورا بکشم. ترک به اوگفت: دریکی ازین راه ها آتشین سنگین برافروز وبار هارا به سوی آن روانه کن که ایشان برپیرامون آن گرد می آیند. ازراه دیگربیرون شو که شما را درنیابند جزهنگامیکه ازآن گذاشته باشی. چنان کرد ومردم وارهیدند و غنیمت ها را به درستی بردند.

درمورد جنگ اعراب با ترکان درقهستان یا قوهستان! درین باره ابن خلدون درصفحه بیست و دوم جلد دوم تاریخ خویش چنین می نویسد: زیاد، ربیع بن زیادالحارثی را درسال (۵۱)، بعداز هلاکت حکم بن عمروالغفاری حکومت خراسان داد وهمراه پنجاه هزارتن ازسپاهیان بصره و کوفه را به سرداری بریده بن الحصیب وابوبرزة الاسلمی ازصحابه، نیزبفرستاد.او به جنگ مردم بلخ رفت وبلخ را به صلح گشود. بلخیان پس ازآنکه با احنف بن قیس صلح کرده بود، اینک پیمان شکسته بودند. ربیع آن گاه به قهستان لشکرکشید وبا مردم آن دیارجنگ درپیوست وازترکانی که درآن نواحی بودند، کشتاربسیارکرد. وازآن میان کسی جز نیزک طرخان ، هیچ کس نتوانست بگریزد. اورا نیز قتیبه بن مسلم درایام جکومتش به قتل آورد. همین مطلب درصفحات (۲۸۴۹ -۲۸۵۰) جلد هفتم ترجمهء طبری و صفحات (۲۱۲۰-۲۱۲۱)جلد پنجم ترجمهء تاریخ کامل انعکاس یافته است. نام اصلی نیزک، طرخان تیرک می باشد.بنابر نوشتهء اصطخری مندرج صفحه 269 ممالک و مسالک، قهستان یکی از شهر های خراسان می باشد که مورخین از سکونت ترکان در آن خبر میدهد.

جنګ اعراب با ترکان درسال پنجاه وچهارم هجری! درصفحه(۲۸۶۱) جلد هفتم ترجمهء تاریخ طبری ازقول عباد بن حصن شاهد وشامل جنګ نوشته شده: هیچ کس را دلیرترازعبیدالله بن زیاد ندیدم، جمعی ازترکان درخراسان به ما حمله بردند، دیدمش که می جنګید وبه آن ها حمله می برد وضربت می زد و ازدید ما نهان می شد، آن ګاه پرچم را بلند می کرد که خون از آن می چکید.» درصفحهء مابعد همین کتاب این حملهء ترکان مهمترین حملهء خراسان توصیف ګردیده است.

جنگ ترکان با عبدالله بن خازم درحوالی هرات درسال شصت و پنجم هجری! طبری درصفحات (۳۱۷۷-۳۱۷۸) جلد هفتم ازین جنگ به ما چنین می گوید: وقتی ابن خازم به هرات بود ترکان به قصراسفاد حمله بردند ومردم آنجا را محاصره کردند بیشترکسانی که آنجا بودند ازمردم ازد بودند که هزیمت شدند وکس پیش ازدیان اطراف خویش فرستادند ویاری خواستند ترکان ان ها را نیز هزیمت کردند. عاقبت پیش ابن خازم کس پیش ابن خازم فرستادند.... ترکان دربرابر[قوای ابن خازم] مقاومت نیارستند وهزیمت شدند.»

جنگ بلخ ومحاصرهء عرب به واسطهء ترکان درسال (۷۷) هجری! ابن خلدون درصفحهء (۹۴) جلد دوم تاریخ خویش درین باره نوشته است: [ امیه] آنگاه به جنگ بلخ رفت. ترکان اورا درمحاصره گرفتند، آن سان که او ولشکرش درتنگنا افتادند وهمه را بیم هلاک بود ولی توانستند خودرا برهانند وبه مروبازگردند. این مطلب درصفحات(۳۶۶۰-۳۶۵۹) جلد هشتم ترجمهء تاریخ طبری بیان شده است.

جنگ دوم اعراب با ترکان« کهستان» [ قهستان]!درصفحهء (۲۸۴۹) جلدهفتم " تاریخ کامل" تالیف ابن اثیردرصفحه (۳۹۲۶) جلد نهم ترجمهء تاریخ طبری وصفحهء (۱۴۱)جلد دوم ترجمهء تاریخ ابن خلدون. ابن اثیردرمورد جنگ قهستان چنین می نویسد: او[یزید بن مهلب] آغازبه « کهستان» [ قهستان] کرد وآن را درمیان ګرفت. مردم آن از ترکان بودند. وی برسرایشان ایستاد. مردم آن بیرون می آمدند و می جنگیدند وهربار مسلمانان را شکست میدادند.» طبری می نویسد: وقتی یزید بن مهلب به خراسان رفت سه یا جارماه آنجا بماند سپس سوی دهستان و گرگان رفت وپسرخویش مخلد را برخراسان گماشت وبرفت به دهستان جای گرفت که مردمش طایفه ازترکان بودند....» البته این واقعه ازوقایع سال (۹۸) هجری است. در بارهء سکونت ترکان در دهستان صفحه (۱۹۷۷) جلد پنجم ترجمهء تاریخ طبری نیز قابل ملاحظه می باشد. دهستان یکی از شهر های بزرگ بادغیس، ص۲۸۳«ممالک و مسالک» تالیف اصطخری.

کشتارجمعی ترکان به دست قطیبه درتخارستان درسال نودویکم هجری! صفحات(۳۸۴۱-۳۸۲۸-۳۸۲۷) جلد نهم ترجمهء تاریخ طبری ازکشتارها وقتل عام فجیع وبیرحمانهء وبه دارآویختن مردم وگردن زدن گروگان ها به دست قطیبهء جلاد وآدم خوار، حاکی می باشند. درمورد کشتارها وگردن بریدن ها، شاعرشاهد جریان وقایع وحوداث اتفاق افتاده، شعری به این مضمون سروده که قابل توجه می باشد.

« خدای در بارهء ترکان حکمی به تو وانمود*** « که همانند حکم دربارهء قریظه و نضیر بود*** «داوری قتیبه ستمګرانه نبود*** « و دل ها را خنک کرد»

ملاحظه می کنید جلاد آدم خوراو، علاوه بردارآویختن، (۱۲) هزارانسان را به قتل رسانده هنوز ازستمگرانه نبودن داروی میرغضب خونخوار سخن می گوید. علاقه مندان می توانند داستان بنی نضیر را در صفحات۱۰۵۷-۱۰۵۸ و بنی قریضه را در صفحات ۱۰۸۲ تا ۱۰۸۹ جلد سوم ترجمهء تاریخ طبری مطالعه نمایند.

صفحهء ( ۳۷۸۰) جلد نهم ترجمهء تاریخ طبری و صفحهء (۲۷۳۴ ) جلد (ششم) ابن اثیر وصفحهء ( ۱۱۳) جلد دوم ابن خلدون را لطفا مطالعه نمایید تا یقین تان حاصل شود که چګونه موسی بن عبدالله بن خازم ازسرهای بریده شدهء ترکان قصرمی سازد .بارتولد درصفحه(۴۱۰)جلد اول « ترکستان نامه» ترجمهء کریم کشاورزمی نویسد که موسی لشکرانبوهی ترکان و ایرانیان وهیاطله را شکست داد.» دراین ګفتهء که ایرانیان درپهلوی ترکان آورده شده درتاریخ طبری وابن اثیروابن خلدون حتی بلاذری که منبع اواست از« ایرانیان» نامی نبرده است.

اطلاعات دست داشته ازجنگ های سنگین و دوامدار اعراب با ترکان در ماوراءالنهر حاکی است. خوانندهء محترم اگر بخواهد پیرامون این جنگ ها اطلاعاتی داشته باشد به جلد های نهم و دهم ترجمهء تاریخ طبری مراجعه نماید در آنجا به تفصیل بیان گردیده است. برای جلوگیری از طولانی شدن مقاله از پرداختن به جنګ های متواتراعراب درین قطعه، صرفنظر گردید و فقط به این جملهء مختصر بارتولد مندرج (۴۱۵) جلد اول «ترکستان نامه» انعکاس دهندهء جان مطلب می باشد، اکتفا می شود.

اودرین صفحه دربارهء مبارزه وفعالیت های دوامدار ضد عربی پادشاه ترک موسوم به سولومی نویسد: سولوکه سراسربخش غربی آسیای میانه را درتصرف خویش داشت نمی توانست ماوراءالنهررا به رایګان تسلیم اعراب کند.»اعراب بنابرنوشتهء طبری این پادشاه ترک که آن هارا به مضیقه ومشکلات سنګین دچارساخته بود،«ابومزاحم» لقب دادند. بنابرتوضیح بارتولد شاه مذکوربه طورمداوم دهاقین را علیه اعراب به عصیان ترغیب وآن هارا یاری میرساند.

موضوع مهم دیګری که آقای فرهنګ با استفاده ازکتاب « سرزمین مرکزی» تالیف استوارت لګ درصفحه (۳۹) کتاب خویش یاد کرده، موضوع «شغل کاغذ سازی» می باشد. اودرین صفحه می نویسد: درین هنګام ضمن یک برخورد کوچک یک تعداد چینیان به دست عرب ها اسیرشدند وازحسن اتفاق دربین شان چند تن ازاهل حرفه موجودبودند که شغل کاغذ سازی داشتند. اینان دستګاه کاغذ سازی را درفلات ایران برای عرب ها پی ګذاری کردند که نقش برجستهء را درشګوفایی علوم اسلامی درین سامان اجرا نمود.» از مطالعهء " افغانستان در پنج قرن اخیر" مرا به این نکته متوجه شدم که آدم نمی داند عبارات اقتباسی مولف کتاب مذکور از کجا شروع و به کجا ختم شده است. اما درمورد شغل ودستګاه کاغذ سازی درسمرقند، نویسندهء کتاب « قدیم ترین و جدید ترین امپراطوری» نظر دیگری دارد.

»The Oldest and The Newest Empire: China and United States« By William
Speer, D.D.

درصفحه (۱۶۳) کتاب متذکره نوشته شده که اعراب صنعت کاغذ سازی را ازترکان وترکان این هنررا قبلاً ازهمسایهء خویش چینایی ها آموخته بودند. برای معلومات بیشتربه این کتاب مراجعه شود. برمبنای ګفتهء « ویلیام سپیر» اعراب فن کاغذ سازی را نه ازاسیران چینی بلکه از ترکان آسیای میانه آموختند. اقای فرهنګ ذکرنموده که اسیران چینی دستګاه کاغذ سازی را درفلات ایران برای عرب اساس ګذاشتند. معلوم نیست کدام منطقهء ایران؟ ازنظربرخی مورخین ایرانی تمام آسیا متعلق به ایران است ودرهرجاییکه کوروش اشغال کرده ان جا ایران است. برای کسانیکه با این دیګاه شوینستی و عظمت طلبانه موافقت دارند، ضمیمهء این نوشته مقالهء تحقیقی استاد زنده یاد حمید آرش بنام (« ګاف» های حکیم « فردوسی» در« شاهنامه» ) را بخوانند. چنانچه ادعای مشابه ازطرف برخی دانشمندان ومورخین هند مطرح می ګردد توجه نمایید به این ګفتهء آقای جواهرلعل نهرو مندرج صفحه (۶۴) جلداول نګاهی به تاریخ جهان ترجمهء محمود تفضلی.« میدانی که آنچه امروز افغانستان نام دارد درآن روزګار قدیم وتا مدت ها بعد قسمتی از هند به شمار میرفت.»‎

اګرایجاد دستګاه کاغذ سازی به قول آقای فرهنګ سبب شګوفایی علوم اسلامی شده باشد این افتخارباید به تورکان نسبت داده شود که این هنررا به عرب ها آموخته است. کاغذ را ممکن است چینایی ها اختراع کرده باشند ولی درآیندهء نه چندان دوربا ارائهء اسناد ومدارک نشان داده خواهد شد که در پشت پردهء تمدن باستانی چین چه حقایقی نهفته میباشد. باستان شناسان از روی تحقیقات باستان شناسی و مورخین به ملاحظهء سالنامه های چینی ثابت ساخته که چینی ها از برکت تورکان به فلزات آشنایی یافتند. در بارهء سهم و نقش ارزندهء ترکان در تمدن چین باستان که تا کنون از آن انکار شده، در فرصت مناسب، معلومات مفید به خدمت شما ارائه خواهد شد.

برای محو و نابودی کامل آثار وارزش های فرهنګی ترکان ونقش وخدمات ارزندهء آن ها درتمدن جهانی فعالیت ګسترده وسازمان یافته از زمان تسلط استالین ( بزرګترین دشمن ترکان) درشوروی واستقرارحاکمیت خاندان پهلوی درایران به راه انداخته شده است، بر هیچ کس پوشیده نیست. خصومت و عناد بی حد و حصر استالین نسبت به تورکان، به منظور حذف نام ترکستان از صفحهء تاریخ، ترکستان غربی را به پنج کشور تبدیل نماید. شواهدی انکار ناپذیری موجود اند که برای محو کامل نام ترکستان جنوبی از صفحهء تاریخ، حکومت وقت افغانستان به عمل مشابه دست زد. علیرغم همه این تلاش های جنون آمیز، خاور شناسان نامی غرب با نوشتن ده ها کتب تاریخی درین باره یا به قول مارکوپولو « ترکستان کبیر» این نام را زنده نگاه داشته اند. مناطقی که بنام ترکستان غربی، شرقی و غربی مشهور اند، ابداع مورخین و محققین غیر تورک اند که ازین ساحات دیدار نموده اند و تورک نشین بودن این ساحات موجب شده که ایشان این مناطق را به این نام معرفی نمایند.

درهمین مدت به دستوروهدایت مستقیم مسئولین رژیم های تورک ستیز، ده ها مورخ اجیرشده هزاران هزارصفحه را به مقصد بد نام ساختن ترکان و تحریف تاریخ آن ها و چسپاندن عنوان آریایی به برخی اقوام تورک چون هون ها، سکا ها و کوشان ها، سیاه کردند. چنانچه دراروپا نیزاین وظیفه را در پهلوی برخی مورخین تاریخ ساز، خبرنګاران به عهده داشتند. طوریکه دانشمند شهیرفرانسوی مونتسکیو در صفحه (۳۳۹) کتاب خویش « نامه های ایرانی» ترجمه دکترمحمد مجلسی درمورد خبرنګاران می نویسد: ... قصرهیچ امپراطوری نیست که این ګروه [ خبرنګاران] وارد نشده، وازسوراخ وسنبه هایش خبرنداشته باشند. دردنیا خبری نیست که ازآن بی اطلا ع باشند... ومیدانند که چه نوع خبرهای بدست بیاورند و به ګوش مردم جهان برسانند تا ازعزت واحترام امپراطوران بزرګ ترک ومغول کاسته شود.»

ادامه دارد

تحریف واقعیت های تاریخی را نباید مكتوم گذاشت

غلام سخی سخا — 2012-07-15T17:00:00Z

قسمت اول

انسان ها علاقهء شدید به درک وشناخت گذشتهء تاریخی و سرگذشت نیاکان خویش دارند. نیل به این منظورصرف از طریق بررسی اسناد و مدارک باقیمانده و مطالعهء نوشته ها و روایات تاریخی مورخان ممکن و میسر می باشد. اما کدام تاریخ و نوشتهء کدام مورخ در تحقق این هدف کمک لازم را می نماید، جای بحث دارد. زیرا نوشته های تاریخی عدهء از تاریخ نگاران به وضوح تمام نشان میدهند که ایشان بنابر ملحوظاتی از توضیح درست واقعیت های تاریخی سرزمین قدیم (یعنی افغانستان کنونی) را آن گونه که به وقوع پیوسته است، اجتناب ورزیده اند. جناب فرهنگ مورخ صاحب نام کشور درصفحه بیست و سوم کتاب خویش " افغانستان در پنج قرن اخیر" چنین می نویسد:

بررسی تاریخ٬ خصوصا در دوران معاصر این نکته را آشکار میسازد که دیکتاتور های عصری همواره کوشیده اند تا رویداد های تاریخی را در جهت منافع خویش استخدام کنند وبرای این منظور تاریخ سازی را جانشین تاریخ نگاری ساخته تلاش ورزیده اند تا آثاری را که ازین راه به میان میآید٬ به زور تبلیغات و سانسور برمردم بقبولانند وبه درجات مختلف درین کارموفق بوده اند.

به راستی هم نه تنها از«دیکتاتور های عصری» بلکه ازنویسندګان متعصب ومغرض و قلم بدستان قبیله پرست و کوتاه بین ومورخین حسود وکینه توز وتاریخ سازهای وابسته به دربارهای منفور،هیچ انتظاری جزاین نیست ونمی تواند هم باشد زیرا آن ها به این مقصد قلم نمی ګیرند که راستی و واقعیت ها را بنویسند و بیطرفانه و بدون درنظرداشت اغراض و تمایلات شخصی و قبیلوی از حقایق بنویسند وبا تصریح وتوضیح آن، اذهان مردم را روشن نمایند، بلکه به این دلیل قلم می ګیرند که احکام و دساتیرآمران خویش را تعمیل نمایند و اهداف تعیین شده (یعنی به طورفشرده تاریخ سازی سفارشی وتحریف و دګرګونی وکتمان حقایق تاریخی ) راکه مامور به اجراء آن ها هستند به چه طرقی می توانند به وجه احسن تامین وتحقق بخشند. این ها ماموروموظف هستند که مطابق دلخواه صاحبان خویش تاریخ سراپا کذب ودروغ وعاری ازحقیقت برای مکاتب جهت فریب ومغشوش ساختن اذهان نوآموزان تهیه وترتیب نمایند.

اما برخی مورخین ظاهرفریب که دم ازراستی وصداقت وحقیقت می زنند واز ګروه تاریخ سازان فوق به شدت وحدت انتقاد می نمایند وبه آن ها این اتهام را وارد میسازند که حقیقت را کتمان می نمایند وبه تحریف حقایق وجعل تاریخ می پردازند. اما زمانیکه همین ها با حقایق انکارناپذیر تاریخی حاوی ارزش ها و افتخارات تاریخ پرغنای دیگران مقابل می شوند، علیرغم اینکه بیان آن هیچگونه تهدید وزیانی به مصالح و منافع گروهی شان درقبال ندارد بازهم جرات مقابل شدن را ازدست میدهند و حسادت، تکبروخودخواهی شان اجازه نمی دهد به تصریح وتشریح آن بپردازند. فقط خوف شان ازین بابت است که با افشاء آن افتخارات و غنای تاریخی حسود سوز دیگران به میدان می آیند. بناءً جهت جلوگیری از علنی شدن آن دست به عملی میزنند که با اصول وضوابط کهخود شان از آن ها نام می برند، منافات کامل دارد.

مورخ معروف کشور آقای فرهنګ در پیشګفتار کتاب خویش « افغانستان درپنج قرن اخیر» سبب و انګیزهء اصلی تالیف این کتاب را« نشر آثار ګمراه کننده در کابل و قلت آثار جامع و غیر دستوری» وانمود کرده و درصفحه (۱۱۸۷) ضمیمهء د تحت عنوان ـ تحلیل راه های حل یا سعی برای جلوګیری ازروشن شدن تاریخ – چنین می نویسد: درین شکی نیست که سعی در راه تقویهء وحدت ملی وظیفهء هرفرد وطنخواه است، اما به عقیدهء من وحدت ملی هنګامی بهتر تامین می شود که تاریخ کشورصادقانه برمبنای مدارک واسناد مطالعه شده نیک و بد اعمال کسانیکه درراه آن نقش داشته اند مانند عدالت پسندی، وطن خواهی وراستکاری از یک سو، زورګویی، مداحی وحق تلفی ازدیګرسو بدون مبالغه و تحریف اما با الفاظ واضح و صریح بیان شود وراه های جلوګیری از تکرار اعمال منفی جستجو ګردد. تنها درین صورت می توان جو مساعد را جهت حل اختلاف ورفع اشتباهات وبد ګمانی ها دربین عناصر مختلف سازندهء ملت ایجاد کرد ووحدت ملی را نه درلفظ، بلکه درعمل تامین نمود.» طوریکه معلوم می شود آقای فرهنګ این نوشته را بعدا درپاسخ به اعتراض شخصی به نام فیض احمد فیضی کابلی ( زکریا) ضمیمهء کتاب خود کرده است. در آخر نوشتهء خویش چنین تذکر داده است: « پوشیدن واقعیت ها درهیچ حال نمی تواند حلال مشکلات باشد.»

این پند واندرز اموزندهء دانشمند مشهور کشور جناب فرهنگ را ملاحظه کنید که چگونه از دیگران می خواهد که واقعیت هارا سرپوش نگذارند، اما برخورد خود ایشان با توجیه واقعیت های تاریخی چگونه اند ؟
آیا آنچه که وی رعایت اش راازدیگران می خواهد خود به آن اعتنایی قایل است یا خیر؟

کدام واقعیت ها را ا ایشان می خواهد که سرپوش ګذاشته نشود؟

مورخ صاحب نظر کشور درصفحه بیست وششم کتاب خویش ازخواننده گان اثر ارزشمند خویش خواسته اند درباره مندرجات کتاب و داوری مولف، داوری کنند و اشتباه اورا به کمک دلایل واسناد بازنماید.

با الهام ازاین اجازه من جرات یافتم وتشویق شدم تا پیرامون برخی نوشته های سوال برانګیز ایشان خصوصاً دربارهء ساکنین خراسان دراوایل هجوم اعراب به این سرزمین، توضیحاتی مطابق مدارک وشواهد تاریخی موجود ارائه نمایم. اگر با این عمل خویش به راه خطا رفته باشم پیروان آن دانشمند زنده یاد با ارائهء دلایل و براهین محکم به اقناع من بپردازند.

درمورد ساکنین افغانستان کنونی درهنګام تهاجم اعراب وجریان جنگ های آن ها درین سرزمین ونیروهای مقاومت داخلی، مورخین وجغرافیه نویسان عرب وزایرین چینی و برخی خاورشناسان غربی، معلومات سودمندی را دراختیارما گذاشته اند که مرورومطالعهء آن ها نه تنها مارا از برخی واقعیت های مهم تاریخی ان دوران آګاه میسازند بلکه این امکان را فراهم می نماید که تا به صحت وسقم ادعا های مطرح شده از جانب نویسندګان ومورخین مختلف پی ببریم. سوالاتی که پاسخ قانع کننده را می طلبد.

باشندګان خراسان قدیم یا افغانستان کنونی دراثنای تهاجم مسلمانان عرب کدام مردم بودند؟

نیروهای مدافعین که درجبهات مختلف این سرزمین (افغانستان کنونی) برضد اعراب می جنگیدند متشکل ازکدام مردم بودند؟

ازهویت واصلیت مردمی که اعراب با آن ها درین خطه درګیربودند، چه میدانیم؟

آیا مورخین کشوردرباره هویت رزمندګانی که دردفاع ازخراسان با اعراب درګیربودند، چیزی بیان داشته اند؟

این ها سوالات با اهمیت تاریخی اند که جواب های ان ها، باید است در هرکتابی که بنام تاریخ افغانستان تحریر میگردد به صورت واقعی وعینی ان گنجانیده شود. تا مردم کشور خصوصا نسل های اینده از تاریکی مسخ حقایق نجات یافته، وبه خصوصیات تعصب امیز و خود برتربینانه گروه ها و شخصیت های بی خبر از تاریخ واقعی کشور که خودرا مالک مطلق ووارث همیشگی این سرزمین به شمار می اورند اگاهی حاصل نموده وقادر به تفکیک حقایق از جعلیات شوند.

از گروه تاریخ سازان انحرافی و گزافه گو که اندک ترین اطلاعی از تاریخ وطن خویش ندارند دعوت میشود تا نکته های بسیار مهم که بارتولد نویسنده «ترکستان نامه» ترجمهء کریم کشاورز درمورد سرحد شمالی افغانستان درصفحات (174-175) جلد اول کتاب خویش ثبت نموده، مرور کنند. مورخ مذکور درین صفحات کتابش چنین می نویسد:

میان کابل و بامیان کوه ها و گردنه های بلند تر از آنچه بین خلم وبلخ و بامیان وجود دارد. معهذا ګردنه های که برسرراه خلم قرارداشته دربیشترموارد مرزسیاسی را تشکیل می داده اند. ودرقرن حاضر هم سرحد میان متصرفات ازبکان وافغانان ( پیش ازآنکه ازبکان را امیران افغان مطیع سازند) ګردنهء آق رباط درشمال بامیان بوده است.»

مردم خراسان درزمان حملهء عرب ازنظرآقای فرهنګ ومورخین عربی!

آقای فرهنګ درصفحات (۵۳-۵۲) کتاب خویش« افغانستان در پنج قرن اخیر» درمورد ساکنین خراسان این طورمی نویسد: در هنگام گشوده شدن خراسان به دست مسلمانان٬ بخشی بزرگ ساکنین این سرزمین را مردمانی تشکیل می دادند که از شاخهء هندواروپایی نژاد آرین بود وبعدا به نام تاجیک شهرت یافتند.... علاوه برتاجکان، درآن هنگام اقوام دیگری هم درخراسان زیست می کردند که از بقایای مهاجمان سابق؟! بودند وبرخی از مردم خانه به دوش محلی مانند اجداد پشتون ها و بلوچ ها و نورستانی کنونی.»

این ادعا که باشندگان بخش بزرگ خراسان را در هنگام تهاجم اعراب، هندواروپایی های آرین نژاد و بقایای مهاجمان سابق و اجداد پشتون ها وغیره وانمود کرده است. ادعای موصوف روی چه مدرک استواراست، با مطالعهء مشروحات زیربه شما خوانندهء محترم روشن خواهد شد. وی توضیح نداده که در بخش باقیماندهء خراسان کدام ګروه قومی ساکن بوده اند. برمبناء این ګفته، چنانکه می خوانید اقوام دیگری چون ترکان درخراسان ساکن نبوده اند. به رویت اسناد ومدارک موجود نشان خواهم داد همین ترکان که ازنطر جناب فرهنګ ازجمله باشندګان خراسان محسوب نګردیده، به عنوان یګانه نیروی مدافع این سرزمین(خراسان؟) درمحاذ های مختلف دربرابرتهاجمات اعراب جنګیده است.

جناب فرهنګ درصفحهء (۵۴) کتاب خویش که از" سراج التواریخ" اقتباس شده، گفته اند که درشمال هندوکش یک تعداد مردم ترکی زبان ازسابق موجود بود." همچنان درصفحهء (۳۹) تاریخ خود درمورد حملهء عرب درجبههء شمال مینویسد: جبههء شمالی درحوالی بلخ مرکزباختربا نیروی ترکان درین وقت برآن تسلط داشتند، برخورد کرد...» ملاحظه نمودید که ازیکطرف ازنظرمورخ ما ترکان درقطارمردم خراسان درزمان ورود اعراب جای ندارند وازجانب دیګرمورخ مذکوربه وضوح ازبرخورداعراب با ترکان درحوالی بلخ اعتراف می کند این را می گویند تناقض آشکاردر گفتار وپراگنده نویسی! وی هیچ اشاره وتوضیحی ازدفاع وزدوخورد خراسانیان اصلی علیه اعراب درتاریخ خویش نکرده است.

خوانندګان آګاه ازتاریخ طبری وتاریخ کامل وفتوح البلدان وغیره به خوبی میدانند که این زدوخورد که " فرهنگ" به آن معترف اند تنها منحصر به بلخ نمی باشد.اگرشما منابع عربی فوق الذکر را مطالعه کنید، این حقیقت پنهان شده برای شما آشکار می ګردد که درهرقسمت وطن تان (یعنی درشمال وجنوب حتی درسند وملتان) زدوخوردعرب ها با ترکان بوده است. لطفا به منابع که ازآن ها تذکربه عمل آمد مراجعه نمایید. چقدرخوب می بود که مورخ دانشنمد وصاحب نام ما حتی برابر نیم سطربرای اثبات حقانیت ادعای خویش وجلوګیری ازطرح پرسش های احتمالی درین زمینه اززدوخورد های شاخهءهندواروپایی آرین نژاد واجداد پشتون ها ونورستانی ها با عرب ها دروطن آبایی شان خراسان برای معلومات ما می نوشت وتصریح می کردکه این ګروه در کدام محاذ با اعراب درګیربوده اند؟ این سوال را نیزبی پاسخ نمی ګذاشت که این مردم درکدام ولایت خراسان بودوباش داشتند؟ البته مقصدازین کنجکاوی ها فقط کسب اطلاعات است وبس.

آنچه که آقای فرهنګ درنوشته خویش ازساکنین خراسان یاد کرده سعی نمودم به منابع مورد اتکاء واستفادهء وی آشنا شوم مگربا کمال تاسف به این مقصد دست نیافتم. درنتیجه این سوال به ذهنم خطورنمود که چطورممکن است درکتاب تاریخ که نزده بار تجدید چاپ شده، نوشتهء ادعا آمیزی یافت می شود که برهیچ دلیل ومنبعی مبتنی نیست. پرسش دیگری که نیازمند پاسخ مستدل می باشد، اصطلاح مبهم ومرموز" بقایای مهاجمین سابق است. اایشان توضیح نداده اند که آن ها کی بودند؟ ابهام به تعقیب ابهام.

درجلد های پنجم تا یازدهم ترجمهء تاریخ طبری و جلد های اول و دوم ترجمهء تاریخ ابن خلدون و جلدهای چهارم تا هشتم ترجمهء تاریخ کامل تالیف ابن اثیر وترجمهء تاریخ فتوح البلدان تالیف بلاذری وترجمهء جلد دوم تاریخ یعقوبی به جریان حملات و جنگ های اعراب در خراسان و سیستان پرداخته اند کوچکترین ذکرواشاره یی حتی برابر یک کلمه از هندواروپایی های آرین نژاد و دیگر اقوام مورد نظر« فرهنگ» به عمل نیامده است. ازتوضیحات صریح وساده مورخین مذکورپیرامون جنګ های اعراب در خراسان و سیستان و مردمی که دردفاع ازین خطه با اعراب درزدوخورد بودند، می توان به هویت مردمی آشنا شد که درآن ایام درین سرزمین ساکن بودند. درتوضیحات ایشان هیچ ګونه تذکری درمورد مردمی که ازنظرجناب فرهنګ ساکنین اصلی خراسان وانمودشده اند، به عمل نیامده است. اګرمورخین عرب درین باره قصورورزیده وازذکرنام آن ها به عنوان مدافعین خراسان به طورارادی چون مورخین دیګر، اجتناب ورزیده باشند این مسئولیت آقای فرهنګ بود به عنوان یک مورخ برجسته با ارائهء اسناد ومدارک دست داشتهء خویش خطاهای مورخین مذکوررابرشمرده به اثبات اشتراک خراسانیان اصلی دردفاع ازسرزمین شان می پرداخت تا زبان معترضین بسته میشدند. هدف اساسی این نوشته طوریکه بارها تذکردادم برملا ساختن چهرهء حقیقت تاریخی است که روی برخی مصلحت ها عمداً کتمان ګذاشته شده است. ودرآن به هیچ ادعای روبرونمی شوید که توام با مدرک نباشد. بناءً پیام صریح مندرج آن برای کسانیکه حقیقت پذیرباشند به آسانی قابل درک وهضم اند. قبل ازهمه به اشعارذیل که بیان کنندهء برخی حقایق تلخ تاریخی سرزمین کشورکه ازنظرما حایزاهمیت می باشند، توجه تان را معطوف میدارم. البته این ها یګانه اسناد نیست که نشان دهد که درراه دفاع ازخاک خراسان کدام مردم کشته می شوند. این شعرشاعرعرب موسوم به " نهاربن توسعه" که خوددرجنگها وکشتاراعراب درخراسان اشتراک داشته، درتوصیف قتل عام قطیبه وتقسیم غنیمت ها واموال غارت شده، سروده شده ، قابل توجه است.شعری که درصفحهء (۳۸۶۵) جلد نهم ترجمهء تاریخ طبری قید است وعلاقه مندان میتواند به این صفحه مراجعه نمایند.

«ازوقتیکه بوده ایم ***«وپیش ازما و بعد از ما نیز ***«همانند پسر مسلم نبود و نخواهد بود***«که با شمشیرخویش ترکان را کشتار کرد***« و ما را قسمت از پس قسمت داد.»

شعردیگری که درمورد کشته شدگان شاهان ترک درزمان قطیبه به واسطهء ثابت قطنه عتکی سروده شده است، شایان توجه است. نوشتهء زیرازطبری است که درصفحهء (۳۸۹۲) جلد نهم کتابش آورده است. " ثابت قطنه عتکی به تذکارپادشاهان ترک شعری گفت به این مضمون:

« از کشته شدگان کازرنگ*** و کشبیز و سرنوشت یباد ***« دل آرام گرفت»

بهترخواهد بود خواننده خود به صفحات مذکورمراجعه نماید تا ازنزدیک یقین حاصل کند که " ترکان" را به جای " هندواروپایی آرین نژاد" و" پادشاه ترکان" را به جای " پادشاه هندواروپایی" نه آورده باشم. زیرا قرنی است که تاریخ سازی بربنیاد سفسطه و دروغ نویسی ودروغ بافی وجعل و تحریف حقایق تاریخی به مقصد فریب اذهان مردم وطرح ادعاهای پوچ وبی اساس و سرقت ادبی وبه خود وانمود کردن تاریخ وافتخارات دیگران به یک رسم وآئین تبدیل گردیده است. روی همین دلیل بد نیست خواننده، هرنوشتهء تاریخی را برای اطمینان خاطرش ازصداقت و امانت داری نقل کننده به اصل منابع وماخذ مورد اشارهء نویسنده اش رجوع نمایند تا ببینند که رونوشت با اصل مطابقت دارد یا خیر؟ این پرسش پیش خواننده، لاینحل نماند که چگونه ممکن است افتخارات تاریخی دیگران را ازخود کرد؟ تعجب نکنید. مثال ونمونه های فراوانی موجود اند که دربخش دوم این نوشته به آن ها پرداخته میشود.

گفتهء جناب" فرهنگ " راملاحظه نمودید که موصوف ترکان را که مدافعین واقعی خراسان دربرابرعرب بوده درجملهء ساکنین خراسان ندانسته اند. اما ملاحظه خواهید کرد درشمال و جنوب سرزمین فعلی افغانستان چقدرسرهای مردم ترک بریده شدند و به چه میزان خون های شان ریخته شدند، چقدرفرزندان شان اسیرگرفته شدند. این آقایان که شما مورخ می نامید بدون شک ازکلیه وقایع اتفاق افتاده و قتل عام ترکان به دست عرب خبردارند. زیرا منابعی که درزیر می آیند درفهرست ماخذ آن ها نیزدیده میشود. برخی ازآنها به طورمفصل به توضیح جریان جنگ های عرب درافغانستان پرداخته اند حتی درمورد اندازهء دندان ها و قد وقامت و لب وروی برخی قوماندان اعراب را به شما معلومات ارائه کرده اند اما با کمال تاسف با وجود آگاهی شان از صاحبان سرهای بریده شده و جسدهای آویخته شده وقهرمانی ها و جانبازی ها درراه این خاک کوچک ترین اشارهء نکرده اند. وظیفه ومسئولیت جدی مورخ بود ازین کشته شدگان و قربانی های عرب درراه سرزمین افغانستان قدرناشناس به حرمت یاد می کردند. حرمت و ارزش گذاری را بگذارید یک سو، حتی کوشیده اند همهء اینها را کتمان نمایند. این را می گوید تنفروتعصب و حسادت وعناد وخصومت آشکاربا حقیقت روشن تاریخی ترکان این سرزمین. این نه یک ادعای بی بنیاد است ونه هم تهمت وافتراء به کسی. خوشبختانه کلیه اسناد ومدارک موجود است. این اسناد درحقیقت موثرترین وبهترین وسیلهء ثبوت وجود وحضورفعال ترکان درین سرزمین، خراسان یا افغانستان یا هرچه که باشد،. اززبان گویای همین سند ها است که می توان به بداندیشان و حسودان و کینه توزان، پاسخ ارائه نمود. درعین حال به کمک همین اسناد است که قادرخواهیم شد تا گذشتهء تاریخی پدران خویش را که خارچشم عدهء از مورخین قرارگرفته ازبوتهء فراموشی وگمنامی به درآوریم.

پایان قسمت اول

ادامه دارد

افسانۀ نژاد آریایی

غلام سخی سخا — 2011-01-05T22:00:08Z

متن زیر از کتاب " تحقیقات پیرامون زبان،باستان شناسی،واسطوره هندو-اروپایی ها ؟" (1)
تالیف دکترج.پ.مالوری" بر گزیده شده است. کتاب دارای دوازده فصل است. فصل دوازدهم آن در عین حال نتیجه گیری مولف از تحقیقات خویش است، این فصل شامل دو عنوان می باشد. عنوان آول در بارهء "افسانهء آریایی" است که بنابر تازه بودن اکثر نکات آن خواستم آنرا ترجمه نموده به استفادهء علاقه مندان تقدیم نمایم. مدعی نیستم که ترجمه مبرا از کاستی و کمبودی است مگرمطمئن هستم که ازاصول و قواعد امانت داری تخطی صورت نگرفته است. درجریان ترجمه حین مواجه با مشکلی، از
متن ترجمهء تورکی کتاب سود برده ام." افسانهء آریایی" یکی از تولیدات ذهنی دانشمندان غربی است که از عمر کوتاه و زود گذر آن بیشر از
دو قرن نمی گذرد.زبان شناس نامدار جهان ماکس مولر استفاده ازین اصطلاح را برای تعریف و تشریح " هندو-اروپایی ها" توصیه می کرد بعد از نیم قرن تحقیق و بررسی، نه فقط از نظر خود صرفنظر می کند بلکه مردم شناساناسان را که به این گونه سفسطه ها معتقد بودند شدیدا مورد انتقاد قرار میدهد. دو قرن مجادلات و کشمکش ها ی دانشمندان حوزه های مختلف علوم ( مانند مردم شناسی،زبان شناسی،باستان شناسی)در رابطه به معلوم و مشخص کردن خاستگاهء اولیهء آریایی ها نتایج مطلوب را ببار نیآ ورده است. هر دانشمند محلی را بر گزیده که قابل پذریرش دیگران نبوده است.جذابیت و فریبندگی افسانهء آریایی اخلاف هویت گم کردگان را برای مدتی مسحور و مجذوب خود ساخت.شور شعف و دلباختگی بی حدوحصربه نژاد برتر و خون پاک آریایی، علاوه بر ویرانی ،جان بیشر از پنجاه ملیون انسان را قربانی گرفت. بعداز این
همه تلفات مالی و جانی ناشی از اعتقاد به برتری "نژادی آریایی" سرانجام مورد تکفیرولعنت دنیای اکادمیک قرار گرفت. علیرغم انحطاط و
ثبوت کامل بی ارزشی آن در غرب،هنوز برخی ها در شرق خوش دارند که خودرا " آریایی " بنامند و آریایی بودن را بزگترین افتخار خویش
می پندارند. دانشمند ومورخ ایران درصفحه (۱۹) کتاب خویش" بخش اشکانیان،دوازده قرن سکوت" می نویسد که: "...اینکه واژه ی "آری" در
کتیبهء بیستون،با معنای شورشی،نا فرمان و عهد شکن آمده است و هیچ معنای قومی و نژادی ندارد..."

ترجمهء زیر شروع کوششی است برای آگاه ساختن آنهایی که هنوز معتقد به افسانه های پوچ و بیهوده مانند "نژاد آریایی" ،"قوم آریایی" " کشور
آریایی" وغیر آن معتقد هستند. زیاد تر ازین شما را در انتظار نگذشته توجهء شما را به متن ترجمه معطوف میدارم.

Sommaire

افسانهء نژاد آریایی

افسانهء نژاد آریایی

نویسنده: داکتر مالوری

ترجمه و تلخیص: سخا

مردم دنیا، بطور کلی ازین مسأله آگاهی دارند که چگونه ناسیونال سوسیالیست ها اندیشهء برتری نژادی را در آلمان پیاده کردند کاملا اشتباه خواهد بود که فقط مشتی از متعصبین و متحجرین نازی را عامل پیدایش مشغلهء مضحک ذهنی با هندو-اروپایی و یا
عنوان مشهورتر آنها آریایی،تصور کنیم در حقیقت جاذبه و فریبندگی افسانهء آریایی،بخش بزرگ محیط روشنفکری قرن نزده و اوایل قرن بیستم
را مسحور و مجذوب خود ساخته بود.ممکن است به این ادعای هتلر-فقط آریایی ها اساس گذاران تمدن هستند- توجه نکرده به کنار بگذاریم.
اما چه عاملی شخصیتی چون و.گوردون چایلد را واداشت که آریایی ها را " موجدین واقعی تمدن" و " برخوردار از هوش و استعداد استثنایی"
توصیف نماید؟( احتمالا دیدگاه مارکسیستی گوردون چایلد باعث تحیر نویسنده شده باسد! م)
پیدایش آریایی آبی چشم و سپید پوست و طلایی مو در اروپای شمالی و اعتقاد و اشتغال ذهنی بر برتری و پاکی نژادی او نتیجهء فعالیت های
ذهنی جریان های متعدد روشنفکری بود. بنا به عقیدهء لئون پالیاکوفعشق آتشین و اشتیاق و حسرت تقریبا همگانی مردمان اروپا به مقصد یافتن
نسل و نسب درخشان و اجداد صاحب نام و نشان برای خویشتن، علت اصلی ایجاد این کاریکاتور آبی چشم گردید. البته رومی ها می پنداشتند که
آنها اخلاف قوم ترووامیباشند. در قرون وسطی اشرافیت اسپانیا فخر میکردند که خون ویسیگوت هادر رگ های بدن شان جریان دارند و این
سبب برتری و تفوق آ نها نسبت به مردمان تحت تسلط شان شان میباشد. فرانسوی ها از مرض مزمن اسکیزوفرنی رنج می بردند ومتردد بودند که اخلاف مستقیم کدام قوم هستند،آیا نسب خودرا از گل ها( سلت ها) می گیرند و یا فرانک ها( جرمن ها). برخی انگیس ها از داشتن اجداد مختلط خویش راضی و خوشنود نبودند وضرورت احساس نمودند برای خود اسلاف اشرافی برخوردار ازتاریخ کهن سال فراهم نمایند بدین ملحوظ
در جستجو و تلاش یافتن رد پای قبیلهء گم شدهء بنی اسرائیل در سواحل کشور خود برآمدند. شک و تردید آلمان ها در بارهء نیاکان خودکمتراز فرانسوی ها نبودند و آنان ازیک طرف می دیدند که از حیث گذشتهء تاریخی با تاریخ اسلاف مشهورهمسایگان شان یعنی ویسیگوت ها،فرانک ها و انگلوساکسون ها هیچ گونه تمایزی ندارند و از جانبی هم، زمانی تاسیتوس( سناتور و مورخ امپراتوری روم. م) مدعی بود که آلمان ها با هیچ یک از نژاد های دیگر مخلوط نبوده دارای خون خالص وساکنین اصلی اروپای شمالی می باشند که برای تردید و تکذیب آن کوچکترین بینه و برهانی وجود ندارد.ضمنا براساس عقیدهء مرسوم ،آلمان ها از اعقاب و اخلاف اشکناز نواسهء یافث پر زاد وولد می باشند، اشکناز بعدازطی کردن سفر های دورو درازبه اروپای شمالی آمده اقامت اختیارمی کند و سرانجام مردم آلمان را بوجود می آورد. (2)
پیشرفت های محیرالعقول قرون هژدهم و نزدهم عرصه های صنعتی و ذهنی در مناطق آلمانی زبان به این دو باور یعنی کهن سال بودن آنها
واقبال فزاینده و روبه صعود شمال را مهر تائید گذاشت.انکشافات متقارن مردم شناسی جسمی و زبان شناسی مقایسوی،هنوز پایه و اساس این
عقیده و باور را بیشتر از پیش استوارترو محکم ترساخت.پیشرفت مفهوم نژاد با پیشرفت مردم شناسی جسمی مقارن بود. دانشمندان غربی
زمانی، نسل بشر را به نژاد های مختلف تقسیم و در راس همه نژاد ها، نژاد خویش را قرار داده بودند. عقیدهء مسلط حاکی از آن بود که در
تاریخ نژاد ها جانشین یکدیگر می شوند و هرنژاد قبل از تحویل اعصاء،برای مدتی صاحب قدرت بوده و سپس به نژاد فعال تر جا خالی می کنند.
ازدحام و جنب و جوش در سواحل انگلستان،هالند،جرمنی،واسکاندیناوی و کلوپ های روشنفکری لندن،برلین،وویانا به مردمان منطقه این احساس
اطمینان و اعتماد را داده بود که فخرکنند درین نقطهء از جهان نژاد اکتیف و فعال ساکن می باشند.

میزان برتری و ارجحیت شمال می توانست بواسطهء مردم شناسانی که ازقرن نزدهم به این طرف بدون وقفه به سنجش و اندازه گیری ضریب
سرانسان ها مصروف بودند، اندازه گیری شود. مردم شناسان مذکوربا تقسیم بندی انسان ها به درازسرها و پهن سرها،نورودیک های شمال را
درزمرهء درازسرها و همسایگان جنوب شان را درقطارپهن سرها قرار دادند. جای نهایت تعجب است که این کاریکاتورطلایی مووآبی چشم
خیال برانگیزتا سال ۱۸۷۰ توجه مردان جوان را به خود جلب نکرد. تیپ فزیکی نورودیک برتررا علم کشف کرده بود وتازه نوبت زبانشناسی
بود که برای او هویت اتنیکی درخشان و دارای ریشهء کهن سال فراهم نمایند.
کشف گروه زبانی هندواروپایی و رابطه اش با برخی زبان های آسیایی به این پندارکه همه زبان های جهان منشاء عبری دارد،یک دفعه و
برای همیشه ازمیان برداشت. دربراندازی نظریهء غیرقابل تقسیم بودن نژاد بشری نه فقط استثمارگران نقش داشتند،بلکه درین زمینه رول علم
نیزبرازنده بود.به تعقیب کشف ادبیات غنی هندوستان و ایران بواسطهء غرب، دانشمندان اروپایی درصدد برآمدند که پل پای نیاکان مشهورمستقل
خودرا درفراسوی باغ عدن یعنی آسیای میانه،هندوستان وایران بیابند. اگرچه زمان این کار گذشته بود و هندو-اروپایی و هندو-جرمنیک در اوایل
قرن نزدهم ابداع گردیده بود و ماکس مولرو سایر زبانشناسان، استفاده از آریایی را به مقصد تعریف و تشریح هندو-اروپایی توصیه می کردند.
پیدایش سفسطهء عجیبی درعرصهء زبان، دلایل بیشتری برای ثبوت برتریت نژاد آریایی فراهم گردید. با توجه به تحقیقات انجام شده پیرامون
زبان های جهان،آن هارا به رویت ساختار اصلی کلمات به چند دستهء اصلی( یعنی انفلکتد،آگلوتیناتیف،وانالیتیک) تقسیم کردند. اگرچه تقسیم
بندی مذکوراساسا، فقط صبغهء نوع شناسی داشت مگراین تقسیمات را بسیاری به مفهوم مراحل مختلف رشد و تکامل زبانی تعبیرتعبیر می کردند.
لسان تک هجایی(آنالیتیک) مانند لسان چینی را از نگاه درجه بندی در قاعده و لسان هندو-اروپایی را دررأ س قرار دادند. گفته می شد که لسان
های هندو-اروپایی یا آریایی از حیث رشد وتکامل به آخرین مرحلهء خویش رسیده است.

لاکن،حتی اگر برتری جسمی و زبانی و فرهنگی را زیر نام آریایی جمع کنند باز هم به فقدان عنصر مهم و اساسی مواجه هستند. راجر لاثام
برخلاف عقاید بسیار دانشمندان که خاستگاه هندو-اروپایی هارا آسیا می پنداشتند، مدعی شد که اروپا زادگاه اصلی هندو-اروپایی ها می باشد.
در سال ۱۸۶۰ بود که تعدادی از دانشمندان به خصوص زبان شناسان به انتشار شک وتردید خویش در بارهء آسیایی بودن هندو-اروپایی ها
پرداختند. در سال ۱۸۷۰ لازاروس گایگر ازین نظر که جرمنی را خاستگاه هندو-اروپایی می پناشت،حمایت کرده و این استدلال را مطرح کرد
که هندو-اروپایی های واقعی،طلایی مو و سفید پوست بوده باشند. مگر شخص که برای اولین بار این تئوری را توسعه داد،تئودور پوش بود.
تئودور پوش در سال ۱۸۷۸ متکی بر نتایج تحقیقات خویش پیرامون منابع تاریخی اقوام مختلف هندو-اروپایی ها،استدلال کرد که آنها معمولا
دارای چشمان آبی و موی طلایی میباشند. حتی برهمان های هند نیز نسبت به کاست های پایینی از پوست روشن برخوردار می باشند. هر چند
این نظر قبلا توسط "کارنارد-مالت"،مخترع اصطلاح "هند-جرمنیک" مطرح گردیده بود.( برخی منابع دیگر ابداع این اصطلاح را به مستشرق
آلمانی بنام" جولیوس وان کلاپ روت" نسبت داده اند.م) ازین می توان نتیجه گرفت که آریایی ها،اصلا دارای چشمان آبی، موی طلایی ، پوست
روشن و براساس مدارک مردم شناسی درازسر میباشند. سپس " تیودور پوش" به جستجوی مرکز تمامی این مشخصات پرداخته و با تعجب کامل
اعلام نمود که مرکز نژاد آریایی اروپا بوده و خاستگاه اصلی آن ها باطلاق های اروپای شرقی می باشند.
در سال ۱۸۸۳ " کارل پنکا" نظریهء فوق را به شدت تردید نموده اظهار داشت که محیط زیست نا سالم باطلاق ها نمی تواند زمینهء رشد و
پیشرفت نژاد سفید نیرومند و پرانرژی را فراهم کند. او با اتکا روی حوزه های مختلف علوم چون باستان شناسی، زبان شناسی، مردم شناسی،و
اسطوره شناسی ثابت کرد که جنوب اسکاندیناوی، خاستگاه اصلی آریایی ها بوده نه منطقهء دیگر. تحقیقات و مطالعات "کارل پنکا" بعد از یک
سلسله بحث و جدل ها به زودی و به طور گسترده مورد قبول قرار گرفت. مردم شناسان مشهور مانند " رادولف ویرچو" و حتی " تامس هاکسلی"
نیز، این نظریه را که آریایی ها اساسا " نژاد سفید و دراز سر" توصیف می کرد،مورد تائید قرار دادند.
هندو شناس بزرگ، ماکس مولر ازینکه به پیدایش این دیوانگی کمک کرده بود،برآشفت و مردم شناسان را که از" نژاد آریایی"، "خون آریایی"
" موی و چشمان آریایی" بحث می کردند به شدت مورد انتقاد قرار داده و کار آنان را به جنون تشبیه کرد. البته این نظر ،زمانی ابراز گردید که
کار از کار گذشته بود.

به استثنای اندک کسانی که از ادعای قدیم مبنی برآسیایی بودن هندو-اروپایی ها دفاع می کردند، اکثریت عظیم دانشمندان درین نظر موافق
بودند که اروپا،خاستگاه اصلی هندو-اروپایی ها می باشد. بیشترین مباحثات و منازعات روی زادگاه اولیهء هندو-اروپایی ها، بین دو گروه از
دانشمندان به میان آمد. به موجب استدلال یکی ازین گروپ،اروپای شمالی خاستگاه اصلی هندو-اروپایی ها می باشد." گوستاف کوسینا" باستان
شناس آلمان و پیروانش و "هرمان هیرت" زبان شناس و بسیاری دیگر،ازین نظر حمایت و پشتیبانی می کردند.برعکس،"اوتوشرادر"،'سیگموند
فیست'،'الفانس نهرینگ"،"يیلهلم برندنستین"،" يیلهلم کوپرس" عقیده داشتند که خاستگاه اولیهء هندو-اروپایی ها در یکی ازین دشت ها -اروپا یا
آسیا - واقع اند. برخی دیگر موضع گیری میانه را اختیار کردند.و عدهء هم چارهء مضحکی را مطرح نمودند،به طور مثال، چارلز موریس
امریکایی،مدعی شد که آریایی ها اولیه ساکنین قفقاز بوده،در همین منطقه،آنها نه فقط لسان خودرا به کمال میرساند بلکه ' شور و شوق' خویش
را نیز از همسایگان تیره تر جنوبی شان اخذ می دارند." کوکامانیا بال گنگادار تایلک"اعلام کرد که قطب شمال زادگاه اصلی آریایی می باشد.
برای ثبوت نظر خویش،کلیه دلائل ومدارک اساطیری را دریک مونوگراف گردآوری کرد.این نظرغیرقابل باور،حداقل یک حامی پرشور وشوق یافت. این شخص " جورج بیدن کاپ" بود که با خلاصه نمودن تحقیقت دانشمند هندی،وافزودن مدارک بیشتر به آن،کتاب خودرا منتشر ساخت.

قبل از جنگ به مقایسهء منابع و نشرات زبان شناسی، تا حدودی افسانهء برتری نژادی آریایی درژورنال های مردم شناسی صریحا ملاحظه
میگردید.و این یک پدیدهء گسترده بود تا اینکه عواقب بیان سیاسی اش باعث شد که مورد تکفیر و لعنت دنیای اکادمیک قرار گیرد.
ختم

1-In search of the Indo-Europeans Language,Archaeology And Myth

توضیحات:
۲— مشتی از اراجیف،افتراء، یاوه گویی،دروغپردازی،تحقیرو توهین که بنام کتب تاریخی در بارهء برخی اقوام شرق بویژه تورکان بدسترس
ما قرار گرفته،تولیدات کثیف و گمراه کنندهء مورخین که اخلاف و بازماندگان همین هویت گم کردگان آواره و مبتلا به مرض وخیم اسکیزوفرنی و
جویندگان مایوس قبیلهء گم شدهء بنی اسراییل، می باشند.افسانه بافی ها و دروغ پردازی های حضرات مورخین غربی یکی-دوتا نیست که درینجا
به ذکر آن پرداخت بلکه از حساب بیرون است.همه نوشته های آنها درمورد ترکان غرض آلود و آمیخته با تعصب است.مسئولیت هرنویسندهء متعهد و با وجدان است که با افشاء جعلیات و دروغ های مورخین جعل کار،سهم ودین خویش را ادا نمایند.البته،نباید فرموش ویا انکار کرد که مورخین هم موجود بوده و هست که یا از ترس عذاب وجدان و یا غیرقابل کتمان بودن اسناد و مدارک تاریخی، نخواسته ویا نتوانسته علم تاریخ را ملوث نمایند.لاکن تعداد آنها اندک و انگشت شمار اند.

لئون پالیاکوف از قول "ایساک تایلر" مستشرق ا نگلیسی در صفحه (۲۶۶ ) کتاب خویش " افسانهء آریایی" از منازعات جالب و آموزندهء دانشمندان آلمانی و فرانسوی یعنی که، که را آریایی ساخته اند،یاد می کند که فشردهء ترجمهء آن ازین قرار است: دانشمندان آلمانی ادعا میکردند که آریایی ها اولیه آلمانی ها هستند که از نژاد دراز سر بوده و دارای قامت بلند،چشمان آبی میباشند. همین آلمان ها است که فرانسوی ها و دیگران را آریایی ساخته اند. بر عکس، دانشمندان فرانسوی مدعی بودند که آریایی ها پهن سر بوده و " گال ها" نماینده اواقعی آریایی های اصیل می باشند و فرانسوی ها، دیگران را به شمول آلمان ها ،آریایی ساخته اند. هر دو طرف ادعا میکردند که نیاکان خود شان از نژاد پاک و خالص آریایی های فاتح بوده اند. منازعات دانشمندان فرانسوی و آلمانی بزرگترین درسی است برای کسانیکه هنوزدر دنیای رویا به سر می برند.