کابل پرس

قاتل شکیلا به بیست سال زندان محکوم شد

2014-05-22T05:46:00Z

مژده به تمامی عدالت‌خواهان میهن عزیز،

دادگاه استیناف «شکیلا» حکم نهایی خود را صادر نمود و به کار خود پایان داد.
طی این حکم «عبدالوهاب» برادرزاده‌ی واحدی بهشتی متهم به قتل شناخته شده و حکم 20 سال زندان (بالاترین حکم در قانون جزای کشور که پس از آن «اشد مجازات» یعنی اعدام خواهد بود) را در مورد وی صادر نمود.

در این دادگاه واحدی بهشتی و همسرش برائت گرفتند. به‌هرحال اگر عبدالوهاب قاتل اصلی باشد و تاکنون واحدی بهشتی و برادرش فکوری بهشتی وکیل پارلمان کشور به‌خاطر حیثیت خانوادکی از او پشتیبانی می‌کرده‌اند، بالاخره حق به حق‌دار رسید و دسیسه‌ی «خودکشی شکیلا» با تمامی ترفندها و اعمال نفوذ این خاندان، نقش برآب شد و مسأله‌ی قتل به اثبات رسید. اگر قاتل شخص واحدی بهشتی و یا همسرش باشد، عبدالوهاب بعد از مدتی تحمل مشقت‌ها در زندان، به‌طور حتم واقعیت‌ها را برملا می‌کند و قاتل اصلی را معرفی خواهد نمود.

در هر صورت، حکم این دادگاه نوید بزرگی است برای تمامی فعالان مدنی و در رأس همه بانو «زهرا سپهر» که با استقامت و پایداری در برابر توطئه‌ها و تهدیدها لحظه‌ای در دفاع از خون شکیلا و دادخواهی برای وی به‌عنوان کسی که در حقش ظلمی آشکار صورت گرفته است، هرگز سر خم ننمود و تسلیم نابرابری نگردید.

من این پیروزی را به تمامی پشتیبانان این حرکت مدنیِ عدالت‌خواهانه تبریک می‌گویم. پیروزی اخیر امید رسیدن به نتایج درست با پایداری روی مطالبات را زنده نمود و ما را برای ادامه‌ی راه دادخواهی‌مان از محرومان، مصمم‌تر نمود.
پیش به‌سوی اقدامات مدنی ـ دموکراتیک تا تحقق عدالت در تمامی عرصه‌ها

تحصن ما ومعترضین آن

2014-03-21T06:29:04Z

زندگی تلاشی است برای «زیستن» و نه زنده ماندن. زیستن باید برخوردار از «کرامت» و «آزادگی» باشد و الا تفاوتی میان انسان و سایر حیوانات دیده نخواهد شد. این است که انسان از بدو تولدش تقلا می‌کند تا تسلیم رفتارها و اقدامات زورگویانه‌ای نگردد که «آزادی» را از وی سلب می‌کند و یا زندگی وی را با تهدید مواجه می‌سازد. این مبارزه می‌تواند از تلاش روزمره برای دست‌یابی به امکانات، فرصت‌ها و زمینه‌های زیست بهتر و شرافت‌مندانه، تا مبارزات بزرگ‌تری با نظام سیاسی حاکمی که تمامی فرصت‌ها و امکانات زیستن سرشار از آزادگی و عزت را از مردم دریغ می‌دارد، گسترش یابد.

در سرزمین ما، از مدت‌ها است که نظام حاکم پایش را بر تمامی اصول و مبانی یک نظام دموکراتیک و مردمی نهاده و به‌جای هم‌سویی و هم‌دردی با مردمی که با رأی خود حاکمیت سیاسی را مشروعیت بخشیده‌اند، سمت و سویی دیگر گرفته و بی‌توجه به منافع مردم قاتلان آنان را برادر و شهید می‌خواند و نسبت به جنازه‌ی شهدایی که جان‌شان را فدای امنیت کشور نموده‌اند، آشکارا بی‌اعتنایی می‌کند. در چنین وضعیتی، انسان‌هایی که به «آزدی»، «کرامت انسانی» و «حاکمیت مردمی» باور دارند، ناچار از اعتراض می‌شوند. در میان طیف‌ها و روش‌های متعدد مبارزاتی، حرکت مدنی دارای ویژگی خاصی است که در نظام‌های برخاسته از اراده‌ی مردم می‌تواند با قاطعیت در میدان مبارزه ظاهر گردد و با «نقد پی‌گیر قدرت»، مانع انحراف، فساد و خودکامگی «قدرت» گردد.

جمع ما که متشکل از 13 نهاد مدنی می‌باشد، از حدود 3 سال گذشته به‌طور ائتلافی همیشه در صحنه حاضر بوده و با 33 اکسیون مشخصی چون اعتصاب غذا، راهپیمایی، کنفرانس مطبوعاتی، سمینارهای پژوهشی و این‌بار هم تحصن درازمدت، به مبارزاتش ادامه داده است. این جمع را بانوی مبارز و شجاعی چون زهرا سپهر بر اساس شایستگی خاصش و با انتخاب شدن توسط همه‌ی اعضای این ائتلاف، مدیریت می‌نماید. ویژگی خاص این جمع که آن را از سایر مدعیان نهادهای مدنی مجزا ساخته و به یک واحد مبارزاتی تبدیل نموده است، رها بودنش از اسارت «فند» و «نگاه پروژه‌ای» به فعالیت‌های مدنی می‌باشد. درست به‌خاطر همین ویژگی است که طی مدت کم‌تر از سه سال توانسته بزرگ‌ترین اعتراضات مدنی را سامان بخشد و اغلب آن‌ها را به نتایج مطلوب منتهی نماید.

تجربه‌ها نشان می‌دهد که هرگاه جمع ما وارد میدان شده و اقدامی را روی دست گرفته است، برخی انتقادها و مخالفت‌ها را نیز به‌همراه خود داشته است. گرچه بخشی از این انتقادها و مخالفت‌ها صادقانه و دل‌سوزانه بوده‌اند که ناشی از بعضی اشتباهات ما در عمل بوده‌اند، که نه‌تنها آن‌ها را انکار نمی‌کنیم بل اشتباه را لازمه‌ی عمل می‌دانیم. چنین انتقاداتی معمولا حضوری صورت گرفته و اغلب با نشست‌های دوستانه‌ای حل و رفع گردیده‌اند. اما درعین حال، اقدامات ما بیش‌تر وقت‌ها با مخالفت‌ها و انتقادهایی مواجه شده‌اند که بیش از طرح شدن‌شان با خود ما، فورا به هیاهویی در شبکه‌های اجتماعی تبدیل می‌گردند. این امر نشان می‌دهد که رفتارهایی از این دست هرگز از نیت صادقانه‌ای برخوردار نبوده و بیش‌تر درصدد برپایی غوغاهایی است که مجریان آن به‌دلیل ناتوانی‌شان در برپایی اقدامات اعتراضی ـ مبارزاتی مشابهی، سعی در تخریب کسانی دارند که با حرکت‌ها و اقدامات اصولی‌شان حس حسادت و مشخصا خودکم‌بینی را در آنان برمی‌انگیزند. به‌عبارت دیگر، آنان به‌جای دست به‌کار شدن و روی دست گرفتن یک اقدام مشابه و به‌زعم خودشان درست‌تر و بهتری، سعی می‌کنند تا پای روندگان و مبارزان را بشکنند تا آنان را مانند خودشان افراد و اجتماعات بی‌کاره، زمین‌گیر، بریده و تسلیم شده به شرایط، بسازند.

ما طی برخورد با چنین مخالفت‌هایی هرگز با طرح دقیق و مشخصی از نکات مورد انتقاد و اعتراضات آنان مواجه نشده‌ایم و تمامی سخن آنان را مجموعه اتهامات ناروا و بی‌بنیادی یافته‌ایم که نه آن‌ها را ثابت می‌توانند و نه نیازی به اثبات ادعای تخریب کننده‌ی‌شان می‌بینند، چراکه مقصد آنان شکستن پای مبارزین فعال است و بس. ما بارها و در هر اقدامی که روی دست گرفته‌ایم، با آن که نیازی به توجیه چنین افراد معدودی نمی‌دیدیم و اساسا این‌گونه خس و خاشاک‌ها را حتا کم‌ترین مانعی در راه مبارزات خود به‌شمار نمی‌آوریم، اما به‌دلیل باور و رفتار دموکراتیک خود، همواره سعی نموده‌ایم به تمامی انتقادات آنان پاسخ دهیم و از این رهگذر مشکلات و ضعف‌های مبارزاتی‌مان را فروبکاهیم. به‌همین دلیل هم همیشه از آن‌ها خواسته‌ایم تا با ما تماس بگیرند و نکات قابل نقد را مستقیما با ما در میان بگذارند تا مشترکا مورد بررسی قرار دهیم.

با همه‌ی این‌ها، چون نیت چنین افراد معدودی بر تخریب و اتهام وارد کردن به جریانات مبارز و پیش‌گام استوار می‌باشد و اساسا این‌گونه افراد اگر وابسته به جایی نباشند و از آبش‌خور مشخصی تغذیه ننمایند، از عقده‌های خودکم‌بینی‌ای رنج می‌برند که برای تخلیه‌ی آن‌ها باید به هرکس و هرچیزی بیهوده و بی‌دلیل گیر بدهند. روشن است که این‌گونه افراد معدود می‌خواهند با توقف دادن فعالین و مبارزین جامعه، انزوا و تنبلی خود را لاپوشانی نمایند و سکوت و سکون‌شان را از دیدها دور نگه دارند. ما بارها به چنین افرادی توصیه‌ی دوستانه نموده‌ایم که به‌جای در دست گرفتن لجن اتهام برای پاشیدنش بر فعالین متحرک و پویا، بروند و با ابزاری پاک و تمیز به گوشه‌ی دیگری از دردهای جامعه برسند و خرابی دیگری را آباد نمایند. مسلما اگر چنین روندی در جامعه راه بیفتد و به یک رفتار عمومی تبدیل گردد، از میزان اصطکاک‌ها کاسته خواهد شد و تمامی انرژی‌ها به‌جای صرف شدن در برخوردهای زائد و نادرست فیمابینی، سمت و سویی مفید خواهند یافت و نهایتا بخش‌های مختلف جامعه از آن بهره خواهند برد.

با بررسی وضعیت روحی و جایگاه اجتماعی افرادی که کارشان گیر دادن به هر اقدام مفید اجتماعی است، می‌بینیم که چنین افرادی عمدتا نسبت به هر کنش و یا موفقیت دیگران واکنش نشان می‌دهند و مشخصا نوعی رنج بردن از آن‌ها را بروز می‌دهند. یکی از برجسته‌ترین نکاتی را که در این خصوص می‌توان به آن اشاره نمود، طرح مسأله‌ی «شهرت» است که بی‌درنگ بسیاری از اقدامات مبارزاتی را عمدتا به آن منسوب می‌سازند. نکته‌ی مهم و اساسا سوال روان‌شناسانه‌ی مسأله این است که چرا این‌گونه افراد سریعا واژه و مفهوم نشأت گرفته از «شهرت» را از نهان خود بروز می‌دهند؟ آیا این واژه در زندگی و تمایلات درونی خودشان برجسته و مهم است؟ مطالعات و تجارب روان‌شناسی نشان می‌دهد که طرح مسائلی که شتاب‌آلود و بدون تأمل صورت می‌گیرند، از یک ناخودآگاه درونی برمی‌خیزند که همیشه در درون آنان برجسته بوده و حتا به‌گونه‌ای به آزار درونی‌شان تبدیل شده است. این است که در هر رویارویی با کنش‌هایی که موفقیت‌هایی را برای دیگران به‌همراه دارد، این حس درونی را تحریک می‌کند و ناچار می‌شود دست به واکنش بزند و آن را بروز دهد. بنابراین، طرح مسائلی مانند «شهرت‌طلبی» در واقع از نهان کسانی برمی‌خیزند که خودشان کمبود آن را در خود حس می‌کنند و ندا دهنده‌ی چنین مطالبی، در واقع نوعی رشک در عدم دست‌رسی به آن را در خود می‌پروراند. ورنه، وقتی می‌فهمند که چنین حرکت‌هایی شهرت‌آور هستند!! پس چرا خودشان که نیاز شدیدی به آن احساس می‌کنند، نمی‌روند و دست به چنین کارهایی نمی‌زنند تا به شهرتی برسند که شوق دست‌یابی به آن را هم دارند؟
چنین افرادی همیشه از ضعف و مشکل بزرگی رنج می‌برند و آن عدم‌اعتمادبه‌نفس بوده و فاقد ابتکارعمل مبارزاتی است که تماما از بی‌باوری‌شان نسبت به ادعاهای خودشان سرچشمه می‌گیرند. زیرا وقتی کسانی به چیزی باور دارند، با تمام توان در راستای تحقق آن تلاش می‌کنند. این درد بزرگی برای کسانی است که رویاهای زیبایی را در درون می‌پرورانند اما عملا همت رسیدن به آن را در خود نمی‌بینند، بنابراین چاره‌ای جز رشک بردن از تلاش دیگران ندارند. این است که باید از این‌گونه افراد مصرانه خواست تا به‌جای صرف انرژی برای پای‌شکنی دیگران، خود گامی بردارند و در جایی و یا برای معضل دیگری وارد اقدام شوند، چه با شکستن پای دیگران هرگز خودشان درست و سریع حرکت نخواهند کرد.

روشن است که این تجربه مختص کشور و جامعه‌ی ما نیست و در تمامی جوامع بشری در طول تاریخ چنین بوده که عده‌ای برای پوشانیدن بی‌باوری و ضعف و ناتوانی خودشان، مانعی بر سر راه مبارزین فعال شده‌اند. ما نیز این اولین باری نیست که با چنین رفتاری مواجه هستیم و هر باری که دست به‌کاری شده‌ایم، با چنین یاوه‌ها و کارشکنی‌هایی روبه‌رو بوده‌ایم که حالا دیگر به آن عادت کرده‌ایم و باور داریم که اگر بخواهیم کسی هیاهو و هوچی‌گری راه نیندازد، باید از فعالیت دست برداریم و مانند خودشان در قهوه‌خانه و رستورانتی وقت‌مان را با خنده و فکاهی گفتن بگذرانیم و روز خود را بی‌تفاوت به رخدادهای مرگ‌بار جامعه سپری نماییم، که صدالبته با درک ما از شرایط و باورمان به آزادی، چنین رفتار انزواگرایانه و منفعلی از ما برنمی‌آید. ما باور داریم که برای مردم و آرمان‌ها باید دست به عمل زد، اگرچه ده‌ها یاوه بر سر راه‌مان سبز شوند.

«خودباختگی»، پیامد ادیبان بی‌هدف

2014-02-23T09:14:23Z

شعر و داستان ابزارهایی هستند که با دید ژرف‌شان، زوایای تاریک جامعه را نمایان می‌کنند و با حس زلالی، ایده‌آل‌های تحقق نایافته را مجسم می‌سازند. در این میان داستان‌نویسان اما، عمدتا از متن اجتماع برخاسته و سرشار از ریزبینی‌هایی می‌باشند که اغلب از چشم جامعه‌شناسان و مردم‌شناسان دور مانده‌اند. دقیقا همین نکته آنان را با جامعه و حتا سرنوشت انسان‌های آن گره می‌زند. حال آن‌که شاعران پیش از درک و فهم جامعه و مناسبات و ساختارش، بیانات، عبارات و استعاره‌هایی را از معبر ذهن‌شان بیرون می‌ریزند که با عینیت جامعه بسی غریبه‌اند. چنین تفاوتی که از شکل گرفتن پندار نخستین آنان سرچشمه می‌گیرد، رویکردهای بعدی این دو قشر را می‌سازند. گرچه نمی‌توان از مبارزین صدیق و پاکی چشم پوشید که ضمن برخورداری از درکی عمیق نسبت به جامعه و مناسبات حاکم بر آن، از شعر ابزاری یاری دهنده‌ی مبارزات استفاده می‌کنند و برای همین هم هست که از آن میان شاملو، فروغ‌، گل‌سرخی، قهار عاصی، لنگستن هیوز، لورکا و هزاران همانندشان در پهنه‌ی جغرافیا و عمق تاریخ سر برمی‌آورند.

تفاوت نگاه اجتماعی داستان‌نویسان نسبت به شاعران ذهن‌گرای خودشیفته، باعث گردیده تا اغلب داستان‌ها علاوه بر برجسته‌سازی واقعیت‌های ازچشم‌افتاده، نگاهی انتقادی و معترضانه‌ی تلخی را پدیدار نمایند. به‌عبارت دیگر، اعتراض و نقد داستان‌نویسان برخاسته نابه‌سامانی‌های عینی جامعه می‌باشد، حال آن‌که اعتراض شاعران بر حقیقت‌های شکل‌گرفته در ذهن‌شان استوارند که زبانی نامأنوس و بیگانه را به‌میان می‌کشند. این نگاه‌های دور از «عین» شاعران غیرمبارز، نخست نوعی «توهم» را در متن ذهن و پندار شاعر شکل می‌دهد و سپس «ازخودبیگانگی» را بر آنان مستولی می‌سازد. یعنی وقتی شاعر وارد دنیای ذهن و احساس خود می‌گردد، بیگانگی عمیقی را نسبت به همان «خود» واقعی‌اش احساس می‌کند. این دوگانگی درونی که بیش از هرچیزی برملاساختن تفاوت میان «پندارهای سیال ذهنی» و «عینیت زندگی» خودشان می‌باشد، گونه‌ای از حیرت و سرگردانی را بر آنان غالب می‌سازد و رفته‌رفته آنان را در «توهم»ی سرگردان میان درک و برخورداری از تاریکی و روشنی غرق می‌نماید. در این مرحله است که گونه‌های متعدد ناسازگاری با دیگران و اعتراض به مناسبات ناعادلانه آغاز می‌گردد. اعتراضی که بیش از منطقی بودنش، ناشی از تشتت ذهنی ـ پارادایمی و توقعات ناهماهنگ خودشان بوده و کم‌تر با واقعیت‌های عینی جامعه هم‌خوانی دارند. گرچه چنین اعتراضاتی می‌تواند عده‌ای بی‌برنامه را خوشنود سازد، اما در کلیت خود همچنان امر غریب و ناشناخته‌ای میان جامعه باقی خواهد ماند که کم‌تر مبارز و معترضی را به پیروی خواهد کشاند.

دست و پا زدن شاعرانِ وهم‌زده در زندگی روزمره، و سفر بی‌پایان‌شان میان «عینیت»ی که هر آن لمسش می‌کنند و «ذهن سیال»ی که آنان را در جهان انزوا پرواز می‌دهد، به دور شدن‌شان از معیارها و ارزش‌های پذیرفته میان انسان‌ها و سپس بی‌باوری نسبت به آن‌ها منجر گردیده و به‌تدریج «لابالی‌گری» را در درون‌شان ایجاد می‌کند. قرار گرفتن در چنین وضعیتی آنان را به‌سوی هر کردار و رویکردی می‌کشاند. گرچه هر ازگاهی فضای غالب عصر و زمانه را هم می‌بویند و چند بیتی در راستای موج فراگیر می‌سرایند، اما کردار غالب‌شان عمدتا جهتی غیرمعمول و دور از اخلاق و منافع مردم می‌باشد.

به‌هرحال، «عشق» و «مردم» واژه‌هایی هستند که همیشه دست‌آویز شاعران بوده و در محور تمامی تغزلات و سروده‌های‌شان قرار دارند. در این خصوص وقتی از استثناهایی در عرصه‌ی سرایش می‌گذریم که شعر را ابزاری برای مبارزات برابری‌خواهانه می‌خواهند، دگر شاعران وقتی از عشق می‌گویند، درواقع تنها در پی عرضه‌ی سیاهه‌ای بر کاغذند، و این همه‌چیز آن‌هاست. چه شاعر، با زندگی در آفرینش‌های ذهنی ممتد، شهامت گام نهادن فراسوی «خیال» و «حس موهوم»شان، را از دست داده‌اند. عشق برای‌شان نه یک جاذبه‌ی قوی ناشی از حس انسانی، بل تفننی است دل‌خوش کننده که تنها می‌تواند شاعر را به‌لحاظ ادبی اشباع کند و یا برای برانگیختن احساس و عواطف مخاطب‌شان، این «عشق» است که به‌بازی گرفته می‌شود. همین است که در یک چرخه‌ی تکرار تفننی، بیش از هر کسی، خودشان نسبت به آن بی‌باور می‌گردند و آن را همان بازی با واژه‌ها می‌پندارند. حال آن‌که عشق در خلوت خودشان چیزی شبیه اکسیری است دست نیافتنی، و یا «زاویه‌ی‌نگاه»ی فریبنده که وقتی شاعر شناورش می‌شود، سوی نگاه واقعی خودشان دقیقا در نقطه‌ی مقابل ایده‌های خودشان قرار گرفته بر روی کاغذها قرار داشته و عملا در دنیایی به چریدن مشغولند، که در اشعارشان ناپسند دانسته شده‌اند. اگر هم این واژه‌ها که اعتبارشان را شاعران برباد داده‌اند، در حوزه‌ی خصوصی شاعران مجال کاربرد یابند، جز رندی و زبان‌چربی شاعرانه، نخواهد بود. شاعران در این عرصه چون واعظانِ دوچهره عمل نموده و بر خلاف باورشان، گفتارهای منظمی را به جلوه‌گری می‌کشند که در خلوت، تنها حسرت عشق ذهنی‌شان را می‌خورند. نگاه‌های عاشقانه در چشمان کم‌فروغ شاعرانی که عشق را بر نوک انگشتان‌شان می‌چرخانند تا سیاهه‌ای منظم بیرون آید، حیله‌ای است برای افسون‌گری و مجاب ساختن دیگری. هزاران آمال دنیوی و متاع بازاری که در شعرهای‌شان به‌بدترین نحوی نکوهش می‌گردند، سایه‌ی تیره‌ای است که دامنش را بر خلوت زندگی خوشان، بیش از همه می‌گستراند.

این جماعت وقتی از مردم می‌گویند، نه منافع آنان مدنظر است و نه درد و رنج عینی آنان که تمامی دوره‌ی زندگی‌شان را می‌بلعد، که «مردم» تنها سوژه‌ای منفعل و بی‌اراده برای سیاهه‌سازی و نظم واژه‌های‌شان است تا با تصویرهای به‌ظاهر زیبایی که ارائه می‌دهند، آنان را جذب خویش نمایند. در متن منظومه‌های‌شان بنا به رواج روز، از مردم و آزادی و درد آنان می‌نالند، اما جای‌گاه آسودگی و نعمات‌شان را در زیرپای دژخیمان پهن می‌کنند، یا بی‌شرمانه بر درگه ستم‌گران بدکنش سر می‌سایند و در برابرشان چه شادمانه و دل‌برانه، کرنش‌ها می‌کنند. دستان آلوده به بی‌شرافتی پیشوای شهیر ستم‌گری را چه دل‌سوزانه می‌بوسند، که بدون کم‌ترین تردیدی باید پذیرفت، طمعی رذیلانه در پس همه‌ی این رفتارها نهان گشته است. برای توجیه سرسپردگی به اربابان ستم و کشتار، نظم و ادب را تابویی می‌سازند تا حتا فدیه‌ی شرف و کرامت خود و مردم‌شان در این راستا را، به امری روزمره تبدیل گردانند. در نزد شاعران بی‌مایه، بذل از سرچشمه‌ی اعتبار مردم و ریخت و پاش کردن «عزت» و سربلندی آنان نه‌تنها چیز قابل توجهی به‌شمار نمی‌رود، که برای خوگرفتگان به دریوزگی، حتا انجام آن روزی هزاران بار هم ناممکن نمی‌باشد. چراکه این ناآدمان بیگانه با مردم و رنج‌شان، ادب و نظم واژه‌ها را با ترفندی فریبنده، حرمت ماورایی تلقی نموده که چون خدایگان زمینی و آسمانی، مستحق‌اند تا هزاران قربانی را بر درگهش ردیف کنند.

مردم و عاشقان، خسته از این واژه‌های بی‌رمقی که در نظم خاص شاعران قطارِ هم می‌خسبند، بر شعر و شاعر و شاعرانگی «تردیدی» بزرگ می‌کشند. زیرا این افراد تهی از احساس شدید عاشقانه، برای عشق و عاشقان جز امیدهای فریبنده و یا یأس کشنده، چیزی نمی‌آفرینند. هرگاه که از مردم می‌گویند، مرثیه‌سرایی را که جز آفرینش «سراب فردایی» و یا ژرفینه‌سازی مشکل‌شان کارآیی دیگری ندارد، پیشه می‌کنند. در این میان خود نه «عشق»ی را در دل جا می‌دهند و نه کاری به مردم دارند. عشق را فریبی سرگرم کننده‌ی مخاطب، و مردم را سکویی برای رسیدن به درگه دجالان می‌دانند. تندیس زنده‌ی چنین وارستگان از عزت مردم را، امروزه می‌توان در بسی جاها یافت که حلقه‌ی رهبری دوسه سال اخیر جریان متعفن و برده‌ساز موسوم به «در دری» کشورمان یکی از آنان است. این جریان که به‌خاطر شیفتگی‌شان به تراوشات ذهنیِ «خود وهم‌زده‌ی‌شان»، سروده‌ها و زبان سرایش را از وضعیت ابزاریِ بیان و ایجاد «گفتمان» بیرون کشیده و آن را با جایگاه «مردم» و منافع همگانی تبدیل نموده‌اند، برای هرنوع کرنش‌گری به بیگانگان و زیرپا گذاشتن منافع میهنی، به‌راحتی جواز صحت صادر می‌نمایند.

کاظم کاظمی که شعرهایش را با سروده‌ای بر مرگ خمینی سوزناک می‌سازد، از داشتن دوستانی در ایران بر خود می‌بالد که همگان از بسیجیان دربار حاکمیت ایران بوده و همیشه مشغول توطئه‌هایی علیه مردم کشور ما هستند!! سید مظفری هم با اشتیاق به جشنواره‌های شعری می‌شتابد که از سوی درباریان ایران برپا شده و حتا ابایی ندارد تا در سیستان و بلوچستان ایران از دادخواهی برای خشک‌سالی آن سرزمین نعره بکشد و با زبان استعاره، منافع میهنی ما را نقد نماید که چرا از فرستادن آبی که سرچشمه‌اش در خاک ماست، خودداری می‌کنیم. فاطی کماندوی این حلقه هم در تلاش است تا سرساییدن حلقه‌ی در دری به درگه یکی از پلیدترین جنایت‌کاران تاریخ بشری را با عریضه‌ای از مشکلات شخصی‌اش توجیه نماید، بدون درک این واقعیت که دارد بر مردم بی‌پناه ما در ایران با هزاران درد و رنج و ستم روزمره‌ی‌شان پشت می‌کند و بی‌شرمانه الگوی کرنش و بوسه‌گذاری بر دست پلید هیتلراسلامی را عرضه می‌نماید.
این است که نهاد ادبی موسوم به «در دری» با تمامی سوابق افتخارآفرینش، اینک به اتاق‌های گاز دوران برپا بودن آشویتس تبدیل گشته است که «انسانیت»، «غرور» و «ادبیات» مردم ما را به‌سوی نابودی حیثیتی می‌کشاند. وقتی امروزه کم‌تر کسی حاضر می‌شود در جلسات روح‌کش این نهاد حضور یابد و در اعتراض آشکار به عدم دفن شدن این جسد متعفن، نهادهای موازی شکل می‌گیرد و حتا در اوج بی‌جایی قهوه‌خانه‌ها را پاتوق قرار می‌دهند، تعهد ادیبان و شاعران نسبت به سرنوشت مردم، غرور میهنی و حتا حیثیت خودشان را برملا می‌سازد. یعنی دارد این پندار جای خود را باز می‌کند که شاعر از اعتبار و تقدس فراانسانی برخوردار نیست تا بیگانه‌پرستی، کرنش‌منشی و بوسه زدن بر خون‌ریزتین دست‌ها را توجیه نماید. عظمت شاعر باید آن باشد که با مردم و حیثیت و کرامت آنان برخوردی مسوولانه داشته باشد و گاهی چنان در متن رنج و دردهای همیشگی مردمش فرو رود که ثمره‌اش تراوش بی‌نظیری چون «این‌جا کویته است» گردد.

در کابل معیارها حداقل برای قشر آگاه دارند جا می‌افتند و انسان را (چه فرهنگی باشد، و چه سیاست‌مدار و فعال مدنی) بر اساس کردار و رویکردشان به داوری می‌گیرند. این‌جا هیچ اعتبار ادبی‌ای نه‌تنها نمی‌تواند کرنش به درگاه ستم را توجیه نماید، که اعتبار ادبی افراد بر اساس رویکرد و کردارهای صاحبان‌شان سنجیده خواهند شد. هم‌سویی با دربار خامنه‌ایِ جلادی که لحظه‌ای فارغ از کینه و بدخواهی نسبت به میهن ما به‌سر نمی‌برد و داشتن ارتباط با حلقه‌ی بدنامی (سیدمظفری، کاظم کاظمی و زهرا حسین‌زاده) که از اعتبار ادبی ـ فرهنگی‌شان برای ایجاد موج دست‌بوسی و کرنش استفاده می‌نماید، دیگر از دید کسی پنهان نخواهد ماند. بنابراین آزمودن دگرباره و آغاز مجدد تلاش‌های بیهوده در راستای تگدی اعتبار با چهره‌های معتبر و خوش‌نام، هزینه‌ی سنگینی برای این چهره‌های محترم در پی خواهد داشت که شاید برباد رفتن همیشگی اعتبار و حیثیت‌شان را به‌دنبال داشته باشد.

گرچه وقتی می‌نگریم که انسان‌های وارسته و برخوردار از اعتبار، و یا برخی از اعضای سابق این نهاد که یا بی‌خبر از رذالت رهبریت کنونی‌اند و یا از درک میزان این رذالت و دریوزگی عاجزند، انرژی خود را برای دست یافتن به اعتبار گذشته‌ی این نهاد به‌کار می‌بندند، دل آدم می‌گیرد که چرا چنین با حیثیت خود بازی می‌کنند، اما در برابر آن وقتی موج فزاینده‌ی گریز و دوری‌گزینی فعالان ادبی طی یکی‌دوسال اخیر روبه‌رو می‌گردیم، امید اوج‌گیری ادبیات بیرون از سایه‌ی شاه جلاد در ما بیدار می‌گردد. در پایان باید همه این را به یاد داشته باشیم که دیگر «در دری» این دستگاه مزدور پروری، نماد هلوکاست تازه‌ای است که اعتبار مردم و ادیبان ما را نشانه گرفته است.

عصیانی زنانه که در الهه و آناهیتا تبلور یافته است

2014-01-11T06:30:00Z

دیشب پس از چندسال غیبت، الهه از طریق اسکایپ مستقیما با مردم تماس گرفت. او که شدیدا مصروف درس‌هایش در رشته‌ی معماری در انگلستان می‌باشد، اندکی از موسیقی دور گشته است (اما آن را کنار نگذاشته است).
وقار و ابهت الهه، ادبیات عالی‌ای که به کار می‌برد، شیوایی گفتارش و دیدگاه انسانی و فمنیستی‌اش نسبت به جامعه و ستم‌هایی که زن را احاطه کرده‌اند، میزان رشد و ارتقای فکری وی را به‌نمایش گذاشت. گرچه او اولین تابوشکن دوران ماست و علی‌رقم عقده و بدبینی‌های حسادت‌گونه‌ی برخی از هم‌جنسانش، و نیز صف‌آرایی عناصر دگم‌اندیش متمایل و یا وابسته به قطب‌های مذهبی ایران، در برابر زن‌ستزان پرتوان ایستاد و راهش را گشود و حتا به‌جای تسلیم شدن و سرفرود آوردن در برابر ارتجاع و حسودان، با شهامتی الهه‌گونه احکام ضدانسانی‌ای چون سنگ‌سار در سورده‌ی زیبایی به سخره گرفت و با قاطعیت مقابلش ایستاد و در این راستا با صدای افسون‌گرش سروده‌هایش را عرضه نمود. کاری که بسیاری از مدعیان حقوق زن و فمنیزم از گام گذاشتن در آن جاده بس محتاط و هراسناک‌اند.
گرچه من نمی‌خواهم احساسات و گرایشات شخصی‌ام را نسبت به وی دخیل سازم، اما هرگز نمی‌توانم از سپهر مهربانی‌های او و خواهرش که در مدت 23 روز اقامت من در دهلی برای عملیات قلبم، چیزی کم نگذاشتند و مهر انسانی را باالتمام بر ما (من و خانم و دخترم مهمان او بودیم) ارزانی نمودند، فراموش نمایم و احساس مدیون بودن به وی را از خودم دور نمایم. اما فراتر از همه‌ی این‌ها باید به عظمت الهه اعتراف نمود و جایگاهش را در دل‌ها محفوظ نگه داشت.

دیشب وقتی او را دیدم و تکیدگی و لاغری‌اش را متوجه شدم، به رنجی همیشگی که یک زن برای انسان ماندن و مستقل از فرامین و استیلای مرد می‌کشد، عمیق‌تر از همیشه پی بردم. الهه را در تمامی اقدامات مدنی‌ای که در کابل و در اعتراض به ستم‌گری‌های همه‌ساله‌ی کوچی‌ها صورت می‌گرفتند، حاضر می‌یافتیم. او برخلاف ذهن‌های بیماری که یا نمی‌توانند فراتر از خود را ببینند و یا از آزاده بودن زن سخت نگران موقعیت مسلط خود هستند، انسانی وارسته بود و مطمئنم که همچنان باقی خواهد ماند.

وقتی که از او خواسته می‌شود تا خواننده‌ی مورد حمایتش را معرفی کند، به‌دور از هر حب و بغضی معیارهایی را به میان می‌کشد که تنها از متن اندیشه و احساس یک زن آزاده برمی‌خیزد. الهه، عصیان بی‌باکانه‌ی آناهیتا الفت در برابر دو جریان واپس‌گرا و نیز استفاده‌گرانی که زن را برای گرمی و رونق بازار کسب و کارشان می‌خواهند، را می‌ستاید و برای پشتیبانی از روند تابوشکنی زنان آزاده‌ی ما، از آناهیتا پشتیبانی می‌نماید. بنابراین هرکس رویکرد و موضعش را روشن ساخته است، الهه سرور، داوود سرخوش، حمید سخی‌زاده، میرچمن سلطانی، رضا رضایی و...

اینک ماییم و انبوهی پرادوکس فکری ـ عاطفی‌ای که سایه بر تصمیم ما می‌اندازند. اینک ماییم و تردیدهای غیرمنطقی در مورد پشتیبانی از آناهیتا این تداوم‌بخش روند تابوشکنی و عصیانی که در سخت‌ترین شرایط با الهه آغاز گردید. آیا با شناختی که شب گذشته از الهه یافتیم، دیگر جایی برای درنگ و تأمل و تردید در مورد شخصیت والای وی مانده است؟ آیا دیگر نباید توهمات برساخته‌ی معاندان و عقب‌گرایانی که چهره‌ی این بزرگ‌زن فریادگر را مدتی خدشه‌دار ساخته بودند، در گوشه‌ای برای همیشه دفن نماییم و الهه را آنی بشناسیم و بدانیم که دیشب شاهدش بودیم؟

حال ما با آناهیتایی روبه‌رو هستیم که راه عصیان زن بر مناسبات و گرایشات سلطه‌گرانه و زن‌ستیزانه را تداوم بخشیده و به آن عمق ویوسته به آن مفهوم بیش‌تری می‌بخشد. و اینک ماییم و وجدانی که باید به آن پاسخ مثبت دهیم و تمامی مصارف بیهوده‌ی روزانه‌ی‌مان را مسوولانه جمع نماییم و آن‌ها را مصممانه به آرایی برای پیروزی این بانوی شرف و عزت و آزادگی تبدیل نماییم. این ندای وجدان ماست که در دل و قلب ما مستمرا تلنگرمان می‌زند تا فراسوی وسوسه‌ها و تبلیغات سوء، باید برای پیشرفت آناهیتا پا به میدان نهیم.

نگذاریم توهمات سراب‌گونه، مانع پشتیبانی ما از یک خواننده‌ی خوش‌صدا و شایسته شود

2014-01-06T12:03:51Z

از روزی که مسأله‌ی رأی دادن به بانو آناهیتا الفت در شبکه‌ی اجتماعی فیسبوک مطرح شده، علاوه بر هزاران حمایت بی‌دریغی که از او شده است، متأسفانه عده‌ای با ارائه‌ی دلایلی سعی کرده‌اند تا تجارتی بودن پروسه‌ی ستاره افغان را به‌بهانه قرار داده، علیه آن موضع بگیرند. عده‌ای دیگر هم به نقد این موضوع پرداخته‌اند که چرا مسأله‌ی رأی دادن به آناهیتا قومی می‌شود.

دوستان عزیز،

مگر روزانه صدها هزار مکالمه‌ی بیهوده و زائد در فضای مخابراتی کشور در گردش نیست که همگی هزینه‌ی هنگفتی را بر دوش خانواده‌ها می‌گذارند؟ مگر جهت رسیدن به هر هدفی نباید هزینه کرد؟ پروسه‌ای که روی دست است مانند صدها پروسه‌ی دیگر هزینه بردار می‌باشد و بنابراین تنها پروسه‌ی «ستاره‌ی افغان» از این ویژگی برخوردار نیست تا بشود آن را بهانه قرار داد. در ضمن، پروسه‌ی یادشده خود کاپی‌ای از «American Idol»، ستاره‌ی آواز هندوستان در رده‌های سنی مختلف، اکادمی موسیقی گوگوش و... می‌باشد که شرکت کنندگان در سراسر جهان به آن می‌پیوندند و همین روند را پی می‌گیرند. همچنین پروسه‌های مشابهی مانند مسابقات متعددی در عرصه‌های مختلف که اغلب هزینه بردار هستند، در دنیا رایج است که دیگر امری پذیرفته شده به‌شمار می‌رود.

وآنگهی، این پروسه با تمامی ضعف‌ها و معایبش که بیش‌تر به ساختار اجتماعی ـ فرهنگی و بی‌بنیاد بودن دانش‌های تخصصی کل جامعه برمی‌گردد، تا حدودی می‌تواند زمینه‌ای باشد برای کشف استعدادهای نهفته و بی‌امکاناتی که در صورت فقدان چنین زمینه‌هایی می‌توانند به‌راحتی خفه گردند؛ که نگاه به زندگی یکایک اشتراک کنندگان این پروسه به‌روشنی همه‌چیز را عیان می‌سازد. بنابراین شرکت در این پروسه خود می‌تواند زمینه‌ی مناسبی را برای علاقه‌مندان به موسیقی مهیا سازد که در طول چندماه حضور در متن رقابت، تلاش و جدیت زیادی را از مشترکین می‌طلبد که با حضور کارشناسان و مربیان رهنما در این عرصه، بستر رشد سریع آنان را آماده می‌سازد.
در رابطه با قومی‌سازی رأی‌دهی و یا نفی آن، نباید این پروسه و یا تلاش پشتیبانان را به انحراف و تنش‌گرایی متهم ساخت بلکه باید در جستجوی ریشه‌ی آن در درون ساختار جامعه‌ای بود که پدیده‌ی «ملت» را به موهوم‌ترین مسأله تبدیل ساخته است. آیا دیگرانی که به‌خاطر قومیت از ستاره‌های ضعیفی حمایت می‌کنند، باید تاوانش را هزاره بدهند؟ فرارفتن از دایره‌ی قومیت در چنین جامعه‌ای، شاید درحد ایده‌آل‌های روشنفکری و کتاب‌زدگان خوشایند باشد، اما مطمئنا این امر در عینیت جامعه جز تمسخر و حتا بدبختی و قربانی شدن را به‌همراه نخواهد داشت. آیا آناهیتا الفتی که علاوه بر صدای خوشایند مورد تأیید داوران و حتا تمجید آرش بارز به‌عنوان یک رقیب، دختری با آگاهی اجتماعی و اعتمادبه‌نفس بالا و نهایتا برخوردار از شخصیتی والا و متکی بر فرهنگ بومی می‌باشد، کسی از دیگر اقوام را برای پشتیبانی از خودش جذب نموده است؟ درحالی که دختری است شجاع که حامی حقوق زنان بوده و باید پشتیبانی تمامی زنان کشور را به‌دست می‌آورد!! بنابراین در این کشور هرگز امثال زهرا سپهری که تمام دانش، وقت و انرژی خود را وقف حقوق زنان و کودکان و اقوام زیرستم (هندوها و سیکهـ‌ها) می‌نمایند، مدافع حقوق زنان به‌شمار نمی‌روند، بلکه به شکریه بارکزی برای پشتون‌ها و فوزیه کوفی برای تاجیک‌ها تقسم شده‌اند. بنابراین معیارهای پذیرفته شده‌ی جهانی برای مبارز حقوق زنان در این سرزمین جایی ندارد، بلکه قومیت مبارزین است که تعیین کننده‌ی موقعیت آنان در میان قوم خودشان می‌باشد. در رابطه با آناهیتا هم بروید در صفحات فیسبوکی دوستان تاجیک ما بگردید که در میان سه چهار برگزیده‌ی‌شان، آیا نامی از آناهیتا الفتی که آرش بارز وی را استثنا نامید، وجود دارد؟ مگر نه این که باید به گفته‌ی آرش بارز مورد تأییدشان عمل می‌کردند و آناهیتا را در میان دو گزینش خویش قرار می‌دادند، اما «قومیت» مانع آنان گردیده است، گرچه خود را از زمره‌ی روشنفکران به‌شمار می‌آورند.

از همه‌ی این‌ها که بگذریم، مگر آناهیتا الفت نسبت به دیگر رقیبان چه کم و کاستی دارد؟ همه اعتراف نموده‌اند ویژگی‌هایی در صدای او وجود دارد که او را خاص نموده است، درست آن‌گونه که در آرش بارز هم این ویژگی وجود دارد. پس چرا نگذاریم که با برخورداری آناهیتا از ویژگی‌های صدایی خاص خودش، تا مرحله‌ی دو بهترین برسد و آن‌گاه با معیار تخصص به انتخاب نهایی بپردازیم؟

لطفا بیاییم نگذاریم تا توهمات غیرعملی و سراب‌گونه، مانع پشتیبانی ما از یک خواننده‌ی خوش‌صدای شایسته گردد. باید مصمم گردیم که به‌جای نگهداری اوهام و مزخرفات نادرست در مغزمان، آنان را با آرامش کامل در زباله‌دان بریزیم و با جدیت اعلام نماییم که آناهیتا به‌قول داوران، یک ویژگیِ صدا می‌باشد. وقتی امر تابوشکنی وی را در کنار دیگر نکات مثبتش قرار می‌دهیم، واقعا او را یک استثنا می‌یابیم. آناهیتا با رفتار و کردارش نشان می‌دهد که زن از هر خانواده‌ای که باشد، می‌تواند آواز بخواند و درعین حال می‌تواند از خلط شدن جلفیت و هرزگی در رفتارش جلوگیری نماید. همه‌ی این صفات نیکو را در آناهیتا می‌یابیم پس باید بهانه‌های غلط‌انداز را کنار گذاریم و بدون هیچ دودلی و تردیدی، قاطعانه از وی پشتیبای نماییم.

در فراق یارانم، تنهایی را چه راحت لمس می‌کنم

2014-01-03T19:35:34Z

روزی که پدرام رفت و بعدش هم داکتر پژمان، گفتم سر دیگر دوستان به‌سلامت باد. سه روز پسین‌تر، استانکزی هم جمع ما را ترک کرد. مقصد همه یکی بود، دهلی نو. تمام دوسه هفته‌ی گذشته را مشغول بودیم با هموطنان هندو ـ سیکهـ و کمپاین آناهیتا. روزی که ناصری رفت، تکانی خوردم و داشتم «تنهایی» را احساس می‌کردم که در نزدیکی‌ام کز کرده. خودم را تسلا دادم که خواهرم هست، زهرا سپهر، سترگ بانویی که بار بزرگی از مبارزات را بر دوش می‌کشید و در کنارش هرگز احساس تنهایی و ضعف نمی‌کنی، چون مطمئنی که شانه‌اش لحظه‌ای از زیربار مسوولیت بیرون نیست. در این چند روز با او بودیم و زیر تلنباری از کارها که به اصطلاح عامیانه، وقت سرخاراندن هم نداشتیم.

دیروز که زهرا در جلسه نیامد، حس عجیبی یافتم و فهمیدم که راهی شده است. امروز از صبح زود درگیر سازماندهی بچه‌های هندو ـ سیکهـ و کودکان هزاره بودیم که طبق طرح آغی نازم زهرا، باید حقوق هموطنان ما را فریاد می‌زدند. به این زنگ بزن و جویای آن موتر بودیم، که شما کجا رسیدید؟ برای کودکان فریاد می‌زدم «ماهمه شهروندان این کشور هستیم» و آن‌ها فریادشان را به آسمان وصل می‌کردند، انگار عمق محرومیت را می‌فهمیدند.

دخترم میترا نامه‌ای را خطاب به اعضای پارلمان خواند و رسانه‌ها دورش حلقه زده بودند.ریحانه عزیزی معاون و جانشین زهرا هم به هرسو می‌دوید و کارها را نظم می‌بخشید. کارهای زیادی که باید مرتب می‌شدند. وکلایی از دو اتاق پارلمان آمدند و امیدهایی را نوید دادند. پقانه‌ها دیرتر رسیدند و یک موتر تونس که حدود 20 کودک هندو ـ سیکهـ را انتقال می‌داد، راهش را گم کرده بود. نگرانش شدیم. سناتور انارکلی هنریار هم هر دقیقه می‌آمد که چکار کنیم داکتر، بچه‌ها چه شدند؟

این‌ها مشغله‌هایی بودند که رفتن خواهرم را از یادم برده بودند. او آخرین کسی از یاران نزدیک و تیم منسجم ما بود که ترک‌مان می‌کرد. کارها را تمام کردیم و بچه‌ها پقانه‌ها را به افتخار وکلای موافق پارلمان، رها کردند تا مانند خودشان شوخی‌کنان راه آزادی را پیش گیرند. آخرین تحفه‌هایی که برای کودکان درنظر گرفته بودیم، میان‌شان توزیع شد و با موترهایی که کودکان را آورده بودیم، محل را ترک کردیم. با دخترم میترا کوچولو و فرهمند یکی از بچه‌های فعال بامیان، رفتیم خانه‌ی ما پل خشک. بعد از ناهار، فرهمند رفت دنبال کار خودش رفت و من هم خودم را سر لپ‌تاپ رساندم که گزارشی بنویسم. جشمانم هم از بی‌خوابی دیشب درد می‌کرد و بی‌خوابی هم قلقلکم می‌داد که تن به خواب بدهم. آخر دیشب از یک طرف باید نوشته را آماده می‌کردم و از طرف دیگر با ناصری و پدرام و خواهرم سیما سحر تا ساعت دو و نیم بامدادِ سال نو، اسکایپی صحبت کردیم.

ناصری آنلاین بود و خبر ناخوشایندی داد، «زهرا ناپدید شده». گفتم ترا به‌خدا اذیتم نکن دیگر توانم به آخر رسیده، سکته می‌کنم. گفت شوخی کردم، او را از میدان هوایی گرفتیم و بردیم هتل. تنم لرزید و غربتی بدیمن بر من لم داد و تن کوه مانندش را بر من انداخت. تازه فهمیده بودم که همه رفته‌اند و من دلتنگ و غمگین، بدون هیچ یار و توانی مانده‌ام. شاید ریحانه هم روز شنبه برود. مدتی بود که هرگز خدا را یاد نکرده بودم، اما این بار با سریدن اشکهایم، بی‌اختیار نامش بر زبانم جاری شد و به‌یاری‌اش طلبیدم. سالیانی است که دیگر ایمان مذهبی‌ام سست شده است، اما نیرویی را احساس می‌کردم که در بدترین شرایط دست پنهانش را بر شانه‌ام می‌کشد و گرمم می‌کند. امروز در نبود زهرا، در دلم خدا را بر جایش نشاندم. اما او هم تسکینم نداد و آرامم نکرد.

«تنهایی» این پدیده‌ی بی‌تعریف، ناخوانده کنارم خزید. آن را باید حس کرد و آن‌گاه که شانه‌هایت زیرش خم می‌شوند و زانوهایت قوس برمی‌دارند، پاهایت به لرزه می‌افتند و تاریکی را کنارت می‌گستراند، درکش می‌کنی. اما هرگز نمی‌توان از «تنهایی» با ور رفتن با واژه‌ها و جابه‌جایی آن‌ها، فلسفه‌ای بافت بدریخت، زمخت و بدهیبتی که نامردانه دل را می‌فشارد و تنگ می‌کند. یار خوب را وقتی که سنگینی بارها را بیش‌تر می‌کشی، می‌شناسی. آن وقت می‌فهمی که پیش از این، دوش یاران بوده که بخشی از سنگینی را می‌کشیده است.

مدتی بود که ناصری و زهرا از درد معده رنج می‌بردند، اما در هیاهوی مبارزات به روی خود نمی‌آوردند. این بار عزم‌شان را مانند همیشه جزم کردند و رفتند تا به‌زودی با سلامتی هرچه بیش‌تر برگردند. وقتی خواهران و یارانم یکی پس از دیگری ترکم می‌کنند و سرنوشت هر کدام را ناخواسته به گوشه‌ای می‌راند، منی که در این شهر پر اندوه مانده‌ام، باید تاوانش را بدهم. سیما سحر در دبی سکنی یافته، آمازون در نقطه‌ای بسیار دور، رنج دوری همه خواهران و یاران را من باید در دل جا دهم. منی که مدتی است میخ‌کوب درد و تنهایی و غربت شده‌ام و هیچ روزی از نیرنگ و تهمت‌زنی و شایعه‌سازی ضعیفان بدبخت، هم آسوده نیستم. بازهم می‌کشم این بار و درد بی‌انتها را... تا به زانو درآورم مدعیان پوچ و فریب‌کار را.

اعتراض فعالان مدنی به حکم مشکوک دادگاه قتل شکیلا

2013-08-27T18:27:59Z

عکس ها از حکیم مظاهر

Sommaire

بیانیه ی مطبوعاتی نهادهای جامعه ی مدنی افغانستان

پس از اعلام حکم برائت متهمان به‌قتل شکیلا، «کمیته‌ی دفاع از زنان قربانی خشونت» طی فراخوانی از تمامی نهادهای جامعه‌ی مدنی کشور، امروز کنفرانس مطبوعاتی‌ای با حضور نمایندگان بزرگ‌ترین چترهای مدنی کشور یعنی «شبکه‌ی جامعه‌ی مدنی» شامل ۱۱۲ نهاد مدنی و «مجتمع جامعه‌ی مدنی» شامل بیش از ۱۱۰ نهاد مدنی در کابل برگزار گردید. در این کنفرانس مطبوعاتی که یکی از بزرگ‌ترین تجمع اعتراضی سال‌های اخیر به‌شمار می‌رود، علاوه بر اعتراض تمامی نهادهای جامعه‌ی مدنی کشور نسبت به حکم جانب‌دارانه‌ی دادگاه و سازش‌کاری زبونانه‌ی بازپرس پرونده (عبدالغفار جاوید)، تهدید گردید که در صورت عدم توجه به به خواسته‌های مدنی ـ قانونی جامعه‌ی مدنی کشور، شکایت‌هایی به نهادهای بین‌المللی حقوق‌بشری فرستاده خواهد شد.

در این کنفرانس مطبوعاتی که با استقبال خوب رسانه‌ها مواجه شد، نخست آقای عزیزالله رفیعی رییس مجتمع جامعه‌ی مدنی کشور طی سخنانی به علت برگزاری این کنفرانس مطبوعاتی پرداخت و سپس اعضای شرکت کننده در پینل را معرفی نمود. پس از ایشان آقای احمدشاه ستانک‌زی به زبان پشتو هشدار داد که روند خشونت علیه زنان در افغانستان به حدی افزایش یافته است که دارد این کشور را به گورستانی برای زنان تبدیل می‌کند.سپس خانم زهرا موسوی بیانیه‌ی مطبوعاتی این کنفرانس را قرائت نمود.

از آن پس خانم زهرا سپهر سخن‌گوی «کمیته‌ی دفاع از زنان قربانی خشونت» که رشته‌ی سخن را به‌دست گرفت و توضیحات کاملی در مورد پرونده‌ای که بیش از یک و نیم سال آن را پی می‌گیرد، به رسانه‌ها داد. پس از وی، علم برادر شکیلا در رابطه با تهدیدها و تطمیع‌هایی که طی این مدت از سوی متهمان به قتل شکیلا صورت گرفته بود، توضیحات کافی داد.

بیانیه‌ی برگزارکنندگان این کنفرانس مطبوعاتی قرار زیر می‌باشد:

بیانیه ی مطبوعاتی نهادهای جامعه ی مدنی افغانستان

در اعتراض به روند غیرقانونی محاکمه ی متهمان قتل «شکیلا» و سایرقربانیان خشونت
هموطنان آزاده، مسوولین محترم دولتی،
همان گونه که در جریان قرار دارید، وضعیت حقوق بشر، حقوق اقلیت ها و به ویژه حقوق زنان و خشونت هایی که همیشه و در همه جا علیه آنان روا داشته می شوند، هر روز بدتر شده و می رود تا دست آوردهای دموکراتیک و حقوق بشری دهه ی اخیر را به کلی محو نماید. در این راستا به روشنی دیده می شود که گراف خشونت علیه زنان طی دو سال گذشته به طور شگفت انگیزی سیر صعودی یافته و زنان را به دلیل موجودیت تهدیدهای جدی، به لاک دفاعی شدید ناشی از هراس و احساس ناامنی کشانیده است. مثلا در دو سال اخیر ما شاهد اقدامات خودسرانه ی زورمندان محلی در رابطه با خشونت علیه زنان بوده ایم که می توانیم به سنگسار زنان، شلاق زدن آنان، گوش و بینی بریدن، تجاوزهای جنسی، قتل های بی شماری که علیه آنان صورت گرفته، اشاره نماییم که متأسفانه یا مورد پی گیری قرار نگرفته اند و یا با اعمال نفوذ مقتدران، روند رسیدگی، تحقیق و محاکمه را با مشکل جدی مواجه ساخته که اغلب آن ها نهایتا به تبرئه ی متهمان انجامیده-اند. در این خصوص می توان به دو محکمه ی «شکیلا» و «سحرگل» اشاره نمود که در هر دو فقره، برخلاف اسناد، شواهد و قراینی که بر ارتکاب جرم متهمان دلالت دارند، آن ها در ناباوری کامل توسط محاکم تبرئه گردیده-اند.

در خصوص شکیلا، دختر ۱۶ ساله ای که در تاریخ ۷ دلو ۱۳۹۰ در خانه ی آقای سیدهادی واحدی بهشتی (عضو شورای ولایتی بامیان و برادر آقای فکوری بهشتی عضو ولسی جرگه) در بامیان به قتل رسیده است، در اولین جلسه ی دادگاه ابتدایی، قاضی عطاءالله متین به علت ناقص بودن تحقیقات، دوسیه را جهت تکمیل شدن به سارنوالی ارجاع داد.

پس از انتقال یافتن دوسیه به کابل، تحقیقات مجددی توسط آقای عبدالغفار جاوید سارنوال حوزه ی ۱۵ کابل انجام یافت که طی «صورت دعوی»، درخواست حکم اعدام برای متهمان پروند شده بود. این پرونده به طور غیرمعمول تا ۶ روز قبل از پایان موعد، نزد قاضی عبدالباسط بختیاری باقی ماند و در همین مدت باقی مانده، روند تبدیلی قاضی روی دست گرفته شد. با تغییر یافتن قاضی، جلسه بدون حضور متضرر و عدم باقی ماندن سارنوال قضیه در جلسه ی دادگاه، برگزار شده و دور از تصور کارشناسان به برائت متهمان قتل انجامید، درحالی که قانون به صراحت بر مطلع ساختن طرف های قضیه ۵ روز پیش از تشکیل دادگاه، تأکید دارد.
اینک با وجود دست های مقتدری در پس پرونده، تحریفات و قانون شکنی های بی شماری از سر آن گذشته و متهمی که توسط عبدالغفار جاوید سارنوال دوسیه قاتل شناخته شده و با ۱۳ دلیل الزام، خواستار حکم اعدام برای متهم می گردد، به یک باره بی گناه شناخته می شود. بدتر از همه این که سارنوال دوسیه بدون هیچ مقاومت و استدلالی، حکم محکمه ای را می پذیرد که فاقد دلیل قانع کننده ای برای حکم برائتش می باشد. حال پرونده با گذر از این پروسه ی مشکوک، می رود تا امر برائت توسط سارنوال استیناف نیز تأیید گردد و پرونده ی قتل یک انسان بی دفاع بدون اجرا شدن عدالت، برای همیشه بسته شود.

بنابراین، ما نهادهای جامعه ی مدنی بنا به وظیفه ی انسانی خود برای ایستادگی در برابر هرگونه انحرافی در پرونده های خشونت علیه زنان که با روش های غیرقانونی صورت می گیرند، آماده بوده و اینک در پشتیبانی از انسان مظلومی که مدتی را زیرسایه ی وحشت از تهدیدهای مکرر متهم اصلی پرونده سپری نموده و از جزئیات حادثه بی خبر بوده است، به پا خاسته و اعلام می داریم که با تمامی توان برای اجرای قانون و جلوگیری از سیاسی شدن پرونده ی یادشده تلاش خواهیم نمود. برای همین منظور موارد زیر را به عنوان مطالبات اساسی خود اعلام می داریم:

1. جامعه ی مدنی کشور ضمن حفظ بی طرفی کامل خود و عدم دخالت در روند اجرائات عدلی ـ قضایی، خواستار اجرای کامل عدالت در تمامی پرونده های خشونت علیه زنان و به ویژه پرونده های «سحرگل» و «شکیلا» بوده و از مراجع عدلی ـ قضایی کشور می خواهد تا،
الف: تمامی مراحل تحقیق سارنوالی با جدیت و قاطعیت انجام یابد.

ب: دادگاه به طور علنی برگزار گردد.

ج: طرف متضرر باید از وکیل مدافع با صلاحیت و مستقل برخوردار شود.

2. نهادهای جامعه ی مدنی کشور بدون کم ترین هراس و یا تردیدی، پشتیبانی کامل خود را از خانواده های «شکیلا» و «سحرگل» اعلام می دارد و تا روشن شدن حقایق در ماجرای جنایی علیه آنان، لحظه ای سستی و اهمال نخواهد کرد.

3. ما با جدیت از نهادهای عدلی ـ قضایی کشور می خواهیم تا با نادیده گرفتن دست های مقتدرانی که سعی دارند با اعمال نفوذ خود پرونده ها را به مسیر نادرست سوق دهند، در قرار گرفتن پرونده در مجرای قانونی اش صادقانه کوشا باشند.

4. ما به طور مشخص از نهادهای عدلی ـ قضایی کشور می خواهیم تا تحقیقات لازم و درست را در پرونده ها صورت دهند و چنان که دادگاه ابتدایی بامیان در دومین جلسه ی خود بر ناقص بودن تحقیقات تأکید داشت، آن را تکمیل نمایند.

5. در صورتی که مقامات عدلی ـ قضایی کشور بخواهند بنا به گفته-ها، بر اثر فرمایشات عده ای، یا مطابق میل افراد و جریاناتی عمل نمایند و بخواهند حقیقت ها را پنهان نگه دارند، ما به اعتراضات خود به اشکال مختلف ادامه خواهیم داد.

6. نهادهای جامعه ی مدنی کشور، به مقام های مسوول دولتی هشدار می-دهد که تهدید خودسوزی پدر شکیلا به عنوان «ولی دم»، در صورت عدم اجرای عدالت در پرونده را جدی گرفته و در صورت بی-اعتنایی به آن، مسوول هرگونه اتفاقی در این خصوص تلقی خواهد گردید.

7. تمامی افراد حقیقی و حقوقی ای که به نحوی در به انحراف کشانیدن پرونده های خشونت علیه زنان دست دارند، باید مورد تعقیب عدلی ـ قضایی قرار گیرند تا در آینده کسی جرأت ارتکاب جرم و جنایت علیه زنان را نداشته باشد.

8. جامعهی مدنی افغانستان هشدار می دهد که در صورت بی توجهی و کم بها دادن به این قضیه، ما به مراجع قبول شده ی حقوق بشری در کمیته ی حقوق بشر سازمان ملل، دادگاه حقوق بشر سازمان ملل، کمیته ی منع رفتارهای غیر انسانی و شکنجه ی سازمان ملل متحد و سایر مراجع حقوق بین المللی مراجعه خواهیم کرد.

نهادهای جامعه ی مدنی افغانستان
کابل ـ سه شنبه 5 سنبله 1392

«بسی گل»، فریادگر «امید» و «پایداری»

2013-08-26T17:49:44Z

وقتی از «اعتصاب غذا» در رابطه با کشتار کویته فارغ گشتیم، خانه ی فرهنگ برنامه ی شب شعری را برای مایان و نیز در همبستگی با مردم کویته ترتیب داد. در آن بعدازظهر، بعد از چند شعری که سروده شد، شاعری از دیار خونین کویته از طریق اسکایپ شعری را در رابطه با حوادث آن جا سرود که اسمش بود «این جا کویته است». نمی دانم حالت روحانی ناشی از وضعیت دردناک کویته، در کنار گرسنگی های ۴۰ ساعته ای که بر ما مسلط شده بودند در تأثیرپذیری مان از آن شعر نقش داشته اند، و یا محتوای شعر به تنهایی توانسته بود روح همگان را تسخیر نماید. من و عباس وفا سخت گریستیم. شاید این اولین گزارش مستقیمی بود که از کویته به دست آورده بودیم و نحوه ی گزارشی که داده می شد، نیز بر عینی سازی فضای گزارش اثر خاصی گذاشته بود. گزارش گر، نخست از چشم دیدهایش گفت و زبان جادویی اش همه را طلسم کرده بود.
از آن پس نام «بسی گل» برایم معنی دیگری یافت و درصدد شدم تا به نحوی با وی ارتباط برقرار نمایم. آن روزها فضای مجازی پر شده بود از نوشته، حماسه سرایی و مرثیه در مورد کویته. تعریف ها و تحلیل های متعددی هم در خصوص اوضاع آن جا شنیده بودیم. اما سروده ی «این جا کویته است» با همه متفاوت بود و در بیانش، درد را به گونه ای ایماژیک ارائه می کرد و انگار دست مان را می گرفت و در علی آباد و حسین آباد می گشتاند و جنازه های بی دست و پا را نشان مان می داد.
خرابه ها و خون و تکه های گوشت را می دیدیم که با شعری که کم تر از معجزه نبود، پیش روی مان نمایان می شدند. شاعری که تا آن زمان حتا نامش را هم نشنیده بودم، اما با اولین سروده اش که به گوشم رسید، احساس کردم که باید از تبار بزرگان سرایندگی باشد که من از وی بی خبر بوده ام. خوب ،چنین چیزی هم ممکن بود چون من زیاد با شعر و شاعران سر و کاری نداشتم. سخنان «بسی گل» هرگز مارا به رؤیاهای شاعرانه نبرد، بلکه تکان مان داد و بر «ولنگاری»های مان هشدار داد.
روزی رسید که در فیسبوک یافتمش و درخواست دوستی دادم، که پذیرفته شد. برای من سراینده ی درد و مرگِ هم تبارانی با «بادام های تلخ در چشمان»، به خودی خود یک ارزش به شمار می رفت. یک بار که برای همکاری بیشتر در عرصه های دیگر با او تماس گرفتم، ناباورانه شنیدم که می گوید، «درکابل هستم». تماس گرفتم و برای جلسه ای که به تازگی برگزار کرده بودیم، دعوتش کردم. بعد او را به جلسات جامعه ی مدنی که در رابطه با سهمیه بندی کنکور برگزار می شد، بردم. از سخنان متین و رفتارش هم خوشم آمد.
یکی دو بار خصوصی نشست داشتیم تا بیش تر با اندیشه هایش آشنا شوم. در نشست ها می دیدم که درونش سرشار از پارادوکس شده بود. دردهای متعددی که از رخدادهای گوناگون زندگی در دلش تلنبار گشته بودند، در کنارش نگرانی بزرگ ناشی از بی سرنوشتی و آینده ای مبهم که او را آسوده نمی گذاشت. با همه ی این ها امید و باوری که به مبارزات دموکراتیک داشت، او را دچار درون گرایی شدید و نبرد با خودش نموده بود. به هرحال می توان ریشه ی تمامی تضادهای درونش را در تقابل «شاعر مبارز» بودن و یا «مبارز شاعر» شدن یافت که هنوز در تصمیم آن مردد است.
بسی گل سبک خاص خودش را در بیان دارد و زمانی که به بیان فاجعه ای می نشیند، با مهارت خاصی نخست بستر شکل گرفتن مناسبات و یا رخدادی را در جامعه پیش چشم ما می آورد. می خواهد بگوید در اوج بی خبری و بی تفاوتی ما است که ما را منفجر می کنند و اجسادمان را هم می پاشانند. این کار را با ظرافتی تمام انجام می دهد که نشان گر ماهیت آگاه و هوشیار وی به عنوان یک مبارز است. نخست با طعنه از «روزمرگی»های خود به مثابه ی نماد نوعی نسلش می گوید، پرده ها را بدون احساس شرم و عاری، پس می زند و متهورانه رازهای نهفته ی جامعه را بیرون می ریزد که وقتی برنامه ای برای اقدام نداری، باید بروی دنبال «جوک» تا نشان دهد که برای نسل درمانده، هم زمان «ارزش» خود را از دست داده و هم کندی گذارش تاب و بردباری را از او گرفته و سوگ مندانه باید اعتراف نمود که، این وضعیت مردم را در «رخوت» و «سکون» قرار داده است. بنابراین، وقتی طرحی برای کاری مثبت نداری، به گونه ای باید از کنار زمانه ی آبستن «درد»ها و «مرگ»ها بگذری و به عبارتی، آن ها را طوری دور بزنی که کسی نفهمد. برای عبور موفق و بی جنجال از آن، باید نسبت به تمامی رخدادهای پیرامونت کاملا «کرخت» و «بی تفاوت» باشی تا لا اقل زیر بار حسرت و اندوه، افسرده نشوی و رنج های عدم تعادل روانی کمرت را نشکند.
جوک این جا
این است که از عین می گریزی و راه پرسه زنی در جهان غیرعین را پیش می گیری تالحاظ و شاید هم ساعاتی از عمر روزانه ات را با «جوکی»، مطلب سرگرم کننده ای و یا هرچیز دیگری که واقعیت غالب پیرامونت را از تو دور کند، خوش باشی.
اگرچه عریان گویی «بسی گل» بس دردناک است و زیرپوست جامعه ی هزاره را برای یکایک ما بی رحمانه برملا می سازد و روشن می نماید که چگونه نسل امروز ما علی رغم «درد»های بی پایان و «مرگ»های کمین گرفته در پس دیوار هر خانه ای، هنوز دارد به فردیت خود عمق می بخشد و به جای التیام دردها، درصدد آن است تا آن ها را به زیر انبوهی از «جوک» و «لطیفه» پنهان نماید تا به طور زورکی فراموش گردند. با زهرخندهای شان به «فکاهی»ها، این طور می نمایانند که واقعا دردی ندارند و یا این که، اساسا کاری برای رهایی از دردها نمی توانند انجام دهند. یعنی، تسلیم شده اند دیگر، به کوه های دردی که ناجوان مردانه سنگینی شان را تنها به شانه های آنان می نمایانند. بی تعارف باید بگوییم که نسل امروز ما دیگر وامانده و سرگردان این هست که رخنه ی کدامین مرگ را زودتر از دیگری باید ببندد، که در آن هم ناکام است. این وضعیت شهر کویته، ناچار چشمان امید همه را به سوی کابلی دوخته است که «نسل پایداری»اش در دو دهه ی قبل، جهان را به نمایش «مقاومت» بی نظیرِ «هویت بخش» خودش دعوت نموده بود.
در کابل اما، نقش نسل بزرگ «فدا» و «افتخار» کم رنگ شده اینک، و نسل نو ما چشم ها را از دردهای همیشگی مردم برداشته و راه را به درون واژه ها و کتاب ها گشتانده اند. این رویکرد، او را نسبت به عینیت «مرگ»هایی که بر سر راه شان کار گذاشته اند، کاملا بی خبر و بی تفاوت نموده است. مسلما کتاب های ذهن پرور، نه درمان درد خودشان است و نه می تواند هم تبارانی را که در کویته با انفحارهای سرشار از کینه، تکه تکه می شوند، نجات دهد. و این «سپیدگویی» بسی گل، تکان دهنده است و چشم مبارزان و جامعه شناسان را به روی واقعیت های دورمانده از نگاه های پرده دارِ کتاب زده، باز می کند. گفته ها و سروده های «بسی» نشان می دهند که این رنج، خود او را هم سخت می آزرد و برای همین پیوسته آن را به یادمان می‌ آورد. تو گویی مصمم و مکلف شده است تا چشم مان را بر واقعیت ها باز کند، و تا آن زمان هرگز رهای مان نخواهد کرد، گواه چنین ادعایی تکرار همان دردهای بی تفاوتی در آخر شعرش می باشد:

«بی تفاوت
صبور!
عادی
ادامه می دهیم
تا انفجار دیگر
تا تخریب بودای دیگر…!»
این به رخ کشیدن زخم های چرکین درون و زنگارهای روزگار و روزمرگی، که آگاهی های مان را به بازی گرفته و اراده ی ما را به سختی در زنجیر کشیده، یکی از هنرهای بزرگ «بسی گل»ی است که در پی قطع «انفجارهای ویران گر» دشمنان می باشد. او با سروده هایش «انفجار بیداری» از نوع دیگر را میان نسل کنونی به راه می اندازد تا شاید چشم بادامی ها برای درازمدت رخنه ی مرگ های دسته جمعی را چاره ای نمایند. انگار وظیفه ای بر دوش گرفته و خود باید تکانه ای پی در پی گردد برای بیداری جامعه ی ما، که دیگر «رخوت» را کنار باید گذارد و دیگرگونه به جهان دید.
«بسی گل» اما، خود گرفتار بندهای بی شمار از درون و برون است. گرفتار سردرگمی و سرگردانی هایی است که در زندگی اش تنیده اند. خواسته ی پدری ضعیف که هنوز امید زیادی به او دارد از سویی، تقاضاهای جدی برای مبارزات دموکراتیک ـ فمنیستی از دگر سو سنگینی خود را بر او انداخته اند که او را سخت می فشارند. او که سرگردان پیوستن به یکی از گزینه ها و یا تلفیق منطقی چندتای آن ها است، برای پدر عجالتا پاسخی دردناک دارد:
«بابا جز دختری در بادها هیچ ندارد».
یعنی دارد آخرین نجوایش را می کند که امیدی به این دخترک نازت نبند پدر، او خودش سخت با وسوسه های درون و کشاکش برون درگیر است و امیدی نیست که رها کند خود را از این همه رهزنان سودجو، و یا نقبی زند به بیرون از وضعیت «انگاره» و «نگرانی» و «حیرت»ی که در کمندشان مانده است.
او بی گمان در پی رهایی خود و «نسلش» می باشد و برای آن، وقت می گذارد و انرژی اش را هدیه می کند. فریادهایش همه نشان می دهند که به چنین آرزویی سخت دل بسته است، آن گاه که می گوید:
«یک روزن راه است از این دیوار ستبر بلند
تا دنیای رهایی
نه این روزن به قاعده ی من است، و نه من…
چاره ای نیست…
گاهی چاره ای نیست جز این که بپذیری
رهایی تو در پس این دیوار است…»
رنج ها و مرگ ها و ستبری «دیوارهای منع»، گاهی«بسی گل» را تا مرزهای «یأس» می کشانند، اما هرگز و در هیچ یک از کردار و پندارش، «امید باخته»اش نمی یابیم. این سراینده ی «رهایی» را بارها دیده ایم که یادداشت ها و روز نوشت هایش سرشار از ناله و نجوا برای ضعف و شکست های زندگی اش شده است. مشکلات روزانه اش و زخم زبان خناسان، آرزوی رهیدن از این جا و روزنه ای تنگ برای پیوستن به «آزادی»ای که در پس «دیوار ستبر و بلند» وجود دارد، کمرش را خمانده، اما هرگز به زانویش ننشانده است. در میان نوشته ها و اشعارش بارها خستگی و تنهایی هایی را بر زبان می آورد که توانش را سخت به چالش گرفته اند:
«صدای زخمی ات به گوش کسی نمی رسد».
یا آن جا که از متن نوشته هایش صدای درد و تا حدودی سرخوردگی را هم می شنوی که ترا دچار این پندار می کند، آیا او خورد شده است؟ در سرفصلی که در بی صدایی با خود نجواکنان می گوید:
«مچاله در خودت…
مچاله در بین کاغذهای خط خطی…
درد می کشی
منحنی
اریب
شکسته
شکسته تر…»
درد پی درد و نگارشی پیوسته از مانع ها، گاه او را به گریز از جهان عین می کشاند. این پارادوکس دیگر از شیرزنی است که دست از تلاش برنمی دارد، گرجه بعضا خودش هم دچار سردرگمی شدید می گردد و گاهی پیامد کارش و نهایت راهش را هم گم می کند، اما با همه ی این ها دست از اندیشیدن و برملاسازی نکبت ها برنمی دارد. می بینیم از سویی در نبرد با «رخوت»، «بی تفاوتی»، دیوارهای ستبر و بلند و تمامی موانع هرگز کوتاه نمی آید و حتا با ویژگی خاص خودش ما را تا اعماق پنهان جامعه می کشاند، اما بعضا به فکر گریز از عین می افتد و همه ی «فنومن»ها و هر آن چه عینیت دارد، در او ایجاد نفرت می کند و در جستجوی راه دیگری می افتد:
«زندگی مسخره تر ادامه پیدا می کند با مردمی که فقط تلخ اند،
در این دنیای قبرها و قضاوت ها…
در حاشیه ی خودم چیده می شوم و لنگر می اندازم
کنار آسمانی که دور دست هایش مه آلود است…»
………………………..
«خوشحالی که همین جور غیر رسمی تو قلبم به وجود می یاد
بابت این که یه جایی،
یه مملکتی توی این دنیای مجازی غیر رسمی دارم که می تونم در اون بنویسم…
حرفها…
شعرها و گاهی روزنوشت ها»
این گریز در واقع تنها راه حل برای روزهای آشفته اش بوده و آن گاه که با نگاهی دیگر به مردم و دردهایش می بیند، نه تنها سرشار از امید می گردد و در شعر «این جا کویته است» بار دیگر متولد می گردد، که «امید»های وافرش را به رگ های جامعه جاری می سازد تا به آنان رونق و نیرو ببخشد.
نگاه ژرف «بسی گل» به «عین»، تصورات و تخیلات شاعرانه اش را هم بهره مند می سازند. وقتی می سراید، هرگز دچار سرگیجه های شاعرانه ای نمی گردد که او را غریبه با خود و جان و جهان پیرامونش سازد. دقیقا همین نکته و ویژگی است که وقتی «بسی گل» را مقایسه می کنی با بزرگانی چون «فروغ فرخ زاد» و دردهایی که به زودی زمین گیرش کردند، می بینیم که «بسی گل» هرگز چون او تنها در خم و رنج «زنانگی»اش در تقلا نبوده است. درد و مرگ های بی پایان مردم، «بسی گل» را نحیف کرده، حال آن که فروغ را با این عرصه کاری نبود. در تخیل و ایماژ نیز، وقتی فروغ از نیازش به رهایی تعبیری نسبتا نامعقولی می کند و می گوید،
«سهم من
آسمانی‌است که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد»،
«بسی گل» در سخن از سهم زنانگی اش از جهان و جامعه، واقعیت اجتماعی «حصار بودن» زن را درک می کند و حین شعر جایگاه واقعی اش را با دقت و ظرافت به تصویر می کشد. «بسی» چهاردیواری‌ای را که برای قید و بند «زن» ساخته اند، می شناسد و با خودفریبی های شاعرانه یا روشنفکرانه هرگز به انکارش نمی پردازد. او می داند که برای رسیدن به آسمان، باید امید به پنجره بست و به خوبی فاصله و مانع واقعی میان «خود زنانه»اش، با آسمان را رسم می کند و هرگز دچار توهمی نمی گردد که فروغ را در بر گرفته بود تا خود را در پهنه ی آزاد طبیعت ببیند و از آن جا «آسمان» را آرزو نماید. در این خصوص او پیکارش برای رسیدن به آسمان رهایی را از درون خانه رو سوی بیرون، آغاز می کند و می سراید:
«سهم من از پنجره
پرده ای آویخته…»
وقتی از بسی گل می گوییم، در واقع داریم انسان مقاومِ و پیله گری را می بینیم که پیوسته درد «زخم زبان»ها و «فراق جگرگوشه» ها را می کشد، همچنین «تنهایی» و نبود هم دردی که درکش کند، بارهای گرانی هستند که سخت زیرفشارش گذارده اند و هر از گاهی ناله های سروده هایش را بلندتر می کنند. در جامعه ای که هیچ زنی در پی سهمش از پنجره نیست و هر کس متاعی برای شکم و زیرآن را می جوید، بسی اما باز نمی ایستد و هیچ چیز او را غرق در «روزمرگی» و «لذت» نمی کند و تزلزلی به عزمش برای «رهایی»، راه نمی دهد. گرچه سخت است بریدن و گسستن، اما تصمیمش قطعی است و خودش می گوید:
«از همه چیز رد شو و برو…»
عجیب است این همه همت و اراده که یک باره از تمامی گذشته ات بگذری و تمام آن چه با رنج و دردت هستی یافته اند را نادیده بگیری و بسپاری شان به دیگری،
«پشت سرت سی سال خاطره…
سی سال درد…
سی سال لبخند و سی سال زندگی را در گوشه ای از این شهر غمگین،
یادگاری بگذار و برو!»
دردهای بسی گاه چنان اوج می گیرند که خواننده ی با احساس را آرام نمی گذارد. آوارگی های پی در پی، از «زندگی»، «اندیشه»ها، «عشق»، از دیارها و تعلقات و همه چیزی که ساخته و یا خود داشته است. چنین انسانی نیاز به آرامشی دارد که مدتی را باید دور از هر غوغایی بگذراند. شاید در برابر «صلصلال» و «شه مامه» به زانو نشیند و عظمتی را به نظاره گیرد که صلصال بزرگ و جاودانه حتا در نابودی اش، «ابهت» بزرگیِ خود را از دست نداده است. این است که بسی برای آرمان بزرگش باید فراتر انسان های عادی تحمل و شکیبایی را در خود بیافریند، و این را از غیر از صلصال نمی تواند جست، چنان که این روزها در حضور آن روح بزرگ و جاودانه خلوت کرده است.
زمزمه های درد تنهایی، و هرز زمان و انرژی، سوزاندن تمام عاطفه هایی که داشته است، بسا انسان های نام داری را از پا در می آورد. آری، خودش اینک و با سپری نمودن این فراز و فرودهای تلخ و شیرین و با میمنت ولادت نوینی که پس از «این جا کویته است» داشته است، استاد بزرگ تجربه ی «درد»، «تنهایی» و «پایداری» گشته است و می داند که در این گونه موارد و سرفصل ها چه باید بکند و چه راهی را پیش بگیرد. او می داند که نباید در سرفصل بریدن ها، در جا زد و در زیر آوار غمش دفن شد. باید فصل دیگر گشود و «نو» دیگری را آفرید. او ایمانش به آغاز فصل گرم را چنین آغازید:
«به هیچ چیز فکر نکن…
به هیچ کس نیاندیش…
دلتنگ هیچ کس نباش…
و اصلا به این فکر نکن
که در کدام گوشه ی این دنیای غمگین
کسی منتظر توست!!»
این اراده و تصمیم به بریدن از همه چیز، همگان را از درون آتش می زند. این است که «بسی» را نمی توان تنها با شعرهایش شناخت، که باید او را در یک هم آیی و آمیختگی «زندگی» و «سروده»هایش درک نمود. بسی هرگز با لمیدن در کافه های روشنفکری به ترتیب واژه ها نپرداخته، که واژه هایش خود از متن «خون» و «رنج» و «دنیای خاص» خود و هم تبارانش به شکل منظم و دل نشینی تراویده اند. بسی هرگز با نوشیدن «قهوه» و «شراب» خودش را مست نکرده که در آن حالت با اداهای شاعرانه به سرایش بپردازد و بیش از هرچیزی، به فکر ابریشمین و «هنری» نمودن شعرش باشد که شاعران در دنیای پراضطراب «عین» نمی یابندش و برای همین با گریز از خود (مستی) در جستجویش می روند.
زندگی بسی خود سرتاپا «شعر» است و نظمی از واژه های واقعی زندگی، یعنی «درد»، «درک»، «بریدن» و «گسستن»، «شادی» و «غم» و به ویژه «خون»هایی که بی وقفه از دامن بوداهای سرزمین ما که «بادام های تلخ»ی در گودی پر درد چشمان شان جا گرفته اند، می چکد. و به عبارتی، «بسی» با مردمش اُخت شده و دقیقا برای همین هم، سروده های «بسی» هم گام با فراز و نشیب سرنوشت مردش، گاه زمخت و خونین می شوند و چنگی بر دل شاعران ظریف پسندی که غرق در «هنری»شدن سروده هایند، نمی اندازند، اما در عوض وجدان ها را بیدار می نماید و مردم را گرویده ی خود می سازد. خوب، این گناه بسی نیست که شیفته ی «درد» و «خشم»ی شده باشد، که مانند تمامی زمختی های دیگر به زندگی او و هم تبارانش تزریق گشته اند. پس او جز «عین» را نمی گوید، گرچه شعر را باید با «تصاویر» و «ایماژ»های ظریف سرود تا مستی شاعرانه ی شاعران را خراب نکند.
آری، این همه رنج اگر یک جایی در زندگی جا بگیرند، دسته دسته مردان بزرگ را هم زمین گیر خواهد نمود. این است که امروزه و در گریز از دردهای بی حسابی که به طور بی پایان بر تبارم می بارد، نسل نوش را به درون کتاب های مخنث ساز برده اند. «بسی گل» را چنین دردهایی اما، برای مدتی کوتاه در قعر تنهایی ها فرو برده و چند بیتی «یأس» آلود را از زبانش بیرون کشیده که در فریادهای تنهایی اش نقش بسته اند،
«سراب ها رژه می روند»
و چند خط پایین تر ضجه های نومیدی را کمی بلندتر سر می دهد که،
«فراموش کن!
دنیا آنقدرها هم ارزش جیغ زدن ندارد.»
در چنین حالتی شاید تصور شود که «بسی» در این جا و بر این نقطه ها بر زانو نشسته و جز «یأس» سرایی کاری از دستش نمی آید. اما در این حس غریب ما که می پنداریم این تنهایی از پایش خواهد انداخت، باز صدایش را بر بلنداها می شنویم که به استواری خودش، ایستاده است و فریاد می زند و خلقی غرقه در خونِ ستم را به برپایی «انسانیت» و ««پایداری» می خواند. دیگر مطمئن می شویم که «بسی» ما را و مردمان بادام چشمی را که در زندگی و خاطرات شان جز تلخی چیزی ندیده اند، هنوز رها و فراموش نکرده است. و ما درک می کنیم که او اینک نمادی از «مقاومت» در برابر نامردمانه های زندگی و ستم های پلید تبدیل گشته است.
«از کابوس هایت گذر خواهی کرد بانو!
از سایه روشن حرف ها…
از تاریک روشنای نگاه ها گذر خواهی کرد
و به مرز می رسی»

چنگ و دندان نشان دادن صالح، واکنشی به انزوای کنونی

2013-01-27T15:33:47Z

این روزها باز مجامع روشنفکری، مطبوعات و به ویژه دنیای مجازی پر شده است از نقد و حمله بر شخصی به نام امرالله صالح که چندین سال اخیر عمرش را در خدمت «کرزی» و تیم «افغان ملتی» وی همراهش سپری نموده است. در شناخت این عنصر ناشناخته و کم اهمیت در عرصه ی سیاست داخلی، و همچنین نزد کشورهای خارجیِ دخیل در امور کشور ما، باید با خصوصیت ماجراجویی و توسلش به روش های غوغاسالارانه و جنجال آفرین (دقیقا مانند تلوزیون طلوع و نجیبک کابلی) آشنا گشت که چگونه وی می خواهد تا امیال زیاده خواهانه و قدرت طلبانه ی خود را با این رفتار کودکانه و خام ارضا نماید، و از این طریق گرایشات باطنی اش را تحقق بخشد.

متأسفانه امرالله صالح به دلیل نداشتن سابقه ی فعالیت سیاسی روشنی که گذشته ها نیز تماما از طفیلی بودنش در این عرصه حکایت ها دارند، او را علیرغم تحریک شدن توسط هوس های شدید قدرت طلبانه، فاقد تجربه و سواد کافی سیاسی برای تحقق آن ها نموده است.

او یکی از بازماندگان وفادار به انحصار و تمامیت خواهی پیس کشوتش احمدشاه مسعود می باشد که خصلت هزاره ستیزی اش نیز ریشه در مقاومت مردم هزاره در برابر تجاوزات سپاه انحصارطلب شان در دهه ی 70 کابل دارد و بروابط ناموفق اخیرش با هزاره ها نیز آن را شدت بخشیده است. از ویژگی های پنداری وی ایمان بسیار بالایش به احیای نظام «جهادی» و تحکیم مجدد «اخوانیت»ی از نوع دهه ی هفتاد می باشد؛ چیزی که خود بارها در سخنانش به آن ها اشاره نموده است.

سال گذشته وقتی سه جمع از جوانان هزاره با وی ارتباط برقرار نموده بودند، یکی از آن ها مرا نیز دعوت نمود که با آنان همکار باشم. من شرط خودم را داشتم که «ارزش»های مقاومت کابل، «افشار» و «شهید مزاری» خطوط سرخ غیرقابل گذشت و معاله ناپذیری هستند که باید در این همکاری مدنظر گرفته شوند. بچه ها با قاطعیت از توافق قبلی شان با صالح در این مورد، سخن ها گفتند و خود را همنوا و هم عقیده با من مطرح کردند. من همکاری را اما منوط به صحبت های جدی ای با وی نمودم که دوستان ضمن پذیرش آن ها، قول دادند که پس از «همایش هتل اورانوس» به طور دسته جمعی صورت خواهد گرفت. نخست ما باید به او نشان دهیم که توان بسیج نیرو را دارا می باشیم تا بداند با چه کسانی طرف است.

از فردای همایش هرچه با بچه ها و به خصوص بسم الله خرم که اینک هم یگانه نماینده اش میان مردم ما می باشد، تماس گرفتم تا زمینه ی یک ملاقات را مهیا سازند، آنان درعین حفظ روابط شان با صالح، ملاقات مرا به گونه ای تخریب می نمودند. از سویی من نیاز داشتم تا باید صحبت های جدی با وی داشته باشم تا موضع خودم را روشن کنم که می شود با وی همکاری نمود و یا خیر؟ بالاخره از یک کانالی وقت ملاقات را ترتیب دادم و صحبت هایی را با وی آغاز کردم. در خلال سخن و گفتگو هرگاه مسأله ی «افشار» و «رخدادهای دهه ی هفتاد» را به میان می کشیدم، تقریبا آرامش خود را از دست می داد و مکررا می گفت، ما نباید روی نقاط تخریش کننده انگشت بگذاریم، درحالی که من به جد اصرار داشتم باید آنان را بررسی نماییم و در جستجوی راهی برای اعتمادسازی مجدد باشیم. یک ساعت صحبت کردیم و تقریبا باید بگویم که شاید توافق و همفکری ما هرگز فراتر از 20 درصد نرفت. من به دوستان گفتم که من به صالح هیچ اعتمادی ندارم و با او نه تنها کار نمی کنم که این جریان را ناسالم می دانم و به نقدش می کشم. این بود هر آن چه با صالح داشتم و از آن پس بارها و طی تماس ایمیلی شدیدا کارکردش را نقد می کردم.

در طول همایش هوتل اورانوس، او را انسانی شتاب زده، احساساتی و سخت تشنه ی قدرت یافتم که چگونه با تجمع تقریبا 18 هزارنفری ای که حدود 50 درصد کل جمعیت و 95 درصد زنان را هزاره ها تشکیل می دادند، دچار توهم شده بود و خود را به رخ عبدالله به عنوان یگانه مدعی اپوزسیون که عمدا مهمانش نموده بود، می کشید. من دیدم که وی نه اعتقادی به شهید مزاری دارد و نه به روابط برابرانه با هزاره ها باورمند می باشد. او مردم ما و تجمعات شان را که در آن همایش به گردش حلقه زده بودند، نیرو و ابزار فشاری به شمار می آورد که برای رسیدن به قدرت و نیز جدی بودنش در برابر رقیبان، می تواند از آنان استفاده ی حداکثری نماید. او با دیدن چنین نیروی عظیمی که در تمامی عمر خودش و حتا حیات مقتدایش هرگز خود را در میان آن نیافته بودند، خودش را رهبر بزرگ و بی رقیب اپوزسیون و حریف عمده ی بزرگان عرصه ی سیاست کشور می شُمُرد که رسیدن به قدرتش هم زمان زیادی را دربر نخواهد گرفت.

این وضعیتی بود که بخشی از تحصیل کردگان ما را دچار عشقی یک سویه نمود و گرچه تجربه ی نیاکان خود را که در گذشته در چنین وضعیتی قرار گرفته بودند، در تاریخ شان داشتند که با درایت و تجارب بالای مبارزاتی به تقاضای ظاهرا دوستانه ی حبیب الله کلکانی با قاطعیت جواب رد دادند، اما در زمانه ی ما تمامی آن تجارب زیر اوار توهمات «مدرن خواهی» شان دفن شده بودند و مدعیان رهبری و جریانات روشنفکرمآب ما هردو، از چنین فرصت های کاذبی با شعف و شوق استقبال نمودند و شوربختانه حتا با سر آن را پیمودند و خود را در خدمت کسانی که سخت به دنبال نیروی کم هزینه و ارزانی می گشتند و هیچ سند و قرینه ای برای اثبات صداقت گفتار و رفتارشان وجود نداشت، قرار دادند.

یکی از موارد قابل تأمل در میان معترضین به سخنان صالح، نقد یار رزم و بزمش آقای محقق بود که به تعبیر سایت خودش (وحدت نیوز) بسیار تند بوده است. با آن که این نقد با تداوم حضور هردوی آنان در بستر سیاسی یگانه پس از تنش اولیه ی شان کمی تأمل انگیز بود، اما خواندن دقیق آن که برخلاف تعبیر سایت وحدت نیوز بیشتر به گله ی دوستانه می نمود، بدون شک برای آرام نمودن اذهان عمومی ای نگاشته شده بود که اینک بخشی از آن در قلم نویسندگان تجلی یافته بودند. خوب، محقق تجربه ی 18 سنبله را با خود داشت و می دانست که سنگ باران شدن موترش و فرار وی از میان اجتماع خشمگین جوانان که او را آشکارا «خائن» خطاب نموده بودند، موقعیتش میان مردم را بسیار زیاد متزلزل نموده و یک اشتباه دیگر می تواند به سوی قبرستان سیاسی روانه اش نماید. دیدیم که دو روز بعد بدون هیچ معضلی که انگار اتفاقی نیفتاده است، در یک صف قرار گرفتند و روی مبارزه با کرزی سخن ها گفتند. بنابراین واکنش محقق نسبت به ادعاهای صالح، نه یک انتقاد اساسی و تجدیدنظر طلبانه ای که او را از راه رفته ی گذشته اش تبرئه نماید، که اقدامی مصلحت جویانه و از روی ظاهرسازی ها صورت گرفته و هرگز روند تمکینش به شورای نظار، رژیم ولایت قبیح و همنشینی اش با قاتلان افشار را از چهره اش نخواهد زدود و محقق همچنان مهره ای بی ثبات و بی باور در سیاست و مستبد در عرصه ی تشکیلات باقی خواهد ماند که خصلت رفاه طلب و خوش گذرانش نمی گذارد تا منافع شخصی اش را فدای خواسته ها و منافع مردم هزاره نماید.

یکی از نکات بسیار مهمی که باید در برخورد با اقدام پلید و افترازنانه ی ناصالح با مردم هزاره رعایت گردد، نیازی است که جنبش دموکراتیک و برابری خواهانه ی هزاره ها به پیوند با اقوام زیرستمی چون تاجیک، ازبیک، ترکمن، بلوچ و اقلیت دینی هندو برای تشکیل جبهه ی گسترده ی ضدفاشیستی احساس می نماید که چنین نقدها و تهاجمات قلمی کنونی نباید به عمق و گستردگی شکاف شکل گرفته در دوران حاکمیت انحصار و تمامیت خواه مسعود، سیاف، محسنی بینجامد. یعنی این که، دولت دهه ی هفتاد کابل که تنها نماینده ی جناح اخوانی تاجیک ها (اگر از استثنای برخی از خلقی ـ پرچمی ها بگذریم) بود، عامل تمامی بدسگالی در رفتار با مردم هزاره به شمار رفته و این امر هرگز شامل تمامی تاجیک ها نمی گردد، مگر آن هایی که به هردلیلی به سمپاتی عملی و یا علنی آن جریانات ارتجاعی پرداخته باشند.

حتا در این خصوص باید روشن سازیم که بخشی از جریانات سکولار تاجیک در دوران شهید مزاری در غرب کابل بوده و از مقاومت وی به عنوان جبهه ی عدالت پشتیبانی می نمودند که خودم هم عضو بنیانگذار آن جریان (جبهه ی ملی افغانستان) بوده و شاهد رویکرد شفاف آنان هستم. بنابراین، ما نباید مرتکب اشتباهی گردیم که ناشی از عقده و یا نداشتن اطلاعات دقیق از ساختار و دسته بندی های سیاسی تاجیک ها باشد، درست آن گونه که صالح از روی کینه و تمایلات شدیداً انتقام جویانه از هزاره ها دست به تنش زایی می زند و تعمدا تمامی مردم ما را با چوب «شیعیان» هدف اتهامات نانجیبانه اش قرار می دهد. در این دسته بندی با آن که من موافقم تا تمامیت جریان «اخوانی» تاجیک ها را به خاطر رفتارهای برتری جویانه و برخورد ابزاری نسبت به هزاره ها، باید از قلم دوستی و پیمان بستن انداخت، اما هرگز نمی پذیرم که تمامیت تاجیک این جریان را همراهی کرده است و یا در آینده خواهد کرد.

در این کم ترین تردیدی وجود ندارد که در مبارزات دموکراتیک ضدفاشیستی، باید تمامی نیروهای سکولار و باورمند به دموکراسی و برابری اقوام این سرزمین، متحد و همنوا گردند و با مبنا قرار دادن سکولاریزم به مثابه ی اندیشه ی سیاسی، همچنین اعتقاد بی چون و چرا به نظام و ساختار سیاسی «فدرالیزم قومی» به عنوان علمی ترین و منطقی ترین نظامی که می تواند عدالت و برابری و رشد فرهنگی ـ اقتصادی همه ی ساکنین این مرز و بوم را تأمین نماید، بر فاشیزم، انگاره های فاشیستی و نهادهای شتاب دهنده ی آن فایق آیند و تمامی آن ها را از بیخ و بن برکنند؛ نه این که با چنین داعیه ها و شعارهایی درصدد معامله گری برای پول و سهیم شدن در قدرت و یا جایگزین نمودن فاشیزم تازه ای به جای فاشیزم قومی حاکم باشند.

درعین حال، ما باید اندکی روی درنگ نیروهای سکولار تاجیک در رابطه با اتهامات ناصواب یک عنصر بیمار و عقده ای که در واکنش به کنار کشیدن هزاره ها از پهلویش که منجر به منزوی شدن محض کنونی او گشته و او را از ادعای رهبری انداخته و اینک سربه زیر به پذیرش مقام پنجمی در سرای موسوم به «جبهه ی ملی» تن داده است و دقیقا به خاطر آن این روزها درد و کینه اش را با چنین چنگ و دندان نشان دادن هایی بروز می دهد، هم اندکی تأمل نماییم. آنان باید نیک بدانند که ما خود را سپر نموده ایم تا مردم ما تمامیت تاجیک را تنها به اعتبار شماها به یک چوب نرانند و بار جنایت مسعودیان را بر دوش شماها نگذارند، اما ما هم برای همیشه نمی توانیم سکوت ناروای تان را که خود یک رویکرد مشکوک به شمار می رود، نادیده بگیریم.

ما واقعا از برادران و خواهران غیر اخوانی تاجیک خود تقاضامندیم که همانند ما که اندیشه ی استبدادزا و ضدآزادی «ولایت قبیح» را مغایر کرامت انسانی، دموکراسی و برابری انسان ها تلقی نموده ایم، آنان نیز به نقد شفاف اخوانیت و رفتارهای ستم پیشه ی جریانات باورمند به آن طی دوران مقاومت ضداشغالگری تا حاکمیت آن در دهه ی هفتاد کابل بپردازند، و مواضع خود را در برابر آنان و نیز اقدام عقده گشایانه ی امرالله صالح که با تعمد خاصی ضمن عمده کردن شیعه، تمامی مردم ما را که همیشه و سرفرازی در برابر مزدوران ولایت قبیح سخت ایستادگی نموده است، اعلام بدارد. این جای شوخی نیست که مردم ما در این راه حتا رهبر بزرگ عدالت خواهش را تقدیم آزادی و خودارادیت شان نموده است، اما فردی نیازمند توجه و ترحم بی شرمانه مورد اتهام جاسوسی شان قرار دهد.

مسلما شماها آخرین امید ما در میان تاجیکان کشور هستید و در شرایط پرتلاطم کنونی که با مدیریت جریانات ارتجاعی و ضدمردمی «اخوانیت» و اندیشه ی قرون وسطایی «ولایت قبیح» می رود تا شکاف های گذشته بازتر و کینه ها و بی اعتمادی ها بازهم عمیق تر گردند، برای حل گره موجود به صحنه بیایید تا مشترکا مردم خود را از وضعیت ناخوشایند و خطرناک کنونی نجات دهیم. در این شکی وجود ندارد که نوشته ی اخیر صالح هرگونه که تعبیر گردد، نهایتا به این نکته خواهد انجامید که او از سویی چند جریان محدود و مشخص (نسب گرایان سیعه و شیعه محوران غیرهزاره) در درون جامعه ی ما را به طور عمد و از روی کینه ورزی نسبت به هزاره ها، تعمیم داده و آن را بزرگ نمایی نموده است. از طرف دیگر، جریانات اخوانی تاجیک ها را که طبق اسناد انکار ناپذیر خود مقامات ایرانی و حتا بزرگان جریان اخوانی تاجیک ها، بدون استثنا در چند دهه ی اخیر از پشتیبانی گسترده ی مالی ـ تسلیحاتی ایران برخوردار بوده و خودش یکی از آن مهره ها به شمار می رود، را آگاهانه لاپوشانی نموده است.

ما باید در کنار هم باشیم و برای تقویت و تداوم این پیوندهای انسانی و دموکراتیک، حتما نیروهای ارتجاعی آزادی ستیز را از میان خود دور نماییم و نگذاریم تا طلسم «مذهبِ» ساخته ی بیگانگان (ولایت قبیح و اخوانیت)، بیش از این «هویت قومی» همه ی ما را دچار خلل ساخته و مآلا همگرایی ما را آسیب پذیر نماید.

سالروز قتل شکیلا بر بلندای قوریغ تجلیل گردید

2013-01-26T23:12:07Z

روز شنبه مصادف بود با 7 دلو سال روز شهادت شکیلا، دخترک خوردسالی که در خانه ی سید هادی واحدی بهشتی عضو شورای ولایتی بامیان به طور مرموزی به قتل رسید. امروز را جامعه ی مدنی در بامیان دست به راهپیمایی زد تا آمادگی خود را برای تداوم مبارزه و مقاومت برای تحقق عدالت و برملا شدن راز قتل وی اعلام بدارد، و بر تعهدات قبلی شان نسبت به هدر نرفتن خون دخترک مظلوم و قربانی زورگویی قدرتمندان، همچنان پافشاری نمایند.
این تجلیل اما در کابل به گونه ی دیگری انجام یافت و اعضای کمیته ی دفاع از زنان قربانی خشونت که اینک بر تعداد یاران و حامیان شان افزوده گشته است، شهر و دغل بازی های درونش را به کناری نهادند و راهی کوهستانی بلند گردیدند تا تعهد و ایستادگی بر پیمان دیرین شان برای دادخواهی خون شکیلا را بر مزار وی تجدید و تقویت نمایند.
سفر به بلندی ها، گرچه عاری از مشکلِ یخبندان و گل و لای نبود، اما لذت پایداری بر پیمانی که برای دادخواهی ونی به ناحق ریخته شده بسته بودند را، به همراه داشت. عشق برای صعود از میان گل و برف و یخ، تا رسیدن بر مزار او که پرمیمنت و با برکت صورتک های تزویر را از چهره ی فریب کاران و زورمندان برکند، تجلی عشقی دیگری بود که پویندگان راه عدالت همیشه مشتاقانه و با گذر از میدان های تهدید و توهین و افترا، تاکنون پیموده اند. گرچه تعداد حاضرین بر مزار از چند ده نفر فرا نمی رفت، اما «صفا»، «پایداری بر عهد» و «امید به موفقیت» در چشم ها موج می زد و بشاش بودن آنان نشان از انرژی وافرشان در تداوم راه شان داشت.

نخست عزم رفتن نمودیم و به همکاری و یاری یک دیگر تا رسیدن به آن بالاها، پرداختیم. اندک زمانی نگذشته بود که رسیدن پی در پی یاران با وفای مان را شاهد بودیم. جمع خوبی بودیم و رضایت از آمدن از چهره های صمیمی همگان نمایان بود. گلبرگ ها را بر مزاری فراموش شده پاشیدیم که با رنگ سپیدِ برفِ خوابیده بر خاک شکیلا، چه ترکیب پرمعنایی را ساخته بود. سفیدی معصوم و سرخی خون پاشیده شده بر حیات وی.

شمع ها هم روشن شدند و بر شاعرانه سازی فضا بسی افزود. شاید این شاعرانگیِ سپهر کوچکِ جمع ما، نیاز دادخواهان خون وی بود تا کماکان از راه ظریف مدنی منحرف نشوند و سرسختی و دجالیت مظنونان به قتل شکیلا که از همان ابتدا در سازوکار تحریف مسیر قانونی تحقیق و قشا بودند، بیهوده به خشم شان نیاورد. چند خبرنگاری که به جمع ما پیوسته بودند، بدون تأمل و با اشتیاق خاصی به عکس برداریِ مزاری که اینک با شمع و گل و مهر یاران آذین بسته بود، پرداختند. کسی از میان ما نه شاعر بود و نه دیزاینر حرفه ای، اما صحنه بس زیبا شده بود و من خودم دلم نمی خواست آن جا را ترک نمایم، شاید دیگران هم میل مشابهی در سر داشتند.

چند سوال به رسم مصاحبه شد و زهرا و علم، چون همیشه پاسخ های شان را بیان داشتند. ساعتی در چنین محیطی قرار گرفتیم و ابهت مزارِ خاکی و فروتنانه را از آن بالا دیدم که چگونه تمامیت غرب کابل را به نظاره نشسته و مطمئنم که چشمان آرمیده در زیر آن خاک، یارانی را انتظار می کشید که برای صیقل زدن «انسانیت» و بیداری «وجدان»شان، باید به دادخواهی خون او بپاخیزند که به راستی «سکوت» سزای شکیلا نیست و در این رهگذر راه نیرنگ و زور را با حضور دایمی شان در صحنه ها ببندند تا همچنان شکیلاهای بی گناه دیگری را به زیر خاک فرو نبرند و بر تعداد قربانیان هوس های دیوان بی سیرت، افزوده نگردد.