کابل پرس

نکاتی چند در مورد گلیم‌جم‌نامه بی‌همت فاریابی

سليم پویان — 2016-01-02T13:06:26Z

فقط چند روز قبل بسیار دیر به نوشته‌‌ی «قابل توجه باند حزب همبستگی افغانستان» به قلم همت فاریابی در سایت «کابل‌پرس» برخوردم، این فحشنامه گویا در جواب مقاله «خاینان ملی زیر چتر وحدت ملی» منتشر شده در سایت «حزب همبستگی افغانستان»، به تحریر درآمده است. چند بار خواستم با مسئولین سایت «حزب همبستگی افغانستان» در تماس شوم تا خود ایشان و یا آقای شکور نویسنده مقاله‌ به این دروغ‌ها و چرندیات جواب بگویند. وقتی موضوع را با یکی دیگر از دوستانم که وی هم با حزب همبستگی آشنایی دارد مطرح کردم، او بعد از خواندن فحشنامه‌ی فاریابی با خنده برایم گفت: «این مرده به این قدر گریه نمی‎ارزد! همت فاریابی از آن بی‌همت‌هایی است که به دوستی با خاینان و جاسوسانی مثل پدرام، عوض نبی‌زاده و محقق‌نسب «افتخار» می‌کند و از هم‌رکابی با گلم‌جم‌ها و جنایتکاری مانند دوستم هم شرم نمی‌کند، پس از به رخ کشیدن اتهامات و دروغ‌هایش در مورد حزب همبستگی هم هرگز شرمگین نخواهد بود. بهتر است که ما دنبال کارهای مهمتر خود برویم و حزب همبستگی هم به این وز وز پشه‌‌ها و مگس‌ها وقعی نگذارد و وظایف به مراتب خطیرتر خویش را از پیش برد.» حرف‌های دوستم برایم قناعت‌بخش و پرمفهوم بود، اما در آخر به این نتیجه رسیدیم که شاید خوب باشد به چند نکته در مورد اشاره داشته باشم تا مردم افغانستان به ماهیت مرتجع فاریابی‌ و دوستانش افزودتر پی برند و آنرا برای انتشار در همین «کابل پرس^?» ارائه کنم.

با همت فاریابی از قبل چندان آشنایی نداشتم فقط همین اندازه می‌دانستم که از گلم‌جم‌های قومگراست که زیر نام دفاع از قوم شریف ازبک از جنایتکاران و بی‌کله‌هایی مانند دوستم به دفاع برمی‌خیزد. اما نوشته «قابل توجه باند حزب همبستگی افغانستان» سطح و ماهیت واقعی او را بیشتر برایم برملا ساخت.

فاریابی با آن که خواسته خشم خود را بپوشاند و به ظاهر حزب همبستگی و مقاله‌ «خاینان ملی زیر چتر وحدت ملی» را جدی نگیرد، اما مقاله‌ی پرمحتوا و همه‌جانبه آقای شکور چنان کوبنده و کاری بوده که بار بار وی آن را «دشنامنامه» می‌گوید و در مقابل نوشته‌ای خودش چنان پر از دروغ و دشنام است که حتی خواندن یکبار آن هم دل آدم را بد می‌کند. بی‌همت گلم‌جم مثل باداران تنظیمی خود که از آنان بنام «مجاهدین»‌ یاد می‌کند وقتی دیگر پای استدلالش لنگیده و نتوانسته دلایل قاطع آقای شکور را رد کند شروع به اتهامات رذیلانه مثل گرفتن «کمک از احزاب چپگرای ممالک غربی»، داشتن «مراکز روسپی‌گری در کابل و دیگر شهرهای بزرگ افغانستان»، «با تهیه کردن راپورهای خود برعلیه مجاهدین پول دریافت» کردن... علیه حزب پرافتخار همبستگی توسل می‌جوید. البته این الفاظ از دهن یک گلم‌جم زیاد تعجب‌آور نخواهد بود، آن هم گلم‌جم که «افتخار»‌ شاگردی در مکتب لچکی، زنبارگی و شرابخواری لطیف‌پدرام را داشته باشد.

بی‌همت گلم‌جم چنان دچار عقده حقارت است که از حزب همبستگی بخاطر آوردن نامش در کنار سایر «روشنفکران مرتجع و حامی جنایتکاران» «تشکری»‌ می‌کند:

«البته که صادقانه تشکری ]منظورش «تشکر» است.[ میکنم از حزب همبستگی افغانستان که درین میان نقاط نظر بنده بیشتر طرف توجه ایشان قرار گرفته که او ]منظورش «آن» است.[ را به رنگ قرمز ملون ساخته و «چرب‌ترین» دشنام را نثار بنده حقیر کرده اند که واقعآ مایه غرور و سربلندی‌ام گردید....»

گویند آدم لوده و حقیری رفته در جای مقدس چتلی کرده، از او پرسیدند چرا این کار را کردی؟ جای دیگری نیافتی. لوده در جواب گفته می‌خواستم مشهور شوم و همه در مورد من سخن گویند. «بنده حقیر»! حزب همبستگی در تمام مقاله‌هایش نقل‌قول‌ها را با «رنگ قرمز ملون» می‌سازد چه از تو باشد یا هر کسی دیگر.

تظاهرات حزب همبستگی علیه حملات راکتی پاکستان بر کنر در اسعد آباد

۱۶ جوزا ۱۳۹۳، صدها تن از اعضا و هواداران «حزب همبستگی افغانستان» طی یک مظاهره در کنر حملات راکتی و بمباردمان دولت تروریست‌پرور پاکستان را تقبیح کردند که به ابتکار اعضای حزب همبستگی در کنر ترتیب داده شده‌ بود. آنچه این مظاهره را برجسته و خار چشم بنیادگرایان ساخته بود، حرکت دوشادوش زنان با مردان بود که باشندگان کنر تا کنون سراغ چنین حرکتی را نداشته‌اند.

فاریابی خواسته به شکل رندانه ماهیت اصلی خود و دیگر همقطاران مرتجعش را زیر نام داشتن «نظریات مختلف و متفاوت در شیوه‌های اداره دولت» پنهان کند. هر کسی اگر با بی‌غرضی جملات آقای شکور را بخواند واضح می‌گردد که «چرب‌ترین دشنام»‌ها نثار فاریابی و دیگر دوستانش نه بخاطر دفاع آنان از فدرالیزم و نظام صداراتی است، بلکه آقای شکور و مهمتر از آن مردم افغانستان «چرب‌ترین دشنام‌»‌ها و بزرگ‌ترین تف‌ها را نثار فاریابی، لطیف‌پدرام و دیگر روشنفکران مرتجع و قومگرا بخاطر کله جنباندن و هم‌پیک بودن شان با جانی‌ترین جنایتکاران قرن، می‌نمایند و دقیقا به همین دلیل است که ایشان را در شمار «روشنفکران مرتجع و حامی جنایتکاران»‌ به حساب می‌آورند. شما به عنوان روشنفکرانی که خود را چپ و راست محقق و آگاه امور هم می‌خوانید و داد از «دفاع بی‌پرده از صلح و عدالت اجتماعی» و «مبارزه در راه انسانی زیستن، برابر زیستن و برادر زیستن» می‌زنید، باید راه اصلی را به مردم افغانستان که همانا مبارزه علیه جنایتکاران مافیایی از هر قوم و قماش که امروز بر سر آنان حکومت می‌کنند نشان دهید.

این نظام هر نامی چه ریاستی، چه صداراتی، چه دموکرات، چه وحدت ملی و چه فدرال به آن نهاده شود اما ماهیت‌اش یکی است، نظام دست‌نشانده، فاسد و مافیایی! زیرا مافیای جنگسالار آن را رهبری می‌کند بناءً در شرایط کنونی مسئله حیاتی و مماتی برای افغانستان و مردم آن یکدست و یک صدا شدن علیه جنایتکاران حاکم و بادران امریکایی، انگلیس، پاکستانی، ایرانی و عربی آنان است، انتخاب نوع اداره دولت حرف‌های دور است. اظهارات آقای شکور در مقاله «خاینان ملی زیر چتر وحدت ملی» در این زمینه کاملا واضح است:‌

«فدرالی یا ریاستی و یا هم پارلمانی، فقط شکل اداره یک دولت را می‌سازد و ابدا مضمون آن را تعیین نمی‌کند. تا وقتی خاینان ملی در راس اداره کشور باشند، هر نامی بر آن بگذارید، بازهم ماهیت و محتوای آن ستمگرانه، مملو از فساد و غارت و ستمگری خواهد بود. نه شکل، بلکه افراد و طبقاتی که قدرت حاکمه را در چنگ دارند، ماهیت یک نظام سیاسی را تعیین می‌کند.»

فاریابی به حزب همبستگی «مشوره» داده تا بیوگرافی وی را مطالعه کنند تا در مورد او بدانند، فکر می‌کنم نیازی به این کار نیست چون می‌گویند که یک نفر را نظر به دوستان و همنشینانش هم می‌شود شناخت. دوستی خودت با لطیف پدرام و دوستم که هر دو چند سال قبل در حالت نشه به خانه اکبربای حمله کردند، او و خانواده‌اش را هتک حرمت نمودند، کافی است خودت را بشناسیم.

با آن که فاریابی در نوشته‌ی بی سر و تنه خود چندین جا حزب همبستگی را بیسواد خطاب می‌کند، اما از همین نوشته دو سه صفحه‌اش معلوم می شود که «داکتر صاحب»‌ از کمبود سواد املایی و انشایی رنج می‌برد، به یکی دو مورد اشتباه انشایی‌اش در نقل‌قول اشاره کردم، در تمام نوشته فراوان از این اشتباهات وجود دارد. اما شاید خنده‌دارترین و یکی از فکاهی‌های سال این «شاه‌فرد» وی باشد:

«شما فرمودید روشنفکران مرتجع!!! چطور میتواند یک انسان هم روشنفکر باشد و در عین حال مرتجع هم باشد!!! "روسنفکر" یک کلمه ترکیبی "روشن" از زبان فارسی و "فکر" از زبان عربی است یعنی تجدد طلب. اما کلمه "مرتجع از زبان عربی به معنی عقبگرآ است. پس یک آدم چطور میتواند هم روشنفکر باشد و در عین حال عقبگرآ باشد!!!»

فاجعه جنبش روشنفکری در افغانستان

آقای شمس در کامنت‌های سایت کابل‌پرس چیزی خوبی در این ارتباط نوشته:

«به آقای فاریابی متاسفم که خود را داکتر و تحلیلگر و نویسنده می‌داند اما از اصطلاح «روشنفکر» فقط «روشن» و «فکر» برداشت دارد و مفهوم این واژه را درنیافته است به همین دلیل اصطلاح «روشنفکر مرتجع» از نظرش ضد و نقیض است.»

«جناب داکتر صاحب» گلیم‌جم هنوز نمی‌داند که هر واژه یک معنای لغوی دارد و یک مفهوم و تعریف اصطلاحی، بخصوص در حوزه علوم اجتماعی و سیاسی اصطلاحات معنا و مفهوم وسیعتر و چندبعدی دارند، زیرا زبان و واژگان بشدت تحت تاثیر شرایط تاریخی و اجتماعی اند می‌شود تغییر کنند. مخصوصا در عصر حاضر بسیاری از اصطلاحات مانند آزادی، دموکراسی، عدالت، حقوق بشر، انتخابات، پارلمان، صلح... از جمله روشنفکر مورد استفاده گروه‌ها و جناج‌های مختلف با تعلقات فکری متفاوت قرار گرفته است، بناءً مفهوم این اصطلاحات در سطح معنی لغوی و همان برداشت سطحی از آن نمانده است. قدرت‌های غربی و در راس شان امریکا به منظور اشغال افغانستان و عراق از این اصطلاحات حداعظم استفاده را بردند. آنان ادعا دارند که دولت افغانستان «دموکراتیک» است زیرا با رای مردم به قدرت رسیده، در حالی که خود حاکمان قدرت هم در افغانستان به این نکته واقف اند که انتخابات افغانستان فاسدترین و شرم‌آورترین انتخابات دنیا بوده است و رژیم دست‌نشانده امریکا بی‌اعتبارترین و غیردموکراتیک‌ترین رژیم دنیا است.

و اما در باب بحث اصطلاح روشنفکر مرتجع، برداشت کلی و فقط لغوی از اصطلاح روشنفکر آن هم در شرایط کنونی بیسوادی محض است که «داکتر صاحب» فاریابی به آن گرفتار می‌باشد. در تمامی جوامع روشنفکران به دو جناح تعلق می‌گیرند؛ روشنفکران مردمی که مدافع و صدای مظلوم‌ترین و محکوم‌ترین افراد و اقشار جامعه می‌باشند و روشنفکران غیرمردمی و مرتجع که در خدمت حاکمان خونخوار قرار می‌داشته باشند و هر آن با نظریه‌بافی‌های خود جنایت و خیانت بادران خود را توجیه می‌نمایند و یا فکر مردم از از مسایل اصلی مخشوش ساخته به مسایل جانبی مصروف می‌نمایند. حضور روشنفکران مردمی و مرتجع در جوامعی که هنوز به توسعه نرسیده اند و زیر یوغ استعمار اند حتمی می‌باشد. ادوارد سعید در این رابطه گفته است:

«هیچ انقلاب عظیمی در تاریخ معاصر بدون حضور روشنفکران به وقوع نپیوسته، همچنین هیچ جنبش ضدانقلابی نیز بودن حضور روشنفکران پا نگرفته است.»

اما آنچه که بسیار صاف و ساده واضح است این که خودت فاریابی و دوستانت همه روشنفکران غیرمردمی و مرتجع هستید. «چرب‌ترین دشنام‌»‌های آقای شکور هم همین بود است.

بعد از چرندیات و دروغ‌های خنده‌دار دیگر هم در نوشته‌ی بی‌همت وجود دارد:

«...کدام وقت در مقابل زورگوئی‌های کوچی‌ها در مقابل هزاره صدا بلند کردید، کدام وقت در قتل جوانان جوزجان حقوق بشر را یاد کردید، کدام وقت در برابر زورگوئی ناقلین پاکستانی در پروان که فغان مردم محل در آسمان رسیده همیاری کردید، کدام وقت در مقابل خشونت‌های امریکائی‌ها در قندهار و خوست همدردی کردید، در قتل فرخنده و حمام خون در بدخشان حزب شما از خود چه موضع گرفت!!! بلی اینها به نفع شما نبود چونکه اگر صدا بلند میکردید، نان تان قطع میشد.»

تظاهرات حزب همبستگی افغانستان در شهر جلال آباد در تقبیح سر بریدن هفت هموطن هزاره ما در زابل.

تظاهرات حزب همبستگی افغانستان در جلال آباد علیه کشتار هموطنان هزاره ما در زابل.

فکر می‌کنم این چرندیات نیاز به بحث نداشته باشد زیرا بی‌همت گلم‌جم کسی نیست که حزب برای وی جوابگو باشد و اما برای مردم افغانستان و هواداران حزب همبستگی موضوع حزب در این موارد کاملا روشن است. آنان می‌دانند که حزب همبستگی از اولین و تنها حزب سیاسی بود است که چندین بار بخاطر بمباران امریکا در نقاط مختلف افغانستان تظاهرات نموده است، در حالی که اکثر شما روشنفکران مرتجع امضا پیمان با امریکا را تایید می‌نمودید آنرا خیانت ملی و وطنفروشی خوانده است؛ در حالی که دولتی پوشالی افغانستان و شما روشنفکران مرتجع سکوت می‌کنید حزب چندین بار درجلال‌آباد و کنر به علیه حملات راکتی پاکستان تظاهرات براه انداخته است؛ حزب همبستگی اولین حزبی بود که فقط یک روز بعد از حادثه فرخنده تظاهرات بزرگیرا در کابل براه انداخته و بعدا در شهرهای دیگر؛ حزب همبستگی بخاطر کشتار بدخشان و کشتار هموطنان هزاره‌ ما به جاده‌ها برآمده و حتی درشهر جلال آباد در تقبیح سر بریدن هفت هموطن هزاره ما در جاغوری صدا بلند کردند.

در آخر به دوستان و اعضای پرافتخار حزب همبستگی می‌گویم که شما مانند یک فانوس در شب ظلمانی کشور ما فروزان گشته اید بگذارید که این مگس‌ها دور آدمکشان و میهنفروشان پلیدی چون گلیم‌جم و مزاری و مسعود و گلبدین و دیگر اراذل تاریخ ما وز وز کنند.

غریو ضد جنایتکاران جنگی در کابل

سليم پویان — 2014-05-04T13:15:07Z

در تقبیح سیاهروز های هشت و هفت ثور، حزب همبستگی افغانستان یکبار دیگر تظاهراتی را در شهر کابل راه اندخت که صدهاتن در آن شرکت نموده تصاویر جنایتکاران جنگی را با چلیپایی به روی شان حمل کرده علیه آنان شعار سر می دادند.

حزب همبستگی طی اعلامیه ای نوشت:

“هشت و هفت ثور، لکه‌های ننگ تقویم ما اند که بیش از سه دهه وحشت، بربادی، تباهی و فروریختن تمامی زیربناهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی وطن ما را به دنبال داشت. اما تا هنوز میهن‌فروشان خلقی‌ـ‌‌پرچمی و جاهلان خون‌خوار تنظیمی به‌مثابه عوامل این فجایع تاریخ کماکان بر سرنوشت ملت ما حاکم بوده با فروش چندین‌باره مادر وطن، حیثیت و غرور ملی ما را خدشه‌دار کردند و خود غرق عشرت اند.”

تصاویر بی.بی.سی از این تظاهرات:
http://www.bbc.co.uk/pashto/multimedia/2014/05/140502_hh-kabul-demo-pg.shtml

پشت پرده نخستین ماهواره افغانستان

سليم پویان — 2014-02-10T21:38:55Z

چند روز قبل امیرزی سنگین، وزیر مخابرات و تکنالوژی معلوماتی، با هیاهوی زیاد از ورود افغانستان به دنیای ماهواره خبر داد. او تفاهمنامه‌ نصب اولین ماهواره افغانستان در فضا با شرکت فرانسوی «یوتل‌ست» را به امضا رسانیده آن را پیشرفت تاریخی‌ای خواند که بسی از کشورهای منطقه هنوز در حسرت دست‌یابی به آنند. اما در مورد ماهواره‌ ناقص و ضربت‌خورده‌ای که قرار است به افغانستان تعلق گیرد، حقایق از چشم مردم پنهان نگهداشته شده است.

ماهواره‌ای که «افغان‌ست یک» نامگذاری شده و به زودی در مدار ٤٨ درجه شرقی در فضا جابجا می‌گردد، قبلا به علت «نقص شدید فنی» از دایره تجارتی یوتل‌ست خارج گردیده و طی دو سال اول قرار گرفتن در مدار زمین عملا بدون استفاده و سرگردان در فضا گشت می‌زد.

این ماهواره تولید مشترک شرکت فرانسوی EADS Astrium و «سازمان تحقیقات فضایی هندوستان» می‌باشد که به تاریخ ٢٠ دسامبر ٢٠٠٨ ^(*) توسط راکت Ariane 5ECA همراه با ماهواره HotBird 9 به فضا پرتاب گردید تا خدمات اینترنتی، پخش چینل‌های تلویزیونی و انتقال داده‌ها را انجام دهد. نام اولیه آن W2M بود که باید جای ماهواره W2 را می‌گرفت که عمرش در ٢٠١٠ به پایان می‌رسید.

زمانی که تلاش برای جابجایی W2M در موقعیت ١٦ درجه شرقی جریان داشت، این ماهواره دچار نقص فنی گردید. به تاریخ ٢٨ جنوری ٢٠٠٩ یوتل‌ست طی اطلاعیه‌ای اعلام نمود که به دلیل «ناهنجاری شدید که زیرسیستم انرژی آن را متاثر ساخته» نمی‌تواند از آن استفاده تجارتی نماید بنا از تسلیمی آن ابا می‌ورزد. گایولیانو بیریتا، رییس یوتل‌ست، این نقیصه را «ناامیدی وخیم برای یوتل‌ست» خوانده بود.

روزنامه «دی هندو» به تاریخ ٢٥ فبروری ٢٠٠٩ از زبان مدهاوان نیئر، رییس سازمان تحقیقات فضایی هند، نوشت که این شرکت موجودیت نقص فنی در ماهواره را تایید می‌کند و از انجام تحقیقات برای کشف دلایل آن خبر داد. و بالاخره «دی نیو اندین اکسپریس» به تاریخ ١١ جولای ٢٠١٠ نوشت که این سازمان استفاده از پرزه‌های وارد شده از خارج در ماهواره‌هایش را عامل ناکامی W2M می‌داند که امکان ترمیم آن نیز وجود ندارد.

یوتل‌ست در یک گزارش مالی‌اش نوشت که به دلیل بی‌استفاده‌ماندن W2M، به تاریخ ٢٧ فبروری ٢٠٠٩ از شرکت بیمه به عنوان «خسارت کامل» درخواست غرامت نموده که در جون ٢٠٠٩ مبلغ یکصد و بیست و نیم میلیون (١٢٠٥٤٥٥٠٠) یورو بیمه دریافت نموده است. این درحالیست که قبلا یوتل‌ست یک عشاریه هشت میلیون یورو به علت تاخیر در تهیه ماهواره، از شرکت هندی نیز جریمه حاصل نموده بود.

به نظر سایت «ستلایتس» با از کار افتادن سیستم انرژی، این ماهواره در شارژ بتری‌هایش ناتوان است و برای هفت کیلووات برق مورد نیاز فقط به تخته‌های آفتابی‌اش متکی است که در فصل خزان و زمستان با کمبود شدید برق مواجه خواهد بود.

هرچند «یوتل‌ست» میزان کارآیی این ماهواره را در جایی تذکر نداده است، اما بنابر اطلاعات در سایت‌های دیگر، از ٣٠ فرستنده (Transponder) نصب‌شده در ماهواره،‌ ٢١ آن کاملا فلج و فقط ٩ دستگاه باقی‌مانده نیمه‌فعال اند که به علت سیگنال ضعیف استفاده تجارتی از آن میسر نیست. بنابر گفته وزارت مخابرات افغانستان،‌ چهار فرستنده Ku-band آن به افغانستان واگذار می‌گردند.

تصویر از یک سایت اخبار ماهواره که نقص «افغان‌ست یک» را با دستکاری تصویر این ماهواره به نمایش گذاشته است.

تصویر از یک سایت اخبار ماهواره که نقص «افغان‌ست یک» را با دستکاری تصویر این ماهواره به نمایش گذاشته است.

با ناکامی W2M، یوتل‌ست سفارش ماهواره W3B را داد تا وظیفه ماهواره ناقص را به عهده گیرد. اما این یکی نیز در اکتوبر ٢٠١٠ در جریان پرتاب به فضا تخریب و غیرقابل‌استفاده گردید. بنا از روی ناگزیری با از کار افتادن W2 در فبروری ٢٠١٠، W2M به مدار ١٦ درجه شرقی انتقال داده شده بعد از حدود دو سال سرگردانی در فضا، برای کاربرد محدود به کار انداخته شد.

از ٢٠١٠ الی ٢٠١٤، این ماهواره برای ارایه خدمات منحیث «پشتیبان موقتی» در کنار سایر ماهواره‌ها در چند مدار مخلتف مورد استفاده جزئی قرار گرفت. از همین رو در مارچ ٢٠١٢ به Eutelsat 48B تغییر نام داده شد و از اواخر همین سال Eutelsat 28B مسما گردید.

این ماهواره معلوم نیست بر اساس چه قراردادی و در بدل چه معاملات پس پرده به افغانستان تعلق گرفته است. مجله «ست نیوز» (٢٩ جنوری ٢٠١٤) نیز گزارش داد که دولت افغانستان و یوتل‌ست هیچکدام شرایط قرارداد را فاش ننمودند. وقتی نماینده حزب همبستگی با آقای نصرت رحیمی سخنگوی وزارت در تماس شده در مورد نقص فنی ماهواره جویای معلومات شد، او گفت امریکا و غیره کشورها صحت آن را تضمین کرده اند.

امیرزی سنگین چند ماه قبل اعلان نمود که «نخستین ماهواره افغانستان تا شش ماه آینده به فضا فرستاده خواهد شد» و خبر داد که سه شرکت (فرانسوی، سویدی و کمپنی مشترک چین و سریلانکا) داوطلب شده‌اند که در زمینه تطبیق پروژه تهیه ماهواره برای افغانستان، که حدود ٣٠٠ میلیون دالر هزینه خواهد داشت، سرمایه‌گذاری نمایند. (رادیو آزادی، ١٥ حمل ١٣٩٢) اما معلوم نیست که چرا باید از این میان به دریافت ماهواره از کارافتاده شرکت فرانسوی توافق صورت گیرد.

وزارت مخابرات و دولت افغانستان می‌کوشند از این گونه «پیشرفت»‌ها در زمینه تکنولوژی سود تبلیغاتی برده آن را به رخ مردم کشند تا فساد لجام‌گسیخته و بی‌کارگی‌ دستگاه حاکمه توجیه گردد. بر اساس همین سیاست است که هفته‌هاست تبلیغات این وزارت از شبکه‌های تلویزیونی به صورت یک اعلان تجارتی به نشر‌ می‌رسد.

وزارت مخابرات که همیشه به مثابه موثر‌ترین وزارت برجسته می‌شود، اخیرا در لیست شانزده نهاد دولتی افغانستان قرار دارد که بر اساس گزارش ٣٠ جنوری ٢٠١٤ «سیگار» یا اداره بازرسی عمومی امریکا برای بازسازی افغانستان، در مدیریت و حسابدهی کمک‌های خارجی ناکام بوده است.

طی ١٢ سال گذشته افغانستان به بازار بی‌کیفیت‌ترین و فرسوده‌ترین بنجاره غرب بدل شده است. از مواد خوراکی گرفته الی ادویه، سامان آلات و تجهیزات اردو و پولیس همه با بدترین کیفیت ممکن و بدون هیچ نظارتی وارد کشور می‌شوند. چند هفته قبل مطبوعات از تسلیم‌دهی ده‌ها فروند طیاره باربری فرسوده و بی‌کاره به اردوی ملی خبر دادند که همه در پارکنگ‌های میدان‌هوایی بی‌استفاده مانده‌اند و اینک ماهواره‌ فرسوده‌ای به افغانستان تعلق گرفت که کشورهای پیشرفته معمولا برای خارج‌کردن آن از مدار زمین دچار مشکلات جدی اند.

*) به نظر می‌رسد که امیرزی سنگین نیز از تفصیل این ماهواره معلومات کافی ندارد. او در جریان امضای تفاهم‌نامه با یوتل‌ست گفت ماهواره‌ای که به افغانستان سپرده می‌شود ده سال قبل به فضا فرستاده شده است درحالی‌که کمتر از شش سال قبل این کار صورت گرفته است.

این نوشته به قلم «فرزاد» قبلا در سایت «حزب همبستگی افغانستان» درج گردیده است ولی از آنجاییکه مطبوعات افغانستان این مسئله مهم و کلاهبرداری امیرزی سنگین را زیر زدند، در سایت «کابل پرس^?» نیز قرار گرفت.

http://www.hambastagi.org/new/farsi-received-articles/655-about-new-satellite-of-afghanistan-afghansat1.html

جهادی بچه ها خاطرات پدران شانرا تازه کردند

سليم پویان — 2013-09-14T04:33:51Z

دیدن صحنه های افراد مسلح پلنگی پوش و اوباشان جهادی به تاریخ نهم سپتامبر در جاده های کابل از یکسو یاد آور صحنه های دهشت و وحشت جهادی سالهای دهه هفتاد بود و از سوی دیگر دل انسان برای آنهای درد می کشید که در این عصر پیشرفت و علم و اموزش هنوز هم عده از جوانان آگاه و نا اگاه با کله های خالی در پی راهی اند که اخیرش به زندان و سنگسار و اعدام منتهی می‌شود.

استادان این اوباشان جهادی در زیر چتر خیمه لویه جرگه تحت تدابیر شدید امنیتی ناتو و امریکا به بهانه برگزاری سال مرگ مسعود سرگرم چانه زنی بر سر قدرت سیاسی اما شاگردان بی خبر از بگو مگو های پشت پرده رهبران مصروف لت کوب و آزار و اذیت مردم بودند.

صبح روز نهم سپتامبر که حکومت کرزی آنرا هفته شهید نامیده صد ها موتر حامل افراد مسلح از پنجشیر و شمالی از راه کوتل خیرخانه داخل شهر شدند.

این افراد مسلح که تعداد شان به حدود پنجصد نفر می رسید با پکول و دستمال چهارخانه و واسکت و پطلون پلنگی «کماندوی» ظرف نیم ساعت تقریبا در تمامی بخشهای شهر پراگنده شدند. افراد مسلح با استفاده از موتر های پولیس و موتر های بدون نمبر پلیت حاوی عکسهای مسعود ظرف چند ساعت بیم و وحشت را در میان مردم به راه انداختند.

شهروندان کابل دها مورد لت و کوب ، تهدید دوکانداران به بسته کردن دوکان های انها، تصادف موتر ها، شکستاندن شیشه های برخی منازل و مارکیت ها و حتی درگیری های مسلحانه این افراد اوباش و لمپین و چاقو کش را در مناطق مختلف شهر شاهد بودند.

تصاویر زیادی از صحنه های که افراد مسلح پلنگی پوش را نشان میدهد در شبکه های اجتاعی به نشر رسیده است. شماری از کاربران این شبکه ها تصاویر تازه جهادی ها را با تصاویر دوران جنگ های کابل در دهه هفتاد مقایسه کرده و چهره های واقعی این جهادی ها را افشا کرده اند.

تلویزیون ژوندون در یک برنامه خبری زنده اعلام کرد که گروهی از افراد مسلح مربوط به شورای نظار ساختمان این تلویزیون را با سنگ مورد حمله قرار داده و با محافظین آن درگیر شده اند. اسمعیل یون مسوول این تلویزیون گفت :

"برخی از افراد ولگرد و بی بند و بار می خواستند بر دیوار ساختمان تلویزیون ژوندون عکسهای مسعود را نصب کنند اما محافظین مانع این کار شدند همین بود که افراد مسلح لباس شخصی با حمایت سربازان پولیس به فیر های هوایی شروع کردند و با افراد ما درگیر شدند. او گفت کسی زخمی یا کشته نشد اما خسارات زیادی به ساختمان وارد شد "

یک تاکسی ران در منطقه کلوله پشته کابل به من گفت "امروز مسعود بیش از یک میلیون بار دشنام دیده"
و جالب حرف زن گدای در زیر چادری بود که می گفت "خدا شما را هم مثل مسعود به دوزخ ببرد."

رهبران گروه های جهادی از هفته ها پیش ادامه دهندگان راه و آرمان خود را مشق و تمرین یاغی گری داده بودند.
ضیا مسعود، ولی مسعود، عبدالله و امرالله صالح سازماندهی و نقشه کشی این جهادی بچه ها را بر عهده داشتند. بنیاد احمدشاه مسعود پول قابل ملاحظه برای چاپ تصاویر، پوستر ها و نمایش فلم ها از طریق رسانه ها اختصاص داده بود و برای توزیع سلاح و تیل موتر ها در مناطق خیرخانه وکارته پروان کابل و ولایت های پروان و پنجشیر خانه ها و منازل شانرا در اختیار این افراد قرار داده بودند.

نمایش زور و سلاح با دو شیوه پیش برده شد. یکی برگزاری مراسم ویژه سال مرگ مسعود و دوم دهشت و وحشت جاده ی برای خاک زدن به چشم مردم.

در جاده های کابل سایه تفنگ و چوب و چماق و پکول و دستمال چارخانه اما در زیر خیمه لویه جرگه سخنان و حرف های غرب پسند و امریکایپسند رهبران این اوباشان توجه بسیاری را به خود جلب کرد.

قسیم فهیم از سر کرده های باند های جهادی در سخنانی گفت : "مردم افغانستان به دوره‌های گذشته برنمی‌گردند و انتخابات در افغانستان برگزار خواهد شد."

اشاره او به خود خوری های گروه های جهادی در سالهای 1370 بود که قربانی اصلی آن مردم بودند. ظاهرا فهیم با یاد آوری جنگهای مجاهدین خواست نشان بدهد که اگر در آینده سیاسی بازهم در قدرت نباشد یکبار دیگر دست و آستین به آشوب و ویرانگری خواهد زد و از راه زور و تفنگ برای رسیدن به قدرت تلاش خواهد کرد. به این می گویند زور کم قهر بسیار. فهیم خوب میداند که لحظه ی هم حاضر نیست برای از دست دادن سرمایه های گرد اورده اش حتی یک مرمی هم فیر کند و دوم اینکه با حضور صد هزار سرباز اشغالگر امریکایی آیا این جنگسالار خواهد توانست برای بقای سیاسی بازهم به کوه بالا شود؟ از یکسو بیماری شکر مجال زیادی برای زنده ماندن فهیم نخواهد داد و دوم مرض غلامی به امریکا آنچنان فهیم را در خود گیر کرده که او حتی حاضر نیست لحظه ی هم از منافع خود و بادارش حقله غلامی را از گردن دور کند.

ترحم بر پلنگ تیزدندان جفا در حق گوسفندان!

رسول سیاف از یکسو با گوسفند گفتن مردم را توهین کرد و از سوی دیگر برادران طالبش را به پلنگ تشبیه کرد. او طالبان را نا مسلمان و دشمن مردم افغانستان خواند. سیاف به حدیثی از حضرت محمد اشاره کرد و گفت که " پیامبر اسلام از آمدن گروهی که با شلاق مردم را لت و کوب می‌کنند، خبر داده بود که همیشه مورد غضب خدا هستند؛ این گروه همین طالبان بوده است. " اما او فراموش کرده که همین شلاق پیش از طالبان در دست خود او و دیگر برادران جهادی اش بود. سیاف طالبان را مزدور خطاب کرد! "دیگ به دیگدان میگه رویت سیاه "

نمایش کاذب زور و تفنگ در سرکهای کابل و اظهارات امریکای پسند سیاف و فهیم این نتیجه را بدست میدهد که گروه های جهادی حاضر اند سند امنیتی "خاک فروشی" با امریکا را امضا کنند و در آینده حکومت دست نشانده امریکا با عشق و علاقه خاص سهم بگیرند. مهم نیست که در ارگ خلیلزاد تکیه می زند و یا جلالی و اشرف غنی و اتمر و یا عبدالله و عطا مهم این است که سرمایه های باد آورده از دست نرود و خواب این جنایت کاران در قصر های طلایی خراب نشود.

نمایش جهادی ها این حقیقت را نیز برملا ساخت که اخوانی ها در طول بیست سال گذشته نتوانسته اند نیروی تازه و جوان افغانستان را به دنبال خود بکشند و ایدیولوژی قرون وسطی ی بنیادگرایی اسلامی را به انها منتقل سازند. اما چیزی را که موفقانه به فرزندان خود انتقال داده اند همانا فرهنگ دهشت و وحشت و چور و چپاول است که به شمار اندکی از جوانان نا اگاه انتقال داده اند. جوانانی که بسیاری از آنها برای بدست آوردن یک مشت پول یک روز یاغی گری را بر بیکاری و اعتیاد ترجیح میدهند.

راست میگی سیاف آقا!
ترحم بر جهادی ها و طالبان و اشغالگران امریکای جفا در حق مردم افغانستان است

داغ های فجایع هشت ثوری هنوز در قلب مادران وطن ما زنده است

سليم پویان — 2013-05-04T15:48:54Z

مادر داغدیده‌ای از جنایات جهادی ها بعد از به قدرت رسیدن در اوایل دهه نود میلادی سخن میگوید که چگونه پسر جوانش طعمه راکت گلبدین میشود و دار و ندار شان بوسیله دیگر گروههای بنیادگرا چپاول شده است.

آیا این مادران معصوم کرزی و سایر وزیران بی‌غیرت را بخاطر گردن نهادن به تجلیل روز سیهروزی شان خواهد بخشید؟؟

بازداشت و شکنجه تظاهرکنندگان حزب همبستگی در کابل

سليم پویان — 2013-05-04T15:38:46Z

به تاریخ ١٢ ثور ١٣٩٢، در تقبیح سیاهروز های هشت و هفت ثور، حزب همبستگی افغانستان راهپیمایی‌ وسیعی را در شهر کابل سازمان داده بود. هرچند این اکسیون قرار بود به تاریخ هشتم ثور صورت گیرد، اما دولت اجازه تظاهرات در این روز را نداد.

سال گذشته تظاهرات مشابه حزب ما در محکومیت روز های شوم هشت و هفت ثور، آتش به جان جنایتکاران حاکم انداخت و با موجی از فشارها و قید وبند حکومت، پارلمان و نهاد های عدلی و قضایی مواجه گردیدیم و حتی برای تعلیق رسمیت حزب ما تلاش صورت گرفت.

اما امسال نیروهای امنیتی با حکم مستقیم ارگ نشینان با توسل به زور و اعمال پلیسی کوشیدند جلو این مظاهره تاریخی را بگیرند و به بهانه های شیادانه و با انداختن فضای وحشت می‌کوشیدند به هر شکل شده مانع مظاهره گردند. کارمندان امنیت ملی، هشت تن از تظاهرکنندگان و از جمله سخنران تظاهرات را بطور غیرقانونی بازداشت نموده مورد لت و کوب وحشیانه قرار دادند که سه تن از اینان هنوز در بند اند و از وضعیت شان هیچ اطلاعی در دست نیست. قرار گفته افراد رها شده، سخنگوی حزب در برابر چشمان آنان مورد لت و کوب وحشیانه و دشنام های لچکانه قرار گرفته با سر و صورت خون‌آلود در وضعیت بد صحی قرار داشته است.

طی روزهای اخیر ما فراوان تلفن های تهدید آمیز و لمپنانه از جانب چوکره های جنگسالاران دریافت نمودیم که تلاش داشتند با زورگویی و ارعاب مانع تظاهرات ما گردند. وقتی صبح روز پنجشنه اعضا و هواداران حزب در سینما پامیر تجمع کردند، متوجه شدند که بیش از یکهزار تن از نیروهای پولیس و امنیت ملی منطقه را در محاصره گرفته، عبور و مرور به جاده میوند را بند و تمامی دکانهای این مسیر را بسته اند. مقامات بلندپایه پولیس و امنیت که قبل از تظاهرکنندگان خود را به محل رسانیده بودند، با برخورد خشن مقابل اعضای حزب گفتند از «بالا جای» حکم شده که به هیچصورت اجازه این راهپیمایی داده نشود. اما وقتی آنان خود را در برابر جمعیتی یافتند که هر لحظه بر تعداد شان افزود می‌گردد و بچه ترسانک های آنان بر روحیه شان تاثیری ندارد، اعلان کردند که تنها در صورتی اجازه داده خواهد شد که بدون حمل پلاکارتهای «رهبران جهادی و مقامات» و سروصدا صورت گیرد. وقتی بازهم موجی از جمعیت اعتراض کنان بر این حرکت غیرقانونی پولیس شوریدند، بعد از حدود یک ساعت دعوا و جنجال و تماس های پیاپی اراکین پولیس و امنیت با مرکز شان، بالاخره قومندان امنیه کابل شخصا با یکی از مسئولین حزب تلفنی صحبت کرده تهدید کنان گفت «به شما در صورتی حق تظاهرات می‌دهیم که به تصاویر رهبران جهادی اهانت نکنید، آنها را به آتش نکشید و یا زیر پا نکنید، اگر چنین کردید از خود گله داشته باشید.»

جواسیس امنیت ملی با تحقیر و توهین تمامی شرکت کنندگان را بازرسی بدنی نموده،‌ اعلامیه های حزب را از نزد شان گرفته پاره می‌کردند.

تو گویی حزب همبستگی نه برای یک اکسیون مسالمت آمیز و قانونی بلکه با لشکری از انتحاریون خطرناک وارد منطقه شده باشد که به یکبارگی اینچنین لشکر عظیمی از نیروهای امنیتی مجهز با وسایل ضد شورش، گاز اشک آور و وسایط نقلیه آب پاش با یک برنامه از قبل طرح شده برای مهارش فراخوانده شده اند.

صدها پولیس و افراد امنیت معترضان را در محاصره کشیده و برای محدود ساختن صفوف تظاهرات چندین کمربند انسانی تشکیل دادند. برای اینکه شعارهای ما به گوش مردم نرسد، تا ساحه چندصدمتری اطراف منطقه و تمامی کوچه های منتهی به جاده میوند را به روی وسایط و عابرین بستند و جز لباس شخصی های امنیت ملی و پرسونل پولیس، به هیچ فردی اجازه عبور و مرور داده نمی‌شد. حتی به تعداد زیادی از هواداران حزب اجازه ورود به صفوف تظاهرات داده نشد با آنهم بیش از یکونیم هزار تن با شور و قاطعیت تمام تا آخر تظاهرات را همراهی کرده علیه خاینان جنگسالار، طالبان و اربابان خارجی و اشغالگر شان شعار های تندی سر دادند.

عابرینی که از جاده میوند توسط صدها پولیس به دور رانده شده بودند، با بالا شدن بر سر بامها شاهد تظاهرات بوده تعداد زیاد شان شعار های تظاهرکنندگان را همراهی می‌کردند

جواسیس امنیت ملی، یکایک تظاهرکنندگان را با بی‌نزاکتی چندین باره بازرسی بدنی نموده بعد اجازه ورود می‌دادند. آنان اعلامیه های چاپی حزب را از نزد افراد ما گرفته پاره پاره کرده بر زمین انداختند. پلاکارتهایی حاوی تصاویر مقامات بلندپایه دولتی و شعارهایی را که با مذاق جنگسالاران خوش نمی‌خورند ضبط نموده در وسایط پولیس انداختند.

به این هم بسنده نکرده، یکایک گردانندگان تظاهرات را زیر نظر داشته در همان اولین دقایق چند تن را کوشیدند کشان کشان سوار بر موتر نموده با خود ببرند، اما وقتی با عکس‌العمل شدید و مقاومت اعضای حزب مواجه شدند آنان را رها کردند، اما تا آخرین دقایق هریک آنان توسط جواسیس امنیت لحظه به لحظه تعقیب می‌شدند.

وحشت و ارعاب پولیس و امنیت ملی باعث شد که صدها تظاهرکننده با خشم تمام شعار سر دهند: مرگ بر سیاف کفتار، مرگ بر گلبدین خونخوار، مرگ بر دوستم ستمکار، مرگ بر قانونی ریاکار، مرگ بر محقق سیهکار، مرگ بر خلیلی خیانتکار، مرگ بر فهیم جنایتکار و ...

اما دیدن اینهمه قید و بند ضد دموکراتیک و پلیسی باعث شد که تظاهرکنندگان با خشم و خروش شدیدتر و رساتر به اعتراض شان ادامه دهند و هرچند به آنان اجازه داده نشد در محل از قبل تعیین شده (چوک سپاهی گمنام) به مثابه نقطه اختتام برسند، اما تظاهرات بصورت مسالمت آمیز به پایان رسید. در آخرین دقایق اکسیون، یکی از اعضای رهبری حزب همبستگی طی سخنرانی پرشوری روزهای هشت و هفت ثور، دولت پوشالی و اشغالگران امریکایی و ناتو را با شدیدترین لحن محکوم نمود. به مجردی که سخنرانی وی به پایان رسید و از برابر جمع وسیع خبرنگاران که در صف اول قرار داشتند دور شد، چندین تن از کارمندان امنیت ملی همانند گرگان درنده بر او هجوم برده تلاش نمودند او را با خود ببرند، اما وقتی سایر اعضای حزب به کمکش شتافتند، امنیتی ها او را رها کرده و همسان اختطاف گران فرار کردند و در هر سو در کمین بودند تا زمینه شکار مساعد گردد.

با متفرق شدن تظاهرات، افراد امنیت ملی هر سو باعث اذیت و آزار فعالین ما گردیده، سخنران تظاهرات را که زیر نظر گرفته بودند در نزدیک چمن حضوری به شکل وحشیانه‌ای شکار کردند. وقتی سایر اعضای حزب کوشیدند مانع ربودن وی شوند، بدمعاش های امنیت ملی بالای آنان تفنگچه کشیده، با فیرهای پراکنده او را در موتر سفید رنگ شخصی انداخته با خود بردند.

آنان در مجموع هشت تن از تظاهرکنندگان را بازداشت و مورد شکنجه قرار دادند که در اثر تلاش اعضا و هواداران حزب تا ناوقت شب پنجشنبه پنج تن آنان رها شدند، اما سه تن دیگر هنوز در قید اند و از موقعیت دقیق شان اطلاعی در دست نیست.

در کشوری که جنایتکاران، فاسدان و نوکران بیگانه مقامات کلیدی و تمامی ارگانهای دولت را در دست دارند و برای خاینان جو معافیت تمام حاکم است، اینچنین حمله بیشرمانه دولت بر تظاهرات قانونی و صلح آمیز یک نهاد دموکراسی خواه، به بهترین وجهی پرده از شعار های دروغین و عوامفریبانه «دموکراسی»،‌ »حقوق بشر»، «آزادی بیان» و... دولت پوشالی بر‌می‌دارد. این برای ناشی ترین افراد نیز ثابت می‌سازد که در کشور مافیایی شده ما این ارزشها فقط در همان حد قابل تحمل و محترم اند که جایگاه غداران و قاتلان ملت مورد سوال و محکومیت قرار نگیرد، اما اگر نیرویی شهامت بخرج داده بخواهد حرف و کینه خفته در دل ٩٩٪ ملت را علنی فریاد کند، فوری با فاشیزم نهاد های امنیتی‌ای مواجه می‌شود که توسط جنایتکاران جنگی و ناقضان اصلی حقوق بشر رهبری و گردانندگی می‌شوند.

پولیس مجهز در اطراف تظاهرکنندگان دیوار انسانی تشیکل داده جلو ورود صدها هواداران ما را که میخواستند به ما بپیوندند گرفتند

ما درحالیکه این هجوم «خاد»یست وار دولت را بر یک حرکت قانونی حزب شدیدا محکوم می‌کنیم اعلان می‌داریم که اعضا و فعالین حزب همبستگی از این فشارها کوچکترین هراسی به دل راه نداده برعکس ما را مصمم می‌سازد که جدی تر، پیگیرتر و نافذتر به مبارزه حق طلبانه خود دهیم. هجوم پیاپی دولت مزدور متشکل از جنایتکاران بر حزب ما گواه آنست که مبارزه و پیکار ما علیه خاینان ملی به حق موثر بوده و توانسته بر قلب تیره دشمنان ملت کار کند. در مقابل، حمایت بیدریغ توده های مظلوم و نادار کشور از شعارها و اکسیون های حزب، به ما قوت قلب بخشیده اراده‌ی ما را پولادین می‌سازد که بازهم مشت های کاری تری بر لاشه گندیده دشمنان پلید هشت و هفت ثوری، طالبان و صاحبان امریکایی، پاکستانی، ایرانی و غیره شان حواله نماییم. تاریخ مبارزاتی اکثر کشورها نشان می‌دهد که فشار دولتها بر نیروهای آزادیخواه و مترقی همیشه تاثیر برعکس داشته به بارورشدن جنبش های پرخروش و رژیم برانداز یاری رسانیده است.

بعد از اینکه سخنران تظاهرات از برابر جمع خبرنگاران دور شد، چندین تن از بدمعاشان امنیت بر او هجوم برده می‌خواستند او را با خود ببرند اما توسط جوانان حزب از چنگ شان رها گردید و درین جریان لباسهایش پاره گردید. آنان با ختم تظاهرات او را بازداشت نمودند که تا حال از موقعیتش اطلاعی در دست نیست.

آدمکشان حاکم باید دیگر دریافته باشند که حزب همبستگی از قماش نیروهای معامله گر و بزدل نیست که با عوعو اینان عرصه را رها نماید. وقتی حزبی آگاهانه راه مبارزه با قاتلان میهنفروش را انتخاب کند دیگر چگونه ممکن است از قوله ها و دندان خایی های این شرفباختگان خاین کوچکترین هراسی به دل راه دهد؟

ما از تمامی عناصر و نیروهای دموکراسی خواه، عدالتجو و ضد بنیادگرا می‌خواهیم که علیه خشونت و فاشیزمی که در برابر حزب همبستگی افغانستان از جانب دولت منفور کرزی اعمال گردیده صدای اعتراض شانرا بلند کنند ورنه رفته رفته این بگیر و ببند ها به فرهنگ حاکم مبدل شده به زودی شاهد دور جدید استبداد و وحشت «آگسا»، «کام» و «خاد» خواهیم بود. اجازه ندهیم که نیروهای امنیتی کشور بیش از این در دست جنگسالاران حاکم، سرکوبگر فریاد آزادی، دموکراسی و مدافعان مردم تیره بخت ما باقی بمانند.

اگر امروز خاموش بمانید، فردا به یقین سراغ شما نیز می‌رسند.

برگرفته از:

http://hambastagi.org/new/farsi-statement/429-we-strongly-condemn-brutal-attack-on-solidarity-party-protest-and-of-our-activists.html

ملالی جویا در لیست پرنفوذ ترین شخصیت های سال مجله "تایم" قرار گرفت

سليم پویان — 2010-04-30T21:00:00Z

مجله تایم امروز نام ملالی جویا را در لیست ۱۰۰ شخصیت پرنفوذ سال ۲۰۱۰ اعلام نمود. طی این لیست مجله تایم ۱۰۰ تن از برترین شخصیت های جهانی را همه ساله معرفی میکند. لیست کامل آن در شماره ۱۵ می این مجله انتشار خواهد یافت. این لیست شامل شخصیت هایی در چهار دسته اندیشمندان، هنرمندان، رهبران و قهرمانان میشود که ملالی در رده قهرمانان قرار گرفته است و یگانه شخصیت از افغانستان در لیست امسال بشمار میرود.

ملالی جویا ۳۲ ساله جوانترین زنی بود که در سال ۲۰۰۵ به پارلمان افغانستان راه یافت اما به علت ایستادگی اش در برابر جنگسالاران و دولت پوشالی حامد کرزی از آنجا اخراج گردید. وی که معمولا به حیث "شجاع ترین زن افغانستان" نام برده میشود، تا حال از چندین سوقصد دشمنانش جان به سلامت برده است و مجبور است که در افغانستان مخفیانه زندگی و فعالیت داشته باشد و در پناه برقع و محافظان مسلح متشکل از هواداران و بستگانش گشت و گذار نماید. اما با تمام این تهدید ها و حملات ، وی صحنه را رها نکرده و هنوز هم در کنار مردمش در افغانستان بسر میبرد و صدایش را با استفاده از هر تربیونی بلند میکند.

ملالی طی چند سال گذشته به کشورهای مختلف سفر کرده و علیه اشغال افغانستان بوسیله امریکا و ناتو و حاکمیت جنگسالاران، هیروئین سالاران و طالبان و در حمایت از یک افغانستان مستقل و دموکراتیک سخن گفته است.

سال گذشته کتاب خاطرات وی تحت عنوانی "زنی در بین جنگسالاران" در امریکا، کانادا، انگستان و آسترالیا انتشار یافت که تا کنون به بیش از ده لسان دیگر ترجمه و منتشر شده است.

ملالی جویا به مثابه مدافع شجاع حقوق زن و منتقد شدید جنگ امریکا و ناتو در افغانستان به شهرت جهانی دست یافته است. شمولیت در لیست پرنفوذترین های مجله "تایم" تازه ترین افتخاریست که نصیب وی میگردد. او قبلا جوایز، تقدیرنامه ها و حقوق شهروندی افتخاری از چندین کشور بدست آورده است. مجله "نیو استیتسمن" انگلستان سال گذشته او را در لیست "۵۰ شخصیت برازنده جهانی" در رده ششم قرار داده بود و از وی به حیث "پیشاهنگ مبارزین صلح و دموکراسی در جهان" نام برد. نوم چامسکی،‌ بزرگترین متفکر زنده جهان، در انتقاد از اعطای جایزه صلح نوبل به اوباما، ملالی جویا را "کاندید واقعا شایسته برای جایزه صلح نوبل" خواند.

چاپ انگلیسی کتاب ملالی جویا

با آنکه ملالی شخصا نمیتواند در مراسم اعلام لیست پرنفوذترین های مجله تایم در نیویارک شرکت کند، اما وی چند روز قبل طی مقاله‌ای نظراتش را در مورد تشدید جنگ ناتو در افغانستان ابراز نموده نوشت:

"مردم ما بشدت از اوضاع بیزار اند. طی چند ماه گذشته آنان تظاهرات بیشماری ضد امریکایی راه اندخته اند و اگر اشغال ادامه یابد این مقاومت وسعیتر خواهد شد. هشت سال اشغال نظامی وضعیت افغانستان را سیاهتر ساخته است. ما از اینکه گروگان امریکا و ناتو در بازی شان برای کنترول آسیای مرکزی باشیم متنفریم. ما دیگر نمیتوانیم کشته شدن زنان حامله، دختران جوان، کودکان و تعداد بیشمار غیرنظامیان افغان را تحمل کنیم. ما دیگر این "وقایع" و "معذرت خواهی" ها برای کشته شدن مردم بیگناه مان را نمیتوانیم تحمل نماییم."

ویب سایت ملالی جویا:

http://www.malalaijoya.com

ملالی جویا در فیس بوک:

http://www.facebook.com/joya.malalai

ملالی در سایت مجله "تایم":

http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,1984685_1984949_1985238,00.html

ملالی جویا امریکا را به قتل عام و جنایت جنگی متهم کرد

سليم پویان — 2009-05-13T15:22:04Z

به تاریخ ۵ می ۲۰۰۹ نیروهای امریکایی با بمباردمان مناطق مسکونی در دو قریه بالابلوک ولایت فراه در غرب افغانستان، بیش از ۱۵۰ تن از هموطنان بیگناه ما را که اکثر شان کودکان و زنان بودند به خاک و خون کشانیدند.

در سایت یوتیوب | دونلود به فارمت های متفاوت

طی کنفرانس مطبوعاتی‌ای در کابل به تاریخ ۲۱ ثور ۱۳۸۸ (۱۱ می ۲۰۰۹) ملالی جویا کشتار وحشیانه غیرنظامیان بوسیله اشغالگران امریکایی و ناتو را شدیدا محکوم کرده و آنرا جنایت جنگی هولناک نامید. او کشتار اخیر در قریه بالابلوک ولایت فراه را قتل عام مردم مظلوم نامید و خواهان کشاندن امریکا به دادگاه بین‌المللی جنایات جنگی شد. او گفت که امریکا باید از افغانستان اخراج شود ورنه مردم علیه آن راهی جز قیام نخواهند داشت. او همچنان دولت مزدور کرزی و پنتاگون را برای کم نشان دادن تعداد قربانیان به باد انتقاد گرفت و گفت با اینکار اینان به زخم های مردم ما نمک می‌پاشند.

جویا درین کنفرانس مطبوعاتی لیستی از ۱۶۴ تن از قربانیان این قتل عام را به روزنامه نگاران داد که بوسیله هوادارانش در آن قریه ترتیب داده شده است. جویا گفت که جنایتکاران امریکایی با یک "ساری" گفتن و کرزی و سایر مزدوران امریکا با "تنکیو" گفتن میخواهند قضیه خاموش کنند.

درین کنفرانس مطبوعاتی، همایون، پسر جوانی از قریه گرانی ولسوالی بالابلوک نیز حضور داشت و چشمدیدش را از جنایات هولناک در آن قریه بیان داشت. او افزود که ۱۹ تن از اعضای فامیل و بیش از ۵۳ تن از اقاربش را درین حادثه از دست داده است.

ملالی جویا جایزه بین‌المللی ضد تبعیض را بدست آورد

سليم پویان — 2009-04-01T08:57:27Z

به تاریخ ۲۸ مارچ ۲۰۰۹ (۸ حمل ۱۳۸۸) طی مراسمی در شهر روتردام هالند، بنیاد غیردولتی هالندی Unity is Strength جایزه بین‌المللی ضد تبعیض ۲۰۰۹ را به ملالی جویا تفویض نمود.

این بنیاد اعلام نموده که با این جایزه، از شهامت و ایستادگی جویا در مبارزه بخاطر رهایی و حقوق زنان افغان تقدیر بعمل می‌آید.

قبل از اعطای جایزه، فلم مستند "دشمنان خوشبختی" ساخته یک فلمساز دانمارکی در مورد زندگی و فعالیت های جویا در افغانستان به نمایش درآمد که حاضران را شدیدا تحت تاثیر قرار داد.

جایزه بوسیله خانم ایدیت رو Edit Rauh سکرتر وزارت امور اجتماعی و کار جمهوری هنگری به ملالی جویا تقدیم گردید که به تعقیب آن بیش از ۱۱۰۰ تن از حاضران در مراسم بپا ایستاده و با کف زدن های ممتد از ملالی جویا استقبال بعمل آوردند.

ملالی جویا بعد از دریافت جایزه در شهر روتردام

ملالی جویا در برابر استقبال بی‌شائبه صدها اشتراک کننده، مشتش را علامت ادامه مبارزه بلند کرد و از آنان اظهار سپاس نمود.

در نطق کوتاهی ملالی جویا از بنیاد جایزه دهنده و هوادارانش سپاسگزاری نمود و ضمن اینکه جایزه را به "مردم رنجدیده افغانستان" تقدیم کرد، تعهد سپرد که یکچنین پشتیبانی از کار و مبارزه وی بیشتر به او نیرو میبخشد که با جانفشانی بیشتر بخاطر حقوق از دست رفته مردم افغانستان و علیه بنیادگرایان و مزدوران بیگانه در کشورش مبارزه و تلاش نماید.

جویا همچنان گوشه هایی از نگونبختی ها و الام مردم افغانستان در زیر سایه نیروهای اشغالگر، طالبان و جنگسالاران را بازگو نموده از سیاست های امریکا و ناتو در افغانستان شدیدا انتقاد نمود. وی استراتژی جدید اوباما جهت افزودن نیروهای نظامی در افغانستان و اتحاد با "طالبان میانه رو" را محکوم نموده گفت که با اعلام استراتژی جدید امریکا و متحدان در افغانستان به نظر میرسد که برای مردم ما هیچ تفاوتی بین اداره بوش و اوباما موجود نیست چون هردو سیاست های غلط در افغانستان را دنبال میکنند و با دشمنان خونین مردم افغانستان ساخت و پاخت دارند.

ملالی جویا با خانم ایدیت رو

ملالی جویا با خانم ایدیت رو بعد از مراسم جایزه.

در مراسم جایزه شخصیت های سیاسی و اجتماعی فراوانی شرکت کرده بودند و از جمله آقای جیسی جکسن Jesse Jackson از مدافعان حقوق مدنی سیاهان امریکا پشتیبانیش را از جویا اعلام نموده.

سایت بنیاد جایزه دهنده هالندی: http://www.eenheidiskracht.nl

ضمنا بر اساس گزارش سایتهای آلمانی، ملالی جویا قرار است در تظاهرات عظیم تحت عنوان "ناتو را متوقف سازید" در فرانسه سخنرانی کند. در حالیکه ناتو شصتمین سالگردش را جشن میگیرد، بیش از پنجصد سازمان و نهاد از سی کشور جهان این تظاهرات عظیم را در شهر Straatsburg فرانسه تدارک دیده اند که ملالی جویا و نوم چامسکی از سخنرانان کلیدی آن بشمار میروند. انتظار میرود که دهها هزار تن درین تظاهرات اعتراضی شرکت نمایند.

منبع خبر و تصاویر: http://www.malalaijoya.com

بوش در عراق با بوتها بدرقه شد، در افغانستان با مدال!

سليم پویان — 2008-12-17T07:43:27Z

يک خبرنگار عراقي به تاریخ 14 دسامبر 2008 در جريان نشست خبری مشترک جورج بوش و نوری المالکي در بغداد، با پرتاب بوتهایش به سوی بوش از وی استقبال کرد. وی گفت "سگ اینهم بوسه خداحافظی از مردم عراق!"

منتظرالزيدي خبرنگار شبکه تلويزيوني بغداديه که به نظر میرسید از دروغ های بوش که یکی پی دیگری تحویل میداد به خشم آمده، بوت هایش را از پا درآورد و آنها را يكي پس از ديگري به سوي بوش پرتاب كرد اما با وجود هدف گیری دقیق، بوش توانست خود را از ضربات آن نجات دهد! او ضمن اين اقدام دشنام گويان، رييس جمهور امريکا را سگ نامید که باعث کشتار مردم عراق شده است. در فرهنگ عربها، پرتاب بوت بسوی کسی منتهای تحقیر کردن وی را نمایندگی میکند.

پسرک فلسطینی

نیروهای ویژه امریکایی فوری مداخله کرده و با دست پاچگی مقابل بوش سپر انسانی تشکیل دادند و زیدی را درحالیکه هنوز به بوش دشنام نثار میکرد با لت کوب از صحنه بیرون کردند. به گفته برادر زیدی، دست و قبرغه های برادرش را شکسته اند و او خونریزی شدیدی داشته اشت.

این خبر به زودی به سرخط مطبوعات جهان مبدل شد، و مخصوصا شور و شعف فراوان مردم در کشورهای عربی را برانگیخت که منتظر الزیدی را قهرمان خود پنداشتند که از جانب مردم عراق خداحافظی جانانه‌ای با بوش کرده است. هزاران تن در چندین شهر عراق و حتی در فلسطین به جاده ها برآمده و خواهان رهایی زیدی شدند.

خبرنگار عراقی با عکس زیدی

وکلای مدافع زیادی داوطلبانه حاضر به دفاع از زیدی شده اند و شبکه تلویزیونی البغدادیه از اقدام او بعنوان حق آزادی اظهار عقیده دفاع کرد.

هوگو چاوز، رئیس جمهوری چپگرای ونزوئلا که قبلا خود در مجمع عمومی سازمان ملل بوش را خوک نامیده بود، منتظر الزدی را فردی شجاع خواند. دختر معمر قذافی رهبر لیبی هم گفته که سازمان خیریه او به منتظر الزیدی مدال شجاعت اعطا خواهد کرد .

یک خرپول عربستانی حاضر شده تا بوتهایی را که به سوی بوش پرتاب شده به ده میلیون دالر خریداری کند. اما در یک سایت اینترنتی این بوتها بصورت سمبولیک به مزایده گذاشته شده که قیمتش تا پانجصد هزار دالر رسید و همچنان بر آن افزود میگردد.

زیدی آنچنان درس جانانه‌ای در آخرین روزهای ریاست جمهوری به بوش داد، که تا یادش باشد آنرا فراموش نخواهد کرد. وی در یک لحظه جنگ افروز کاخ سفید و چه بسا در مجموع سیاست جنگ طلبانه امریکا را آنچنان رسوا ساخت، که ممکن با صدها نوشته و فلم و کتاب ممکن نبود به این هدف دست یافت. دیدن چهره رنگ پریده و وارخطای بوش بعد از این حادثه واقعا تماشایی بود!

این حادثه که طنین جهانی داشت، ولی مطبوعات امریکایی کوشیدند تا آنرا کمرنگ جلوه داده و خبرنگار عراقی را فردی مریض و از نظر روانی معیوب معرفی کنند!!

سایتهای فراوانی بازی های آنلاین ساخته اند که مراجعین میتوانند با بوتها به صورت بوش بکوبند. یک سایت حتی با نصب نمایشگر تعداد بوتهایی را که موفقانه به صورت بوش اصابت کرده اند 4944546 گزارش داده است.

بازی کمپیوتری در مورد حادثه

بازی اینترنتی

چند سایت این بازی ها:

http://flash.vg.no/grafikk/2008/bush/kast_sko.html
http://sockandawe.com/
http://www.ridiculopathy.com/crappy_flash_games.php?gamename=bushoes
http://www.kroma.no/2008/bushgame/
http://blog.zanorg.com/index.php?perm=370

اما از جورج بوش که در بغداد با بوتها به صورتش بدرقه شده بود، هنگام ورود به کابل، با نصب عالی ترین مدال افغانستان به سینه‌اش توسط شاه شجاع ثالث (حامد کرزی)، استقبال شد و بدینصورت با مقایسه شهامت و ایستادگی مردم عراق با اینگونه چاکرمنشی در برابر بدنامترین رئیس جمهور تاریخ امریکا در افغانستان، خواهی نخواهی چهره افغانستان در نزد مردم جهان مکدر خواهد شد.

امید مردم افغانستان از این عمل شجاعانه خبرنگار عراقی بیاموزند و وقتی با خاینان وطنی و خارجی مواجه میشوند، با پرتاب بوت و تخم گندیده آنان را رسوا ساخته غرور شانرا بشکنند. این شیوه‌ای از مقاومت در کشورهاییست که صداهای مخالف منکوب میشوند و جایی در مطبوعات نمی‌یابند.

شاه شجاع ثالث به سینه بادارش مدال می‌آویزد