https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://kabulmobile.com/article49363.html https://kabulmobile.com/article49363.html 2011-01-10T05:27:00Z text/html fa صدیق الکوزی <p>منطق دیدگاه "دگربودگی" با بیگانگان و تفاهم و تحمل آن با منطق و دیدگاه ناسیونالیستی و راسیستی"بیگانه ستیزی" یکی است که تز های آتی آن را تقویت نموده و راسیسزم جامعه دیموکراتیک و دید طرح "جامعه چند فرهنگی" المان را میسازند: <br class='autobr' /> _"دگر بودگی" خوب، چون با ارزش است، بنابراین مفید وسودمند؛ باوجود "دگربودگی" درعین زمان مفید؛ "دگربودگی" وجود دارد، اما این "دگربودگی" در همه بیگانگان یکسان نیست؛ این که بیگانگان "دگربودگی" ازما دارند، نمیتوان کاری کرد؛ بیگانه ها، ترکها و عرب ها هم انسان هستند. ( با (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L141xH150/arton49363-cb802.jpg?1769403478' class='spip_logo spip_logo_right' width='141' height='150' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>منطق دیدگاه "دگربودگی" با بیگانگان و تفاهم و تحمل آن با منطق و دیدگاه ناسیونالیستی و راسیستی"بیگانه ستیزی" یکی است که تز های آتی آن را تقویت نموده و راسیسزم جامعه دیموکراتیک و دید طرح "جامعه چند فرهنگی" المان را میسازند:</p> <p>_"دگر بودگی" خوب، چون با ارزش است، بنابراین مفید وسودمند؛</p> <p>باوجود "دگربودگی" درعین زمان مفید؛</p> <p>"دگربودگی" وجود دارد، اما این "دگربودگی" در همه بیگانگان یکسان نیست؛</p> <p>این که بیگانگان "دگربودگی" ازما دارند، نمیتوان کاری کرد؛</p> <p>بیگانه ها، ترکها و عرب ها هم انسان هستند. ( با قایل شدن اینکه آنها هم انسان هستند، تاکید روی " دگربودن" آنهاست.)</p></div> <div class='rss_texte'><p><strong>راسیزم دموکراتیک ِ طرح جامعه چند فرهنگی آلمان </strong></p> <p>دولت المان بعد از جنگ دوم جهانی به منظور تقلیل معیار مزد و رفع کمبودات نیروی کار بشری در این کشور با یکعده از کشورها مثل ایتالیا، ترکیه، یونان و.... قرار داد های اقتصادی به امضا رسانید و بدینوسیله با صدور مجوز اقامت کاری مؤقت "کارگرهای مهمان" را وارد آلمان نمود.</p> <p>" کارگران مهمان" با کارگر های آلمانی در رقابت برای مزد همصدا بودند که در نهایت به سود روندِ دوران و انباشت سرمایه ملی آلمان انجامید. این کشور که درجنگ ورشکست شده بود با تکیه با نیروی کار ارزان بزودی به یک کشور صادر کنندۀ کالا مبدل گردید که حضور این کشور را در بازار جهانی بیشتر از پیش محسوس می ساخت. پول (مارک) که مطلق به دالر امریکایی وابسته بود، توانست از این وابستگی رهایی یابد و نقش دالر را در بازار جهانی نسبی کند.</p> <p>ازجمله 4 میلیون خارجی که درسالهای 1973_1955در آلمان وجود داشت 2،6 میلیون آن را همین "کارگر های مهمان" تشکیل میدادند؛ که با کار ارزان چانس مؤفقیت به کالا های المانی را در روند رقابت کالا در بازار جهانی تقویت نمودند.</p> <p>امروز نیز کشور المان به نیروی کار خارجی ضرورت دارد، اما با تفاوت کیفی و کمی با مقایسه با سال های گذشته. بدین معنا که امروز بیشتر از گذشته به نیروی کار فنی و علمی ضرورت دارد که در خدمت سرمایه قراردهد، چونکه نیروی کار ذخیره ای و غیر فنی به قدر کافی وجود دارد.</p> <p> امروز تعداد خارجی ها را در آلمان به 8 میلیون تخمین میزنند و در این بین دولت آلمان میخواهد با سیاست وقوانین ادغام یا انتیگراسیون خویش شعار های احزاب و جوانب مختلف را چون " خارجی ها خارج شوند، خارجی ها_ترک ها جای کار را میگیرند، پناهگزینان اقتصادی، دشمنی با خارجی ها ، ناسیونالیزم و راسیزم" را که از بالا به پایین و یا بر عکس ان به اشکال گوناگون دامن زده میشد؛ نسبی سازد.</p> <p><strong>سیاست و قانون خارجی ها در المان</strong></p> <p>وقتی شهروند یک کشور در مقابل شهروند دیگری در جنگی که از طرف دولت های شان بمیان آمده شرکت مینماید، هیچکس صحبت از دشمنی با خارجی ها نمیکند، چون تصویر دشمن منحیث یک دیدگاه دولتی از پیش ساخته شده است که تابعیین هردوکشور از آن استقبال نموده و جنگ را منحیث وظیفه ملی شان می پذیرند. به همین طریق درگیری شهروند با شهروند دیگر از دیدگاه شخصی نیز از دیدگاه دولتی و قانون دولت برای خارجیها و تفاوت زدایی دولت درمقابل خارجی ها سرچشمه میگیرد.</p> <p> سوءظن و نارضایتی که دولت آلمان از خارجی های مقیم این کشور دارد، همه به اساس تابع بودن آنها به کشور بیگانه است، نه به دلیل عملکرد آنها در این جامعه. چونکه آنها منحیث تابع دولت دیگری و وفادار به کشور دیگری ممکن است در اوقات به خصوص حاضر به قربانی برای کشور خویش و به حاکمین خویش باشند.</p> <p>فردی که بر روی دیوار یک شعار راسیستی " خارجی ها ، ترکها خارج شوند" می نویسد، نمی توان آنرا به <br class='autobr' /> عنوان یک نظر فردی دانست. یک چنین شعاری در ماهیت اش سیاسی و اجتماعی است. دولت دمو کراتیک آلمان- و در واقع همه دولت های ملی- با تقسیم و تفکیک افراد به شهروند و "خارجی" زمینه را برای "بیگانه ستیزی" مهیا می کند. به این معنا "بیگانه ستیزی" و فاصله گذاری میان از "خود" و آن دیگر" در قوانین، خاصه قانون خارجی ها درونی شده است. همچنان باید گفت که دولت آلمان که تجسم انحصار قدرت فزیکی در این کشور است، تنها در مواقع خاص اِعمال قدرت فزیکی را به "راست ها"(نازی ها) واگذار شده است. مثلا به آتش کشیدن محل اقامت خارجی ها در اوایل دهه ی نود که به زودی جلو آنرا گرفت تا چهره ی آلمان در سیاست خارجی ودر خارج از مرزها خدشه نبیند.</p> <p>دولت قانون آلمان با دیدگاه نازی ها (تبعیض نژادی) و طرح احاطه سرمایه آلمان تنها در خدمت جامعه آلمان از جانب فاشیست ها، موافق نیست و نمیخواهد که سرمایه آلمان و جهان خودش را در داخل مرز وملت خویش منحصر نماید، اما با آنهم در مقابل دید راسیستی و خارجی ستیزی نازی ها مبارزه نمی کند و به شکل دیموکراتیک با حفظ منافع خویش آنرا به شکل دیگری دامن میزند.</p> <p><strong>راسیزم و ناسیونالیزم کهنه:</strong></p> <p>دید خارجی و بیگانه ستیزی احزاب فاشیستی دقیقاءً از دید هیتلر در مقابل غیر از آریایی منشاء میگرفت: بیگانه ستیزی آنها فقط جنبه نژادی به معنی حفظ نژاد آریایی منحیث نژاد "والا" که خصوصیات روحی آنها را به حد اعلی میدید که در آن "من" آماده قربانی دادن به "ما" یعنی"نژاد آریایی" بود. ایدیولوژی فاشیزم یهود ها را به مثابه "نژاد پست" ، "میکروب و طفیلی " ارزیابی نموده که از وجود ملت و خلق "طفیلی وار" تغذیه می نمایند و به همین دلیل باید- از نظر فاشیست ها- این "طفیلی ها و میکروب ها" از "وجود ملت" پاک میشدند. این پاکسازی به قتل بیشتر از شش میلیون یهودی در کوره های آدم سوزی و اردوگاه های کار اجباری انجامید. نیو فاشیست ها و نا سیونالیزم جدید در آلمان دموکراتیک به خارجی ها همچنان به عنوان "پدیده های مزاحم و طفیلی" می نگرند که باعث بیکاری و اضمحلال فرهنگی در جامعه می شوند. با همه محدودیت های قانونی از سوی دولت این گروه ها و احزاب فاشیستی بر پایه برداشت کثرت گر ایی دموکراتیک به فعالیت سیاسی ادامه می دهند.</p> <p><strong>راسیزم دموکراتیک: </strong></p> <p>سال 2000 میلادی دولت آلمان تغییراتی را در سیاست خویش در قبال خارجی های مقیم کشور اش بوجود آورد و از طریق سیاست " کمک به بازگشت" شعار خارجی ها خارج شوند را نسبی ساخت. این سیاست را اولین بار وزیر داخله ایالت جنوب آلمان_ بایرن (آقای بیک ایشتاین) بصورت قاطع و بدون دیپلوماسی اعلان کرد:(باید کمتر خارجی هابه آلمان بیایند، آنهایی بیایند که به ما منفعت میرسانند، نه آنانیکه از ما استفاده سوء مینمایند. _Süddeutsche Zeitung 7.7.2000) وی با این طرح بخصوص بین "خارجی های مفید و نامفید"، " پناهگزینان ظاهراءً سیاسی " ،" فراریان اقتصادی" ،" پرازیت های اجتماعی و ... "فرق میگذارد و خواستار ختم این صحبت و نظر میشود که گویا آلمان به فراریان، پناهگزینان ویا مهاجرین کمک مینماید. این نظر که قبلا هم بشکل ناگفته بین دیموکرات ها وجود داشت، به اینصورت برملا شد. علاوه برآن سیاست " کمک به بازگشت" توانست که مبارزۀ دیموکرات ها را در مقابل حزب فاشیستی _ حزب ملی آلمان (ان دی پی) غالب نماید و حزب متذکره را با شعارش "خارجی ها خارج شوند" به عقب بزند.</p> <p>حال دیگر برای دولت دموکراتیک نژاد، منشاء و اصل، مذهب و غیره اصلاءً تازمانی منحیث "دگربودگی" مطرح نیست که روی عملکرد و فعالیت ورقابت شان نقشی نا مؤثر نداشته باشد.</p> <p>تحلیل، تحقیق و تشخیص دلائل دشمنی با خارجی ها در این جامعه بصورت وسیع در گذشته و یا حال در بخش هایی از علوم اجتماعی آنها صورت گرفته و تئوری های گوناگون که در این زمینه ارائه شده دال بر موجودیت این پدیده است.</p> <p>تزیاکالوس در کتاب اش" دشمنی باخارجی "_Tsiakalos: Ausländerfeindlichkeit, München 1982 تئوری مقصر بودن افراد در جامعه را قسمی ارزیابی میکند که گویا دولت با یکسری از مشکلات درداخل روبرو است که نمیتواند به حل آنها بپردازد، باید نا کار آیی اش را از طریق طرح مقصر بودن دیگران، توجیه کند و آنها را مسئول نابسامانی ها بسازد.</p> <p>آقای نویمن تئوری" ترس از بیگانه ها"_ Neumann : Erziehung ausländischer Kinder, Düsseldorf 1980را طرح نموده و " طبیعت" انسان ها و جامعه را منحیث حامل دشمنی با بیگانه ها می بیند و عقیده دارد که این دیدگاه باید از زمان خلقت انسان در طبیعت شان منحیث پدیده ذاتی وجود داشته باشد.</p> <p>دیده میشود که همۀ این منتقدان در توضیح دشمنی با بیگانه ها دید "پیش داوری" مردم را عامل اصلی این دشمنی می بینند ._(Ostermann: Vorurteile und Vorbilder, München 1982 ) اما نمیخواهند ویا نمیتوانند خود پیش داوری را که درچه حد درست یا نادرست است، توضیح دهند. بلکه میخواهند در مقابل آن دید " دگربودگی_Andersartig" را به جامعه تفهیم کنند و با این دید ، دید پیش داوری را دفع کنند. باید دید که این اقایون "دگربودگی" را دلیل برای تبعیض ندانسته بلکه با گفتمان "خارجی ها دگر ازما هستند و این دگربودگی را باید تحمل کرد _Vorurteile und Vorbilder S. 175"؛ راسیزم و ناسیونالیزم شانرا بشکل بدیل درمقابل ناسیونالیزم وراسیزم کهنه طرح مینمایند.</p> <p>باید قبول داشت که "پیش داوری" نتیجه سوءتفاهم و یا کمبود شناخت نیست، چونکه هیچگاه ظاهر فرد و عادات اخلاقی و فرهنگی اش نمی تواند دلیل برای بروز نفرت شود. تفاهم به شکل تحمل کردن منحیث یک دیدگاه تقوایی و اخلاقی ارزیابی و تبلیغ می شود که خواستار تفاهم با " دگربودگی" است. بیگانه ستیزی و " تحمل دیگران" و تفاهم به معنی اصل مفهوم دو دیدگاهی اند که یک مضمون دارند.</p> <p> بازهم اوسترمن: (باید قبول کرد که خواست ادامه زندگی مشترک وظیفه همه است، بناءً نباید انسانها را به اساس "دگربودن" شان بدنام کنند، بلکه همه باید "دگربودگی" را قبول نموده و آنرا تحمل کنند._ Vorurteile und Vorbilder S.83 )</p> <p>اوسترمن و دیگران با ارائه این دلایل از دید " دگربودگی" تفاهم وتحمل "دگربودگی" و دعوت به خواست زندگی مشترک، میخواهند متن و مضمون بیگانه ستیزی را ناچیز جلوه دهند. اما واضح است که این زندگی مشترک میتواند از طریق همین تئوری " دگربودگی" از هم بپاشد!</p> <p>درنتیجه میبینیم که منطق دیدگاه "دگربودگی" با بیگانگان و تفاهم و تحمل آن با منطق و دیدگاه ناسیونالیستی و راسیستی"بیگانه ستیزی" یکی است که تز های آتی آن را تقویت نموده و راسیسزم جامعه دیموکراتیک و دید طرح "جامعه چند فرهنگی" المان را میسازند:<br class='autobr' /> _"دیگر بودگی" خوب، چون با ارزش است، بنابراین مفید وسودمند؛ <br class='manualbr' />باوجود "دگربودگی" درعین زمان مفید؛<br class='manualbr' />"دگربودگی" وجود دارد، اما این "دگربودگی" در همه بیگانگان یکسان نیست؛<br class='manualbr' />این که بیگانگان "دگربودگی" ازما دارند، نمیتوان کاری کرد؛ <br class='manualbr' />بیگانه ها، ترکها و عرب ها هم انسان هستند. ( با قایل شدن اینکه آنها هم انسان هستند، تاکید روی " دگربودن" آنهاست.)</p> <p><strong>دیدگاه طرح جامعه چند فرهنگی آلمان و شکست آن</strong></p> <p>دیدگاه جامعه چند فرهنگی در اروپا و بخصوص در آلمان با تز های متذکره در متن بالا از جانب احزاب مختلف سراقتدار و اپوزیسیون الی حادثه سپتمبر 2001 در امریکا و قتل فن گوما فیلمساز هالندی در سال 2004، به اوج خود رسیده بود.</p> <p>فیلم هالندی که با استفاده از تجارب و شناخت خانم ارزی علی از اسلام و از اخلاق اسلامی ساخته شده بود، با اعترافات و انتقادات وی در رابطه با موقعییت زنان در دین اسلام نظراتی را از قبیل ( زن های مسلمان مثل که در قفس باشند، زندگی دارند و....این مسئاله غیر قابل باور و قبول است که جامعه اروپا این روش و دید را بپذیرد)، انعکاس میداد. تعصب اسلامی در مقابل زنان هم یک واقعیت است که نمی شود آنرا نادیده گرفت و توجیه نمود؛ ولی خانم ارزی علی در یک مقطع زمانی که گرایش و نظم جهانی در درگیری با "تروریزم اسلامی" بود و دولت های غربی در جوامع و سیاست داخلی شان مشغول پیاده نمودن سیاست "ادغام یا انتیگراسیون" بودند، موضوع موقعیت زن در اسلام را وسیله ای برای خودش و حزب راسیستی اش قرار داد و گویا به دفاع از زنان مسلمان برخاست تا برتری جامعه مدنی غربی را با مقایسه با "کلتور عقب ماندۀ اسلام" نشان دهد. خانم ارزی علی در این فیلم فقط موقعیت زنان اروپایی و زنان مسلمان را مقایسه نموده؛ بدون این که نقدی هم در رابطه با موقعیت زن در اروپا یا هالند داشته باشد.</p> <p>قتل فن گوما انگیزه شد که سیاست " ادغام" بیشتر تقویت داده شود و شکست دید طرح " جامعه چند فرهنگی" در آلمان از جانب خانم مرکل که در آنزمان (2004) رئیس حزب مسیحی دیموکرات و رئیس اپوزیسیون بود، اعلان گردید. در عین زمان آقای شرودر صدراعظم سوسیال دیموکرات ها طرح "مبارزۀ فرهنگها و فرهنگ رهنما" را اعلان نمود. هنرمندان و یا متفکرین شان بجای به نقد کشیدن "فرهنگ رهنما" و هویت ملی دیکته شده از جانب طبقه حاکم ، به دفاع از آن برخاستند. "فرهنگ رهنما" که سیاستمداران جامعه آلمان مطرح میکنند، چیز دیگری جز از ارزشها و نورم حاکم از" فرهنگ آلمانی" نیست، که باید از جانب همه پذیرفته شود.</p> <p>سیاستمداران جامعه آلمانی در این مقطع زمانی به این نظر میرسند که تمرکز خارجی ها در یک محل یا ناحیه ای از شهر میتواند آنها را از مسیر ادغام در جامعه آلمانی فاصله دهد. کنگره حزب سوسیال دموکرات مسیحی اعلان میکند: (اتفاقات و رشد جامعۀ هالند روشن میسازد که چگونه زندگی و جامعه ای موازی که در بسیار شهر ها به چشم میخورد، هماهنگی و ادغام خارجی ها را مشکل ساخته است. در المان نیز این گونه تمرکز و تراکم مهاجرین مسلمان دریک محل از شهرها وجود دارد._ 19.11.2004 کنگره حزب دیموکرات مسیح )</p> <p>در این مسیر خارجی ها از سوی دولت و جامعه آلمان به مثابه یک "مشکل" وانمود میشوند که دولت باید به حل آن بپردازد. مطبوعات همیش از همچو مشکلات از قبیل برخورد نا متناسب و نا مؤفق بودن سیستم تدریسی و تربیتی در مکاتیب و نقش شاگردان خارجی روی آن ، قتل ها در فامیل های خارجی ها، ازدواجهای اجباری، ضعیف شدن زبان آلمانی در بین خارجی ها بخصوص نسل دوم و سوم مهاجرین و کارگران مهمان، رشد بیکاری در بین مهاجرین و... سخن میگویند. در این راستا خانم مرکل و دیگر دیموکرات ها "کمبود و نقص خارجی ها را در تمرکز شان در نواحی بخصوص خارجی نشین شناخته اند" و آنرا یک چالش در برابر ادغام خارجی ها در جامعه آلمانی میدانند. در حالیکه تمرکز خارجی ها در نواحی بخصوص بخاطر ارزان بودن آن نواحی است ، نه بمنظور تشکیل جامعه موازی در آلمان.</p> <p>برمیگردیم به دیدگاه "دگربودگی خارجی ها با فرهنگ آلمانی" و تحمل آن که شالوده طرح "جامعه چند فرهنگی" را میساخت. طرح جامعه چند فرهنگی از برابری فرهنگی و احترام به فرهنگ ها سخن میراند. این نه تنها صرفنظر کردن از محتوای فرهنگ ها است، بلکه در برسمیت شناسی متقابل فرهنگ ها نگاه تاییدی به فرهنگ حاکم نهفته است که به نسبت گرایی فرهنگی و ناسیونالیزم می انجامد. از این رو طرح جامعه چند فرهنگی هیچگونه تناقضی با ناسیونالیزم و بیگانه ستیزی ندارد. این دیدگاه که سیاست راسیستی دموکراتیک بعضی از احزاب المان و بخصوص حزب سبز ها را میساخت از طریق پیاده شدن سیاست ادغام در المان به پایان میرسد و در سال 2010 خانم مارکل یک بار دیگر لغو این طرح را اعلان میکند. پیاده نمودن سیاست ادغام یعنی حل خارجیها در جامعه آلمان ، کسب وفاداری آنها به دولت و سیستم و تمایز خارجی های "سودمند و مضر" در جامعه آلمان میباشد. (توضیح سیاست "ادغام" درالمان و اروپا مستلزم بحث جداگانه ایست که از طرح آن دراینجا صرف نظر شده است.)</p> <p> حزب سبز های المان در گذشته و حتی امروز با دید جامعه چند فرهنگی راسیستی شان در سیاست شرکت داشته و با چرخش و همآهنگی شان با سیاست به خاطر رسیدن به قدرت سیاسی نه تنها از طرح جامعه چند فرهنگی فاصله نگرفته اند، بلکه سیاست ادغام را نیز که خود یک سیاست راسیستی بیش نیست برایشان وسیله ساخته اند. چنانچه سازمان جاسوسی آلمان در گزارش رسمی سال 2003 خویش از فعال بودن و تبلیفات اسلامیست ها در مساجد که درکل " حریم خصوصی انسان ها شمرده میشوند" ، ابراز نگرانی میکند و خانم "ماریا لویزی بیک" از کدر رهبری این حزب توصیه میکند که: ( سازمان جاسوسی المان و پولیس المان زمینه کار را در ساحه چند فرهنگی مساعد سازند، تا دید و بازدید و فعالیت های غیر قانونی را در ساحات شخصی زودتر بشناسند، و از فعالیت " اسلامیستها" جلوگیری نمایند._Islamismus bekämpfen_ Islam einbürgern; 20 Vorschläge von Marielusie Beck ) <br class='autobr' /> خانم "ماریا لویزی بیک" با اشاره به دید جامعه چند فرهنگی پیشنهاد میکند که برعلاوه کسب استفاده از جامعه چند فرهنگی برای سرمایه و دولت ، میتوان برای مبارزه با تروریستها نیزاز آن استفاده کرد.</p> <p>نکته جالب اینجاست که حزب سبز ها درحالیکه هنوز هم از یکطرف از تز جامعه چند فرهنگی صحبت میکند، از طرف دیگر در بسا موارد با سیاست حزبی که مخالف این تز است ، توافق نظر دارد. چون وقتی خانم کریستینا شورودر، وزیر خانوادۀ آلمان "از تبعیض بیگانه ها در مقابل المانی ها در کشور المان" شکایت و صحبت میکند؛ رهبر حزب سبزها آقای اوزدیمیر از بیگانه ها" خواهان پرهیز از دید و برخورد تبعیضی شان در مقابل آلمان ها میشود _Spiegel Online". دیده میشود که ازدید رهبر سبز ها و خانم کرستینا شورودر از حزب سوسیال دموکرات مسیحی ، دشمنی و تبعیض با بیگانه هادرآلمان وجود نداشته ، بلکه این بیگانه ها هستند که دید تبعیضی و دشمنانه در مقبل المانی ها دارند. آیا این تهوع اور نیست؟</p></div> <div class='rss_ps'><p>1. مقاله هذا در ماه دسمبر 2010 جهت نشر به سایت آسمایی فرستاده شده بود که به خاطر وابستگی هایشان با تبلیغ کنندگان دیموکراسی از نشر این مقاله و از ارایه دلیل خودداری نمودند. جلالتمابان با این نوع برخوردهایشان واضح میسازند که داد و بیداد شان در دفاع از آزادی بیان چقدر بی اساس است . چونکه با تربیۀ ای که از خلق و پرچم گرفته اند، دفاع و نقض آزادی بیان هنوز برایشان روشن نگردیده است.</p> <p>2. بتاریخ 25.10.2010 مقاله ای زیرنام "المان نیازمند جامعه چند فرهنگی" نوشته آقای خالد خسرو درسایت آسمایی به نشر رسید. در این مقاله کوشش نموده اند تا سیاست دولت المان با خارجی ها را نقد نموده و غوغای خرب سبز ها را در رابطه با شکست جامعه چند فرهنگی دوباره انعکاس دهند. ثانیاءً مثل اکثریت افراد چپی نظر به برداشت نادرست شان از ناسیونالیزم _راسیزم و فاشیزم فوراءً به این نتیجه میرسند که برخورد دولت المان با بیگانگان ریشه نژادی دارد و این سیاست ها را با مقایسه با فاشیزم آلمان ارزیابی میکنند. بدون اینکه راسیزم و سیاست راسیستی دموکراسی دموکراتیک آلمان را بتوانند به نقد بکشند.</p></div> https://kabulmobile.com/article10796.html https://kabulmobile.com/article10796.html 2010-05-15T20:00:00Z text/html fa صدیق الکوزی <p>در جوامع سنتی انسانها بطور کل فاقد اراده ی مجرد اند. در چنین جوامع، حاکمین با زور و قهر شخصی یا دولتی نقد را ممنوع ساخته ومنتقدینی را که بر اساس نارضایتی، سیستم و یا نظری را نقد می نمایند، سرکوب می کنند. و اما در جوامع مدرن سرمایه داری "دید انتقادی" به بحران کمبود مواجه نبوده ، بلکه به مثابه ی یک شیوه ی آموزشی مدرن و یکی از اصول کثرت گرایی در "جامعه ی شهروندی" تشویق و حمایت می گردد. <br class='autobr' /> در جوامع سنتی انسانها بطور کل فاقد اراده ی مجرد اند. در چنین جوامع، حاکمین با زور و قهر (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L150xH128/arton10796-c42ef.jpg?1769403478' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='128' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>در جوامع سنتی انسانها بطور کل فاقد اراده ی مجرد اند. در چنین جوامع، حاکمین با زور و قهر شخصی یا دولتی نقد را ممنوع ساخته ومنتقدینی را که بر اساس نارضایتی، سیستم و یا نظری را نقد می نمایند، سرکوب می کنند. و اما در جوامع مدرن سرمایه داری "دید انتقادی" به بحران کمبود مواجه نبوده ، بلکه به مثابه ی یک شیوه ی آموزشی مدرن و یکی از اصول کثرت گرایی در "جامعه ی شهروندی" تشویق و حمایت می گردد.</p></div> <div class='rss_texte'><p>در جوامع سنتی انسانها بطور کل فاقد اراده ی مجرد اند. در چنین جوامع، حاکمین با زور و قهر شخصی یا دولتی نقد را ممنوع ساخته ومنتقدینی را که بر اساس نارضایتی، سیستم و یا نظری را نقد می نمایند، سرکوب می کنند. و اما در جوامع مدرن سرمایه داری "دید انتقادی" به بحران کمبود مواجه نبوده ، بلکه به مثابه ی یک شیوه ی آموزشی مدرن و یکی از اصول کثرت گرایی در "جامعه ی شهروندی" تشویق و حمایت می گردد. ارگانهای دولتی و مطبوعاتی، علوم آزاد اجتماعی، احزاب رقیب و حتی افراد وظیفه و مسئولیت خویش میدانند که به اصطلاح "انتقادی" بیندیشند. به سخن دیگر، رویکرد "انتقادی" یک رکن کثرت گرایی در جوامع مدرن سرمایه داری می باشد.</p> <p> چنانکه امروز در جوامع مدرن "آگاهی حاکم" نه تنها مانع وسدی در برابر"دید انتقادی" ایجاد نمی کند، بلکه در زمینه های مختلف به "نقد اصلاحی" می انجامد. باز نگری و نقد بنیادینی که با تحلیل علمی قصد تخریب و ویرانی نظریه و افکار فرد مقابل را داشته باشد(چرا که در ذات خویش به ریشه توجه دارد و ویرانگر است)- تا بدین طریق نام نقد را کسب کند- کمتر به چشم می خورد. در جامعه ی شهروندی دموکراتیک، شیوه ی "علمی" کثرت گرایی دموکراتیک،با همه قوانین و اصول آن، صرف "نقد اصلاحی" را تبلیغ کرده ، اصولا از نقد بنیادین بر روابط حاکم ترس داشته و هر گاه که در محافل علمی و سیاسی نقدی رادیکال از سیستم ارایه گردد، مدافعین کثرت گرایی در "جامعه ی شهروندی" از منقد بدیل(الترناتیف) می طلبند، بی آنکه به محتوای نقد توجه کنند. پرواضع است که بدیل نیز باید از دیگاه و نظریه حاکم فاصله نداشته باشد.</p> <p> بصورت کل نقد بیان نارضایتی با یک شخص، با یک دولت، ویا یک سیستم وغیره بوده که منتقد به آن می پردازد. این نا رضایتی ها باعث می گردند که فعالیت های ذهنی صورت گیرد و آگاهی در جامعه پدید آید.</p> <p> در زمینه ی نقد در جامعه شهروندی مقایسه منحیث یک اصل درست شناخته شده است. و در همین زمینه علایق و ایدیولوژی ها نا دیده گرفته می شوند که داوری عینی را در رابطه با پدیده های اجتماعی مشکل و غیر ممکن می کند. همچنان باید گفت که مقایسه ی یک نقد با نقد دیگر به مفهوم چشم پوشیدن از محتوای آن نیز می باشد. هنگامی که منتقد نتواند روابط عینی را در جامعه درک کند به ذهنی گرایی متوسل می شود که پیآمد آن تناقض دنیای بیرونی با دنیای داخلی می باشد.</p> <p> منتقدینی هستند که در یک چنین توهمی بسر می برند و گمان می کنند که دنیای عینی را درک کرده اند. و از آنجاییکه امر واقع با وضع ذهنی آنها هماهنگ نیست، به این تصور میرسند که باید کمبود و نقص در دنیای خارج از ذهن آنها وجود داشته باشد و نه در خودشان. بدین صورت و ضیعت عینی مسئول شمرده میشود که فاعل بدان آشنا و هماهنگ نشده است. فقط دانش و فهم در رابطه با درک امر واقع میتواند معیار و کمکی برای نقد شود.</p> <p> در مقایسه دو پدیده، که اکثرا عنصر و عامل اصلی آن احساسات بوده و به شکل معیار سنجش ظاهر میشود، ربطی با داوری، که بر پایه ی عقل استوار است، ندارد. در بسیاری از موارد این معیار های احساساتی و تهی از محتوا به عنوان نقد به خورد مردم داده می شود که برای خیلی ها قانع کننده نیز می باشد.</p> <p> نقد ی که بر پایه ی احساسات و ناراض بودن استوار است و به نقد جوانب شخصی و روانی می بخشد، خود احتیاج به نقد دارد، زیراکه یک چنین "نقدی" هیچگونه توجهی به محتوا ندارد و نقد را به سطح یک پدیده ی شخصی و اخلاقی تقلیل می دهد. (نگاهی به نقد_ انتقاد_ و نقادان، نوشته داکتر ظاهر حکمی)1</p> <p> نکته ی دیگر کلی گویی در نقد است. این شیوه ی نقد خواست و اراده افراد را در نظر نگرفته و خود به کاریکاتور تبدیل میشود که فردیت و نظر را قربانی دید جمعی کرده و بدین صورت توجیه عمومی پیدا میکند. بدین معنی که افراد با شعارهایی کلی از قبیل آزادی، انسانیت و صلح جلوه می نمایند و با این شیوه مانع و سدی در برابر روشنگری می شوند.</p> <p> دید "انتقادی" و مقایسوی در باره ی یک سیاست مداری که از نگاه ظاهری، ذکاوت و غیره کمبودی دارد، به این معنی است که آنها از یک زاویه ی " ایده آل " به این موضوع می نگرند؛ ایده آلی که اعتراض و" نقد" را از هر نوع کیفیت انتقادی تهی می کند. اینگونه "نقد" نمی تواند درک کند که وظیفه ی یک سیاستمدار چیست؟ در چه معاملاتی ذیدخل است و کدام اهداف را دنبال میکند؟ آنها با این دید" انتقادی" و مقایسوی شان فراموش میکنند که برای شغل سیاست واقعاءً ذکاوت و ظاهر رسا وغیره مطرح نبوده ، بلکه کنش و طرز دید آنها ،که تنها عامل و فاعل قدرت هستند، و دیگران باید از آنها اطاعت نمایند، مطرح است. در صورت عکس آن هنگامیکه معیار ها ی ایده آل و اخلاقی مطرح نباشد، معلوم خواهد شد که آنچه که بنام "نقد" به میدان آمده، فاقد هرگونه محتوا است.</p> <p> دید انتقادی به شکل ذهنی آن، که افراد در جامعه مدرن با آن تجهیز هستند، و حق " آزادی گفتار" آنرا تضمین میکند، هیچگاه این هدف را دنبال نمیکند که منتقد به شناخت دقیق از پدیده های اجتماعی دست یابد، بل هدف اصلی آن حفاظت از رقابت در روند کثرت گرایی در جامعه ی شهروندی می باشد وبس. " دید انتقادی" بصورت کل به عنوان یک اصل از سوی حاکمیت برسمیت شناخته شده و با معیارهای اخلاقی و ارزش های حاکم در این جوامع سازگار است که نه تنها هیچگاهی حاکمیت را به خطر مواجه نمی کند، بلکه آنرا تحکیم می بخشد.</p></div> <div class='rss_ps'><p>1. آقای داکتر ظاهر حکمی در مقاله شان"نگاهی به نقد(انتقاد) و نقادان" در سایت گفتمان کوشش کرده اند که نشان دهند ، که چه کسی اجازه ی نقد را دارد. بعد از پند و نصیحت در اخیر به این نتیجه میرسند: " مسلم است هیچ انسانی از اشتباه و عیوب خالی نبوده (ولو منم و یاخودت) در هر جسم زنده حرص و خودخواهی(داشتۀ طبعی) بمقدار کم و یا زیاد وجود داشته که نمیتوانیم آنرا نادیده بگیریم.... پیغمبران، علمای دینی و یا مذهبی، روشنفکران و غیره تاکنون هیچ فردی نتوانسته از این داشته طبعی که در وجودش موجود و حتی در حالت انکشاف قرار دارد رهایی یابد." . آقای داکتر حکمی منتقد را بر اساس محتوای نقد نمی سنجد. ایشان بجای اینکه نقد را بصورت علمی آن توضیح دهند به منتقد یک خصوصیت منفی و روانی بخشیده و کسانی که به قول خودشان اوتوریته نیستند و دست به نقد میزنند، باید نقد شان از احساسات "حرص وخودخواهی" شان سرچشمه گرفته باشد. چنین منتقدینی را باید از نظر ایشان خفه و سانسور کرد. آقای داکتر حکمی انگیزه و ضرورت نقد را در هویت و روان شخص جستجو می کند. <br class='autobr' /> 2.مقاله متذکره نوشته داکتر ظاهر حکمی</p></div> https://kabulmobile.com/article4652.html https://kabulmobile.com/article4652.html 2010-02-06T17:40:19Z text/html fa صدیق الکوزی <p>در این اواخر بحثی بین دو روشنفکر افغانی ، آقایان حکیم نعیم و سرور کبریت، پیرامون سهم روشنفکران در "قدرت دولتی" و درهمین راستا مســــئلۀ "خدمت و خیانت روشنفکران" در سایت آسمایی مطرح شده است. <br class='autobr' /> نگارندۀ این جستار ایدیولوژی ِ را که آقای سرور کبریت در نوشته اش به تبلیغ آن می پردازد، به نقد خواهد کشاند. در ضمن باید گفت که آقای سرور کبریت افکار "عامیانۀ" دیگران رابه تمسخر می گیرد و از " علم" و از " تباهی در روش" سخن میگوید. به همین دلیل اشارات مختصر به این موضوع نیز خواهم داشت. (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L150xH128/arton4652-a9d14.jpg?1769403478' class='spip_logo spip_logo_right' width='150' height='128' alt="" /> <div class='rss_chapo'><p>در این اواخر بحثی بین دو روشنفکر افغانی ، آقایان حکیم نعیم و سرور کبریت، پیرامون سهم روشنفکران در "قدرت دولتی" و درهمین راستا مســــئلۀ "خدمت و خیانت روشنفکران" در سایت آسمایی مطرح شده است.</p></div> <div class='rss_texte'><p>نگارندۀ این جستار ایدیولوژی ِ را که آقای سرور کبریت در نوشته اش به تبلیغ آن می پردازد، به نقد خواهد کشاند. در ضمن باید گفت که آقای سرور کبریت افکار "عامیانۀ" دیگران رابه تمسخر می گیرد و از " علم" و از " تباهی در روش" سخن میگوید. به همین دلیل اشارات مختصر به این موضوع نیز خواهم داشت.</p> <p><strong><br class='autobr' /> یازده سپتامبر بمثابۀ تختۀ پرش</strong></p> <p> بعد از رخداد یازده سپتامبر عده ای از روشنفکران چپ که سالیان زیادی در غرب رویای مشارکت در قدرت دولتی را در سر می پروراندند، موقع را مناسب دانسته و دست به تبلیغ ایدیولوژی مشارکت در قدرت دولتی زدند. اکثریت این روشنفکران مربوط به جبهۀ مقاومت در دورۀ اشغال افغانستان توسط قوای سرخ بودند که در دهۀ نود در " شورای دیموکراسی برای افغانستان" گرد آمده بودند. یکی از مبلغین مشارکت در قدرت دولتی آقای رنگین سپنتا بود. از این رو برای ما شخص آقای سپنتا و رفقایش هرگز مطرح نیستند، چراکه افراد در حوزۀ سیاست عملی ماسک هایی ِ بیش نیستند، بلکه باید ایدیولوژی ِ را که این آقایان دامن میزنند، به نقد کشاند. این نخستین پاسخ به آقای سرور کبریت است، زیرا که ایشان با تعجب میپرسند که چرا تنها سپنتا " سوژۀ جذاب" برای نقد می باشد. و اما بگذارید که حال به موضوع مشارکت در قدرت دولتی بپردازم.</p> <p><strong><br class='autobr' /> تغییر ساختار ها از " بالا" و هژمونی</strong></p> <p> "چپ سنتی" در افغانستان، چه آنهایی که از شوروی سابق پیروی میکردند و چه آنهایی که هوادار خط پکن بودند، همواره در غیابت اندیشه عمل کرده است. کند و کاو در این موضوع بحث همه جانبه و مجال دیگر میطلبد. در اینجا همین کافیست بگوییم که چپ سنتی در افغانستان مقلدی بیش نبوده است که هرگاه خواسته است "دموکرات" نیز شود، باز هم نتوانسته از چنگال ایدیولوژی فرار نماید. واین باعث شده است که در یک دورۀ تاریخی نظر به مود روز ازلینن، استالین و مائو نقل قول کرده اند. و در دورۀ دیگر تاریخی، بازهم نظر به مود روز از آدورنو، مارکوزه و بنیامین نقل قول کند. به سخن دیگر چپ ِ بلی گوی ِ که اندیشه را مرخص نموده و نظر به گرایش قدرت، جامه عوض کرده است. اینگونه " چپ" "چپ ِ اندیشمند" نیست که بتواند با ذخایر مطالعاتی به شناخت جهان و جامعۀ افغانستان رود. شِگرد ِِ اصلی اینگونه "چپ" این است که نظریۀ " محاصرۀ شهر ها از طریق دهات" را دور افگند و بجای آن چشم بسته و " دگم وار" "وطن پرستی قانون اساسی" و «شهروند جهان» را، که یورگن هابرماس برای جوامع سرمایه داری پسا صنعتی مطرح میکند، برگزیند و با این نسخۀ پیش پرداخته شده آنرا بر جامعۀ افغانستان تحمیل کند.</p> <p> با این مقدمه به مســــئلۀ مشارکت در قدرت دولتی و تغییر ساختار ها از "بالا" میپردازم که مدافعیین این ایدیولوژی ـ از آنجمله آقای کبریت ـ به تبلیغ آن میپردازد و دیگران را به بیکاره گی متهم می کند؛ افرادی که به قول ایشان به نویسنده گی و نقد "پناه" برده اند.</p> <p> ایدیولوژی مشارکت در قدرت دولتی و تغییر ساختار ها از "بالا" یک سرمۀ آزموده در کشور های سرمایه داری است. بر عکس انتونیی گرامشی ، متفکر ایتالیایی، که نظریۀ تغییر ساختار ها را به عنوان یک امر فرهنگی از "پایین" مطرح کرد، ایین نیکوس پولانزس متفکر یونانی بود که در بررسی های خویش در زمینۀ "دولت" به این نتیجه رسید که دولت تنها انحصار قدرت فزیکی نیست، بلکه گستره ای برای رقابت ها و مناظره برای نمایندگان طبقات اجتماعی است. به این اساس اوبه کمونیست ها و چپ ها توصیه می کرد که در قدرت دولتی شرکت ورزند. صرفنظر از اینکه این نظریه تا چه حد درست است، باید توجه داشت که پولانزاس نظریه اش را برای جوامع سرمایه داری، که در آن حوزۀ عمومی شکل گرفته است و طبقات اجتماعی به مفهوم واقعی آن وجود دارد، پی می ریزد.</p> <p> به پیروی از همین نظریه بود که بخشی از حزب "سبزها" در آلمان وارد پارلمان شدند و امروزه جناح رادیکال به حاشیه رانده شده است و جناح قدرت طلب آن در ساختارهای دولتی آمادۀ هرگونه خدمت به قدرت و سرمایه اند.</p> <p> آقای سپنتا که خود عضویت "سبزها" را داشته است، با نسخه برداری از همین طرح و به نقل قول ِ ایمانویل کانت وارد کابینۀ کرزی شد و در مصاحبه ها خود را «شاگرد مکتب انتقادی» معرفی کرد و اما، در روند ِ سیاسی ای شریک شد که اینک «طالبان معتدل» را به کرسی قدرت می نشاند. باید پرسید که چگونه می توان آدرنو، بنیامین و کانت را با روند ِ سیاسی حاکم در افغانستان آشتی داد؟ آیا اینگونه تقلید ها، بدون در نظر داشت شرایط سیاسی در افغانستان، "تباهی در روش" نیست؟ آقای کبریت دیگران را به تباهی در روش متهم میکنند، ولی آیا خود تجسمی از تباهی در روش نیستند؟</p> <p> <strong> «تباهی در روش»؟!</strong></p> <p> در روش علمی شیوۀ مقایسه در بعضی از بخش ها ، مانند ادبیات تطبیقی و یا بررسی اندیشه ها، امر مشروع است. ولی در علوم اجتماعی باید هر پدیده را در درون آن شگافت. به سخن دیگر نتایج بدست آمده باید از درون متنی باشد که فاعــل به سراغ آن میرود. در اینجا مثال می آوریم: امکان ناپذیر خواهد بود که «قانون ارزش» را با مقایسه با جوامع فــئودالی استنتاج کرد. «قانون ارزش» را فقط و فقط می توان از روابط حاکم در جوامع سرمایه داری استنتاج کرد و بس. آقای سرور کبریت با « علم نمایی» و مقایسه کردن ها به دام سطحی نگری می افتد. به عبارۀ دیگر مقایسۀ جوامع ایکه از نظر تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی از بیخ و بن با هم تفاوت دارند، نه تنها اشتباه است، بلکه خنده دار و تباهی مطلق در روش.</p> <p> آقای کبریت آلمان بعد از جنگ دوم جهانی را که پس از ختم جنگ ـ به قیمت میلیونها کارگر اجباری و برده ـ یکی از ثروتمندترین کشورهای اروپایی بود با افغانستان فقیر و درمانده که رگ رگ ِ آن وابسته به امداد های جهانی است، مقایسه میکند.</p> <p> دنیای گلوبالیزه شده، دنیای وابستگی های متقابل اقتصادی و سیاسی است، که خود مختاری های سیاسی و اقتصادی را به هیچوجه کاملاءً از میان برنمیدارد. دور از تصور است که افغانستان بتواند در دهــه های آینده استقلال نسبی سیاسی و اقتصادی بدست آورد. ولی سوال در اینجاست که روشنفکران در چه زمینه و درکدام روند ِ سیاسی شرکت ورزند؟ روند سیاسی که قصد سرکوب دگر اندیشان را دارد و " طالبان معتدل" را بر گردۀ مردم سوار میکند؟</p> <p> <strong> منافع «ما» و «منافع غرب»</strong></p> <p> هدف اساسی قوای ناتو در افغانستان، پس از رخداد یازدۀ سپتامبر، براندازی نیروهای ضد امریکایی و غربی در افغانستان است که نظم حاکم بر جهان را زیر سوال میبرند. در این نبرد نظامی سلطه بر مناطق مهم جیوپولیتیک یکی از اهداف دیگر آنهاست که نقش جانبی دارد.</p> <p> هجوم قوای ناتو در افغانستان با هلهـله هایی چون " ملت سازی" و "جامعۀ مدنی" آغاز شد که امروز با طرح جدید اوباما برای افغانستان از پرچم ژولیدۀ آن چیزی برجا نمانده است. به همین دلیل میتوان گفت که این طرح ها به عنوان ِ ابزار و ایدیولوژی بدون بررسی شرایط عینی و ذهنی افغانستان به کار رفته اند که طرح جدید اوباما نقاب از چهرۀ آن برمیدارد. اکنون هدف اصلی غرب تحکیم امنیت و براندازی «طالبان سازش ناپذیر» است. که باید مردم افغانستان برای آن بهای گزاف بپردازند.</p> <p> آنعده از طالبان که با «ما» میسازند، « طالبان ِ معتدل» اند و شایستۀ مشارکت در قدرت و آنانیکه تا هنوز به قدرت گردن نمی نهند«شورشی و طالب ِ رادیکال» و از اینرو شایستۀ مرگ.</p> <p> پس از رخداد یازدۀ سپتامبر 2001 عده ای از روشنفکران چپ به این نتیجه رسیدند که منافع «ما» و «منافع غرب» همدیگر را در یک نقطۀ مشترک قطع میکند و به همین دلیل در جریان سیاسی پدیده آمده در افغانستان شرکت ورزیدند. انهم با این امید ِ واهی که ساختار ها را از«بالا» تغییر دهند و «هژمونی» بدست آورند. و اما بیخبر از اینکه سهیم شدن درچنین روندی از بنیاد نادرست، « ما» را مبدل به ابزار و ماسک میکند. و تعویض پذیری خصیصۀ اصلی ماسک است.</p> <p> روند سیاسی حاکم در افغانستان با بازگشت طالبان خواهد انجامید و اکنون آنعده از «روشنفکران» که در این روند شرکت ورزیدند، باید با ایدیولوژی بافی خود را توجیه کنند.</p> <p><strong><br class='autobr' /> واما موضوع «واقع گرایی»:</strong></p> <p> واقعیت های اجتماعی همواره پدیده های تاریخی و محصول قدرت اند. آقای کبریت «واقع گرایی» را مبدل به ابزار می کند تا علیه منتـقدین خویش بکار برد. و اما واقعیت ها متغییر اند و آنچه که امروز <br class='autobr' /> « واقعیت اجتماعی» است ، «فردا» میتواند اعتبار خودرا از دست دهد. پای آقای کبریت در واقعیت های اجتماعی در افغانستان می لغزد، زیرا که از یک سو خود را هوا دار اصلاحات، پارلمان ودولت قانون، که از ویژه گی های جوامع پیش رفته است، میداند و از سوی دیگر با ادعای «واقع گرایی» واقعیت های ارتجاعی حاکم در افغانستان را مشروعیت میبخشد.</p> <p> شاعر بزرگ زبان فارسی«احمدشاملو» درشعر (ضیافت) سروده است:</p> <p> «تومیباید خاموشی بگزینی</p> <p> به جز دروغت اگرپیامی</p> <p> نمی تواند بود</p> <p> اما اگرت مجال آن هست</p> <p> که به آزادی</p> <p> ناله یی کنی</p> <p> فریادی در افگن</p> <p> و جانت را به تمامی</p> <p> پشتوانۀ پرتاب آن کن!»</p></div>