https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://kabulmobile.com/article190395.html https://kabulmobile.com/article190395.html 2014-02-08T18:32:31Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند انتخابات در افغانستان افغانستان و کشورهای منطقه و جهان <p>صرف نظر از بی اعتمادی و خصومت میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحدۀ امریکا پس از سقوط شاه و تشکیل جمهوری اسلامی برهبری آیت الله خمینی، زدو بندها و رفاقت های پشت پرده و ناآشکار میان تهرانِ آیت الله ها و واشنگتن مستکبران، پوشیده باقی نماند. به ویژه، تحولات یک دهۀ اخیر در منطقه، این رفاقت نا پیدا را علنی ساخت و پرده از توافقات اعلان ناشده میان طرفین بر سر عراق، افغانستان و اخیراً حتی سوریه برداشت. <br class='autobr' /> در همان جنگ ایران و عراق که امریکا به شدت در حادثۀ گروگان دیپلومات هایش (4نوامبر1979)از سوی (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot15.html" rel="tag">انتخابات در افغانستان</a>, <a href="https://kabulmobile.com/mot17.html" rel="tag">افغانستان و کشورهای منطقه و جهان</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton190395-1f6b5.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>صرف نظر از بی اعتمادی و خصومت میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحدۀ امریکا پس از سقوط شاه و تشکیل جمهوری اسلامی برهبری آیت الله خمینی، زدو بندها و رفاقت های پشت پرده و ناآشکار میان تهرانِ آیت الله ها و واشنگتن مستکبران، پوشیده باقی نماند. به ویژه، تحولات یک دهۀ اخیر در منطقه، این رفاقت نا پیدا را علنی ساخت و پرده از توافقات اعلان ناشده میان طرفین بر سر عراق، افغانستان و اخیراً حتی سوریه برداشت.</p> <p>در همان جنگ ایران و عراق که امریکا به شدت در حادثۀ گروگان دیپلومات هایش (4نوامبر1979)از سوی جمهوری اسلامی ایران تحقیر شده بود، این موشک های اسکاد روسی بود که بر فرق تهران فرود آمد، نه موشک های ساخت امریکا و متحدین اروپایی اش؛ هر چند غربی ها، صدام حسین را کمک کردند تا جمهوری اسلامی ایران نتواند با شعار پوپالیستی راه قدس از کربلا میگذرد، بر کربلای عراق برسد و صدام را از سلطنت بغداد براندازد.</p> <p>درستی و نادرستی آن شعار را نیز میتوان در آئینۀ روابط تسلیحاتی سری میان اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران در اوج جنگ عراق و ایران مشاهده کرد. جمهوری اسلامی ایران از آگست 1985تا مارچ1987عیسوی مقادیر هنگفت اسلحه و مهمات شامل موشک های ضد تانگ تاو، موشک های ضد هوایی هاوک، توپ 155ملی متری و قطعات یدکی هواپیماهای جنگی از اسرائیل بدست آورد. این سلاح ها نقش بسیار تعین کننده در خنثی سازی حملات زرهی عراق و انجام عملیات والفجر8 نیروهای ایران در تصرف جزیرۀ فاو عراق، ایفا کرد. سپس سفیر ایالات متحده امریکا در اسرائیل از تقاضای پیهم تهران مبنی بر دریافت اسلحه از اسرائیل و پاسخ مثبت اسرائیل پرده برداشت. برخی منابع بهای فروش اسلحه از اسرائیل به جمهوری اسلامی ایران را، دو نیم ملیارد دالر تخمین زدند.</p> <div class='spip_document_21631 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH312/usiranministers-3e24b.jpg?1769349705' width='500' height='312' alt='' /> </figure> </div> <p>با توجه به این همه زدو بندهای پشت پرده و راز های سر به مهر در روابط میان جمهوری اسلامی ایران و دو دشمن آشتی ناپذیرش، "استکبار جهانخوار امریکا" و "رژیم صیهونیستی اشغالگر قدس" در سالهای جنگ عراق و ایران، این رفاقت راز آلود و نا آشکار با رقابت و خصومت آشکار ادامه یافت. اما در مسیر متضاد و متناقض این رقابت و رفاقت در سالهای پس از جنگ ایران و عراق، به خصوص در دهۀ اخیر، تحولاتی که با نقش مستقیم امریکا شکل گرفت، همه در جهت منافع و اقتدار جمهوری اسلامی ایران بود. <br class='autobr' /> امریکایی ها صدام حسین را کُشتند، دولتش را متلاشی کردند و بجای آن دولت شیعه از شیعیان عراقی ساخته شد که سالهای طولانی در تهران میزبان دسترخوان حکومت ولایت فقیه بودند. عراق به عنوان دشمنی که قاتل صدها هزار نیروهای جمهوری اسلامی ایران بود یک شبه با این اقدام امریکا به متحد و دوست استراتژیک تهران در منطقه تغیر یافت و هلال شیعی تا دمشق تکمیل شد.</p> <p>در افغانستان، قاتلان دیپلوماتهای جمهوری اسلامی ایران در شهر مزار شریف با حملۀ امریکا از مسند حاکمیت به زیر افتیدند و شیعیان افغانستان که در برنامۀ طالبان توسط عبدالمنان نیازی والی آنها در مسجد روضۀ مزار(تابستان1377) اعلان شد، سه گزینۀ: سنی شدن، مُردن و فرار را پیش رو داشتند، یکباره به وزنۀ مهم قدرت و سیاست تبدیل شدند. <br class='autobr' /> بزرگترین دولت عربی متحد جمهوری اسلامی ایران در خاور میانه یعنی سوریه برهبری بشار اسد علوی که در زلزلۀ بهار عرب به شدت از ریشه تکان خورد و در حال فروریزی قرار گرفت، با حمایت و دخالت مستقیم تهران از فروپاشی نجات یافت. امریکایی ها و متحدین اروپایی شان که تحت فشار متحدان عربشان قرار گرفتند تا سر بشار اسد را همچون معمر القدافی بکوبند، در آخرین گام، دست نگهداشتند و سیاست هایشان در همسویی با سیاست تهران قرار گرفت. تا حدی که اخیراً مامورین اطلاعاتی سازمان های جاسوسی امریکا و اروپا به دمشق سرازیر شدند تا در مقابله با گروه های افراط گرای اسلامی که علیه دمشق می جنگند، برنامۀ مشترک بریزند. این در حالی است که جمهوری اسلامی ایران، حکومت نوری مالکی و واشنگتن همین اکنون در فلوجه و الانبار عراق در یک موضع واحد و مشترک قرار دارند.</p> <p>جمهوری اسلامی ایران تا این اواخر بر سر امضای پیمان دوجانبۀ امنیتی میان کابل و واشنگتن، موضع مخالف داشت. وقتی در لویه جرگۀ مشورتی حکومت کرزی (30عقرب1392/21نومبر2013) اکثریت مطلق اعضای جرگه به امضای پیمان تأکید کردند و حتی صداهایی از داخل جرگه و از درون مجلس نمایندگان بیرون شد تا پایگاه نظامی امریکا در ولایت بامیان مد نظر گرفته شود، شماری از تحلیلگران آنرا به کاهش نقش و نفوذ ایران در افغانستان مرتبط ساختند. اما نشانه های بعدی که در اظهارات دو مقام ایرانی بر سر پیمان امنیتی و حضور نیروهای امریکا در افغانستان، انعکاس یافت نشان داد که تصویر کاهش نقش و نفوذ ایران در حوزۀ نفوذش به درستی ترسیم نیافته است.</p> <p>محمود افخمی رشیدی سرکنسل جمهوری اسلامی ایران در هرات با خبرنگاران گفت(12دلو1392/2فبروری2014)که تهران از امضای توافقنامۀ امنیتی میان افغانستان و امریکا با توجه به اینکه این موافقتنامه منافع ملی افغانستان را حفظ کند، حمایت می کند. او افغانستان را کشور مستقل خواند که می تواند با هر کشوری پیمان ببندد. سه روز بعد(15 دلو1392/5 فبروری 2014)، علی اکبر ولایتی وزیر خارجۀ دوران آیت الله خمینی و مشاور فعلی امور بین المللی آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، بصورت بی سابقه و با لحن بی سابقه، سیاست بارک اوباما را در افغانستان تمجید کرد و آنرا عاقلانه خواند. این در حالی است که اوباما می خواهد تا پیمان امنیتی با افغانستان به امضاء برسد و با امضای این پیمان، واشنگتن دارای 9 پایگاه نظامی در افغانستان می شود.</p> <p> با تمامی این تحولات پر تناقض و راز آلود در روابط جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحدۀ امریکا، آیا آنها در انتخابات آیندۀ ریاست جمهوری افغانستان با رفاقت عمل خواهند کرد یا در رقابت باهم قرار خواهند گرفت؟ آیا آنها در انتخاب تیم مورد نظر و دلخواه خود، در میان تیم های رقیب انتخابات، انتخاب واحد خواهند داشت؟ این تیم چه کسانی خواهند بود و رفاقت تهران و واشنگتن در این مورد چه تبعاتی برای افغانستان خواهد داشت؟ <br class='autobr' /> اگر تبعات رفاقتِ تهران و واشنگتن بر سر انتخابات ریاست جمهوری افغانستان مورد تحلیل قرار گیرد، شاید شکستن انحصار پاکستان در کشاندن امریکا بدنبال خود در افغانستان پیامد خوب این رفاقت باشد؛ تحولی که احتمال آن بسیار ضعیف و اندک است.</p> <p> امریکایی ها در این رفاقت، بر عربستان سعودی دوست و متحد استراتژیک خود نیز پشت خواهند کرد. هر چند که اکنون این اتحاد استراتژیک با ناخشنودی و نارضایتی شدید عربستان سعودی از واشنگتن بر سر تحولات یک دهۀ اخیر در منطقه و به خصوص بر سر موضع امریکا در سوریه خدشه دار شده است. <br class='autobr' /> اگر همسویی میان امریکا و تهران بر سر آیندۀ افغانستان با توجه به انتخابات ریاست جمهوری در بهار آینده شکل بگیرد، این امر به همان حدی که انحصار پاکستان و عربستان را منحیث منبع تفکر تروریزم تکفیر گرا و صدور آن به افغانستان در شکل دهی دیدگاه افغانی امریکا می شکند، به همان حد رقابت و خصومت منطقه ای را در میدان افغانستان تشدید می کند.</p></div> https://kabulmobile.com/article189778.html https://kabulmobile.com/article189778.html 2014-02-02T10:49:37Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>رئیس جمهور کرزی در کنفرانس خبری(5دلو1392/25جنوری 2014) و سپس دیروز در مصاحبۀ اختصاصی با بی بی سی(11دلو/31جنوری)وضعیت خود را با امیر عبدالرحمن خان در زمان امضای موافقتنامۀ دیورند(1893)مقایسه کرد. او به بی بی سی گفت:«به همان صورتی که بریتانیاییها پادشاه پیشین افغانستان (امیر عبدالرحمن)را برای امضای این معاهده تحت فشار قرار دادند، حالا تحت فشار امریکا قرار دارد.» <br class='autobr' /> موافقت نامۀ دیورند که با هیئات انگلیسی به ریاست"سرهینری مارتیمر دیورند" وزیرخارجه حکومت هند برتانوی امضاء شد، به تعین مرز های شرقی (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L131xH150/arton189778-3c974.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='131' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>رئیس جمهور کرزی در کنفرانس خبری(5دلو1392/25جنوری 2014) و سپس دیروز در مصاحبۀ اختصاصی با بی بی سی(11دلو/31جنوری)وضعیت خود را با امیر عبدالرحمن خان در زمان امضای موافقتنامۀ دیورند(1893)مقایسه کرد. او به بی بی سی گفت:«به همان صورتی که بریتانیاییها پادشاه پیشین افغانستان (امیر عبدالرحمن)را برای امضای این معاهده تحت فشار قرار دادند، حالا تحت فشار امریکا قرار دارد.»</p> <p>موافقت نامۀ دیورند که با هیئات انگلیسی به ریاست"سرهینری مارتیمر دیورند" وزیرخارجه حکومت هند برتانوی امضاء شد، به تعین مرز های شرقی و جنوبی افغانستان انجامید که به همین نام (دیورند)شهرت یافت.<br class='autobr' /> موافقت نامۀ دیورند بگونۀ رسمی، پشتونها را به عنوان یک گروه قومی در منطقه بدو کشور تقسیم کرد و اکثریت جمعیت پشتون شامل دوبرابر جمعیت پشتون افغانستان در قلمرو هند بریتانیایی باقی ماندند که پس از استقلال شبه قارۀ هند به کشور نو تشکیل پاکستان تعلق گرفتند.</p> <p> پشتونها در پاکستان یکی از گروه های مهم قومی آن کشور هستند که هر چند پانزده درصد جمعیت پاکستان را تشکیل میدهند، اما در سلسلۀ مراتب(هیرارشی) قدرت دولتی پاکستان، بیست و پنج در صد نقش و مشارکت دارند. پشتونها در پاکستان علی رغم سروصداهای متناوب و متناقض زمام داران در کابل به عنوان بخشی از جامعۀ افغانستان و خاک های از دست رفته، خود را جزئی از کشور پاکستان می شمارند و هیچگاه از پیوستن به افغانستان سخن نگفته اند.</p> <p><strong>مقایسۀ نادرست:</strong></p> <p>رئیس جمهور کرزی در اظهارات خود با خبرنگاران، از مقایسۀ خویش با امیر عبدالرحمن خان به این دلیل سخن گفت که امیرمذکور بر مبنای برخی روایات، تحت فشار انگلیس ها که نیروهای شان در آنسوی دیورند به سر میبردند، موافقت نامۀ دیورند را به امضاء رساند. و آنسوی دیورند را که در زمان های متفاوت بخشی از قلمرو شاهان و امیران افغان بود، از پیکرۀ افغانستان مجزا کرد.<br class='autobr' /> اما مقایسۀ رئیس جمهور کرزی با وضعیت امیر عبدالرحمن خان در زمان امضای معاهدۀ دیورند، یک مقایسۀ نادرست و غلط است:</p> <p>1 – امیرعبدالرحمن بر خلاف روایت های تحت فشار بودن از سوی انگلیس ها، در کتاب سراج التواریخ که تألیف خودش است و یا تحت نظر وی در مورد وقایع زمام داری اش نگاشته شده، سخنی از چنین فشار ندارد.</p> <p>2 – امیر عبدالرحمن در زمان امضای معاهدۀ دیورند فاقد قانون اساسی و هر گونه نهاد منتخب دولتی مانند پارلمان بود. او امضای موافقت نامۀ دیورند را با هیچ مجمع و جرگه ای در میان نگذاشت و از افراد و حلقات متنفذ اجتماعی نیز طالب مشوره بر سر امضا و عدم امضای دیورند نشد. در حالی که رئیس جمهور کرزی در دولتِ تحت رهبری خویش دارای پارلمان منتخب است. او نه تنها حق مراجعه به پارلمان را بر سر امضای پیمان امنیتی با امریکا دارد، بلکه موصوف از یک مجمع گسترده تر به عنوان لویه جرگۀ مشورتی خواستار مشورت بر سر امضای پیمان شد و اکثریت مطلق اعضای جرگه بر امضای پیمان تأکید کردند. پارلمان افغانستان و اکثریت نهاد های مدنی نیز موافقت خود را به امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده امریکا ابراز و اعلان داشته اند.<br class='autobr' /> 3 – دولت امیر عبدالرحمن بر خلاف دولتِ بریاست کرزی بر اوضاع افغانستان مسلط بود و هیچگونه خطری از داخل او را تهدید نمیکرد. از این لحاظ او تحت فشار امضای موافقت نامه نبود تا حمایت و همکاری انگلیس ها را در دفع خطر کسب کند. در حالی که دولت افغانستان بریاست کرزی در معرض تهدید جدی طالبان قرار دارد و کرزی به عنوان رئیس جمهور نمی تواند بصورت آزاد پایش را از چهاردیواری های ارگ کابل بیرون بگذارد. بقای او و دولت افغانستان در گرو حمایت مالی و نظامی امریکا و غرب است و امریکایی ها تداوم این حمایت را به امضای پیمان مربوط ساخته اند.</p> <p>4 – امیر عبدالرحمن قبل از امضای توافقنامۀ دیورند به امضای توافقات مشابه که زمینه ساز امضای دیورند شود، دست نزده بود. در حالی که کرزی یکسال قبل معاهدۀ استراتژیک را با امریکا به امضاء رسانید که پیمان امنیتی دوجانبه بخشی از آن معاهده است.</p> <p>5 – مقایسۀ وضعیت رئیس جمهور کرزی با وضعیت امیر عبدالرحمن از لحاظ زمانی نیز یک مقایسۀ نادرست و غیرواقعی است. امیر عبدالرحمن در اواخر سدۀ نزدهم بدون کمک بریتانیا می توانست به حیات خود و دولتش ادامه دهد. در حالی که کرزی و دولت افغانستان در سدۀ بیست و یکم و در عصر جهانی شدن بدون کمک امریکا و جهان نمی تواند دوام بیاورد.</p> <p><strong>شاه شجاع، یا امیرعبدالرحمن خان:</strong><br class='autobr' /> حامد کرزی قبل از آنکه در وضعیت امیرعبدالرحمن خان قرار داشته باشد، بیشتر در وضعیت شاه شجاع درانی قرار دارد و با او قابل مقایسه است.<br class='autobr' /> شاه شجاع درانی از شاهان مشهور سدوزایی در سال 1839 به کمک مستقیم نیروهای پنجاه هزار نفری بریتانیا به فرماندهی"سرجان کین" سلطنت را از برادران سدوزایی خود تصاحب کرد. حامد کرزی نیز در سال 2001 به کمک مستقیم نیروهای نظامی امریکا بر اریکۀ قدرت تکیه زد و حتی سال های نخست زمام داری اش را با بادیگاردان امریکایی سپری کرد.</p> <p>آنگونه که رئیس جمهور کرزی در اواخر زمام داری اش علیه دوستان امریکایی خویش موضع گرفته است، شاه شجاع نیز در اواخر سلطنت و زندگی اش علیه انگلیس ها قرار گرفت. وقتی در اواسط سال 1841عیسوی مردم به دیدن او می آمدند، از بی صلاحیتی خود شکایت میکرد و آنها را به قیام و جهاد علیه انگلیس ها فرا می خواند. در اکتوبر این سال اعلامیه های مبنی بر جهاد علیه انگلیس ها میان مردم توزیع شد که در پای آن شاه شجاع امضاء کرده بود. شاه از مکناتن خواست تا با مخالفان گفتگو کند و رهبرانشان را مورد عفو قرار دهد. شاه شجاع در بهار 1842 تصمیم گرفت تا به صف مخالفان ضد انگلیس بپیوندد. او در اپریل 1842 با نیروهای مردم در سیاه سنگ یکجا شد. اما وی در پنجم اپریل از سوی شماری از این نیروها که حضور و حیات او را غیر قابل تحمل می پنداشتند، در نزدیکی بالاحصار به قتل رسید.</p> <p><strong>رئیس جمهور کرزی و داکتر نجیب الله:</strong><br class='autobr' /> وضعیت رئیس جمهور کرزی با داکتر نجیب الله آخرین زمام دار دولت حزب دموکراتیک خلق نیز قابل مقایسه است. زیرا کرزی و نجیب الله در اواخر عمر حکومتشان با سیاست همسان ظاهر شدند. هر دو زمام دار که با حمایت نظامی و مالی دو قدرت مختلف خارجی در مسند زمام داری تکیه زدند، در پایان دورۀ حکومت خویش علیه آنها به مخالفت و معارضه بر خواستند.</p> <p> داکتر نجیب الله پس از خروج نیروهای شوروی که در بدرقۀ خروج سربازان روسی، آنها را فرزندان شجاع کشور لنین می خواند و در برابر به قول خودش"انسانیت و مردانگی" آنها سرتعظیم فرود می آورد، متدرجاً روس ها را متجاوز و اشغالگر نامید. روز 26 دلو را به عنوان سالروز خروج متجاوزان روسی، روز نجات ملی اعلان کرد. اما وقتی طالبان او را از دفتر سازمان ملل متحد که پس از سقوط حکومتش در آنجا پناه گرفته بود، بیرون کشیدند، بدون توجه به اظهارات ضد روسی اش و تغیر دیدگاه هایش، تیرباران کردند و جسدش را بر چهار راهی آریانا آویختند. <br class='autobr' /> بدون تردید اگر طالبان بر حامد کرزی دست یابند، با او، علی رغم هرگونه موضع گیری های ضد امریکایی اش همان کاری را خواهند کرد که با داکتر نجیب الله کردند. همان کاری را که نیروهای ضد انگلیس در اپریل 1842 در برابر شاه شجاع انجام دادند.</p></div> https://kabulmobile.com/article189086.html https://kabulmobile.com/article189086.html 2014-01-27T20:26:52Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند تجزیه افغانستان <p>یکی از دلایل امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان دوجانبۀ امنیتی با امریکا و مشروط سازی امضای پیمان در تأمین صلح بوسیلۀ امریکایی ها، به خطر تجزیه و جنگ داخلی در افغانستان بر میگردد. این استدلال اخیراً پیوسته اما نه بصورت بسیار آشکار از سوی رئیس جمهور و اطرافیان رسمی و غیر رسمی شریک قدرتش در درون ارگ مطرح می شد و از سوی اطرافیان و هم نشینان دور و بر سیاست و حاکمیت او تکرار می گردید. دلایل آنها به سادگی بیان می شد: <br class='autobr' /> اگر پیمان دو جانبه امضاء شود، امریکا صاحب 9 پایگاه در افغانستان می شود، اما (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot29.html" rel="tag">تجزیه افغانستان</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton189086-0939d.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>یکی از دلایل امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان دوجانبۀ امنیتی با امریکا و مشروط سازی امضای پیمان در تأمین صلح بوسیلۀ امریکایی ها، به خطر تجزیه و جنگ داخلی در افغانستان بر میگردد. این استدلال اخیراً پیوسته اما نه بصورت بسیار آشکار از سوی رئیس جمهور و اطرافیان رسمی و غیر رسمی شریک قدرتش در درون ارگ مطرح می شد و از سوی اطرافیان و هم نشینان دور و بر سیاست و حاکمیت او تکرار می گردید. دلایل آنها به سادگی بیان می شد:</p> <p>اگر پیمان دو جانبه امضاء شود، امریکا صاحب 9 پایگاه در افغانستان می شود، اما افغانستان به صلح و ثبات که اولین نیازمندی اش است دست نمی یابد. امریکایی ها در پایگاه شان تماشاچی باقی میمانند. دست پاکستان را به دخالت و حمایت از طالبان باز میگذارند و طالبان را اجازه میدهند که چند ولایت را در جنوب تصرف کنند. دو دولت و دو حکومت در افغانستان ایجاد می شود:</p> <p>1- دولت جمهوری اسلامی در کابل.</p> <p>2- امارت اسلامی تحریک طالبان در جنوب.</p> <p>افغانستان در جنگ داخلی فرو میرود. بخش اعظم این جنگ در جامعۀ پشتون خواهد بود و پشتونها در دو سوی دیورند قربانی این توطئه دراز مدت می شوند.</p> <p>در حالی که این استدلال از سوی رئیس جمهور کرزی و اطرافیانش بصورت غیر رسمی و بدور از چشم مطبوعات مطرح و بحث می شد، سرانجام وی روز یکشنبه 29 جدی 1392(19جنوری2014) در اجلاس شورای امنیت ملی و کمسیون بررسی تلفات بمباران اخیر نیروهای ناتو بر سیاه گرد غوربند(25جدی/15جنوری) این بحث را علنی ساخت. او امضای پیمان را موجب ایجاد ملوک الطوایفی خواند؛ هر چند که بصورت واضح و آشکار از خطر تجزیه و جنگ داخلی سخن نگفت.</p> <p>آیا استدلال و برداشت رئیس جمهور در مورد تبعات پیمان امنیتی درست است؟ آیا کرزی در این مورد به عنوان رئیس جمهور با اطلاع کامل از برنامۀ امریکایی ها مبنی بر فرو رفتن افغانستان در جنگ داخلی و تجزیه سخن می گوید؟ <br class='autobr' /> صرف نظر از اینکه دیدگاه و پاسخ رئیس جمهور به پرسش های مذکور چگونه ارائه می شود، اما نکات بسیار مهمی بر سر امضای پیمان امنیتی با امریکا در هر گونه ابراز نظر و پاسخ ایشان قابل پرسش و مورد بحث و تحلیل است:<br class='autobr' /> 1 – اگر رئیس جمهور شواهد و اسنادی مبنی بر پلان امریکایی ها را در اختیار دارد که در صدد ایجاد ملوک الطوایفی و در واقع تجزیه و جنگ داخلی افغانستان هستند، چرا مردم را از چنین خطر بزرگ آگاه نمی سازد؟<br class='autobr' /> 2 – اگر رئیس جمهور کرزی امضای پیمان را به اجرای مطالبات خود در جهت تأمین صلح بوسیلۀ امریکا و پاکستان مشروط می سازد، چرا او دلایل اجتناب امریکایی ها و پاکستانیها را از پذیرش این مطالبه، و خواست آنها را در برابر خواست های خویش با شفافیت بیان نمی کند؟</p> <p>3 – اگر رئیس جمهور همچنان از دخالت و خصومت پاکستان سخن می گوید و از افزایش این دخالت و خصومت پس از امضای پیمان امنیتی ابراز نگرانی می کند، او چرا نتوانست در بیست نوبت سفر رسمی به پاکستان و گفتگوهای مداوم در این دوازده سال به دخالت و دشمنی پاکستان نقطۀ پایان بگذارد و مشکل با پاکستان را حل کند؟</p> <p>4 – اگر تبعات امضای پیمان به افزایش قدرت نظامی طالبان می انجامد و طالبان پس از آن قادر به تصرف ولایاتی در جنوب افغانستان می شوند و امارت یا حکومت طالبی خود را بصورت موازی با دولت افغانستان تشکیل میدهند، چرا شخص رئیس جمهور بصورت بسیار آشکار، سیاست و خط مشی تقویت طالبان را در پیش گرفته است؟</p> <p>وقتی رئیس جمهور کرزی از افزایش قدرت نظامی طالبان و تسلط آنها بر چند ولایت جنوب نگران است، چرا او بصورت یک جانبه تمام زندانیان طالب را آزاد می کند و با جلوگیری از عملیات شبانه علیه طالبان و بمباران هوایی بر آنها، مانع تضعیف قوای طالبان می شود؟</p> <p>کدام شخص و نهاد سیاسی و رسمی و کدام سیاست و عملکرد، موجب تقویت نیروهای نظامی طالبان و گسترش قلمرو متصرفات آنها می شود؟ زمام دار ای که طالبان را برادر می خواند و مانع سرکوب نیروهای جنگی شان می شود و یا آنهاییکه به سرکوب طالبان می پردازند؟</p> <p>5 - اگر امضای پیمان به گسترش و افزایش قدرت طالبان می انجامد و آنها را قادر به تصرف ولایاتی در جنوب می سازد، آیا سیاست رئیس جمهورکرزی در جهت جلوگیری از سرکوبی طالبان با امضای پیمان مذکور منطبق نیست؟ اگر چنین است، ریشه های اصلی تناقض این سیاست به کجا بر میگردد؟</p> <p>6 - تردید و دو گانگی سیاست رئیس جمهور کرزی در رابطه با طالبان که بر پایۀ ترس و امید، نفرت و دلبستگی، دشمنی و دوستی، برادری و نابرادری استوار است، ریشه در کدام اهداف و آرمانهای وی دارد؟</p> <p>7 - اگر رئیس جمهور سود و زیان امضای پیمان امنیتی با امریکا را از زاویۀ قومی مد نظر قرار میدهد، چرا اکثریت تمام اقوام افغانستان به خصوص پشتونها چه در پارلمان، چه در حلقه های روشنفکری و سیاسی و تمام نهاد های مدنی و در آخرین لویه جرگۀ دولتی، خواستار امضای پیمان هستند و آنرا در جهت منافع افغانستان تلقی می کنند؟</p></div> https://kabulmobile.com/article188077.html https://kabulmobile.com/article188077.html 2014-01-19T06:31:53Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>حملۀ طالبان بر ملالی پاکستانی: <br class='autobr' /> سال پار خورشیدی(18میزان1391/9 اکتوبر2012)دختر نوجوان پاکستان را به اسم ملالی(ملاله)یوسفزی، تروریستان طالب پاکستانی به گلوله بستند. ملالی، زادۀ دوازدهم جولای 1997 از وادی سوات پاکستان، خاطرات روزانۀ خود را با نام مستعار گل مکی در مورد گروه طالبان، به خصوص در مورد افکار و عملکرد زن ستیزانۀ آنها و سایر جنایت های شان، می نوشت و به رادیو بی بی سی می فرستاد. او با این خاطرات نویسی اش شهرت یافت و پس از آنکه دولت پاکستان در سال 2009، طالبان را به فرماندهی مولوی (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L140xH150/arton188077-7e685.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='140' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-6" id="nav69d68c811dad83.02323087"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t"></a><a href="#t" class="spip_ancre">حملۀ طالبان بر ملالی پاکستانی:</a></li><li> <a id="s-t-b6c9"></a><a href="#t-b6c9" class="spip_ancre">واکنش های بین المللی در حمله بر ملالی:</a></li><li> <a id="s-t-3743"></a><a href="#t-3743" class="spip_ancre">واکنش کرزی و وزیرمعارفش در حمله بر ملالی پاکستانی:</a></li><li> <a id="s-t-ee53"></a><a href="#t-ee53" class="spip_ancre">سپوژمی هلمندی؛ پیش مرگ نجات یافته از عملیات انتحاری طالبان:</a></li><li> <a id="s-t-075e"></a><a href="#t-075e" class="spip_ancre">وجدانهای خفتۀ دنیا در برابر سپوژمی افغانستان:</a></li><li> <a id="s-t-7926"></a><a href="#t-7926" class="spip_ancre">استرداد ملالی به برادر تروریستش؛ واکنش رئیس جمهور کرزی:</a></li></ul></div><!--/sommaire--><h2 class="spip" id='t'>حملۀ طالبان بر ملالی پاکستانی:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p> سال پار خورشیدی(18میزان1391/9 اکتوبر2012)دختر نوجوان پاکستان را به اسم ملالی(ملاله)یوسفزی، تروریستان طالب پاکستانی به گلوله بستند. <br class='autobr' /> ملالی، زادۀ دوازدهم جولای 1997 از وادی سوات پاکستان، خاطرات روزانۀ خود را با نام مستعار گل مکی در مورد گروه طالبان، به خصوص در مورد افکار و عملکرد زن ستیزانۀ آنها و سایر جنایت های شان، می نوشت و به رادیو بی بی سی می فرستاد. او با این خاطرات نویسی اش شهرت یافت و پس از آنکه دولت پاکستان در سال 2009، طالبان را به فرماندهی مولوی فضل الله که اکنون رهبری تحریک اسلامی طالبان پاکستان را بدوش دارد، از سوات بیرون کرد، به ملالی نشان "شجاعت" داد. اما ملالی در هژدهم میزان1391(9اکتبرو2012)، زمان بازگشت از مکتب به خانه، مورد حملۀ تروریستان طالب قرار گرفت و از ناحیۀ سر به شدت زخم برداشت. پس از این حمله، احسان الله احسان سخنگوی طالبان پاکستان به رسانه ها گفت که تحریک اسلامی طالبان پاکستان، ملالی را که افکار ضد اسلامی و ضد تحریک طالبان داشت، مورد حمله قرار دادند.</p> <h2 class="spip" id='t-b6c9'>واکنش های بین المللی در حمله بر ملالی:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>عکس العمل دنیا در حملۀ مرگبار طالبان پاکستان بر ملالی بسیار زودهنگام، گسترده و شگفت آور بود. <br class='autobr' /> امارات متحده عربی برای انتقال ملالی هواپیمای ویژه فرستاد. ملالی به سرعت به انگلستان انتقال یافت و در شهر بیرمنگهم مداوا شد. تمام اعضای خانواده اش نیز به انگلستان انتقال یافتند. ضیاءالدین یوسفزی، پدر ملالی از سوی دولت پاکستان به عنوان دیپلومات در شهر بیرمنگهم مقرر شد. و حکومت پاکستان برای دستگیری عاملان حمله به ملالی یکصد هزار دالر جایزه تعین کرد.</p> <p>ملالی در انگلستان صحتش را باز یافت و با تشویق و حمایت کشورهای مختلف دنیا به شهرت جهانی رسید و از او تصویر یک قهرمان جامعۀ بشری ترسیم یافت. <br class='autobr' /> برای ملالی صندوق مخصوص مالی ساخته شد تا از آن در تعلیم و تحصیل دختران استفاده شود. آنجلیناجولی بازیگر هالیود، دوصد هزار دالر به این صندوق واریز کرد و ده ها هزار دالر دیگر به این صندوق ا زگوشه و کنار دنیا سرازیر گردید. فلیپ دویس گوگنهایم کارگردان معروف امریکایی در هالیود، از ساخت فیلم مستند در بارۀ ملالی خبرداد. <br class='autobr' /> پارلمان کشور ناروی پیشنهاد کرد تا ملالی نامزد جایزۀ صلح نوبل در 2013 باشد.<br class='autobr' /> مجلۀ معروف "تایمز" چاپ لندن در سال 2012 ملالی را که هنوز تحت مداوا بود، نوجوان سال نامید. مجله امریکایی"تایم"در سال بعد(2013) ملالی یوسفزی را یکی از صد شخصیت پرنفوذ و تأثیرگذار جهان انتخاب و معرفی کرد. <br class='autobr' /> ملالی در سال2013 جایزۀ صلح بین المللی معتبر"تیبرری"در اروپا را بدست آورد. و در همین زمان جایزۀ سخاروف را به عنوان جایزۀ حقوق بشری پارلمان اروپا گرفت.<br class='autobr' /> ملالی کتابی را در عنوان "من ملاله هستم" نگاشت. او گفت که این کتاب تنها داستان خودش نیست؛ بلکه داستان شصت و یک ملیون کودکانی است که از تعلیم بازمانده اند. ملالی در جون 2013 به مقر سازمان ملل رفت و بمناسبت شانزدهیمن سالروز تولدش در برابر سرمنشی سازمان ملل، گوردون براون صدراعظم انگلستان و صدها جوان و نوجوان بین 12تا25 سال از هشتادو پنج کشور جهان سخنرانی کرد. او طالبان را یک گروه تروریستی شکست خورده خواند.</p> <div class='spip_document_21397 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L268xH151/yousofzai-38999.jpg?1769349705' width='268' height='151' alt='' /> </figure> </div><h2 class="spip" id='t-3743'>واکنش کرزی و وزیرمعارفش در حمله بر ملالی پاکستانی:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>رئیس جمهور کرزی و وزیر معارف حکومت او حتی بیشتر و داغتر از حکومت و حاکمان پاکستان پس از حمله بر ملالی یوسفزی واکنش نشان دادند.</p> <p>کرزی حمله بر ملالی را به شدت نکوهش کرد. او این واکنش خود را در گفتگوی تیلفونی با آصف علی زرداری رئیس جمهور آن زمان پاکستان بیان داشت. و برای حمایت از ملالی در بیست و سوم میزان1391(14 اکتوبر2012)ده نامۀ جداگانه به ده رهبر سیاسی و مذهبی پاکستان نگاشت. وی در نامه هایش از آنها خواست تا نگذارند صدایی که در حمایت از ملالی یوسفزی بلند شده است، ساکت شود. او در بخشی از این نامه ها نگاشت که:<br class='autobr' /> "حمله بر یک کودک دختر این را می رساند که مردم منطقه بخصوص ملت های دوطرف خط دیورند با دشمن خطرناکی مواجه هستند که می خواهند حال و آینده آنان را در تاریکی و جهالت نگهدارند، مکاتب و مدارس شان را مسدود کنند و از تعلیم علوم دینی و عصری آنان را محروم سازند."</p> <p>فاروق وردک وزیر معارف حکومت رئیس جمهور کرزی یک روز قبل از نامۀ موصوف به تمام مکاتب افغانستان دستور داد تا برای صحت یابی ملالی مراسم دعا برپا کنند. وی در این روز(22میزان1391) به محفل دعا خوانی برای ملالی پاکستانی به لیسه رابعه بلخی شهر کابل رفت و این دختر نوجوان پاکستان را قهرمان خواند.</p> <h2 class="spip" id='t-ee53'>سپوژمی هلمندی؛ پیش مرگ نجات یافته از عملیات انتحاری طالبان:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>سپوژمی دختر ده سالۀ هلمندی که از سوی طالبان به عنوان پیش مرگ یک عملیات تروریستی مدنظر گرفته شده، جان سالم بدر برد. این دختر که در ولسوالی خانشین ولایت هلمند سکونت دارد عصر روز یکشنبه پانزدهم جدی 1392 (5جنوری2014) از سوی پولیس مرزی باز داشت شد. هر چند گزارش های متفاوتی در مورد وی که بدون واسکت یا با واسکت(جلیقه) انتحاری گرفتار شده است، انتشار یافت، اما نکتۀ مهم و مشترک در تمام این گزارش ها، به نقش برادر و احتمالاً پدر این کودک ده ساله در این حملۀ نافرجام انتحاری بر میگردد.</p> <p>برادر سپوژمی از قوماندانهای طالبان در ولسوالی خانشین است که خواهر کودک خود را مامور می سازد تا یک حملۀ انتحاری را بر مقر پولیس منطقه با پوشیدن واسکتِ مملو از مواد منفجره به انجام برساند. به روایتی از تشویق پدرش نیز سخن می رود. اما سپوژمی از این مرگ حتمی نجات می یابد و به چنگ پولیس می افتد. نکتۀ بسیار مهم این است که سپوژمی ده ساله پس از بازداشت، هم با "زبان حال" و هم با "زبان قال" می گوید که به خانه بر نمیگردد. او نه تنها از برادرش که قوماندان طالبان در خان نشین است می هراسد، بلکه از عبدالغفور پدرش نیز شکایت و نگرانی دارد. او به خبرنگاران گفته است که پدرش نیز از او با تهدید خواسته بود تا جلیقۀ انتحاری به تن کند و خود را میان پولیس منفجر سازد.</p> <h2 class="spip" id='t-075e'>وجدانهای خفتۀ دنیا در برابر سپوژمی افغانستان:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>وقتی سپوژمی دختر ده سالۀ هلمندی افغانستان از مرگ اجباری تروریستان طالب نجات یافت و از بازگشت به خانه اش که برادر طالب و تروریستش در انتظار او است، امتناع کرد، هیچ صدایی از دنیا بر نخواست. نه امریکا، نه اروپا، نه سازمان ملل متحد و نه هم برادران مسلمان عرب ما در عربستان سعودی سرزمین وحی و ظهور اسلام و در کشورهای عربی دیگری چون: امارات متحده که برای انتقال ملالی پاکستانی هواپیمای ویژه فرستاد و نه در کویت، قطر و . . . هیچ کسی نگفت که سپوژمی، دختر ده ساله را به برادر تروریستش بازنگردانید. هیچ صدایی از آنها بر نخواست که هزینۀ تعلیم و تحصیل سپوژمی ده ساله را ما می پردازیم و سپوژمی بجای بازگشت که ممکن است باردیگر به پوشیدن جلیقۀ انتحاری واداشته شود، به مکتب برود و برای فردای خودش و افغانستان، دانشجو و متخصص یک رشتۀ علم باشد.</p> <h2 class="spip" id='t-7926'>استرداد ملالی به برادر تروریستش؛ واکنش رئیس جمهور کرزی:<a class='sommaire-back sommaire-back-6' href='#nav69d68c811dad83.02323087' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>وقتی ملالی یوسفزی در سوات پاکستان باحملۀ طالبان مجروح شد، دولت پاکستان برای دستگیری عاملان حمله، یکصد هزار دالر جایزه تعین کرد. <br class='autobr' /> اما رئیس جمهور کرزی به جای آنکه فرمان دستگیری برادر سپوژمی را به عنوان تروریست خطر ناک و بی رحمی که خواهر ده ساله اش را به عملیات تروریستی مجبور می سازد، صادر کند، به بازگرداندن سپوژمی به خانواده اش دستور داد. <br class='autobr' /> در خبرنامۀ ریاست جمهوری که در هفدهم جدی1392(7جنوری2014)به رسانه ها ارسال شد، گفته شد:"وزیر داخله وظیفه دارد بعد از حاصل کردن اطمینان و گرفتن ضمانت در حضور بزرگان هلمند(این دختر را)را به خانواده اش باز گرداند. . . ."<br class='autobr' /> از وزیر معارف حکومت کرزی که برای شفای ملالی پاکستانی از زخم طالبان، دعاخوانی سرتاسری در افغانستان براه اندخته بود و آن دختر پاکستانی را قهرمان خواند، نیز صدایی بر نخواست. وزیر معارف نگفت که سپوژمی را نه نزد برادر تروریستش، بلکه به مکتب بر گردانید. و من به حیث وزیر معارف افغانستان وظیفه دارم که زمینه را برای تعلیم و تحصیل او مساعد کنم. <br class='autobr' /> اما پرسش اصلی این است که:<br class='autobr' /> بازگرداندن سپوژمی، دختر ده ساله نزد قوماندان طالبان که او را به پوشیدن جلیقۀ انتحاری واداشت، به چه معنی است و حکایت از کدام سیاست دارد؟</p></div> https://kabulmobile.com/article187173.html https://kabulmobile.com/article187173.html 2014-01-12T02:21:21Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند افغانستان و کشورهای منطقه و جهان <p>با انتشار کتاب رابرت گیتس وزیر دفاع پیشین امریکا یک واقعیت دیگر نیز آشکار شد: افغانستان میدان رقابت و بزکشی سیاسی دوحزب جمهوریخواه و دموکرات ایالات متحده امریکا. در حالی که تا اکنون، افغانستان عرصۀ رقابت و خصومت دولت های مختلف منطقه چون: خصومت هند و پاکستان، رقابت و دشمنی ایران و عربستان، رقابت های روسیه و سایر اعضای سازمان شانکهای با امریکا و متحدین غربی اش شمرده می شد، و میدان نبرد امریکا، ناتو و دولت افغانستان بریاست حامد کرزی با نیروهای طالبان، القاعده با حمایت ناآشکار و پیچیدۀ پاکستان (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot17.html" rel="tag">افغانستان و کشورهای منطقه و جهان</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton187173-39040.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>با انتشار کتاب رابرت گیتس وزیر دفاع پیشین امریکا یک واقعیت دیگر نیز آشکار شد:<br class='autobr' /> افغانستان میدان رقابت و بزکشی سیاسی دوحزب جمهوریخواه و دموکرات ایالات متحده امریکا. در حالی که تا اکنون، افغانستان عرصۀ رقابت و خصومت دولت های مختلف منطقه چون: خصومت هند و پاکستان، رقابت و دشمنی ایران و عربستان، رقابت های روسیه و سایر اعضای سازمان شانکهای با امریکا و متحدین غربی اش شمرده می شد، و میدان نبرد امریکا، ناتو و دولت افغانستان بریاست حامد کرزی با نیروهای طالبان، القاعده با حمایت ناآشکار و پیچیدۀ پاکستان و کشورهای نفت خیز عربی منطقه بود.</p> <p><strong>ادعای گیتس در کتاب "ماموریت":</strong><br class='autobr' /> رابرت گیتس که در ریاست جمهوری بوش پدر رئیس CIA و در زمان انتقال قدرت از جورج بوش پسر به بارک اوبامای دموکرات وزیردفاع بود، تا دوسال نخستِ ریاست جمهوری اوباما همچنان در مسند وزارت دفاع باقی ماند. وی در حدود دوسال بعد از ترک این مسند، کتاب"وظیفه" یا ماموریت را نگاشت که در بخشی آن از افکار و سیاست بارک اوباما در مورد افغانستان و رئیس جمهور کرزی سخن گفت.</p> <p>گیتس در کتاب ماموریت ادعا می کند که حکومت اوباما در دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان(29اسد1388 – 19 آگست2009)تلاش کرد تا حامدکرزی را که به او علاقه ای نداشت، از کرسی اقتدار به زیر بکشد. او این تلاش را یک"توطئه خام و ناکام" تلقی می کند. مجریان اصلی این توطئه در کتاب"ماموریت"، ریچاردهالبروک نمایندۀ خاص ایالات متحده امریکا در امور افغانستان و پاکستان که در دسمبر2010 پدرودحیات گفت و ایکنبیری سفیر واشنگتن در کابل معرفی می شوند.</p> <p>استدلال و شواهد رابرت گیتس در ادعایش این است که، ریچارد هالبروک تلاش کرد تا انتخابات بدور دوم برود و برای شکست کرزی از تاکتیک های چون مشارکت در مجالس انتخاباتی رقیبان کرزی و عکس برداری های مشترک با آنها استفاده میکرد. <br class='autobr' /> رابرت گیتس در کتاب ماموریت، چهرۀ اندوه بار می گیرد و از آلودگی دستان امریکا و از لکۀ دامن همکار یا دوست امریکا یعنی رئیس جمهور کرزی سخن می گوید. او عمق نارضایتی و نفرت خود را با این گفته که "همه چیز بسیار زشت بود"، نشان میدهد.</p> <p>ادعا و شکایت رابرت گیتس از اوباما و حکومت او به کنارزدن رئیس جمهور کرزی خلاصه نمی شود. وی، سیاست بارک اوباما را در جنگ افغانستان نیز نشانه می گیرد و می نویسد که اوباما باورش را به استراتیژی نظامی خود در این جنگ از دست داده بود و به فرماندهان نظامی امریکا اعتماد نداشت و جنگ افغانستان را هم متعلق به خودش نمیدانست.</p> <p><strong>میزان درستی و نادرستی ادعای"ماموریت":</strong><br class='autobr' /> آیا ادعای رابرت گیتس در خاطرات ماموریتش در واقع از"توطئه"اوباما در براندازی رئیس جمهور کرزی درست است؟ ادعای گیتس تا چه حدی به کشمکش ها و رقابت های درونی دو حزب همیشه حاکم بر سرنوشت امریکا بستگی و پیوند دارد؟ اگر اتهامات و ادعای رابرت گیتس بصورت تصنعی و غیرواقعی ناشی از رقابت های درون حزبی جمهوری خواهان و دموکراتها باشد، آیا دست جمهوری خواهان امریکا در عقب امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان امنیتی قرار ندارد تا بارک اوباما و دموکراتها در سطح بین المللی تحقیر شوند؟</p> <p>نقطۀ جالب این است که رابرت گیتس آنچی را در مورد دخالت و توطئه حکومت اوباما در دومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال 2009 می گوید، که رئیس جمهور کرزی پس از برگزاری انتخابات مذکور مطرح کرد. آیا جمهوری خواهان در واشنگتن به قول گیتس، به "همکار امریکا" یعنی به کرزی اطلاعات می دادند و یا به او دیکته می کردند؟</p> <div class='spip_document_21288 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L488xH330/6a00d83451b74a69e20167659bac90970b-pi-25c8d.jpg?1769349705' width='488' height='330' alt='' /> </figure> </div> <p>اگر ادعای گیتس در مورد کنارزدن کرزی به رقابت های درونی دستگاه حاکمیت امریکا بر نگردد، این نکته قابل پرسش است که چرا اوباما و حکومت او علی رغم تصمیم به راندن حامد کرزی از مسند قدرت قادر به راندن او نشدند در حالی که بقای وی در این مسند، مرهون حمایت نظامی و مالی امریکا بود ؟ این در حالی بود که مقامات امریکایی، از ریاست جمهوری کرزی حتی قبل از برگزاری دور دوم انتخابات سخن می گفتند. هیلاری کلنتن وزیر خارجه امریکا پیروزی کرزی را در دوم قاطعانه پیش بینی کرد و سپس "دیوید آکسلرد"نزدیکترین مشاور اوباما گفت که داکتر عبدالله عبدالله شانس پیروزی نداشت.</p> <p><strong>مبالغه و کتمان:</strong><br class='autobr' /> به نظر می رسد که ادعای رابرت گیتس در مورد کنارزدن کرزی از کرسی قدرت در انتخابات ریاست جمهوری سال2009 توسط اوباما و حکومت او مبالغه آمیز و غیر واقعی باشد. ادعای گیتس مبنی بر تعویض کرزی با شخص دیگر به خصوص با داکتر عبدالله رقیب اصلی او توسط اوباما و حکومت امریکا در دومین انتخابات ریاست جمهوری نه آن زمان و نه بعداً مطرح نشد.</p> <p>در حالی که گزینۀ امریکایی ها در انتخابات پیشین با توجه به استراتیژی امریکایی ها و انگلیس ها در مورد رهبری دولت افغانستان همچنان کرزی بود، اما اوباما و حکومت حزب دموکرات، کرزی را تحت فشار قرار دادند تا با ایجاد یک اداره و مدیریت سالم، به فساد غیر قابل مهار حکومت خود پایان دهد. حکومتی که گولدن براون صدراعظم بریتانیا پس از تبریکی به رئیس جمهور کرزی روز ششم نومبر2009 (15عقرب 1388) خواستار مبارزۀ جدی با فساد در جهت ایجاد یک دولت سالم و مؤثر شد و در پارلمان بریتانیا اظهار داشت:«حاضر نیست جان سربازان کشورش را برای حفظ دولتی که با فساد مبارزه نمی کند و فساد به"نام دوم"دولت افغانستان مبدل شده، به خطر اندازد.» <br class='autobr' /> باب هیربرت سرمقاله نویس روزنامه نیویارک تایمز در آغاز سال (2009) که اوباما در هژدهم فبروری این سال(30 حوت 1378) هفده هزار نیروی اضافی به افغانستان اعزام داشت، نوشت:«اگر آقای اوباما میخواهد قوت های جدید به افغانستان بفرستد، وی باید از طریق تلویزیون برای مردم امریکا به صراحت کامل بگوید که چه چیز را میخواهد بدست بیاورد؟» او در این مقاله تصویر خود را از دولت مورد حمایت امریکا چنین ارائه کرد:«دولتی را که ما در افغانستان حمایت می کنیم یک عشرتکدۀ متعفن فاسد، حکومت کانگستر ها(مافیا) و آدم های مکاری هستند که عادت به رشوت خوردن نموده اند.»</p> <p>بارک اوباما پس از تبریکی به کرزی گفت:« ما به حکومت کرزی یک مجموعۀ صریح انتظارات و تدابیری را که در جهت حسابدهی لازم اند، تسلیم میدهیم تا شکی باقی نماند که ما از این مناسبات چه میخواهیم؟» <br class='autobr' /> اما رابرت گیتس در مورد انگیزه های فشار بر رئیس جمهور کرزی چیزی نمیگوید و آنرا کتمان میکند.</p> <p><strong>تبعات بزکشی جمهوریخواهان و دموکرات ها:</strong><br class='autobr' /> اگر نگاشته ها و اظهارات رابرت گیتس، بزکشی و بازی سیاسی در رقابت های درون حزبی جمهوری خواهان و دموکراتها باشد، تبعات این بازی برای افغانستان بسیار خطر ناک خواهد بود. افزایش عقده و خصومت میان کرزی و اوباما و بازی با سرنوشت آیندۀ افغانستان در گرو این خصومت و نفرت شخصی قرار خواهد گرفت.</p> <p>به نظر می رسد که رئیس جمهور کرزی با رهایی حتی 88 زندانی که امریکا آنرا خطر ناک اعلان کرد این خصومت و نفرت را تا نقطۀ صفر ادامه میدهد. تا آنجائیکه که بارک اوباما هم به این نقطه برسد و گزینۀ صفر عملی شود. در چنین حالتی، افغانستان نه به میدان بزکشی بازیگران منطقه و جهان، بلکه خود به "بزی" چاپ اندازان مبدل خواهد شد.</p></div> https://kabulmobile.com/article186700.html https://kabulmobile.com/article186700.html 2014-01-06T23:32:54Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>بی ثباتی سیاسی و عدم اطمینان از پایداری و تداوم نظام و حاکمیت سیاسی در افغانستان یکی از عوامل فساد مالی و اداری است. فساد در افغانستان پیوسته با ثبات سیاسی گره میخورد. به هر حدی که نظام و حاکمیت سیاسی در این کشور کم از کم در شکل ظاهری آن پایدار و با ثبات نمودار شده است، به همان حد فساد در نهاد های دولت کمتر به نظر می رسد. این واقعیت را به خوبی میتوان حتی در نیم سدۀ اخیر که هنوز بسیاری از مردم شاهد و ناظر آن اند، به خوبی مشاهده کرد. <br class='autobr' /> اگر به سالهای حکومت حزب دموکراتیک خلق که در حدود کمتر از (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton186700-1ba50.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>بی ثباتی سیاسی و عدم اطمینان از پایداری و تداوم نظام و حاکمیت سیاسی در افغانستان یکی از عوامل فساد مالی و اداری است. فساد در افغانستان پیوسته با ثبات سیاسی گره میخورد. به هر حدی که نظام و حاکمیت سیاسی در این کشور کم از کم در شکل ظاهری آن پایدار و با ثبات نمودار شده است، به همان حد فساد در نهاد های دولت کمتر به نظر می رسد. این واقعیت را به خوبی میتوان حتی در نیم سدۀ اخیر که هنوز بسیاری از مردم شاهد و ناظر آن اند، به خوبی مشاهده کرد.</p> <p>اگر به سالهای حکومت حزب دموکراتیک خلق که در حدود کمتر از یک و نیم دهه را در بر گرفت، نگاه شود، فساد اداری و مالی در سالهای نخست حاکمیت حزب مذکور کمتر بود. صرف نظر از اینکه حزب دموکراتیک خلق یک حکومت توتالیتر و استبدادی ایجاد کرد و هزاران نفر را بدون محاکمه سر به نیست کرد.</p> <p> فساد اداری و مالی در حکومت حزب دموکراتیک خلق زمانی گسترش فزاینده یافت که ثبات سیاسی و بقای حاکمیت مذکور در پیوند به پروستریکا و گلاسنوست گورباچف مورد تردید قرار گرفت. به هر حدی که نشانه های این تردید با توجه به دگرگونی های سیاسی در مسکو، بصورت فزاینده روشنتر و بیشتر شد، به همان حد پایه های ثبات و اقتدار سیاسی حزب مذکور در کابل تزلزل و بی ثباتی بیشتر یافت و به همان میزان، فساد در درون دولت این حزب گسترده و عمیق شد. <br class='autobr' /> حتی در سالهای پس از فروپاشی دولت حزب دموکراتیک خلق که قدرت سیاسی و نظامی میان گروه های مختلف مجاهدین و بقایای حزب مذکور تقسیم شد و نوعی از ملوک الطوایفی بمیان آمد، فساد مالی و اداری در همان اداره های متعدد حکومتی و شبه حکومتی بسیار کمتر از فساد امروز بود که در دوازده سال اخیر و در درون دولتِ برهبری حامد کرزی سایه افگنده است؛ هر چند که در سالهای حکومت مجاهدین و بقایای حزب دموکراتیک خلق در دهۀ نود قرن بیستم عیسوی، غارتگری و چپاول بصورت گسترده بوقوع پیوست.</p> <p>اگر به عامل بی ثباتی سیاسی به عنوان یکی از عوال مهم ترویج و گسترش فساد مالی و اداری در دولت افغانستان نگاه شود، این بی ثباتی افزون بر عوامل و دلایل دیگر به ناتوانی اقتصادی دولت در تأمین هزینه های مورد نیازش بر میگردد. با درد و تأسف، ضعف و ناتوانی اقتصادی دولت های افغانستان پیوسته از عوامل اصلی بی ثباتی سیاسی محسوب می شود. دولت و زمام داران کشور ما به ویژه در سدۀ بیستم عیسوی در تأمین بودجه و هزینه های خود به کمک های هنگفت اقتصادی و مالی کشورهای خارجی، چه بصورت قرضه و چه بصورت مجانی و بلاعوض نیازمندی و وابستگی دارد. به خصوص این وابستگی در عرصۀامنیتی و نظامی که حضور و بقای دولت در گرو توانایی این عرصه است، بسیار عمیق و گسترده میباشد. این وابستگی به حدی است که حتی به تغیر و دگرگونی در نظام و اقتدار سیاسی افغانستان می انجامد. این تغیر در تحولات سیاسی نیم قرن اخیر در دو شکل نمودار شده است: <br class='autobr' /> نخست از طریق کودتای نظامی که وابستگی مطلق دولت افغانستان به کمک های نظامی خارجی زمینه را به کودتاچیان مورد نفوذ و حمایت آن کمک دهندگان خارجی مساعد کرد. کودتا های 1352(1973) سردار محمدداود و 1357(1978) حزب دموکراتیک خلق که توسط افسران چپ هوادار دولت شوروی انجام یافت، نمونه های روشن وابستگی دولت افغانستان در عرصۀ نظامی و امنیتی به کمک خارجی است.</p> <p>دوم ، فرپاشی کامل نظام و اقتدار سیاسی. قطع کمک های نظامی و پایان دادن به هزینه های که چرخۀ بخش امنیتی و نظامی دولت را می چرخاند، به پایان عمر حکومت و اقتدار سیاسی می انجامد. حکومت حزب دموکراتیک خلق بریاست داکتر نجیب الله که به حزب وطن تغیر نام داده بود، همزمان با قطع این کمک ها پایان یافت.<br class='autobr' /> فساد عمیق و لگام گسیخته در درون دولت افغانستان طی این دوازده سال نیز به بی ثباتی سیاسی ناشی از وابستگی مطلق دولت در عرصۀ نظامی و امنیتی به کمک های خارجی یا کمک امریکا و غرب، پیوند می یابد. در واقع استمرار کمک های مذکور به ویژه در بخش نظامی و امنیتی، مستلزم و متضمن ثبات سیاسی و بقای دولت در افغانستان است. شکل گیری ذهنیتِ اعتماد و اطمینان به ثبات سیاسی و پایداری اقتدار سیاسی هم در درون دولت و هم در جامعه، از قانون شکنی و آلودگی به فساد مالی و اداری می کاهد و موجب رشد فضای سالم در عرصۀ اداره و مدیریت می شود. اما دولتِ به رهبری رئیس جمهورکرزی نه شایستگی خویش را در استقلال از وابستگی به کمک های خارجی به ویژه در عرصۀ نظامی و امنیتی نشان داد و نه با اتخاذ سیاست متوازن و درست در تعامل با کشورهای خارجی، باور به ثبات سیاسی را در افکار عامه و حتی در میان جامعۀ مدنی و سیاسی افغانستان ایجاد کرد.</p></div> https://kabulmobile.com/article185828.html https://kabulmobile.com/article185828.html 2013-12-29T18:41:22Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>در سال 1355خورشیدی، در دهۀ هفتم سده بیستم عیسوی مرحوم عمرصالح استاد جغرافیای بشری فاکولته ادبیات دانشگاه کابل که میزان در صدی روزنامه خوانی و مطالعه را یکی از معیارهای سنجش پیشرفت در یک جامعه و کشور می خواند، برای من در صنف درس ایشان، بسیار قابل درک و مایۀ دلچسپی نبود. زیرا روزنامه خوانی و مطالعه که حتی در بزرگترین شهر و پایتخت کشور، شهر کابل قابل توجه نبود، برعکس، در بسا موارد دیده می شد که روزنامه و جراید در واقع همچون خریطۀ فروش گوشت و سبزی مورد استفادۀ قصابان و سبزی فروشان است. در (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L128xH150/arton185828-0f1cc.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='128' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>در سال 1355خورشیدی، در دهۀ هفتم سده بیستم عیسوی مرحوم عمرصالح استاد جغرافیای بشری فاکولته ادبیات دانشگاه کابل که میزان در صدی روزنامه خوانی و مطالعه را یکی از معیارهای سنجش پیشرفت در یک جامعه و کشور می خواند، برای من در صنف درس ایشان، بسیار قابل درک و مایۀ دلچسپی نبود. زیرا روزنامه خوانی و مطالعه که حتی در بزرگترین شهر و پایتخت کشور، شهر کابل قابل توجه نبود، برعکس، در بسا موارد دیده می شد که روزنامه و جراید در واقع همچون خریطۀ فروش گوشت و سبزی مورد استفادۀ قصابان و سبزی فروشان است.<br class='autobr' /> در روستاها و بیرون از شهر که از روزنامه خبر و اثری نبود، دسترسی کتاب خوانان به کتاب که بیشتر شامل روشنفکران فعال در عرصۀ سیاست و جریانهای سیاسی می شد، به سختی و به ندرت امکان پذیر بود. اما وقتی من در یک و نیم دهۀ اخیر که فرهنگ روزنامه خوانی و مطالعه را در جوامع و کشورهای اروپایی دیدم، پیوسته به یاد سخنان استاد عمر صالح می افتیدم که میزان روزنامه خوانی و مطالعه در یک کشور تا چه حدی معیار شناخت در توسعه و پیشرفت سیاسی و اجتماعی آن کشور است.</p> <div class='spip_document_21087 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <a href='https://kabulmobile.com/IMG/jpg/andishmandketab.jpg' class="spip_doc_lien mediabox" type="image/jpeg"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH295/andishmandketab-d987c.jpg?1769349705' width='500' height='295' alt='' /></a> </figure> </div> <p>اما پس از آن سال که عمرصالح روزنامه خوانی و مطالعه را معیار و نشانۀ سنجش پیشرفت در جامعه گفته بود، تا اکنون در دهۀ دوم قرن بیست و یکم عیسوی، شاهد تحولات بسیار عظیمی در عرصه دانش بشری هستیم.<br class='autobr' /> عصر ما، عصر دانش و ارتباطات، عصر ماهواره و کمپیوتر و عصر جهانی شدن است. دنیای امروز در این عصر به دهکده ای میماند که هر روز رویدادهای خوب و بد آن در برابر چشم های ما قرار می گیرد. در افغانستان هم، علی رغم تلخی ها و سختی های جنگ و ویرانی، شاهد پیشرفت های بزرگی هستیم. آنروز شمار دانشگاه های کشور ما بیشتر از شمار انگشتان دست هایمان نبود و شمار دانش آموزان و دانشجویان به کمتر از یک ملیون(893077)تن میرسید. اما در افغانستانِ امروز بیش از شش ملیون دختر و پسر به مکتب و دانشگاه می روند و صاحب صدها دانشگاه و مراکز عالی تحصیلی، صرف نظر از کیفیت و ظرفیت اکادمیک و علمی آن هستیم.</p> <p> آنروز، شهرنشینان افغانستان در مقایسه با روستائیان اندک بود و ساکنان شهر کابل به یک ملیون نفر نمی رسید، اما امروز تا مرز پنج ملیون نفر در شهر کابل زندگی می کنند و ملیونها تن دیگر در سایر شهر ها اقامت دارند. <br class='autobr' /> نکتۀ بسیار مهم و قابل پرسش این است که توسعه و ترقی جامعه و کشور خود را در چنین پیشرفت و تحولی، تا چه حد با معیار روزنامه خوانی و مطالعه میتوان به سنجش گرفت؟ آیا فرهنگ روزنامه خوانی و مطالعه در دومین سدۀ بیست و یکم و در عنایت به این تغیرات، بویژه با این کمیت بالای تعلیم و تحصیل و شهر نشینی، معیار شناخت و سنجش پیشرفت درجامعۀ افغانستان شمرده می شود؟</p> <p>من پیوسته پاسخ این پرسش را در سالهای اخیر در محیط اجتماعی کشور، حد اقل در برخی از محیط های اجتماعی که در آنجا اقامت داشته و یا از میان آن عبور کرده ام ، به جستجو گرفته ام.</p> <p>وقتی از جاده ها و خیابانهای شهر کابل پایتخت کشور عبور میکنم و یا در ساختمانی که مقر و محل دفتر، رستورانت، بیمارستان و یا حتی مسجدی است وارد می شوم، ذوق زده در جستجوی فردی و یا افرادی هستم تا ببینم که کتابی، روزنامه و نشریه ای بدست دارد و در حال مطالعه است. <br class='autobr' /> در سفر به ولایات شمال که از کابل به موتر می نشینم، همچنان چشمان خود را به آن سو و این سو می چرخانم تا کسی را در مسیر راه و در شهرهای چاریکار، جبل السراج، خنجان، دوشی، پلخمری، بغلان، قندز، ایبک، و مزار شریف ببینم که کتاب و نشریه ای برای مطالعه بدست دارد. اگر بگویم در سالهای اخیری که بارها از پایتخت به این ولایات سفر داشته ام به شمار انگشتان یک دست به افرادی برنخودره ام که در داخل موتر، دکان، رستوران و محل دیگری مشغول مطالعه باشند، شاید مبالغه نکرده باشم.</p> <p>باری در تابستان سال1388(2009)که از کابل تا نهرین رسیدم و هیچ کسی را در شهرهای این مسیر مشغول مطالعه ندیدم، دلتنگ و متأثر شدم. در بازار شهر جدید نهرین قدم میزدم و پیوسته ذهنم مشغول یافتن پاسخ درست به این پرسش بود که چرا در افغانستان علاقه ای به مطالعه وجود ندارد و فرهنگ کتاب خوانی و روزنامه خوانی غایب است، چشمم به یک پسر جوانی افتید که در یک دُکان نشسته و کتابی در دست دارد و سرگرم مطالعه است. به سراغش رفتم و پس از سلام و کلامی از او پرسیدم که جوان؛ نامت چیست، در کجا زندگی می کنی و صنف چندم مکتب هستی؟ گفت: رحمت الله نام دارم، از بغلان مرکزی و صنف دوازده هستم. اینجا در نهرین مهمان آمده ام. گفتم که کتاب دستت از کتاب های درسی مکتب است؟ پاسخ داد که نه خیر، یک کتاب دیگر برای مطالعه است. برایش گفتم که از کابل تا اینجا تنها تو را دیدم که کتاب بدست داری و میخوانی و جوان بسیار با هوش و مستعد هستی. ای کاش که امروز صد ها رحمت الله را می دیدم . <br class='autobr' /> فرهنگ روزنامه خوانی و مطالعه در افغانستان به حدِ غیر قابل تصور ضعیف است. در پایتخت پنج ملیونی کشور ما وقتی یک ناشر کتاب، کتابی را با تیراژ یک هزار و به ندرت تا سه هزار جلد چاپ و منتشر می کند، اما به سختی میتواند آن هزار جلد را به فروش برساند. اکثر روزنامه ها و هفته نامه های پایتخت و مراکز ولایات مجانی توزیع می شود و آمار کسانی که شماری از روزنامه های معدودی را با پول بدست می آورند، در کشور سی ملیونی و پایتخت پنج ملیونی ما از چند هزار نفر بالا نمی رود.</p> <p>ضعف فرهنگ روزنامه خوانی و مطالعه تنها به کمیتِ این ضعف بر نمیگردد. من بارها بصورت شگفت آوری با آدم های اهل قدرت و سیاست و حتی دارای تحصیلات عالی روبرو شده ام که تفاوت میان نویسنده و ناشر کتاب را نمی دانند. وقتی کتاب را مطالعه می کنند، توفیر میان نقل قول نویسنده را از منبع دیگر با تحلیل و دیدگاه او در کتاب درک نمی کنند. سیاست پیشگان زورمند و صاحب ثروت چه در درون یک گروه و حزب سیاسی و چه در نظام حاکم، از نویسنده، پژوهشگر و خبرنگاری که حتی با او پیوند تباری، گروهی، مذهبی، محلی و یا تعلق دیگری دارند متوقع استند تا مطابق تمایل و خواست آنها بنویسد و در خدمت شان قرار داشته باشد. از کرده ها و ناکرده هایشان ستایش کند و از خبط ها و بدی های شان چشم ببندد. بی اعتنایی و سرپیچی از این تمایلات و مطالبات، نویسندگان و ژورنالیستان را مغضوب و مقهور آنها میسازد و موجب کینه، خشم و خصومت شان می شود. تحقیر و تهدید و حتی ضرب و شتم، محرومیت از اشتغال دولتی و رسمی، کمترین انعکاس کینه و خصومت آنها در برابر نویسندگان و ژورنالیستان مغضوب علیه است. گاهی، شعله های آتش کینه توزی و خشم قُلدران سیاست، به قیمت جان قلم بدوشان بی دفاع می انجامد.</p></div> https://kabulmobile.com/article185713.html https://kabulmobile.com/article185713.html 2013-12-27T19:44:30Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>روز ششم جدی برابر به 27 نوامبر، سالروز هجوم نیروهای ارتش سرخ شوروی بر افغانستان است. در این نوشته، دلایل و عوال این تجاوز مورد بحث و تحلیل قرار می گیرد. برخی از این عوامل را میتوان بدینگونه بر شمرد: <br class='autobr' /> 1- دسترسی به آبهای گرم: <br class='autobr' /> طرح این پیش فرض از نگرش به توسعه طلبی و پیشروی های دولت تزاری روسیه در قرن هژدهم و نزدهم ریشه می گرفت. حاکمان تزاری در درازای قرن 19، قلمرو حاکمیت خود را بسوی جنوب و مناطق آسیای میانه گسترش دادند. سپس این توسعه طلبی از سوی حاکمان بلشویک و دولت سوسیالیستی شوروی تعقیب (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L137xH150/arton185713-1e23d.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='137' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><!--sommaire--><div class="well nav-sommaire nav-sommaire-5" id="nav69d68c812839f2.22720960"> <h2>Sommaire</h2><ul class="spip" role="list"><li> <a id="s-t1"></a><a href="#t1" class="spip_ancre">1- دسترسی به آبهای گرم:</a></li><li> <a id="s-t2"></a><a href="#t2" class="spip_ancre">2- ملحوظات آیدئولوژیکی:</a></li><li> <a id="s-t3"></a><a href="#t3" class="spip_ancre">3- منازعه قدرت در درون حاکمیت شوروی و حمله برافغانستان:</a></li><li> <a id="s-t4"></a><a href="#t4" class="spip_ancre">4- حمایت از جناح پرچم و کارمل:</a></li><li> <a id="s-t5"></a><a href="#t5" class="spip_ancre">5- ملحوظات امنیتی:</a></li></ul></div><!--/sommaire--><p>روز ششم جدی برابر به 27 نوامبر، سالروز هجوم نیروهای ارتش سرخ شوروی بر افغانستان است. در این نوشته، دلایل و عوال این تجاوز مورد بحث و تحلیل قرار می گیرد. برخی از این عوامل را میتوان بدینگونه بر شمرد:</p> <h2 class="spip" id='t1'>1- دسترسی به آبهای گرم:<a class='sommaire-back sommaire-back-5' href='#nav69d68c812839f2.22720960' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>طرح این پیش فرض از نگرش به توسعه طلبی و پیشروی های دولت تزاری روسیه در قرن هژدهم و نزدهم ریشه می گرفت. حاکمان تزاری در درازای قرن 19، قلمرو حاکمیت خود را بسوی جنوب و مناطق آسیای میانه گسترش دادند. سپس این توسعه طلبی از سوی حاکمان بلشویک و دولت سوسیالیستی شوروی تعقیب شد. <br class='autobr' /> علی رغم تردید رهبران شوروی از وجود هرگونه رابطه میان لشکرکشی بر افغانستان و دسترسی به آبهای گرم و منابع دیگر در بحر هند و شرق میانه، حمله بر افغانستان نیرو های ارتش سرخ رادر فرودگاه شیندنددر360 کیلو متری تنگه هرمز و مرزهای شرقی افغانستان در دهانه تنگی خیبر قرار داد. این موقعیت به آسانی می توانست نقطه عزیمت قوای شوروی در دسترسی و یا کم از کم در جهت تهدید مناطق مهم و استراتژیک بحر هند و خاور میانه باشد.</p> <div class='spip_document_21066 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L466xH260/_46987803_002746985-1-febc9.jpg?1769349705' width='466' height='260' alt='' /> </figure> </div><h2 class="spip" id='t2'>2- ملحوظات آیدئولوژیکی:<a class='sommaire-back sommaire-back-5' href='#nav69d68c812839f2.22720960' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>عده ای حمله به افغانستان را به انگیزه وملحوظات آیدئولوژیکی رهبران شوروی ارتباط میدهند و آنرا ناشی از عمل به دکتورین برژنف میدانند. بر مبنای این دکتورین، شوروی به خود حق میداد که از دولت های به رهبری حزب مارکسیست-لنینیست طرفدارشوروی حمایت کند و تاسرحدِ دخالت نظامی، جلو شکست وسقوط این دولت ها رابه عنوان وظایف انترناسیونالیستی خود بگیرد.</p> <p>انگیزۀ آیدئولوژیکی در حمله به افغانستان، از گفتگوهای طولانی اعضای دفترسیاسی حزب کمونیست شوروی پیرامون اعزام قوا که پس از فروپاشی شوروی منتشر شد قابل استنباط است. هرچند در تبصره ها و توضیحات رسمی مقامات شوروی کمتر به دلایل آیدئولوژیکی انگشت گذاشته شده است،امادرموردآن سکوت نیزنکرده اند. "ویکتور.وی.گریشن"عضودفتر سیاسی حزب کمونیست شوروی گفت: «انترناسیونالیزم سوسیالیستی ما را مکلف ساخت تا مردم افغان را در دست آوردهای انقلاب ثور کمک کنیم.»</p> <h2 class="spip" id='t3'>3- منازعه قدرت در درون حاکمیت شوروی و حمله برافغانستان:<a class='sommaire-back sommaire-back-5' href='#nav69d68c812839f2.22720960' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>لشکر کشی شوروی به افغانستان در منازعه و رقابت پنهان رهبران حزب کمونیست شوروی و دستگاه های استخباراتی آن کشور بر سر قدرت قابل بررسی است. "سلیک هریسن" نویسنده و پژوهشگر امریکایی به نقل از منابع روسی مینویسد:</p> <p>«رقابت کی.جی.بی و سازمان استخبارات نظامی شوروی (جی.آر.یو)در افغانستان در شکل گیری حوادثیکه منجر به اشغال افغانستان از طرف قوای سرخ و تزئید مجادله بر سر قدرت میان کمونیستها گردید، نقش مهمی را بازی کرد. کی. جی.بی در قلمرو سازمان استخبارات نظامی شوروی وقتی مداخله میکرد که مسئله وفاداری به دولت و نظام اتحاد شوروی مطرح میگردید.»</p> <p>در رقابت درونی دستگاه های قدرت بر سر لشکرکشی و دخالت درافغانستان، از نقش کی.جی.بی ورئیس آن اندروپوف سخن زده می شود. یک نویسنده و پژوهشگر عضوحزب دموکراتیک خلق افغانستان (جناح پرچم)به این باور است که برهم خوردن وضع صحی بریژنف که دیگرعلاقمند رهبری کشور ازسال77-1976به بعد نبود؛ اندروپف را تحریک کردتا با استفاده از ضعف مزاجی منشی عمومی، به تقویت مواضع خویش به کمک(کی.جی.بی)در درون حزب پرداخته و حمایت چهره های اصلی رهبری شوروی مثل سوسلف (رهبرساز)، کاسگین نخست وزیر، گرومیکو وزیر خارجه و پاناماریف رئیس روابط بین المللی حزب را بدست آورد. در نتیجه افزایش نفوذ اندورپف در درون حزب و دولت شوروی، قدرت وزارت دفاع و دستگاه استخباراتی آن به درجه دوم تنزیل کرد. به عقیده موصوف برکناری و قتل تره کی از سوی امین که برژنف را خشمگین ساخت و موجب لشکر کشی شوروی بر افغانستان شد زمینه رابرای رئیس کی.جی.بی فراهم کرد تا بسوی آخرین نقطه اهرم قدرت در شوروی گام بردارد: «زیرا همانطوریکه در رویداد های افغانستان دست(کی.جی. بی)باز می شد، در درون جامعه و رهبری شوروی نیز حیطه عمل آن گسترش می یافت. بازی خیلی ظریف و دوراندیشانه یی سیاسی که هم منجر به کنار زدن رقبای اندروپف شد هم برژنف را به سوی یک ماجراجویی با استفاده از احساساتش هل داد. شکی نیست که اندروپف پایان این ماجرا را به خوبی محاسبه کرده بود و میدانست که مسئولیت آن متوجه رهبر خواهد شد. و هر گاهیکه او لگام قدرت را بدست بگیرد، بدون اشکال می تواند، لکۀ ماجراجویی بریژنف را از طریق برگشت دادن قوا پاک کند، بدون اینکه پای خودش در قضیه دخیل باشد.» <br class='autobr' /> "گرگی اریاتوف"Georgy Arbatov ، یکی از افراد نزدیک به اندروپوف نیز از این باور رئیس کی.جی. بی سخن می گوید که حضور قوای نظامی شوروی در افغانستان طول نمی کشد. به قول نامبرده، اندروپوف می پنداشت که ببرک کارمل که نسبت به امین معتدل تر بود ثبات و استقرار را به آسانی به کشور بر میگرداند. اما اریاتوف دیدگاه و باور رئیس کی.جی.بی را اشتباه تلقی می کند: «اشتباه بزرگ اندروپوف این بود که بر ببرک کارمل خیلی حساب میکرد. اندروپوف نتوانست به این حقیقت پی ببردکه برای کارمل بدون کمک سرنیزه های خارجی امکان زعیم شدن موجود نبود.»</p> <h2 class="spip" id='t4'>4- حمایت از جناح پرچم و کارمل: <a class='sommaire-back sommaire-back-5' href='#nav69d68c812839f2.22720960' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>یکی از نکات قابل بحث در انگیزه های لشکرکشی شوروی بر افغانستان به تصامیم مسکو در حمایت از ببرک کارمل وجناح پرچم برای رساندن به رهبری حزب و حاکمیت حزبی برمیگردد. این ادعا بیشتر از سوی جناح خلق به خصوص هواداران امین مطرح می شود. <br class='autobr' /> "ولادیمیرپلاستون"VladimirPlastunعضومؤسسه مطالعات شرق شناسی در روسیه میگوید: «این پرچمی هادر لحظات خیلی حساس در مسکو بودند.آنها دوستان خود را در ادارات ما و مامورین کمیته مرکزی ما همه روزه می دیدند.»</p> <p>"پلاستون"رهبری ببرک کارمل را پس از قتل امین نتیجۀ تصمیم و پافشاری کی. جی.بی میداند که سپس مشاوران نظامی شوروی از این انتخاب ناراض و شاکی بودند. او می نویسد: «در باره کارمل بیشتر مشاوران نظامی، نظر خوبی نداشتند. آنها کی.جی.بی را با متهم ساختن به پافشاری بر نامزدی کارمل در آن هنگام که در کرملین به گونۀ جان فرسا سر خود را حین تعیین رهبر "آینده" افغانستان "مستقل" به سنگ میزدند؛ به باد ناسزا می گرفتند.» <br class='autobr' /> اماواقعیت این است که تصمیم گیرنده اصلی دراین حمله نه رهبران حزب دموکراتیک خلق بلکه رهبران شوروی بودند. نقش رهبران حزب دموکراتیک خلق علی رغم هرگونه دوری و نزدیکی آنها به مراکز قدرت در شوروی، قطعاً نقش اصلی و تعین کننده نبود.</p> <h2 class="spip" id='t5'>5- ملحوظات امنیتی:<a class='sommaire-back sommaire-back-5' href='#nav69d68c812839f2.22720960' title='Retour au sommaire'></a></h2> <p>"اناتولی گرومیکو"AnatolyGromyko پسر گرو میکو وزیرخارجه و عضو دفترسیاسی حزب کمونیست شوروی نامۀ پدرش را در موردحمله برافغانستان که به دفتر حزب کمونیست نگاشته بود در سال1997 منتشر کرد:«گرومیکو در این نامه سعی در توجیه رأی موافق خود برای دخالت نظامی شوروی در دوازدهم دسمبر1979 بر اساس "شرایط ذهنی و عینی"دارد. یکی از دلایل ذهنی، تلاش های دولت امریکا برای نا امن کردن مرزهای جنوبی شوروی بود و اینکه امنیت شوروی از این طریق در معرض خطر قرار می گیرد. به اعتقاد گرومیکوامریکایی ها در مقابل سرنگونی متحد خود، شاه ایران در فبروری1979واکنش نشان میدادند. رژیم انقلابی آیت الله خمینی پایگاه آنها را تعطیل کرده بود و امریکایی ها سعی داشتند پاکستان را یا در صورت امکان افغانستان را به عنوان پایگاهی که بتواند شوروی را تحت فشار قرار دهد جایگزین ایران کنند. مسلماً این اقدام سرحدات جنوبی اتحادشوروی را بی ثبات میساخت.»<br class='autobr' /> برژنف ماه های بعد از حمله نظامی بر افغانستان که در پلینوم کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی سخن گفت، اعزام قوا را یگانه انتخاب در جلوگیری از نفوذ امریکا به مرزهای جنوبی شوروی خواند.</p> <p> افزون بر نگرانی های مسکو که در نامه گرومیکو از تصمیم و تلاش امریکایی ها در ایجادپایگاه جدید پس از سقوط رژیم شاه ایران سخن می رود، وقوع حوادث دیگر تشویش روس ها را در مورد ملاحظات امنیتی بیشتر ساخت. ایالات متحده امریکاو پیمان نظامی ناتو به نصب راکت های میان برد هسته ای در اروپای غربی مبادرت ورزیدند. معاهدۀ سالت 2 در کنگره امریکابه تصویب نرسید و در چنین فضایی روابط میان امریکا و چین کمونیست بهبود یافت. این حوادث در جریان سال1979میلادی یعنی سال تهاجم شوروی به افغانستان بوقوع پیوست و روابط شوروی ها را با جهان غرب و چین کمونیست بسوی تشنج و بی اعتمادی برد. و دراین فضای متشنج و بی باوری، سقوط حاکمیت حزب دموکراتیک خلق توسط مجاهدین از نظر مسکو به معنی بی ثباتی در مرزهای جنوبی شوروی بود. از این دیدگاه، حمله بر افغانستان برای دولت شوروی دفاع از امنیت و منافع حیاتی آن محسوب می شد. <br class='autobr' /> ژنرال وارننکوف معاون ستاد مشترک ارتش شوری واز مشاوران ارشد دیمیتری استنوف وزیردفاع در زمان حمله، سال هاپس از فروپاشی شوروی (1995)در کنفرانس منعقده اسلوگفت:</p> <p>«نمی توان توضیح داد که چرا شوروی در اقدام نا بخردانه به افغانستان تجاوز کرد، فکر می کنم میتوان توضیح داد که چرا نمی خواستیم رژیم کابل سقوط کند.» وارننکوف در این کنفرانس خطاب به امریکایی ها اظهار داشت: «شوروی احساس کرداز هر طرف در منطقه ضربه می خورد. برای مدت طولانی ایالات متحده امریکا، ایران حتی حکومت پهلوی را زیر سلطه داشت. نیروی دریایی امریکااقیانوس هند را کنترول کرد. پاکستان؛ ماباید صادق باشیم. فکرمی کنم پاکستان از واشنگتن دستور می گیرد. روشن بود، حتی چریک های اسلام گرایی که با رژیم امین-تره کی تحت حمایت ما مخالفت میکردند، تربیت و تدارک می شدند. بنا بر این، تهدید شوروی از جانب افغانستان نبود بلکه از جانب امریکا بود علی رغم کاهش نفوذش در منطقه. تصور کنید افغانستان در تجاوز امریکا-پاکستان سقوط میکرد، آن وقت امریکا میتوانست موشک کوتاه برد خود را در آنجا مستقر کند و علیه موشک های استراتژیک شوروی از جمله ICBMS در قزاقستان بکار گیرد. . . . وارننکوف خطاب به امریکاییان خاطر نشان می کند:</p> <p>این منطقۀ نفوذ ما است. مرز های ماست نه شما. لذاهیچ چاره ای جز رفتن به افغانستان نبود.» <br class='autobr' /> اما شوروی، بدون آنکه به اهدافش برسد، تنها هزینه های بزرگ این تجاوز را بدوش کشید و در فرجام، خود فروپاشید.</p></div> https://kabulmobile.com/article184972.html https://kabulmobile.com/article184972.html 2013-12-23T09:30:00Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند آيساف، ناتو و نيروهای بين المللی <p>هرچند وزیرخارجۀ ایالات متحده امریکا، روز بیست و پنجم قوس1392(16دسمبر 2013) احتمال امضای پیمان امنیتی را با جانشین حامدکرزی مطرح کرد، اما تصویب قطعنامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد یکی دیگر از گزینه هایی خواهد بود که نیاز به پیمان دو جانبه میان کابل و واشنگتن را منتفی می سازد. گفته می شود که این گزینه بر سر میز اعضای دایمی شورای امنیت قرار دارد و حتی به عنوان بدیل در صورت مخالفت جانشین رئیس جمهور کرزی مدنظر گرفته شده است؛ علی رغم آنکه امضای پیمان دو جانبۀ مذکور با رئیس جمهور کرزی و یا با جانشین (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> / <a href="https://kabulmobile.com/mot12.html" rel="tag">آيساف، ناتو و نيروهای بين المللی</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L138xH150/arton184972-fdb18.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='138' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>هرچند وزیرخارجۀ ایالات متحده امریکا، روز بیست و پنجم قوس1392(16دسمبر 2013) احتمال امضای پیمان امنیتی را با جانشین حامدکرزی مطرح کرد، اما تصویب قطعنامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد یکی دیگر از گزینه هایی خواهد بود که نیاز به پیمان دو جانبه میان کابل و واشنگتن را منتفی می سازد. گفته می شود که این گزینه بر سر میز اعضای دایمی شورای امنیت قرار دارد و حتی به عنوان بدیل در صورت مخالفت جانشین رئیس جمهور کرزی مدنظر گرفته شده است؛ علی رغم آنکه امضای پیمان دو جانبۀ مذکور با رئیس جمهور کرزی و یا با جانشین وی پس از انتخابات ریاست جمهوری در بهار سال آینده خورشیدی و مسیحی همچنان از گزینه های ممکن در این مورد تلقی می شود.</p> <p>قطعنامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد در جهت بقای قوت های ناتو و امریکا در افغانستان در اجلاس ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه با فرماندهان ارتش آن کشور و وزیرخارجه روسیه(11دسمبر2013) نیز مورد گفتگو قرار گرفت. در نشستِ پوتین و ژنرالان روسی بر سر تقویت حضور نظامی روسیه در قطب شمال، اوضاع افغانستان و حضور نظامی امریکا و ناتو و پیمان امنیتی دو جانبه میان کابل و واشنگتن نیز ارزیابی شد. یک خبر نگار نشریۀ محلی در شهر اوفای روسیه به نقل از منابع آگاه می گوید که سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه به پوتین و فرماندهان ارتش از اوضاع افغانستان گزارش داد. نکتۀ مهم در این گزارش، سخن از تصویب قطع نامۀ جدید شورای امنیت ملل متحد بود که در آن، مجوز حضورنظامی ناتو پس از پایان سال2014 تسجیل می شود. در این مورد گفته شد که مسکو پس از مذاکره با امریکا و ناتو در مورد افغانستان به این نتیجه و توافق رسیدند تا قوای ناتو و امریکا پس از سال 2014 بدون توجه به امضای پیمان دوجانبه امنیتی میان رئیس جمهور کرزی و ایالات متحده امریکا همچنان در افغانستان باقی بمانند. روسها زمانی به این توافق تن دادند که امریکا و ناتو به آنها، امتناع رئیس جمهور کرزی را از امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی جدی و خطرناک تلقی و توضیح کردند. به نظر می رسد که امریکایی ها و متحدین اروپایی شان از امضای پیمان با رئیس جمهور کرزی ناامید شده و بدیل آنرا، مجوز شورای امنیت سازمان ملل پندارند. مارتین دیمپسی رئیس ستاد مشترک یا لوی درستیز ارتش امریکا در فرودگاه بگرام گفت(11دسمبر 2013)که امریکا از بحث و مذاکرات جدید بر سر پیمان امنیتی با دولت افغانستان می پرهیزد. این اظهار نظر، احتمال مجوز جدید شورای امنیت ملل متحد در مورد تداوم حضور نظامی ناتو و امریکا را قوت بیشتر می بخشد، هر چند که ابراز نظر متناقض امریکایی ها بر سر پیمان دو جانبه امنیتی، کمتر از ابهام و موضع متغیر و متفاوت رئیس جمهور کرزی بر سر امضاء و عدم امضای این پیمان نیست.</p> <div class='spip_document_20999 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH328/united-nations-security-council-vote-00036.jpg?1769349705' width='500' height='328' alt='' /> </figure> </div> <p>امریکایی ها و متحدین اروپایی شان به مقامات روسیه از ضرورت حضور نظامی در افغانستان در جنگ با تروریزم و مسایل دیگر، چون مواد مخدر صحبت کردند که در صورت خروج ناتو و قطع کمک به افغانستان، این کشور به منبع بی ثباتی برای تمام منطقه منجمله روسیه تبدیل می شود. مقامات روسی در این گفتگوها با ناتو، خواستار تدوین گزارش مستدل و مستند شدند تا حمایت کشورهای عضو سازمان شانگهای به خصوص حمایت و توافق چین را حاصل کنند. روس ها به ناتو و امریکایی ها اطمینان دادند که چین و تمام اعضای دایمی و مؤقت شورای امنیت ملل متحد از حضور نظامی ناتو پس از سال 2014 حمایت می کنند. <br class='autobr' /> در حالی که هنوز این خبر مورد تأیید و گزارش رسانه های معتبر بین المللی قرار نگرفته است، این پرسش به میان می آید که در صورت صحت چنین خبر و گزارشی، آیا روس ها و پیمان شانگهای به نحوی در عقب امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی با امریکا قرار ندارند؟ اگر این حدس و گمان بخشی از مخالفت های رئیس جمهور افغانستان در مورد امضای پیمان باشد، روس ها بدنبال چه اهدافی هستند؟</p> <p>یکی از نکات قابل پاسخ به اهداف روسها در این مورد، جلوگیری از پیمان دوجانبه امنیتی و نظامی میان افغانستان و امریکا نه به منظور بیرون راندن نیروهای امریکایی و ناتو، بلکه برای ماندن این نیروها با مجوز شورای امنیت ملل متحد و تحت نظارت آن خواهد بود. در این صورت، روسیه و چین کم از کم میتوانند به نحوی در افغانستان دخیل باشند و نقش ایفا کنند. در حالی که با امضای پیمان دو جانبۀ امنیتی میان کابل و واشنگتن، آنها چنین زمینه و فرصتی را از دست میدهند. روسها از حضور نظامی امریکا و ناتو در افغانستان در یک حالت دو گانگی، با کراهت و نگرانی استقبال می کنند؛ در حالی که پایگاه نظامی امریکا را در کشوری که در دوران جنگ سرد بخشی از قلمرو نفوذ خود تلقی میکردند، نفرت آور و نگران کننده می پندارند. از جانب دیگر، حضور نظامی امریکایی ها را مهاری بر دهن القاعده و طالبان در جهت دورماندن از خطر آنها ارزیابی می کنند. حاکمیت مجدد طالبان و القاعده در افغانستان برای روس ها حتی بیشتر از حضور نظامی امریکا و ناتو، چالش برانگیز و خطر آفرین است. افزون بر این، درگیری مداوم امریکایی ها با افراط گرایان اسلامی در افغانستان همراه با خسارات مالی وجانی، برای روسها تماشایی و لذت بخش خواهد بود.</p> <p>و اما سود و زیان مجوز شورای امنیت ملل متحد در بقای حضور نظامی امریکا و ناتو برای افغانستان بجای پیمان امنیتی دو جانبه میان کابل و واشنگتن چیست؟ <br class='autobr' /> تصویب قطعنامۀ شورای امنیت ملل متحد در جهت بقای نظامیان ناتو و امریکا برای افغانستان بسیار بیشتر از پیمان دوجانبه امنیتی کابل-واشنگتن، چالش آفرین و زیانبار است. افغانستان با قرار گرفتن در گرو دخالت و نفوذ قدرت های متفاوت و رقیب جهانی، فرصت بهره گیری مناسب را در ابعاد مختلف حیات سیاسی، اقتصادی، امنیتی و حتی اسقلال و حاکمیت ملی از دست میدهد. این احتمال وجود خواهد داشت که افغانستان به میدان رقابت میان اعضای دایمی شورای امنیت سازمان ملل، بویژه رقابت های ناتو و سازمان شانگهای تبدیل شود. در حالی که بر عکس، افغانستان در یک پیمان دو جانبه با امریکا و یا هر کشور مقتدر دیگر، زمینه ها و فرصت های بهتر و بیشتری را در جهت استقلال، حاکمیت ملی و حتی پیشرفت اقتصادی و توسعۀ سایرعرصه های حیات بدست می آورد.</p></div> https://kabulmobile.com/article184518.html https://kabulmobile.com/article184518.html 2013-12-15T18:39:44Z text/html fa محمد اکرام اندیشمند <p>خودداری رئیس جمهورکرزی از امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده امریکا پرسش های بسیاری را بر می انگیزد؛ در حالی که زمام داری کرزی طی این دوازده سال مرهون حمایت های نظامی و مالی امریکا و متحدانش است. بسیار روشن است که در نبودِ چنین حمایتی، صعود حامد کرزی در کرسی اقتدار سیاسی متصور نبود. و حتی اکنون نقطۀ پایان این حمایت، نقطۀ پایان به زمام داری او و تمام میراث دوران وی، از دولت تا دست آوردهای دولتِ تحت رهبری او است. علی رغم آن، کرزی همچنان از امضای پیمان امنیتی احتراز می ورزد و بر شرایط امضای خود (…)</p> - <a href="https://kabulmobile.com/rubrique8.html" rel="directory">دیدگاه</a> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L137xH150/arton184518-6f1cd.jpg?1769349705' class='spip_logo spip_logo_right' width='137' height='150' alt="" /> <div class='rss_texte'><p>خودداری رئیس جمهورکرزی از امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده امریکا پرسش های بسیاری را بر می انگیزد؛ در حالی که زمام داری کرزی طی این دوازده سال مرهون حمایت های نظامی و مالی امریکا و متحدانش است. بسیار روشن است که در نبودِ چنین حمایتی، صعود حامد کرزی در کرسی اقتدار سیاسی متصور نبود. و حتی اکنون نقطۀ پایان این حمایت، نقطۀ پایان به زمام داری او و تمام میراث دوران وی، از دولت تا دست آوردهای دولتِ تحت رهبری او است. علی رغم آن، کرزی همچنان از امضای پیمان امنیتی احتراز می ورزد و بر شرایط امضای خود بر پیمان پا می فشارد. شگفت آور اینکه کرزی در جهت امضای پیمان، پیوسته از یک شرط به شرط دیگر می رود و حتی با زبان تهدید سخن میگوید. پشت پا زدن به خواستِ لویه جرگۀ که برغم مخالفت ها و عدم دستاویز قانونی، پول هنگفتی را به تدویر آن هزینه کرد، یکی از شگفتی های رفتار غیر قابل پیش بینی کرزی در پرهیز از امضای این پیمان است. <br class='autobr' /> ریشه های این احتراز به کجا بر میگردد و عصیان رئیس جمهور در برابر واشنگتن در چه رمز و راز نامکشوفی نهفته است؟</p> <p>رئیس جمهور کرزی در صدد آن است تا از این پیمان بمثابۀ کارت بازی با امریکایی ها در رسیدن به انتظارات و مطالبات خود استفاده کند.</p> <p>شاید برخی از مطالبات او را بتوان بدینگونه برشمرد:</p> <p>1- توافق و تعهد امریکایی ها مبنی بر حمایت از نامزد مورد نظر کرزی در انتخابات ریاست جمهوری و صعود آن نامزد به کرسی ریاست جمهوری.</p> <p>2- تضمین نفوذ و تأثیرگزاری سیاسی رئیس جمهور کرزی در دورۀ بازنشستگی و مصونیت اقتصادی او وبرادرانش.</p> <p>3- زدودن تصویر دست نشاندگی و وابستگی به امریکایی ها از طریق اجتناب از امضای پیمان امنیتی و تبدیل شدن وی به "بابا" و "مُشر" به ویژه در میان قبایل و جامعۀ پشتون افغانستان.</p> <p>4- ایجاد مذاکره با طالبان و دسترسی به توافق صلح، تا کرزی در پایان زمام داری خویش به عنوان قهرمان صلح تبارز کند.</p> <p>5- اِعمال فشار واشنگتن بر پاکستان که به توقف دخالت پاکستان در افغانستان انجامد و موجب همکاری اسلام آباد به ایجاد صلح و ثبات شود.</p> <p>6- جلوگیری از دخالت امریکا در امور داخلی افغانستان و جلوگیری از نیات و تصمیمات امریکایی ها که با منافع و مصالح ملی افغانستان در تعارض باشد.</p> <p>7- جلوگیری از هرگونه عملیات نظامی امریکایی ها غرض پایان دادن به کشتار مردم ملکی و توقف باز رسی خانه های مردم .</p> <p>8- واداشتن امریکایی ها به پذیرش تعهدات بیشتر در جهت منافع ملی افغانستان.</p> <p>9- بیرون راندن امریکایی ها و متحدین غربی شان از افغانستان در بدل حمایتگران و کمک کنندگان جدید خارجی دیگر، چون: سازمان همکاری شانگهای، جمهوری اسلامی ایران، هندوستان و یا پاکستان و عربستان سعودی.</p> <p>10- بازگرداندن طالبان به قدرت سیاسی در جهت اعادۀ نظام سنتی قبیله ای و پایان دادن به نظام سیاسی کثرتگرا و مردم سالار.</p> <p>به سختی میتوان اظهار کرد که کدام یک از خواست ها و عوامل متذکره عامل و مطالبۀ اصلی امتناع رئیس جمهور کرزی از امضای پیمان امنیتی است تا او از برگ پیمان در دسترسی به آن بهره گیرد. امریکایی ها نیز از مطالبات پنهان کرزی حتی در مورد انتخابات ریاست جمهوری و رئیس جمهور آینده سخن نگفته اند. آخرین شرط امضای پیمان از سوی رئیس جمهور کرزی اگر شروط دیگر به آن افزود نکند، به دو نکته بر میگردد:</p> <p>1- امتناع امریکایی ها از ورود به خانه های مردم برای بازرسی.</p> <p>2- فشار بر پاکستان و همکاری جدی در جهت آغاز مذاکرات صلح با طالبان.</p> <p>رئیس جمهور امریکا با ارسال نامه ای به رئیس جمهورکرزی در نخستین روز تدویر لویه جرگه مشورتی(30 عقرب 1392برابر به21 نومبر 2013)به مطالبه ی نخست کرزی پاسخ داد. خوانش بخشی از این نامه توسط او به اعضای لویه جرگه، حکایت از رضایت وی در این مورد داشت. شگفت آور این بود که کرزی در نخستین روز لویه جرگه، نیازمندی افغانستان را به امضای پیمان امنیتی دو جانبه به تفصیل بیان کرد.</p> <p>و اما شرط دوم کرزی که امریکا نقش جدی در ایجاد صلح ایفا کند و حتی از تأمین این شرط در مدت یکماه سخن گفت، آیا قابل توجیه در امتناع از امضای پیمان است؟</p> <p>انتظار رئیس جمهورکرزی از امریکایی ها در جهت اِعمال فشار بر پاکستان که حامی اصلی طالبان و عامل خارجی جنگ افغانستان شمرده می شود، انتظار بجا است. امریکایی ها، از اِعمال هرگونه فشار جدی و واقعی بر پاکستان که به تغیر سیاست آنها در حمایت از طالبان بیانجامد، پرهیز کرده اند. اما کرزی فراموش می کند که او بر پاکستان ادعای ارضی دارد که دولت و زمام داران پاکستان این دخالت را پاسخی در برابر این ادعا تلقی می کنند و آنرا ابزاری در جهت تمامیت ارضی و منافع کشور شان می پندارند. آیا کرزی و همفکران او در داخل حاکمیت و حتی بیرون از حاکمیت، از چنین ادعایی می پرهیزند تا پاکستان از این ابزار صرف نظر کند؟</p> <div class='spip_document_20887 spip_document spip_documents spip_document_image spip_documents_center spip_document_center'> <figure class="spip_doc_inner"> <img src='https://kabulmobile.com/local/cache-vignettes/L500xH373/hamid_karzai_and_us_special_forces-2-83807.jpg?1769349705' width='500' height='373' alt='' /> </figure> </div> <p>حتی اگر امتناع کرزی از امضای پیمان در جلوگیری از دخالت آیندۀ امریکایی ها به امور افغانستان باشد که حاکمیت ملی را زیر سوال ببرد، این دخالت و میزان آن، بستگی به دخالت پذیری دولت افغانستان و به ویژه رهبری این دولت دارد. یک دولت ملی، قانونمدار، عدالت گستر و پاسخگو، با رهبری سالم و متعهد به منافع ملی از کمک خارجی و حضور نیروی خارجی بر مبنای توافقات دوجانبه در جهت پایدارسازی استقلال و حاکمیت ملی خویش بهره می گیرد. اما بر عکس، دولت فاسد با رهبری ناسالم و ناتوان موجب دخالت و سلطۀ خارجی می شود.</p> <p>ممکن است رئیس جمهور کرزی که در اکتوبر 2001 عیسوی با چرخبالهای امریکاو یاری تفنگداران امریکایی وارد افغانستان شد و با حمایت امریکایی ها بر کرسی اقتدار تکیه زد، بیشتر از هرکسی دیگر، امریکا شناس باشد و نیات و اهداف امریکایی ها را در قبال افغانستان پس از امضای پیمان امنیتی بهتر بفهمد. و شاید او با این شناخت، کارت بازی بر سر امضای پیمان را به نقطه ی فشاری بر امریکایی ها در جهت پذیرش حد اکثر منافع افغانستان مبدل کند. اما این خطر را نباید از نظر دور داشت که، کرزی بازی بر سر پیمان را در حالی ببازد که کارت بازی در دستان خالی او باقی بماند و سپس آویزۀ گردنش شود.</p></div>